နတ်ဘုရားစကားများလား။

ဒါက အကြောင်းပြချက်မရှိ၊ သိပ္ပံနည်းကျမကျဘူး။

ရူပဗေဒပညာရှင် ဖရက်စ်နယ်သာ ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးကိုတွေ့ခဲ့ရင် သူ့ရဲ့ခေါင်းတလားအဖုံးတောင် သူ့ကိုထိန်းထားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော်စိုးရိမ်မိတယ်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ချင်ဖုန်းသည် ဖရက်စ်နယ်၏ခေါင်းတလားဘုတ်ပြားကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် သူ၏တည်ငြိမ်မှုကိုဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး သူ၏ကျိန်စာသင့်နေသော စကားများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် နိုင်ငံတော်ဆရာသည် သတိမထားမိဟန်တူပြီး သူ့ထံမှမျက်နှာလွှဲထားကာ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှမပြပေ။

ဤသို့အကန့်အသတ်မရှိနေခြင်းမှာ ကောင်းသောအရာမဟုတ်ပေ။

ချင်ဖုန်းက အသက်ကိုပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ "နိုင်ငံတော်ဆရာ၊ လူငယ်ကို တစ်ခုခုသင်ပေးဖို့ ဒီကိုခေါ်လာခဲ့တာလား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

နိုင်ငံတော်ဆရာသည် နောက်ဆုံးတွင်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏ညာဘက်အင်္ကျီလက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပစ္စည်းတစ်ခုသည် ချက်ချင်းပျံဝဲလာသည်။

ချင်ဖုန်းက လက်လှမ်းကာဖမ်းလိုက်ရာ ၎င်းမှာ သူယခင်ကချန်ထားခဲ့သော မဟာစာပေအကယ်ဒမီအမှတ်တံဆိပ်ဖြစ်သည်။

"နိုင်ငံတော်ဆရာ" ချင်ဖုန်းက ငြင်းပယ်မည်အပြုတွင် အသံတစ်ခုက သူ့ကိုကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

အသံသည် အဝေးမှနှင့်အခြားနယ်ပယ်မှ ပြောနေသလို ဖြစ်နေသော်လည်း ချင်ဖုန်းသည် ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်မှနိုင်ငံတော်ဆရာပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသည်။

"ပြည်သူက အဖိုးတန်ဆုံး၊ နိုင်ငံတော်က ဒုတိယအရေးအပါဆုံး၊ ဘုရင်က အရေးအပါဆုံးမဟုတ်ဘူး။ ဒီစကားတွေက မင်းရဲ့နှလုံးသားထဲကလာတာလား။"

ချင်ဖုန်းက ခိုင်မာစွာပြောသည်၊

"တစ်ဝက်လောက်လိမ်ညာတဲ့စကားရှိခဲ့ရင် မိုးကြိုးပစ်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုသတ်ပါစေ။"

စကားသံဆုံးသည်နှင့် မိုးကြိုးသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး မကြာမီပင် မိုးသည်းထန်စွာရွာချလာသည်။

ချင်ဖုန်းက ပြုံးသည်၊ ကောင်းကင်ဘုံက တကယ်ပဲမကောင်းဆိုးဝါးဆန်တယ်လို့ တွေးနေမိသည်။ ဘာလို့ အခုမှမိုးရွာရတာလဲ။ သူတို့က ပိုဆိုးတဲ့အချိန်ကို မရွေးချယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

နိုင်ငံတော်ဆရာက ရယ်မောသည်၊

"မိုးကြိုးကိုခေါ်ဖိတ်တဲ့ကတိစကားပါလား။"

ချင်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းမျက်နှာနီမြန်းသွားသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်မှနိုင်ငံတော်ဆရာသည် သူ၏ဘေးမှလက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုလှမ်းယူကာ ကောင်းကင်သို့မြှောက်လိုက်သည်။

ထူးခြားသောမြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်၊ မိုးကာသည် မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့စီးဆင်းကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ပေါ်တွင် စုစည်းသွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မိုးတိတ်သွားပြီး ကောင်းကင်သည် ကြည်လင်သွားသည်။

