အလည်အပတ်

ချင်ကျန့်အန်းသည် အဘိုးကြီးကိုမြင်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အတော်ပင်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အပြစ်ရှိတယ်လို့ခံစားရမှုတို့ရှိနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဤစိတ်ခံစားမှုများသည် သက်သာရာရသွားသောပြုံးရယ်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

" ကျွန်တော့်ကိုလာရှာဖို့ အချိန်ဘယ်လိုရတာလဲ။"

"ဒီအဘိုးကြီးက တစ်ယောက်တည်းပဲ၊ လက်ထဲမှာအချိန်ကလွဲလို့ ဘာမှမရှိဘူး။"

"အရမ်းအေးခဲနေတာပဲ။ စံအိမ်ကို ရေနွေးသောက်ဖို့လာခဲ့ပါလား။"

"ဒါက ငါစိတ်ကူးထားတဲ့အတိုင်းပဲ။"

နှစ်ဦးသားသည် စင်္ကြံတစ်လျှောက်လျှောက်လှမ်းကာ အတွင်းစံအိမ်သို့ဦးတည်သွားကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့သည် ချင်အန်း ကောင်းကင်ဘုံနက္ခတ်အနှစ်သာရခုတ်ပိုင်းခြင်းကို လေ့ကျင့်နေဆဲဖြစ်သော ခြံဝင်းတစ်ခုကိုဖြတ်သန်းသွားကြသည်။

ဓား၏အငွေ့အသက်သည် ကြီးစိုးနေပြီး လွှဲလိုက်တိုင်း လေကိုခွင်း၍ဖြတ်သွားသောအသံ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

အဘိုးကြီးက ရပ်တန့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဘေးမှချင်ကျန့်အန်းက "ဒါက ကျွန်တော့်သား ချင်အန်းပါ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဖေတူသားပဲ။ လူငယ်မျိုးဆက်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှတယ်။"

ဤသည်မှာ အဘိုးကြီး၏မှတ်ချက်ဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးသားသည် အချိန်အတော်ကြာမနေဘဲ အကြည့်အနည်းငယ်သာကြည့်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သို့သော် ခြံဝင်းထဲတွင် ဓားသိုင်းပညာလေ့ကျင့်နေသော ချင်အန်းသည် အဘိုးကြီးကို သတိထားမိဆဲဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ သူက သူ့ကိုထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုပေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူသည် တစ်ဖက်လူကို ထိုနေရာတွင်ရှင်းလင်းစွာမြင်နိုင်သော်လည်း သူဘာမှမခံစားရပေ။

သူသည် အဘိုးကြီး၏အသက်ရှူသံကိုမခံစားနိုင်သကဲ့သို့ အဘိုးကြီး၏ နှလုံးခုန်သံကိုလည်းမခံစားနိုင်ပေ။

ထက်မြက်သောခံစားမှုရှိသော ပဉ္စမအဆင့်သိုင်းသမားတစ်ဦးအတွက် ဤသည်မှာ လုံးဝစိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သောအရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

________________________________________

ကန်ကူးတံတားထိပ်တွင် လျိုကျန့်လီသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ တရားထိုင်နေစဉ် ရုတ်တရက်သူမ၏မျက်လုံးများပွင့်လာသည်။

သူမသည် စင်္ကြံဘက်သို့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ခင်ပွန်း၏ဖခင် အဘိုးကြီးတစ်ဦးနှင့်အတူ ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် အဘိုးကြီးကို မသဲမကွဲမှတ်မိသည်၊ သူမငယ်စဉ်က သူသည် လျိုစံအိမ်သို့အလည်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ခေါင်းကိုပုတ်ကာ ပြောခဲ့သည်။"

အနာဂတ်မှာ မင်းက ဓားနတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ဤခန့်မှန်းချက်မှာ ယွဲ့ဟဲရွှမ်း၏အကဲဖြတ်ချက်ထက် များစွာစောသည်။

ထိုအချိန်ကအဘိုးကြီးသည် ဆံပင်ဖြူနှင့်မုတ်ဆိတ်နက်ရှိပြီး အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာပြီးနောက် သူသည် ပုံစံအတိုင်းအတိအကျရှိနေသည်။

သူမသည် တစ်ခါက သူမ၏ဆရာပြောသည်ကိုကြားဖူးသည်၊ နတ်ဘုရားစစ်သည်တော်တစ်ဦးသည် ဒုတိယအဆင့်အထက်အဆင့်သို့ရောက်ရှိသောအခါ သူ၏အသားနှင့်သွေးအပေါ်ထိန်းချုပ်မှုသည် လူသားများ၏အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်သွားလိမ့်မည်။

