ထုံးကျောက်နှင့် ကျောက်စိမ်း
Vol. 23 Ch. 340
ချင်ဖုန်း စကားမပြောမီ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက "မိုးကြိုးဖြူအစီအရင်ကို တည်ဆောက်နိုင်ပြီး အဆင်ပြေစွာအသုံးပြုနိုင်ရန်အတွက် အစီအရင်ကို လက်အိတ်များပေါ်တွင် ထွင်းထုနိုင်ခြင်းသည် အစီအရင်ဆိုင်ရာကျွမ်းကျင်မှုတွင် အမှန်တကယ်ပင် လေးစားဖွယ်ကောင်းပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် သူ၏လက်ထဲမှစာလိပ်ကိုချကာ မိမိကိုယ်ကိုမိတ်ဆက်သည်၊
"ကျွန်တော့်နာမည်က ယန်ချန်ပါ။ ကျွန်တော်က ဆရာ့အမိန့်အရ ခင်ဗျားကိုလမ်းညွှန်ပေးဖို့ ဒီကိုလာခဲ့တာ။ အဆင်သင့်ပြင်ထား၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အပေါ်ကိုခေါ်သွားမယ်။"
သူ၏စကားများ၏အဓိပ္ပာယ်မှာ အတော်ပင်ရှင်းလင်းနေပြီဖြစ်သည်။ ချင်ဖုန်းတွေ့ဆုံရမည့်သူမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်မှ နိုင်ငံတော်ဆရာဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သာမန်စာပေသမားတစ်ဦးသည် ဤသတင်းကိုကြားခဲ့လျှင် သူတို့သည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနိုင်သော်လည်း မဟာစာပေအကယ်ဒမီကို စိတ်ပျက်ပြီးဖြစ်သော ချင်ဖုန်းသည် များစွာစိတ်လှုပ်ရှားမှုမခံစားရပေ။
သူသည် သူ၏လက်ထဲမှ မဟာစာပေအကယ်ဒမီအမှတ်တံဆိပ်ကိုချကာ "ကျွန်တော် ဒီအမှတ်တံဆိပ်ကို ပြန်ပေးဖို့ပဲ ဒီကိုလာခဲ့တာပါ။ အခုကစပြီး ကျွန်တော်က မဟာစာပေအကယ်ဒမီနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်တော့ပါဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဖေးရွှင့်က ကြည့်လိုက်ပြီး ယန်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောသည်၊ "ဝင်ပေါက်မှာ ကျောင်းသားနှစ်ယောက်က မင်းကိုနှောင့်ယှက်ခဲ့တဲ့အဖြစ်အပျက်ကြောင့်လား။"
ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသောစိတ်ပျက်မှုတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။
"ခင်ဗျားတို့ အဲ့ဒီအကြောင်းသိလို့လား။"
"သိတယ်" ယန်ချန်က အမူအရာကင်းမဲ့စွာပြန်ဖြေသည်။
စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်၏စတုတ္ထအဆင့်သို့ရောက်ရှိပြီးနောက် သူအလိုရှိသရွေ့တော့ ကျယ်ပြောသောမဟာစာပေအကယ်ဒမီတွင် သူ၏နတ်ဘုရားအသိစိတ်မဖုံးလွှမ်းနိုင်သောနေရာမရှိပေ။
"စာပေသင်ကြားခြင်းလမ်းကြောင်းက ဘယ်တော့မှမဖြောင့်ဖြူးဘူး။ မင်းသာ ဒုက္ခနည်းနည်းလေး တောင်မခံနိုင်ဘူးဆိုရင် စောစောထွက်သွားတာကလည်း ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပဲ။ တကယ်တော့ မင်းမတိုင်ခင်က ချမ်းသာပြီးဩဇာရှိတဲ့မိသားစုတွေက နှောင့်ယှက်ခဲ့တဲ့ကျောင်းသားတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင်ရှိခဲ့တယ်။ ငါတို့အားလုံးက ဒီလိုအပြုအမူကို တိတ်တဆိတ်လက်ခံကြတယ်။"
"ဘာလို့လဲ။"