ထိုသို့သောထူးခြားသောကျွမ်းကျင်မှုများသည် ချင်ဖုန်းကို အံ့ဩတကြီးသက်ပြင်းချစေသည်။

နိုင်ငံတော်ဆရာသည် သူ၏ကျော်ကြားမှုနှင့် အမှန်တကယ်ထိုက်တန်လှသည်။

"အုပ်စိုးသူသည် လှေနှင့်တူပြီး ပြည်သူသည် ရေနှင့်တူသည်။ ရေသည် လှေကိုသယ်ဆောင်နိုင်သကဲ့သို့ လှေကိုမှောက်နိုင်သည်။ ဒီအမှန်တရားကိုနားလည်တဲ့လူတွေ ဒီလောကမှာ သိပ်နည်းတာကတော့ နှမြောစရာပဲ။"

"မင်းဆန္ဒရှိရင် မဟာစာပေအကယ်ဒမီကို ထားခဲ့လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မဟာစာပေအကယ်ဒမီ အမှတ်တံဆိပ်ကိုတော့ ယူသွားလိုက်။ မင်းလိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ ငါ့ကိုရှာဖို့ အဲ့ဒါကိုသုံးလို့ရတယ်။"

"ဒါ့အပြင် မင်းအနာဂတ်မှာ ပဉ္စမအဆင့် ခန့်ညားထည်ဝါသောသီလဘုံကိုဝင်ရောက်ချင်တယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါက အသုံးဝင်တာကို မင်းတွေ့လိမ့်မယ်။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားနေသည်။ နိုင်ငံတော်ဆရာက ထိုသို့ပြောခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် မဟာစာပေအကယ်ဒမီအမှတ်တံဆိပ်ကို မလက်ခံဘဲနေခြင်းမှာ မရိုမသေဖြစ်ရာကျပေလိမ့်မည်။

သူအမှတ်တံဆိပ်ကို သူ၏လက်စွပ်ထဲသို့ထည့်လိုက်စဉ် ချင်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာမေးသည်၊

"ကျွန်တော့်မှာ ရှင်းလင်းမှုမရှိတဲ့အရာတစ်ခုရှိတယ်။ ကျွန်တော် နိုင်ငံတော်ဆရာနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့ဆုံတာပါ၊ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်ဂရုစိုက်နေရတာလဲ။"

"ဒါက မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ကျေးဇူးတရားကြောင့်ပါ။"

မှင်တက်သွားကာ ချင်ဖုန်းသည် ရပ်နေလိုက်သည်။

သူသိသောလူများကြားတွင် မည်သူက ထိုသို့သောဩဇာအာဏာရှိသနည်း။ သူ၏ဆရာဖြစ်နိုင်သလား။

ချင်ဖုန်းက သတိကြီးစွာမေးမြန်းသည်၊

"ခင်ဗျားပြောခဲ့တဲ့မိတ်ဆွေဟောင်းက ပိုင်လီအမည်ရှိတဲ့တစ်စုံတစ်ယောက်ဖြစ်နိုင်သလား။"

ပြင်းထန်သောလေကြောင့်ဖြစ်မည်၊ ဆံပင်ဖြူပုံရိပ်သည် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါက မင်းရဲ့ဆရာ၊ အဘိုးကြီး ပိုင်လီပဲ။"

အမှန်ပင်၊ ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

မည်သူမျှ ရှင်းပြမရသောကျေးဇူးများကို မလက်ခံပေ၊ ၎င်းမှာ စိတ်မအေးမှုကိုသာ မွေးဖွားစေသည်။

သူ့ကိုအံ့ဩစေသောအရာမှာ သူ၏ဆရာ၏ကျယ်ပြန့်သောကွန်ရက်ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတော်ဆရာနှင့် အဆက်အသွယ်ရှိခြင်းက သူ၏ဆရာက ချင်ဖုန်း၏မဟာစာပေအကယ်ဒမီသို့ဝင်ခွင့်ကို ကျင့်ယန်မြို့တွင် မည်သို့လွယ်ကူချောမွေ့စေခဲ့သည်ကို ရှင်းပြနေသည်။

