ဒါလား မဟာစာပေအကယ်ဒမီ၊ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာတော့ ကျွန်တော်မနေနိုင်

"မင်းလိုလူမျိုးတွေ မဟာစာပေအကယ်ဒမီကိုဝင်ခွင့်ရဖို့အတွက် အစွန်းရောက်နည်းလမ်းတွေသုံးတာကို ငါတို့အများကြီးမြင်ဖူးတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အရာတော်တော်များများက မွေးဖွားလာတဲ့အချိန်မှာပဲ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်တယ်။"

"ကြက်တစ်ကောင်က ကြက်တစ်ကောင်ပါပဲ၊ ဖီးနစ်ငှက်အုပ်စုထဲကို ညှစ်ပြီးဝင်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် ကြက်တစ်ကောင်အဖြစ်ပဲ ကျန်ရှိနေဦးမှာပဲ။"

"ငါသာမင်းနေရာမှာဆိုရင် ဒီအမှတ်တံဆိပ်ကို ရိုးရိုးသားသားယူပြီး အမြန်ဆုံးပြန်သွားလိမ့်မယ်။"

"အဲ့ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် မင်းက မဟာစာပေအကယ်ဒမီရှေ့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအရှက်ရစေတာထက် နားမလည်တဲ့လူတွေရှေ့မှာ ဒီမဟာစာပေအကယ်ဒမီအမှတ်တံဆိပ်ကို ကြွားဝါလို့ရသေးတယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား။"

နောက်တစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောကာ ထပ်ပြောသည်၊

"မဟာစာပေအကယ်ဒမီက မင်းလို သာမန်ပြည်သူတွေအတွက်နေရာမဟုတ်ဘူး။ ဒီစိတ်ကူးကို စောစောစွန့်လွှတ်လိုက်ပါ။"

ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်၊

"စာပေသမားတွေကို အမြင့်အနိမ့်၊ မြင့်မြတ်ခြင်း၊ သာမန်ဖြစ်ခြင်းတို့နဲ့ မခွဲခြားသင့်ဘူး၊ ဘယ်သူမှ မွေးရာပါသာလွန်တယ်ဆိုတာမရှိဘူး။"

တံခါးဝမှအစောင့်နှစ်ဦးသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အရယ်ရဆုံးပြက်လုံးကိုကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ မှင်တက်သွားကြသည်။

သူတို့ထဲမှတစ်ဦးက အားရပါးရရယ်မောကာ "မင်းကောင်လေး၊ ငါမင်းကိုပြောပြမယ်၊ ဘဝမှာ လူတွေက သဘာဝအတိုင်း အဆင့်အတန်းတွေခွဲခြားထားပြီးသားပဲ။ အဲ့ဒီကျောက်တုံးတွေလိုပေါ့။"

"ထုံးကျောက်က အမြဲတမ်းထုံးကျောက်ပဲ၊ မင်းဘယ်လောက်ပဲထွင်းထုပါစေ၊ ကျောက်စိမ်းအဖြစ်ပြောင်းလဲလို့မရဘူး။"

ချင်ဖုန်းသည် ဤသည်ကိုကြားသောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒေါသနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူသည် သနားခြင်းနှင့်လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ပို၍ခံစားရသည်။

ကမ္ဘာက စာပေသင်ကြားခြင်း၏မြင့်မြတ်သောမြေဟုကြည်ညိုသော မဟာစာပေအကယ်ဒမီ၊ သို့သော် ၎င်း၏ကျောင်းသားများက ထိုသို့သောစကားများကို ပြောဆိုကြသည်။

သူ၏ရှေ့မှဤလူနှစ်ဦးသည် ရှို့လျန်မြို့မှ ဝမ်ရိနှင့် မည်သို့ကွာခြားသနည်း။

သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် လူများသည် အဆင့်အတန်းများခွဲခြားထားပြီး မိမိကိုယ်ကို အထက်တန်းလွှာပုဂ္ဂိုလ်များဟုကြွေးကြော်သူများအနေဖြင့် အောက်ခြေအလွာ၏ဒုက္ခများကို မည်သို့ဂရုစိုက်နိုင်မည်နည်း။

မိုက်မဲသူတစ်ဦး၏အိပ်မက်မျှသာဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုပြသနေသည်။ သူ၏လက်ထဲမှ မရေမတွက်နိုင်သောစာပေသမားများကိုဆွဲဆောင်နိုင်သော မဟာစာပေအကယ်ဒမီအမှတ်တံဆိပ်သည် သူ့ကို အလွန်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသရော်ပြုံးပြုံးသည်၊

