တော်ဝင်မြို့တော်မှ မိတ်ဆွေဟောင်းများ

ချင်မိသားစု တော်ဝင်မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာသည်မှာ ယနေ့ဖြင့် သုံးရက်မြောက်နေ့ဖြစ်သည်။ မနေ့က လက်ဆောင်များပေးရန် လူတစ်ယောက်လွှတ်ခဲ့သော လျိုမိသားစုမှလွဲ၍ မည်သူမျှ သူတို့ထံသို့ အလည်အပတ်မရောက်လာခဲ့ပေ။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏အဘိုးကြီးမှာ အားကိုးမရမှန်းသိသော်လည်း ဤမျှလောက်အားကိုးမရလောက်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ချင်မိသားစု၏ဘိုးဘေးများသည် ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသောအတိတ်ရှိခဲ့ပြီး ဤမျိုးဆက်သည် အနည်းငယ်ဆုတ်ယုတ်နေလျှင်ပင် ဤသို့သောအေးစက်သောကြိုဆိုမှုကို မဖြစ်စေသင့်ပေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

ချင်ဖုန်းက သူ၏ပန်းကန်နှင့်တူကိုချကာ "အဖေ၊ ကျွန်တော်တို့ တော်ဝင်မြို့တော်ကိုပြန်ရောက်တာ သုံးရက်ရှိပြီ။ အဖေ အိမ်ကနေလုံးဝမထွက်တာကို ကျွန်တော်သတိထားမိတယ်။ တော်ဝင်မြို့တော်က မိတ်ဆွေတချို့ကို အလည်သွားဖို့ စီစဉ်မထားဘူးလား။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားများပြောသည်နှင့် မေမေလေးနှင့် ဒုတိယညီတို့ နှစ်ဦးစလုံး သူတို့၏အဘိုးကြီးကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အတူတူနံနက်စာစားနေသော ဇနီးနှင့် နင်ရွှမ်ပင်လျှင် စူးစမ်းသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အဖေက သူ၏တူလှုပ်ရှားမှုကိုခေတ္တရပ်ကာ ချောင်းဟန့်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ အလည်သွားဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မိတ်ဆွေတွေက အခုလက်ရှိ နန်းတွင်းမှာအရေးကြီးတဲ့ရာထူးတွေယူထားကြပြီး သူတို့က ပုံမှန်အားဖြင့် တော်တော်လေးအလုပ်များကြတယ်။ သူတို့အားလပ်ချိန်နည်းနည်းရတဲ့အခါ ငါသူတို့ကိုမရှာရင်တောင် သူတို့က ငါ့ကိုလာတွေ့ကြမှာပါ။"

"အဖေ၊ အဖေ့မှာ ဒီလိုမိတ်ဆွေတွေရှိတာ၊ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါမှမပြောပြဖူးတာလဲ။" ဒုတိယညီက ရှုပ်ထွေးစွာမေးလိုက်သည်။

"ငါက နှစ်တွေအကြာကြီး အပြင်မှာစီးပွားရေးလုပ်ခဲ့ပြီး မိတ်ဆွေတွေအများကြီးဖွဲ့ခဲ့တယ်။ ဒီလိုသာမန်ကိစ္စတွေက အထူးတလည်ပြောပြရလောက်အောင် တန်ဖိုးမရှိပါဘူး။" ဖခင်က ရှင်းပြသည်။

"အဖေ၊ ဒီအရေးကြီးတဲ့ရာထူးတွေကမိတ်ဆွေတွေက ဘယ်သူတွေအတိအကျလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏ဖခင်၏စကားများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမယုံကြည်ပေ။

"ဟုတ်တယ် သခင်ကြီး၊ နှစ်သစ်ကူးနီးနေပြီ။ ကျွန်မတို့က ဆက်ဆံရေးခိုင်မာအောင် အစပြုပြီးအလည်သွားသင့်တယ်။" မေမေလေးက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဖခင်က ခဏတွေဝေပြီးနောက် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ပြောသည်၊