ချင်ဖုန်းသည် ကြီးမားသောပြက်လုံးတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"အကြီးအကျယ်အောင်မြင်ချင်တဲ့လူတွေက ထူးခြားတဲ့အရည်အချင်းနဲ့ မယိမ်းမယိုင်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ချက်နှစ်မျိုးလုံးလိုအပ်တယ်။ ဒုက္ခတွေကိုသည်းခံဖို့က လိုအပ်တယ်။ ဒုက္ခတွေကိုသည်းခံဖူးတဲ့ အရင်ကအတွေ့အကြုံက နှိမ့်ချတဲ့နောက်ခံကကျောင်းသားတွေကို ပိုမြန်မြန်ကြီးထွားလာအောင် ကူညီပေးတယ်။"
"ဘာလို့ နှိမ့်ချတဲ့နောက်ခံကကျောင်းသားတွေကို အထူးတလည်ပစ်မှတ်ထားရတာလဲ။" ချင်ဖုန်းက နောက်တစ်ကြိမ်မေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထုံးကျောက်နဲ့ကျောက်စိမ်းက နောက်ဆုံးမှာ မတူညီတဲ့တန်ဖိုးတွေကိုပြသလို့ပဲ၊ သူတို့ကြုံတွေ့ဖို့လိုအပ်တဲ့အတွေ့အကြုံတွေက သဘာဝကျကျပဲမတူနိုင်ဘူး။"
"ကျောင်းသားတွေကို သူတို့ရဲ့အရည်အချင်း အလိုက်သင်ကြားပေးခြင်းက ဒီကျောင်းရဲ့သဘောတရားတွေထဲကတစ်ခုပဲ။ မင်းက မထွင်းထုရသေးသောကျောက်စိမ်းတစ်တုံးပဲ၊ အဲ့ဒီထုံးကျောက်ကိုစိုးရိမ်တာကြောင့် မင်းရဲ့တောက်ပတဲ့အနာဂတ်ကို မဖျက်ဆီးလိုက်နဲ့။"
ချင်ဖုန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသရော်ပြုံးပြုံးသည်၊
"ကျွန်တော်က မဟာစာပေအကယ်ဒမီအတွက် တကယ်ပဲမသင့်တော်ဘူးထင်တယ်။"
"ထားလိုက်ပါတော့၊ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက်တွေရှိကြတာပဲ၊ ငါတို့အတင်းအကျပ်မလုပ်နိုင်ဘူး" ဟု ယန်ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
မဟာစာပေအကယ်ဒမီအမှတ်တံဆိပ်ကို စားပွဲပေါ်တွင်ထားခဲ့ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက်မေးလိုက်သည်၊
"သခင်ကြီး၊ စာပေသမားတွေက ဘာအတွက်စာသင်တယ်လို့ ထင်ပါသလဲ။"
" ဘုရင်အတွက် ကိုယ့်စိတ်ကိုအစွမ်းကုန်အသုံးပြုပြီး နိုင်ငံရဲ့ပြဿနာတွေကိုဖြေရှင်းဖို့ပဲ။"
"သြော် ဒီလိုလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျောက်စိမ်းလိုတန်ဖိုးကြီးတဲ့အရာတစ်ခုက ဧကရာဇ်တွေနဲ့စစ်သူကြီးတွေရဲ့ခါးမှာ သူတို့ရဲ့အဆင့်အတန်းကိုပြသဖို့ ဝတ်ဆင်တာက အသင့်တော်ဆုံးပဲ။ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ပစ္စည်းဖြစ်တဲ့ထုံးကျောက်ကတော့ အာဏာရှိသူတွေရဲ့ မျက်စိထဲကိုဝင်ရောက်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရည်အချင်းပြည့်မီနိုင်မှာလဲ။"
"ဒီဥပမာက သိပ်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ။ မင်းလည်း အောက်ခြေအခြေခံသဘောတရားတွေကို နားလည်တယ်ထင်တယ်" ယန်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ချင်ဖုန်းက နောက်တစ်ကြိမ်ပြောသည်၊
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ပြောချင်တာက နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့အခြေခံအုတ်မြစ်က ပြည်သူတွေအတွက်ဖြစ်တယ်၊ ပြည်သူက အဖိုးတန်ဆုံး၊ နိုင်ငံတော်က ဒုတိယ၊ ဘုရင်က အရေးအပါဆုံးမဟုတ်ဘူး။"
"ပြည်သူတွေအတွက် တန်ဖိုးကြီးကျောက်စိမ်းက မရနိုင်တဲ့အရာတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကိုနှင်ထုတ်ပြီး အဆိပ်တွေကိုကုသနိုင်တဲ့ထုံးကျောက်ကတော့ သူတို့လက်လှမ်းမီတဲ့နေရာမှာရှိတယ်။"