"ဆရာ၊ ခင်ဗျားက မူလက ကျွန်တော့်ကိုဒီကို အဆင့်မြင့်ပညာသင်ကြားဖို့လာစေချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတပည့်က ခင်ဗျားကိုစိတ်ပျက်စေလောက်တယ်ထင်တယ်။"

"ဒီလို မဟာစာပေအကယ်ဒမီမျိုးမှာ စောင့်နေစရာမလိုဘူး။"

"ကျွန်တော်သာ ဒီမဟာစာပေအကယ်ဒမီအမှတ်တံဆိပ်ကို ပြန်ပေးချင်တယ်ဆိုရင် ဘယ်သူ့ကိုပေးသင့်လဲ။"

ချင်ဖုန်းက အေးစက်စွာမေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလို့ဒီလိုမေးခွန်းမျိုးမေးနေရတာလဲ။" နှစ်ဦးသား နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။

"ပစ္စည်းကို သူ့ရဲ့မူလပိုင်ရှင်ဆီပြန်ပေးပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော်က မဟာစာပေအကယ်ဒမီနဲ့ ဘာဆက်သွယ်မှုမှမရှိတော့ဘူး။" ချင်ဖုန်းက ခိုင်မာစွာပြောလိုက်သည်။

သို့သော် တံခါးစောင့်နှစ်ဦးမှာမူ သူ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမယုံကြည်ကြပေ။

မဟာစာပေအကယ်ဒမီအမှတ်တံဆိပ်ကိုရရှိထားသော စာပေသမားတစ်ဦးသည် ၎င်းကို ဘယ်တော့မှ ပြန်ပေးမည်မဟုတ်ပေ၊ အထူးသဖြင့် သူတို့၏အဆင့်အတန်းကိုထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ချင်ဖုန်းအပေါ် ဩဇာလွှမ်းမိုးလိုခြင်းသာဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ မဟာစာပေအကယ်ဒမီ အမှတ်တံဆိပ်ရှိသူများသည် သူတို့၏အထောက်အထားအရ မဟာစာပေအကယ်ဒမီသို့ အတားအဆီးမရှိ ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူ၏ဖခင်၏နန်းတွင်းမှရာထူးကိုအားကိုး၍ သူသည် အဆင့်အတန်းမရှိသောထိုကျောင်းသားများကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ သူတို့အတွက် ဖျော်ဖြေရေးရင်းမြစ်တစ်ခုဖြစ်နေသည်။

ချင်ဖုန်းကဲ့သို့ဖြောင့်မတ်သော နောက်ထပ်သာမန်ပြည်သူကျောင်းသားတစ်ဦးရှိခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာ အဘယ်နည်း။

ရိုးသားစွာအရှက်ရပြီးနောက် သူသည် သွားကြိတ်ကာ မဟာစာပေအကယ်ဒမီသို့ အဆင့်မြင့်ပညာသင်ကြားရန် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မဟုတ်လော။

"ငါတို့နဲ့ ဒီလိုလှည့်ကွက်တွေမကစားနဲ့။ မင်း မဟာစာပေအကယ်ဒမီကိုဝင်ချင်တယ်ဆိုရင် လွယ်ပါတယ်။ ငါတို့ခြေထောက်တွေကြားကနေ တွားသွားလိုက်၊ ငါတို့..."

စကားမဆုံးမီ သူတို့၏နားထဲတွင် မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် စကားပြောသူ၏ခါးအောက်ပိုင်းမှ လင်းလက်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောချီစွမ်းအင်တစ်ခုသည် မာကျောသောကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသောမြောင်းတစ်ခုချန်ထားခဲ့သည်။

ထိုလူသည် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားပြီး နောက်ပြန်ယိုင်လဲသွားသည်။ အကယ်၍ အဖြူရောင်အလင်းတန်းသည် တစ်လက်မမျှသာပိုမြင့်ခဲ့ပါက သူ၏အသက်ကို ယူဆောင်သွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် သူတို့ကို အံ့ဩဆုံးဖြစ်စေသောအရာမှာ အဖြူရောင်အလင်းတန်းကိုယ်တိုင်ပင်ဖြစ်သည်။

သူတို့ ဤအဖြူရောင်အလင်းတန်းကို မှတ်မိသည်။

"မိုးကြိုးဖြူအစီအရင် ဟုတ်လား။" နှစ်ဦးသားက တုန်ရီသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ပုံစံမဆွဲဘဲ အစီအရင်တစ်ခုကိုဖန်တီးနိုင်ခြင်း၊ မည်မျှအံ့ဩဖွယ်ကောင်းသောကျွမ်းကျင်မှုပါနည်း။