"ဥပမာ မစ္စတာလီနဲ့ မစ္စတာကျန်းတို့လိုပေါ့၊ ပြီးတော့၊ အိုး၊ မိတ်ဆွေတွေအများကြီးပဲ၊ မင်းတို့က ရုတ်တရက်ငါ့ကိုနာမည်တွေပြောခိုင်းရင် ငါဘယ်လိုမှတ်မိနိုင်မှာလဲ။ အရင်ဆုံးစားကြစို့၊ အရင်ဆုံးစားကြစို့။ အရမ်းအေးတယ်၊ ငါတို့အခု ဆန်ပြုတ်မစားရင် အေးသွားလိမ့်မယ်။"

သူစကားလမ်းကြောင်းလွှဲပုံမှာ အလွန်ပင်ရှက်စရာကောင်းလှသည်။ ဤအဘိုးကြီး တကယ်ပင် လုံးဝတိုးတက်မလာခဲ့၊ ချင်ဖုန်းက အားမတန်မာန်လျှော့ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးစောင့်က သတင်းပို့ရန်ရောက်လာသည်၊

"သခင်ကြီး၊ တစ်စုံတစ်ယောက် အလည်ရောက်လာပါတယ်။"

အဖေက ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ပြီး "ငါ ဘာပြောခဲ့လဲ။ ချင်မိသားစုက တော်ဝင်မြို့တော်ကို မကြာသေးမီကမှပြန်ရောက်လာတာ၊ အဲ့ဒီမိတ်ဆွေတွေက ရုံးတော်တွေနဲ့အလုပ်များနေပြီး ငါပြန်ရောက်တာကိုမသိတာက ပုံမှန်ပဲ။"

"မင်းတို့တွေ့လား၊ တတိယနေ့မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က အစပြုပြီးအလည်လာခဲ့ပြီ။"

"မြန်မြန်ပြော၊ နန်းတွင်းက ဘယ်အဆင့်မြင့်အရာရှိက ငါ့ကိုလာတွေ့တာလဲ။"

ဒါက တကယ်လား။ အဖေ့မှာ တော်ဝင်မြို့တော်မှာ တကယ်ပဲမိတ်ဆွေတွေရှိလို့လား။ ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

လျိုမိသားစုအုပ်စုမှအရာရှိများက သူတို့၏စေတနာကောင်းကိုပြသရန် ရောက်လာခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

တံခါးစောင့်က ပြန်ဖြေသည်၊

"လာရောက်သူက ယောက်ျားတစ်ယောက်ပါ၊ အရာရှိတစ်ယောက်လိုမဝတ်ဆင်ထားပါဘူး။ အေးခဲနေတဲ့ရာသီဥတုရှိပေမယ့် သူက ပါးလွှာတဲ့အဝတ်အစားတွေဝတ်ဆင်ထားပါတယ်။ သူက တော်ဝင်မြို့တော်ရဲ့ နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံကလို့ ပြောပါတယ်။"

"သူက သခင်ကြီးကိုရှာနေတာမဟုတ်ဘဲ သခင်လေးကိုရှာနေတာပါ။"

ခန်းမထဲမှလူတိုင်း ချင်ကျန့်အန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ခဏအတွင်း ဝန်းကျင်သည် အနည်းငယ် အိုးတိုးအမ်းတမ်းဖြစ်သွားသည်။

အဘိုးကြီးသည် စာပေသမားတစ်ဦးမဟုတ်သော်လည်း ခရီးဝေးများသွားလာခဲ့သဖြင့် သူ၏စိတ်သည် အတော်ပင်လျင်မြန်စွာလည်ပတ်သည်။

"ငါ့မိတ်ဆွေအားလုံးက ဒီအချိန်မှာ နန်းတွင်းမှာရှိသင့်တာကို ငါမေ့သွားတယ်။ သူတို့ ငါ့ကိုလာတွေ့ဖို့အချိန်ဘယ်လိုရနိုင်မှာလဲ။"

"ငါ ခုနက ရှုပ်ထွေးသွားလို့ပါ။ အဟမ်း၊ ချင်အာ ဒီဆန်ပြုတ်က နည်းနည်းအေးသွားပြီ။ မီးဖိုချောင်ကိုသွားပြီး နည်းနည်းပိုယူခဲ့။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး။"

"ဖုန်းအော်၊ မင်း ဘာလို့ငါ့ကိုစိုက်ကြည့်နေတာလဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းကိုရှာနေတယ်လို့ မင်းမကြားဘူးလား။ မြန်မြန်သွားတော့။" အဘိုးကြီးက တိုက်တွန်းသည်။