"ကပ်ရောဂါတစ်ခုကျရောက်တဲ့အခါ အသက်နဲ့သေခြင်းကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုနဲ့ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ တန်ဖိုးကြီးကျောက်စိမ်းနဲ့ထုံးကျောက်၊ ဘယ်ဟာက ပိုတန်ဖိုးရှိသလဲ။"
ဖေးရွှင့်က ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားနေပြီး ယန်ချန်မှာမူ အတွေးနက်နေဟန်တူသည်။
"ဒီလူငယ်က ရဲတင်းပါတယ်၊ အကြီးအကဲယန်ရဲ့ ဘောပင်နဲ့စက္ကူကို ငှားလို့ရမလား။"
"ကျေးဇူးပြုပြီး ယူသုံးပါ။" ဟု ယန်ချန်က ပြန်ဖြေသည်။
အဖြူရောင်စက္ကူပေါ်တွင် အနက်ရောင်မှင်များ တဟုန်ထိုးစီးဆင်းနေသည်။
ကဗျာတစ်ပုဒ်သည် စက္ကူပေါ်တွင်ပေါ်လာသည်...
"ထုနှက်ခြင်းထောင်ပေါင်းများစွာက နက်ရှိုင်းသောတောင်တန်းများကို ဖော်ပြ၊ ပြင်းထန်သောမီးတောက်များသည် လျစ်လျူရှုသကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်း။
အရိုးများ အမှုန့်ဖြစ်သွားလျှင်ပင်၊
ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြေမွသွားလျှင်ပင်၊
မကြောက်ရွံ့၊ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လူ့လောကတွင် စင်ကြယ်မှုကို ချန်ထားရန်ဖြစ်သည်။"
ဘောပင်ပြီးသည်နှင့် ကြည်လင်သောချီတစ်ခုသည် တိမ်များထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်ပစ်လွှတ်သွားသည်။
ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ဆံပင်ဖြူနှင့်အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးကြီးတစ်ဦးက သူ၏လက်ကိုယပ်ခေါ်လိုက်ရာ ကြည်လင်သောချီသည် သူ၏လက်ဖဝါးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
"ကဗျာကောင်းတစ်ပုဒ်ပဲ"
မှိန်ဖျော့သောအသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်ကာ နက်ရှိုင်းသောကောင်းကင်ယံထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချသည်၊
"လူတွေက အားကျရုံသက်သက်ဖြစ်တဲ့ကျောက်စိမ်းနဲ့နှိုင်းယှဉ်ရင် ကျွန်တော်က ပိုအသုံးဝင်တဲ့ ထုံးကျောက်ဖြစ်ရတာကို ပိုနှစ်သက်တယ်။"
ဤစကားများကိုထားခဲ့ပြီး သူသည် ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြုံးရယ်ကာ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်မှ ထွက်လျှောက်သွားသည်။
မဟာစာပေအကယ်ဒမီကတော့ ဘာဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။
သူ၏မျက်လုံးများတွင် ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်ပြီးဈေးပေါသောဆရာက သူ၏အကြိုက်နှင့်ပိုတူသည်။
သူဤသို့တွေးနေစဉ် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ ထိပ်မှဆင်းသက်လာပြီး သူ့ကိုဖုံးအုပ်သွားသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချင်ဖုန်း၏ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
________________________________________
ခေါင်မိုးထပ်အတွင်း၌ ဖေးရွှင့်က ကဗျာကိုကြည့်ကာ "အစ်ကိုယန်၊ လူယုတ်မာတစ်ယောက်အဖြစ် တမင်တကာသရုပ်ဆောင်ရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။
"မဆိုးပါဘူး" ဟု အစိမ်းရောင်ဝတ်ထားသောလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ပြန်ဖြေသည်။