ရှို့လျန်မြို့မှအဖြစ်အပျက်သည် အားလုံးအမှန်တရားဖြစ်ခဲ့လေသလား။

သူတို့သည် ယုံနိုင်ဖွယ်မရှိအောင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"မင်းတို့ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်မေးမယ်။ မဟာစာပေအကယ်ဒမီရဲ့အမှတ်တံဆိပ်ကို ပြန်ပေးချင်တယ်ဆိုရင် ဘယ်သူ့ကိုပေးသင့်လဲ။"

ချင်ဖုန်း၏လေသံသည် အလွန်အေးစက်နေသည်။

အကယ်၍ သူသည် ယခင်က စိတ်ပျက်ရုံမျှသာဖြစ်ခဲ့လျှင် အရှက်ရခြင်းအကြောင်းကြားရသောအခါ သူသည် ယခုအခါ လုံးဝစိတ်ပျက်အားငယ်နေပြီဖြစ်သည်။

မဟာစာပေအကယ်ဒမီတွင် အဆင့်မြင့်စာပေသူတော်စင်များ မရှားပါးပေ။ ထိုသို့သောအဖြစ်အပျက်ကို မည်သို့သတိမထားမိဘဲနေနိုင်မည်နည်း။

တစ်ခုတည်းသောရှင်းပြချက်မှာ အထက်အရာရှိများသည် မျက်စိမှိတ်လျစ်လျူရှုရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် တံခါးစောင့်များ၏သာမန်ပြည်သူစာပေသမားများအပေါ် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာသည် ထိုအဆင့်မြင့်စာပေသူတော်စင်များ၏အမူအရာနှင့် တစ်စုံတစ်ခုပတ်သက်ရမည်။

တစ်ဦးက သတိကြီးစွာပြန်ဖြေသည်၊

"ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့စတုတ္ထတပည့် သခင်ကြီး ယန်ကို ပေးသင့်တယ်။ သူက မဟာစာပေအကယ်ဒမီ အမှတ်တံဆိပ်ကိုထုတ်ပေးဖို့ တာဝန်ရှိတဲ့သူပဲ။"

နိုင်ငံတော်ဆရာ၏တပည့်ဖြစ်နေပါလား။

ချင်ဖုန်းသည် ယခင်က နိုင်ငံတော်ဆရာတွင် စုစုပေါင်းတပည့်ခုနစ်ဦးရှိပြီး တစ်ဦးချင်းစီသည် စိုက်ပျိုးရေး၊ စစ်ရေးမဟာဗျူဟာ၊ အုပ်ချုပ်ရေးနှင့်အခြားနယ်ပယ်အသီးသီးတွင် ထူးချွန်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့အားလုံးမှာ ခြွင်းချက်မရှိဘဲ နိုင်ငံတော်ဆရာ၏တပည့်များဖြစ်လာရန် ထူးခြားစွာအရည်အချင်းရှိသော စာပေသူတော်စင်များဖြစ်ကြသည်။

"သူဘယ်မှာလဲ။"

ထိုလူသည် တံတွေးတစ်လုပ်မျိုချကာ စိမ်းလန်းသောတောင်ကုန်းများပေါ်မှ မြင့်မားသောမျှော်စင်တစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ထိုမြင့်မားသောမျှော်စင်မှာ နိုင်ငံတော်ဆရာနေထိုင်သည်ဟု ကောလာဟလထွက်နေသော ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ဖြစ်သည်။

"သခင်ကြီး ယန်က အဲ့ဒီမျှော်စင်ရဲ့ပထမထပ်မှာရှိတယ်။ အဲ့ဒီကိုရောက်တာနဲ့ သူ့ကိုတွေ့လိမ့်မယ်။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားသည်။

တံခါးဝတွင် ကျောင်းသားနှစ်ဦးသာကျန်ရှိနေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှနက်ရှိုင်းသောမြောင်းများကို စိုက်ကြည့်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်သည်။

________________________________________

မျှော်စင်သို့ဝင်ရောက်ရန်မှာ မလွယ်ကူခဲ့ပေ။ တော်ဝင်မိသားစုမှတစ်စုံတစ်ဦးသည် မျှော်စင်သို့ဝင်ရောက်လိုလျှင်ပင် ဧကရာဇ်ထံမှ တော်ဝင်အမိန့်တော်တစ်ခုလိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သက်ရှိထင်ရှားတန်ခိုးရှင်၊ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်မှနိုင်ငံတော်ဆရာသည် မျှော်စင်၏ထိပ်တွင်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သာမန်လောကကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် မျှော်စင်သို့ဝင်ရောက်ရန် အားစိုက်ထုတ်ရမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမျှော်လင့်မထားခဲ့သောအရာမှာ သူမျှော်စင်သို့ရောက်သည်နှင့် အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသောယောက်ျားတစ်ဦး ပေါ်လာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ယခင်က ချင်မိသားစုအတွက် တော်ဝင်အမိန့်တော်ကိုဖတ်ကြားခဲ့သော ထိုလူပင်ဖြစ်သည်။