သူတို့သည် သူတို့၏နှလုံးခုန်သံနှင့်အသက်ရှူသံကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး တစ်နေ့လျှင် ဆယ်ကြိမ်ထက်နည်းအောင် လျှော့ချနိုင်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူမသည် အဘိုးကြီး၏အသက်ရှူသံ သို့မဟုတ် နှလုံးခုန်သံကို အမှန်တကယ်မခံစားနိုင်ခဲ့ပေ။

ပို၍အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သူမသာ အဘိုးကြီးအပေါ်အာရုံမစိုက်ခဲ့လျှင် သူမသည် သူ၏ရှိနေခြင်းကိုပင် သတိမထားမိလောက်ပေ။

ဆံပင်ဖြူနှင့်မုတ်ဆိတ်နက်ရှိသောအဘိုးကြီးသည် လျိုကျန့်လီကို သိသာစွာပင်သတိထားမိသဖြင့် သူသည် သူ၏ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီက ခေါင်းညိတ်ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးထွက်ခွာသွားစဉ် အဘိုးကြီးက သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ၊

"အသက်နှစ်ဆယ်အောက် ဓားနတ်ဘုရားတစ်ပါး၊ အတိတ်ကဖြစ်စေ၊ အနာဂတ်မှာဖြစ်စေ၊ မည်သူမဆို ထိုသို့သောစွမ်းဆောင်မှုများကို နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်အောင်မြင်ရန် ခက်ခဲလောက်တယ်။"

"ငါ သူ့ဆီကနေ ရင်းနှီးတဲ့အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားမိတယ်၊ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားစွမ်းအင်တစ်ခုလိုပဲ။"

ချင်ကျန့်အန်းက ပြန်ဖြေသည်၊

"အနန္တဓားဂိုဏ်းမှာ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ကြီးစိုးမှုကို အတည်ပြုခြင်းဖွင့်လှစ်တုန်းက မမျှော်လင့်ထားတဲ့အဖြစ်အပျက်တချို့ရှိခဲ့တယ်။"

သူသည် ထို့နောက် မီးတောက်ကူ၊ ချေမှုန်းမိုးကြိုးနှင့် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားစွမ်းအင်တို့၏ကိစ္စများကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

အဘိုးကြီးသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းမှာ သူစိုးရိမ်ရန်လိုအပ်သောအရာမဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ့ထက်ပိုစိုးရိမ်သောလူများ အမြဲတမ်းရှိနေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ထိပ်တွင်ထိုင်နေသော အဘိုးကြီး။

ခဏအကြာတွင် အဘိုးကြီးက နောက်တစ်ကြိမ်ပြောသည်၊

"မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်သားနဲ့ချွေးမကို သူတို့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုမှာ ဘာလို့မလမ်းညွှန်ပေးတာလဲ။ ရှေ့ကသူတွေရဲ့အတွေ့အကြုံတွေက နောက်မျိုးဆက်တွေအတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ဓနဥစ္စာတစ်ခုပဲ၊ သူတို့ကို လမ်းလွှဲတွေအများကြီးရှောင်ရှားဖို့ ကူညီပေးတယ်။"

ချင်ကျန့်အန်းက ပြန်ဖြေသည်၊

"ကျွန်တော်က နတ်သိုင်းပညာမှာကျွမ်းကျင်ပေမယ့် လက်နက်တွေမှာမကျွမ်းကျင်ဘူး။ ကျွန်တော် သူတို့ကို လမ်းညွှန်မှုအများကြီးမပေးနိုင်ဘူး၊ ဒါ့အပြင် သူတို့မှာ အခုပိုသင့်တော်တဲ့ဆရာတွေရှိနေပြီ။"

"လျိုကျန့်လီရဲ့ဆရာက အနန္တဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ယွဲ့ဟဲရွှမ်းပဲ။ မင့် သားရဲ့ဆရာက ဘယ်သူလဲ။"

"တောင်ပိုင်းဒေသက ဓားရူး၊ ကျန့်ထျန်းရိပဲ။"

အဘိုးကြီးက ရေရွတ်သည်၊

"ဒီလိုအတွေ့အကြုံမျိုးကိုဖြတ်သန်းပြီးတဲ့နောက် သူက မမျှော်လင့်ဘဲ တပည့်တွေနဲ့ အတူတူခေါ်သွားဖို့စိတ်ကူးရလာတာက တော်တော်လေးစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ။"