စိတ်မရှည်ဖြစ်လာသဖြင့် ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော် အရင်သွားလိုက်ပါ့မယ်။ အားလုံးပဲ ကောင်းကောင်းစားကြပါ။"

နင်ရွှမ်က " ကျွန်မ လိုက်ခဲ့ဖို့လိုပါသလား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ခဏစဉ်းစားပြီး "ရပါတယ်၊ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော် တော်ဝင်မြို့တော်ပတ်လည်မှာ လမ်းလျှောက်ကြည့်ပြီး လရောင်ခြည်ပြခန်းအတွက် ဌာနခွဲတွေဖွင့်ဖို့ တည်းခိုခန်းတချို့ဝယ်လို့ရမလားဆိုတာ ကြည့်ဖို့စီစဉ်ထားတယ်။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

အဘိုးကြီး၏မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး သူက "မင်း ငါ့ကိုလိုက်ပို့စေချင်လား။ တော်ဝင်မြို့တော်က ကျင့်ယန်မြို့နဲ့မတူဘူး၊ ဒီမှာလူတွေက ကောက်ကျစ်ကြတယ်။ မင်းရဲ့ငယ်ရွယ်တဲ့အသက်အရွယ်ကိုထည့်သွင်းစဉ်းစားရင် သူတို့က ဈေးနှုန်းတွေကို အကြိမ်များစွာမြှင့်တင်နိုင်တယ်။"

"ငါ မင်းဘေးမှာရှိနေပြီး စောင့်ကြည့်ပေးနေရင် မင်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ အမြတ်ထုတ်စရာအဖြစ် သဘောထားခံရမှာမဟုတ်ဘူး။"

"အဖေ၊ မလိုပါဘူး။ အဖေ အိမ်မှာပဲနေပြီး အဲ့ဒီဩဇာရှိတဲ့မိတ်ဆွေတွေ အလည်လာတာကို စောင့်နေတာက ပိုကောင်းပါတယ်။"

"ခင်ဗျားကိုခေါ်သွားရင် သူတို့က ကျွန်တော့်ကို လွယ်လွယ်ကူကူပစ်မှတ်အဖြစ် မြင်ကြမှာပဲ။" ချင်ဖုန်းက သူ၏စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ်ထပ်ပြောလိုက်သည်။

________________________________________

တံခါးစောင့်နောက်သို့လိုက်ကာ ပင်မတံခါးဝသို့ရောက်သောအခါ ချင်ဖုန်းသည် ဟွာယွမ်၏သန်မာသောပုံရိပ်ကို ချက်ချင်းမြင်လိုက်ရသည်။

ထိုသူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ချက်ချင်းရှေ့သို့တိုးလာပြီး "မနေ့ညက ကုန်းလျန်က ကျင့်ယန်မြို့ကပြန်လာပြီး သခင်လေးချင်ကိုမတွေ့နိုင်ဘူးလို့ပြောတယ်။ သူက မန်နေဂျာဖုန်ဆီကနေ သခင်လေးချင်ရဲ့မိသားစု တော်ဝင်မြို့တော်ကိုပြောင်းရွှေ့သွားတယ်လို့ပဲ ကြားခဲ့တယ်။"

"ကျွန်တော် အစပိုင်းမှာမယုံခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကိုဒီမှာတွေ့ရမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။"

"သခင်လေးချင်၊ ဒါက ခင်ဗျားဘက်ကမမှန်ဘူး။ ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကိုမပြောဘဲ မြို့တော်ကိုပြောင်းရွှေ့ခဲ့တယ်။"

"ဒီချင်နေအိမ်ကိုကြည့်ပါဦး၊ သိပ်ရိုးရှင်းတာပဲ။ ခင်ဗျားသာကျွန်တော်တို့ကိုပြောခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို ကောင်းကောင်းမွမ်းမံပြင်ဆင်ပေးနိုင်ခဲ့မှာ။"

"ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအတွက်တော့ ခင်ဗျားကပေးချေရမှာပေါ့။"