ထိုလူသည် ချင်ဖုန်းကိုကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်၊

"မင်း မနေ့က တော်ဝင်မြို့တော်ကိုရောက်လာတာ။ ဘာလို့ ဒီနေ့မှ မဟာစာပေအကယ်ဒမီကို သတင်းပို့ဖို့လာတာလဲ။"

ထိုမထီမဲ့မြင်ပြုသောလေသံပင်။

ချင်ဖုန်းသည် ပြန်လည်ချေပမည်အပြုတွင် လူဖြူဝတ်စုံနှင့်လူက သူ၏လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ

" မင်းရဲ့အကြောင်းပြချက်တွေကို ငါစိတ်မဝင်စားဘူး။ ငါက ဖေးရွှင့်ပါ။ မင်းငါ့ကို အကြီးအကဲ ဖေးလို့ခေါ်နိုင်တယ်။ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့၊ အကြီးအကဲ ယန်က မင်းကိုတွေ့ချင်နေတယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းကို လုံးဝဂရုမစိုက်ခြင်းပင်။

သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ချင်ဖုန်းသည် သူ့ကိုတိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရန်စီစဉ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူရုတ်တရက် ရပ်သွားသည်၊ အကြောင်းမှာ ဤလူက အကြီးအကဲ ယန်ဟုရည်ညွှန်းသောပုဂ္ဂိုလ်မှာ တံခါးစောင့်နှစ်ဦးပြောခဲ့သော သခင်ကြီး ယန်ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် သူ၏ရှေ့မှဤလူသည်လည်း ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်မှ နိုင်ငံတော်ဆရာ၏တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ညွှန်ပြနေခြင်းမဟုတ်လော။

လူဖြူဝတ်စုံနှင့်လူသည် တစ်စုံတစ်ခုကိုစဉ်းစားမိဟန်တူသဖြင့် သူလှည့်ကာ "အခုလောလောဆယ် ငါ့ကို အကြီးအကဲ ဖေးလို့ခေါ်တာကို မေ့ထားလိုက်ပါ။ မင်း ဆရာ့ရဲ့စာမေးပွဲကို အောင်မှာမဟုတ်ဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်းငါ့ကိုဘာပဲခေါ်ခေါ် အရေးမကြီးဘူး။ ဒီနေ့ပြီးရင် ငါတို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့ကြတော့မှာမဟုတ်ဘူး။"

"ခဏစောင့်ပါ၊ စာမေးပွဲလား။ ဘယ်စာမေးပွဲလဲ။ ခင်ဗျားပြောနေတဲ့ဒီဆရာက ဘယ်သူလဲ။ အပေါ်ကတစ်ယောက်လား။"

ချင်ဖုန်းက အံ့ဩတကြီးမေးလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က နိုင်ငံတော်ဆရာကလွဲလို့ ဘယ်သူက ငါ့ဆရာဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ။"

ဖေးရွှင့်သည် ငတုံးတစ်ယောက်ကိုကြည့်နေသကဲ့သို့သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်။

ထိုသို့သောမိုက်မဲသောပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ဆရာက ဘယ်လိုမျက်နှာသာပေးနိုင်ပြီး ဘာကြောင့် သူကိုယ်တိုင် ကျင့်ယန်မြို့သို့သွားကာ ဤကောင်လေးကို မဟာစာပေအကယ်ဒမီ၏အမိန့်ကို ပေးခဲ့ရသနည်း။

ချင်ဖုန်းသည် ဤစကားများထဲမှအချက်အလက်များ အနည်းငယ်အရေးပါသည်ဟုခံစားရသဖြင့် ရပ်နေလိုက်သည်။

ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က နိုင်ငံတော်ဆရာက သူ့ကိုစိတ်ဝင်စားပြီး သူ့ကိုတပည့်အဖြစ်လက်ခံချင်နေတာလား။ ဒါပေမဲ့ သူက ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က နိုင်ငံတော်ဆရာနဲ့ ဘာဆက်သွယ်မှုမှမရှိသင့်ဘူး။

ရှို့လျန်မြို့မှအဖြစ်အပျက်က ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က နိုင်ငံတော်ဆရာကို သူက မွေးမြူထိုက်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတစ်ယောက်လို့ ထင်စေခဲ့တာများလား။ ချင်ဖုန်း၏ခေါင်း အနည်းငယ် မူးဝေသွားသည်။

သူသတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူသည် ဖေးရွှင့်နှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ပထမထပ်တွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

စာအုပ်များပုံနေသောစားပွဲခုံဘေးတွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် စာလိပ်တစ်လိပ်ကိုကိုင်ကာ ဖတ်ရှုနေသည်။