ဤအချိန်တွင် ချင်ကျန့်အန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကိုစဉ်းစားမိဟန်ဖြင့် အရိပ်အမြွက်ပြောသည်၊

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကောင်က ငါ့သား က ပဉ္စမအဆင့် နတ်သိုင်းပညာကိုရောက်တာနဲ့ သူက သူ့ကို တောင်ပိုင်းဒေသကို ကျင့်ကြံဖို့စူးစမ်းရှာဖွေခေါ်သွားမယ်လို့ပြောခဲ့တယ်။ အခု ငါ့သားက ပဉ္စမအဆင့်မှာ အချိန်အတော်ကြာနေပြီ၊ ကျန့်ထျန်းရိကတော့ ဘယ်မှာမှမတွေ့ရသေးဘူး။"

လျှို့ဝှက်အဓိပ္ပာယ်ကိုနားလည်သဖြင့် အဘိုးကြီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြန်ဖြေသည်၊

"ငါ သူ့ကို တော်ဝင်မြို့တော်ကိုအလည်လာဖို့ တောင်းဆိုထားတယ်။"

________________________________________

နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံသည် လက်မှုပညာသခင်များ၏စုစည်းရာနေရာဟူသောဘွဲ့နှင့် အမှန်တကယ်ထိုက်တန်သည်။ ချင်ဖုန်းသည် ခြံဝင်းတံခါးကိုဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်သည်နှင့် နွေးထွေးမှုလှိုင်းလုံးတစ်ခုက သူ့ကိုလွှမ်းခြုံသွားသည်။

သူပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်လိုက်ရာ မီးဖိုတစ်ရာထက်မနည်းကို သူတွေ့လိုက်ရပြီး တစ်ခုချင်းစီသည် မီးတောက်များဖြင့်တောက်လောင်နေသည်။ ပုံမှန်ကျသောထုနှက်သံသည် အဆက်မပြတ်ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး လူတိုင်းနီးပါး သူတို့၏မျက်လုံးများအောက်တွင် အနက်ရောင်အကွင်းအဝိုင်းအနည်းငယ်ရှိနေသည်။

ထို့အပြင် သေးငယ်သောအကွင်းအဝိုင်းများရှိသူများသည် ကြီးမားသော အကွင်းအဝိုင်းများရှိသူများအား ဆန္ဒအလျောက်လမ်းပေးကြသည်မှာ ထိုအကွင်းအဝိုင်းများ၏ အရွယ်အစားသည် သူတို့၏အဆင့်အတန်းနှင့်ရာထူးကို ကိုယ်စားပြုနေသကဲ့သို့ပင်။

"အားလုံးပဲ၊ ခင်ဗျားတို့လုပ်နေတာကို ခဏရပ်ပြီး ကျွန်တော်ဘယ်သူ့ကိုခေါ်လာလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ကြပါဦး။" ဟွာယွမ်က ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။

အသံသည် အလွန်ပြင်းထန်သောကြောင့် ချင်ဖုန်း၏နားများ နာကျင်သွားသော်လည်း ရှိနေသူမည်သူမျှ သူတို့လုပ်နေသောအရာကို မရပ်တန့်ခဲ့ကြပေ၊ သူတို့သူ့ကိုမကြားခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

"ဒီကောင်တွေက အလုပ်လုပ်ဖို့စိတ်အားထက်သန်နေကြတာပဲ။ သူတို့က ငါ့အလုပ်တွေကိုပါ ပြီးအောင်လုပ်ဖို့စီစဉ်နေတာလား။" ဟွာယွမ်က စိုးရိမ်တကြီးကြည့်ကာ ထို့နောက် သူ၏အတွေးများကိုစုစည်းပြီး နောက်တစ်ကြိမ်အော်ဟစ်လိုက်သည်၊

"ညီအစ်ကိုတို့၊ ငါ နန်းတော်ကနေ အလုပ်သစ်တွေရလာပြီ။ ဘယ်သူငါနဲ့လိုက်ခဲ့မလဲ။"

ဤပြောဆိုချက်နှင့်အတူ လူအုပ်၏တုံ့ပြန်မှုများ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။

"အကြီးအကဲ ဟွာ၊ ခင်ဗျားမှာ တာဝန်သစ်တွေထပ်ရလာပြန်ပြီလား။ ကျွန်တော့်ကိုပါထည့်ပါ။ ကျွန်တော် တစ်နေ့ကို နှစ်နာရီပဲအိပ်ဖို့လိုတယ်။"

"နှစ်နာရီအိပ်ပြီးတော့ မင်းက တာဝန်တွေယူရဲသေးတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။ ငါက တစ်နာရီပဲအိပ်တာ၊ အကြီးအကဲ ဟွာ။"