ချင်ဖုန်းက သူ့ကိုကြည့်ကာ အမူအရာကင်းမဲ့စွာပြန်ဖြေသည်၊

"ဒါက ဧကရာဇ်ကဆုချီးမြှင့်တဲ့ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်နေအိမ်ပဲ။ ဧကရာဇ်က လူတွေလွှတ်ပြီး ဂရုစိုက်ပေးပြီးသားပဲ။"

ဟွာယွမ်၏မျက်ခွံများ တွန့်ကွေးသွားပြီး ချက်ချင်းစကားလမ်းကြောင်းလွှဲသည်၊ "သခင်လေးချင်၊ ကျွန်တော်နဲ့မြန်မြန်လိုက်ခဲ့ပါ။ နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံကညီအစ်ကိုတွေအားလုံး ခင်ဗျားကိုတွေ့ဖို့ မျှော်လင့်နေကြတယ်။ ပြီးတော့ ဒီလရဲ့အရက်နဲ့ဝင်ငွေဝေစုကို ကုန်းလျန်က မန်နေဂျာဖုန်အတွက် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲချန်ထားခဲ့ပြီး ကျန်တာကို သူနဲ့အတူယူဆောင်လာခဲ့တယ်။"

"လမ်းပြပါ။ ဒါက တော်ဝင်မြို့တော်က နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုလည်းဖြစ်တယ်။" ချင်ဖုန်းက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သုံးဦးသားသည် ချက်ချင်းပင် နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

လမ်းတွင် ချင်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် အဘိုးကြီးတစ်ဦးကိုမြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ဆံပင်များအားလုံး ဖြူဖွေးသွားသော်လည်း သူ၏ရင်ဘတ်သို့ရောက်နေသောမုတ်ဆိတ်မှာမူ လုံးဝအနက်ရောင်ဖြစ်သည်။

အချိန်က သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ၎င်း၏အမှတ်အသားများကို ချန်ထားခဲ့သော်လည်း အသွင်အပြင်များမှာမူ ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ထက်မြက်နေဆဲဖြစ်သည်။

အိုမင်းခြင်းနှင့်လူငယ်ဖြစ်ခြင်းကြားက ဆန့်ကျင်ဘက်သဘောတရားကို သူ၏ကိုယ်တွင် အစွန်းရောက်သယ်ဆောင်ထားသည်။

အဘိုးကြီးသည် အနက်ရောင်အဝတ်အစားနှင့် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံကိုဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် သူ၏လက်ထဲတွင် သစ်သားတုတ်ကောက်တစ်ချောင်းကိုကိုင်ထားပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းနေသည်။

လူတစ်စုဖြတ်သန်းသွားစဉ် အဘိုးကြီးက ဘေးတစောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ချင်ဖုန်းသည် ရှင်းပြမရနိုင်အောင် ရင်ကွဲနာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် သူ၏ခြေလှမ်းများကိုရပ်တန့်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်ရာ အဘိုးကြီးသည် သူ၏တုတ်ကောက်ဖြင့် တည်ငြိမ်စွာလျှောက်လှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ချင်နေအိမ်ဘက်သို့ ဦးတည်နေဟန်တူသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ သခင်လေး၊ ဘာလို့ရပ်လိုက်တာလဲ။" လန်နင်ရွှမ်က စူးစမ်းစွာမေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ဘေးသို့လှည့်ကာ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သူသည် ထိုအဘိုးကြီးကို အနီးကပ်ကြည့်ရှုရန် ချီစွမ်းအင်သုံးထောင်ကြည့်ရှုခြင်းကျွမ်းကျင်မှုကို အသုံးပြုလိုသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထူးဆန်းသောအဘိုးကြီးသည် ခြေရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မလှမ်းမကမ်းရှေ့တွင် ဟွာယွမ်က တိုက်တွန်းသည်၊

"သခင်လေးချင်၊ ဘာလို့အဲ့ဒီမှာရပ်နေတာလဲ။ မြန်မြန်လုပ်ပါ၊ တော်ဝင်မြို့တော်က တော်တော်ကြီးတယ်၊ လမ်းမပျောက်စေနဲ့။"

"သွားကြစို့။" ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါကာ အဘိုးကြီးအကြောင်းကို နောက်ထပ်ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ဒုတ်! ဒုတ်!