ဤအချိန်တွင် ချင်ဖုန်း၏သူ၏ဆရာအပေါ်လေးစားမှုသည် မရပ်တန့်နိုင်သောမြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ တဟုန်ထိုးတက်လာပြီး လွှမ်းမိုးကာ မရပ်တန့်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

"နောက်တစ်ကြိမ် ကျင့်ယန်မြို့ကိုပြန်ရောက်ရင် ငါသူ့ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြရမယ်။"

ချင်ဖုန်းက တိတ်တဆိတ်ကတိပြုလိုက်သည်။

"နိုင်ငံတော်ဆရာမှာ နောက်ထပ်ကိစ္စမရှိတော့ရင် ကျွန်တော် သွားခွင့်ပြုပါလား။"

ချင်ဖုန်းက လေးစားစွာမေးလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသောအဘိုးကြီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာမတ်တပ်ရပ်ကာ သူ၏ကြီးမားသော အင်္ကျီလက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ဘုံ မျှော်စင်အပြင်ဘက်မှ တိမ်များသည် လှည့်ပတ်ကာ ချင်ဖုန်းကိုဖုံးအုပ်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်သည် တဖြည်းဖြည်းမှုန်ဝါးသွားပြီး ချင်ဖုန်းသည် သူယခုထွက်ခွာနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

သူထွက်ခွာမည်အပြုတွင် နိုင်ငံတော်ဆရာက ထပ်ပြောသည်၊ "ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်က သူရဲ့စကားတွေကို သတိထားသင့်တယ်။ အနာဂတ်မှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ အပြစ်ဒဏ်ကို ဖိတ်ခေါ်တဲ့ကတိတွေကို မပြုလုပ်တာက ပိုကောင်းတယ်။"

မျက်နှာနီမြန်းကာ ခုခံကာကွယ်မည်အပြုတွင်ရှိသောချင်ဖုန်းသည် သူ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ ခြေရင်းတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

မော့ကြည့်လိုက်ရာ နိုင်ငံတော်ဆရာပုန်းအောင်းနေသောခေါင်မိုးထပ်သည် မြူများနှင့်တောင်တန်းများဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် သာမန်မျက်စိဖြင့်မြင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ကောင်းကင်ဘုံ။ ငါရောက်လာတုန်းက နေသာနေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါအဲ့ဒီမိုးကြိုးပစ်ကျိန်ဆိုတဲ့ကတိကိုပြုလုပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဘာလို့မိုးရွာရတာလဲ။"

အသံထွက်ပေါ်သည်နှင့် နောက်ထပ်လျှပ်စီးတစ်ချက်သည် ကောင်းကင်ယံကိုဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ့ကိုတိုက်ခိုက်ရန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ကို ပြသနေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် လေထဲမှမိုးကြိုးတန်းဘက်သို့ တိုက်ခတ်သွားပြီး ၎င်းကိုဝါးမျိုသွားသည်။

"ကျစ်"

ချင်ဖုန်းသည် အမွှေးများထောင်နေသောကြောင်တစ်ကောင်လို ခုန်လိုက်သည်။ မဆင်မခြင်စကားပြောရန်မဝံ့တော့ဘဲ သူသည် သူ၏ပါးစပ်ကိုဖုံးအုပ်ကာ မဟာစာပေအကယ်ဒမီ၏ ပင်မတံခါးဝသို့ ထွက်ပြေးသွားသည်။

________________________________________

တစ်ဖက်တွင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ထိပ်တွင် နိုင်ငံတော်ဆရာသည် အစောပိုင်းကမိုးကြိုးမုန်တိုင်းကိုစုပ်ယူခဲ့သော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုကိုင်ထားသည်။

လက်ဖက်ရည်ထဲတွင် ဆံပင်ကဲ့သို့အထူရှိသော မိုးကြိုးနဂါးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်ကို မသဲမကွဲမြင်နိုင်သည်။