ယန်ချန်က အဖြူရောင်စာလိပ်ကို သူ၏လက်ဖြင့်ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ မှင်သည် စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး စိုစွတ်သောခံစားချက်ကိုသယ်ဆောင်ထားသော်လည်း သူ၏နှလုံးသားမှာမူ တောက်လောင်နေသည်။
တကယ်တော့ သူနှင့်ဖေးရွှင့်နှစ်ဦးစလုံးသည် တော်ဝင်မြို့တော်မှ နှိမ့်ချသောနောက်ခံများမှလာကြပြီး ချင်ဖုန်း ယနေ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရသောအရာမှာ သူတို့ယခင်က ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသောအရာ ဖြစ်သည်။
________________________________________
ချင်ဖုန်းသည် အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်မှ ခုလေးတင်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏမှာပင် သူ ဤနေရာသို့ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ကျယ်ဝန်းသောခေါင်မိုးထပ်သည် ဗလာဖြစ်နေပြီး အလယ်တွင် ကြီးမားသောထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သော စက်လုံးကြီးတစ်ခုသာ ရပ်နေသည်။
စက်လုံးဘောလုံးကို နဂါးပုံစံရွှေတိုင်လေးခုက ထောက်ပံ့ထားပြီး ဘောလုံးအတွင်းပိုင်းသည် တောက်ပသောကြယ် အလင်းရောင်များဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်မှာ ၎င်းသည် ကြယ်တာရာကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ပါဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။
လေသည် တိမ်များနှင့်မြူများကို ခေါင်မိုးထပ်ထဲသို့တိုက်ခတ်နေသည်။ ချင်ဖုန်းက မော့ကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသောပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
အဖြူရောင်ဆံပင်သည် လေထဲတွင်ကခုန်နေပြီး ကြည်လင်သောချီတစ်ခုက သူ့ကိုပတ်ရစ်ထားရာ ပထမဆုံးတစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် တန်ခိုးရှင်တစ်ပါး၏အထင်အမြင်ကို ပေးသည်။
ချင်ဖုန်း၏နှလုံးသည် ခုန်သွားပြီး သူသည် ကြယ်တာရာကောင်းကင်နှင့်တူသောစက်လုံးဘောလုံးနှင့် မလှမ်းမကမ်းမှ အثير ethereal အမူအရာဖြင့်အဘိုးကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူသည် ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ထိပ်ဆုံးထပ်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။
စက်လုံးဘောလုံးမှာ ကောလာဟလထွက်နေသော ကြယ်တာရာကြည့်ရှုသူဖြစ်ပြီး အနီးအနားမှအဘိုးကြီးမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ တာ့ချန်မှကျော်ကြားသော၊ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ကိုအုပ်ချုပ်သော နိုင်ငံတော်ဆရာဖြစ်သည်။
"လူငယ် ချင်ဖုန်းက လေးစားရပါသော နိုင်ငံတော်ဆရာကို အရိုအသေပြုပါတယ်။"
သူသည် မဟာစာပေအကယ်ဒမီကိုမကြိုက်သော်လည်း ချင်ဖုန်းသည် ဤကောင်းကင်ဘုံမှဆရာကို လေးစားဆဲဖြစ်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤသည်မှာ စာပေသူတော်စင်များ၏လမ်းစဉ်၏အထွတ်အထိပ်တွင်ရှိသော ရှေးခေတ်တန်ခိုးရှင်တစ်ပါးဖြစ်သည်။
ဆံပင်ဖြူနှင့်နိုင်ငံတော်ဆရာသည် တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ထူးဆန်းစွာတိတ်ဆိတ်သွားသည်။
မမြင်နိုင်သောဖိအားအောက်တွင် ချင်ဖုန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။
သူသည် သတိကြီးစွာမော့ကြည့်လိုက်ရာ နိုင်ငံတော်ဆရာသည် ကျောခိုင်းထားဆဲဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကိုကြည့်နေဟန်တူသည်။
"နိုင်ငံတော်ဆရာက ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ထိပ်မှ သာမန်လောကကို အမြဲတမ်းအပေါ်စီးမှကြည့်နေတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ အခု ငါကိုယ်တိုင်မြင်ရတော့ ကောလာဟလအတိုင်းပဲ။ ဟမ်။"
၎င်းမှာ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်စေ၊ မဖြစ်စေ၊ ချင်ဖုန်းသည် နိုင်ငံတော်ဆရာ၏ပုံရိပ်မှာ အနည်းငယ်ရင်းနှီးသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် ၎င်းကို တစ်နေရာရာတွင်မြင်ဖူးဟန်တူသော်လည်း မည်သည့်နေရာတွင်အတိအကျဖြစ်သည်ကို မမှတ်မိနိုင်ပေ။
စကားမစပ်၊ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က နိုင်ငံတော်ဆရာက တကယ်ရော ဘယ်လိုပုံစံရှိသလဲ။ ချင်ဖုန်း၏စူးစမ်းလိုစိတ်သည် သူ့ကို သိလိုစိတ်ပြင်းပြစေသည်။
သို့သော် သူသည် တိုက်ရိုက်ချဉ်းကပ်ပြီး လေးစားရပါသောပုံရိပ်ကိုကြည့်ရန်မှာ ရှင်းလင်းစွာလက်တွေ့မကျပေ။
ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဆံပင်ဖြူအဘိုးကြီးနှင့်မလှမ်းမကမ်းမှ ကြေးမုံတစ်ချပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စိတ်ကူးတစ်ခု သူ့ထံသို့ဝင်ရောက်လာသည်။
အလင်းရောင်ပြန်ဟပ်ခြင်းနိယာမအရ သူ ဘယ်ဘက်သို့ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းသရွေ့တော့ သူသည် ကြေးမုံမှတစ်ဆင့် နိုင်ငံတော်ဆရာ၏စစ်မှန်သောအသွင်အပြင်ကို မြင်နိုင်သင့်သည်။
သူသည် သတိကြီးစွာ ဘယ်ဘက်သို့ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းကာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဆံပင်ဖြူအဘိုးကြီးသည် ကျောခိုင်းထားဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှမပြပေ။
ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ နောက်တစ်လှမ်းလှမ်းပြီး သူ၏ဘေးကင်းမှုကို နောက်တစ်ကြိမ်အတည်ပြုလိုက်သည်။
ဤသည်ကို အကြိမ်များစွာထပ်ခါထပ်ခါပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် ပို၍ရဲတင်းလာပြီး မည်သည့်မတော်တဆမှုကိုမှမကြောက်ဘဲ ရဲတင်းသောခြေလှမ်းများလှမ်းကာ တည့်တိုးသွားလိုက်သည်။
ကြေးမုံထဲသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာကြည့်ရင်း သူ "အိုး ဘုရားသခင်" ဟု အော်ဟစ်ခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။
အကြောင်းမှာ ကြေးမုံတွင်ရောင်ပြန်ဟပ်နေသောပုံရိပ်မှာ နိုင်ငံတော်ဆရာ၏ ကျောဘက်မြင်ကွင်းဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။