"ရွှံ့ငါးအို၊ မင်းရဲ့စိတ်က အရင်လိုပဲ ပေါက်ကွဲလွယ်တာပဲ။"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်မှနိုင်ငံတော်ဆရာက ခေါင်းခါကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုချလိုက်သည်။

သူနှင့်မလှမ်းမကမ်းတွင် သူ၏ဘေးမှကြေးမုံသည် တောက်ပနေသည်။

အကယ်၍ ချင်ဖုန်းသာရှိနေခဲ့လျှင် သူသည် သေချာပေါက်အံ့ဩသွားပေလိမ့်မည်၊ အကြောင်းမှာ ကြေးမုံတွင်ရောင်ပြန်ဟပ်နေသောဘေးတိုက်မြင်ကွင်းမှာ ကျင့်ယန်မြို့ရှိသူ၏ပေါ့ပျက်ပျက်ဆရာနှင့် တစ်ထပ်တည်းကျနေသောကြောင့်ပင်။

________________________________________

ချင်နေအိမ်သို့ပြန်ရောက်ပြီးနောက်တွင်ပင် ချင်ဖုန်းသည် အနည်းငယ်စိတ်မအေးဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်သို့ကြည့်လိုက်ရာ မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ တိမ်များမရှိဘဲ မိုးရွာမည့် လက္ခဏာမရှိဟန်တူသည်။ သို့သော် မဟာစာပေအကယ်ဒမီတွင် ခုလေးတင်ဘာဖြစ်ခဲ့သနည်း။

"ဆဋ္ဌမအဆင့် ကံကြမ္မာဖတ်ရှုခြင်းဘုံကိုရောက်တဲ့အခါ နတ်ဘုရားစကားများ ပြောနိုင်စွမ်းရှိလာတာများလား။ ဒါပေမဲ့ ဆရာက ငါ့ကို ဒီလိုအရာတွေအကြောင်း ဘယ်တုန်းကမှမပြောခဲ့ဘူး။"

"ငါ စမ်းကြည့်သင့်လား။"

ပြတင်းပေါက်ကိုသတိကြီးစွာကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းက ချောင်းဟန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မြွေကြီးက ငါ့ခါးကိုပတ်နိုင်တယ်" ခဏစောင့်ပြီးနောက် ဘာမှမဖြစ်ပွားခဲ့ပေ။

သူသည် အနည်းငယ်စိတ်ပျက်စွာဖြင့်သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊

"တကယ်ပဲ၊ ဒါတွေအားလုံးက ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခုပဲ။ စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ ဆဋ္ဌမအဆင့် ကံကြမ္မာဖတ်ရှုခြင်းဘုံရဲ့သခင်တစ်ဦးက နတ်ဘုရားစကားများပြောနိုင်ခဲ့ရင် သူက နတ်သိုင်းပညာရှင်တွေနဲ့ တစ္ဆေတစ်ရာတာအိုကျင့်ကြံသူတွေက အမြောက်စာအဖြစ် လှောင်ပြောင်ခံရမှာမဟုတ်ဘူး။"

"စိုးရိမ်တာက အရင်ကနှစ်ကြိမ်မှာ မိုးကြိုးနဲ့ကြုံတွေ့ရတာက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲဖြစ်နိုင်တယ်။ ကံက ငါ့ဘက်မှာမရှိဘူးလို့ပဲ ပြောနိုင်တယ်။"

သို့သော် ချင်ဖုန်းမသိသောအရာမှာ သူ "မိုးကြိုး" ဟူသောစကားလုံးကိုပြောလိုက်သည့်အခိုက်တွင် သူ၏တန်ထျန်းထဲမှနဂါးပုလဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုထုတ်လွှတ်ပြီး သူ၏နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲမှ မိုးကြိုးဖြောင့်မတ်ခြင်းစွမ်းအင်ချီသည် တဟုန်ထိုးတက်လာသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ကောင်းကင်၏အနက်ရှိုင်းဆုံးအပိုင်းတွင် နောက်ထပ်မိုးကြိုး တစ်ချက် လင်းလက်သွားသည်။ သို့သော် မိုးကြိုးမကျမီမှာပင် ၎င်းကို ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်မှ အင်အားတစ်ခုက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာဆွဲယူသွားသည်။

နိုင်ငံတော်ဆရာ၏ဘေး၊ လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲတွင် နောက်ထပ်တိုးတိုးလေးနှင့် ပါးလွှာသော မိုးကြိုးနဂါးအရိပ်တစ်ခု မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းပေါ်လာသည်။

________________________________________

ဤသည်တို့ကို များများစားစားအာရုံမစိုက်ဘဲ ချင်ဖုန်းသည် သူ၏လက်စွပ်ထဲမှ မဟာစာပေအကယ်ဒမီအမှတ်တံဆိပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော မဟာစာပေအကယ်ဒမီအမှတ်တံဆိပ်သည် သူ၏လက်ထဲတွင် ချောမွေ့ပြီးနူးညံ့သည်ဟု ခံစားရသည်။

သူအမှတ်တံဆိပ်ကိုထုတ်လိုက်စဉ် သူသည် ၎င်းကိုအသုံးပြု၍ မဟာစာပေ အကယ်ဒမီသို့လေ့လာရန် ဝင်ရောက်ခြင်းမရှိသည့်အတွက် နောင်တမရပေ။ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှစာပေသမားများအားကျသောနေရာဖြစ်သည့် မဟာစာပေအကယ်ဒမီသည် သူ၏စံပြနေရာမဟုတ်ပေ။

သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်မှနိုင်ငံတော်ဆရာပြောခဲ့သောအရာကိုသာ သတိရလိုက်သည်...

ဘာကြောင့် နိုင်ငံတော်ဆရာက အနာဂတ်တွင် ပဉ္စမအဆင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော သီလဘုံသို့ဝင်ရောက်ရန် ဤအမှတ်တံဆိပ်ကိုအားကိုးရမည်ဟု ပြောခဲ့သနည်း။ ဤအမှတ်တံဆိပ်တွင် ကျောင်းသားများကိုမဟာစာပေအကယ်ဒမီတွင်လေ့လာခွင့်ပြုခြင်းအပြင် အခြားလုပ်ဆောင်ချက်များရှိသေးသလား။

တော်ဝင်မြို့တော်တွင် အချိန်တိုအတွင်းသာရှိနေခဲ့သဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် ဤနေရာမှအရာအားလုံးနှင့် မရင်းနှီးပေ။

သူ၏ကျင့်ကြံမှုတွင် အကျပ်အတည်းတစ်ခုနှင့်ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် ပရမ်းပတာဖြစ်နေသော မြို့တော်သည် သူ့ကို အနာဂတ်အတွက်စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်စေသည်။

အထူးသဖြင့် လျိုမိသားစု၏အဘိုးကြီးပြောခဲ့သောစကားများ၊ ချင်မိသားစုအပေါ်ရန်ငြိုးထားပြီး လျိုမိသားစုကိုရင်ဆိုင်ဝံ့သောထိုသူမှာမူ မသိရသေးပေ။

"တော်ဝင်မြို့တော်က ရေကနက်တယ်၊ အခု ချင်မိသားစုအတွက် ဒီမှာတစ်ခုတည်းသောအားကိုးရာက အဘိုးကြီးရဲ့မိသားစုပဲ။"

သို့သော် ချင်ဖုန်းသည် နိယာမတစ်ခုကို နက်ရှိုင်းစွာနားလည်သည်- အခြားသူများကိုသာ အားကိုးခြင်းသည် ရှေ့ဆက်ရမယ့်လမ်းကိုသာ ကျဉ်းမြောင်းစေလိမ့်မည်။ ချင်မိသားစုကိုယ်တိုင် အားကောင်းလာမှသာ သူတို့သည် တော်ဝင်မြို့တော်တွင် အမှန်တကယ် ခိုင်မာစွာရပ်တည်နိုင်ပေလိမ့်မည်။