"ငါက အလုပ်မပြီးခင် အိပ်စရာမလိုဘူး၊ အားရပါးရစားရုံပဲ။"

"ငါက တစ်ဝက်ပဲစားဖို့လိုတယ်။"

ဤလူများ၏စိတ်အားထက်သန်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်လိုသောအသွင်အပြင်ကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူသာ သူ၏ယခင်ဘဝက သူဌေးဖြစ်ခဲ့ပြီး ဤအလုပ်သမားအုပ်စုကို ခန့်အပ်နိုင်ခဲ့လျှင် Fortune Global 500 ကိုမပြောနှင့်၊ Forbes Billionaire List တွင်ပင် သူသည် ထိပ်ဆုံးသုံးနေရာတွင် နေရာတစ်ခုရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

လူတိုင်း ဟွာယွမ်ပတ်လည်တွင်စုဝေးလာကြသောအခါ သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်လိုက်ကြသည်။

လူအုပ်စုသည် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"သခင်လေးချင်၊ ခင်ဗျား ဘာလို့ဒီမှာရောက်နေတာလဲ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို ဟောပြောပို့ချတော့မှာလား။"

"သခင်လေးချင်၊ ခင်ဗျားကို ရက်ပေါင်းများစွာမတွေ့ရတော့ ကျွန်တော် ဘာကိုမှအာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘူး၊ အလုပ်တောင်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။"

"သခင်လေးချင်၊ ခင်ဗျားရဲ့ရူပဗေဒစာအုပ်ထဲကအကြောင်းအရာတွေကိုအခြေခံပြီး ကျွန်တော် ပစ္စည်းကိရိယာတချို့ကို တီထွင်ခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားအချိန်ရတဲ့အခါ ကြည့်ပေးပါဦး။"

စကားပြောသူများမှာ ယခင်က ကျင့်ယန်မြို့တွင်အလုပ်လုပ်ခဲ့သောလူများဖြစ်သည်။ သူတို့ထဲမှအချို့သည် ချင်ဖုန်း၏အမည်ရင်းကိုမသိသော်လည်း ရူပဗေဒစာအုပ်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ကြသည်။

ရူပဗေဒစာအုပ်ကို တော်ဝင်မြို့တော်သို့ပြန်ယူဆောင်လာခဲ့သည့်နေ့ကတည်းက နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံမှလူများသည် ၎င်းကို သမ္မာကျမ်းစာကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့ကြသည်။

၎င်းထဲမှအံ့ဩဖွယ်အသိပညာအမျိုးမျိုးသည် သူတို့အတွက် တံခါးသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။

"သူက ရူပဗေဒစာအုပ်ကိုသင်ကြားပေးခဲ့တဲ့ သခင်လေးချင်ဖုန်းလား။ သူက တကယ်ပဲအရည်အချင်းရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပဲ။"

"တိုက်ဆိုင်စွာပဲ စာအုပ်ထဲမှာ ကျွန်တော်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲနားလည်တဲ့ မထင်မရှားအသိပညာတချို့ရှိတယ်။ ကျွန်တော် နောက်မှသူ့ကိုအဲ့ဒီအကြောင်းမေးလို့ရမလားမသိဘူး။"

စိတ်အားထက်သန်သောလူအုပ်ကိုမြင်သော် ချင်ဖုန်းသည် သူ နောက်တစ်ကြိမ်ဒုက္ခရောက်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဤနေရာသို့မလာမီ လက်ဖက်ရည်သောက်ရန်မေ့သွားခဲ့ပြီး သူ၏လည်ချောင်းက ခံနိုင်ရည်ရှိမရှိကို သူ မသေချာပေ။

"သခင်လေးချင်၊ အချိန်နောက်ကျနေပြီ။ ရှေ့ကတတိယထပ်ကခန်းမကို ခင်ဗျားအတွက်ရှင်းလင်းထားပြီးပြီ။ မြန်မြန်သွားကြစို့" ဟွာယွမ်က စိတ်မရှည်စွာတိုက်တွန်းသည်။

"ရပါတယ်" ချင်ဖုန်းက သဘောတူမည်အပြုတွင် သူရုတ်တရက်စဉ်းစားမိသည်၊

"ခဏစောင့်ပါ၊ ငါ ဘာလို့သူတို့ကို အလကားဟောပြောပို့ချပေးရမှာလဲ။ ဒါက သူတို့ငါ့ကိုအခွင့်ကောင်းယူတာနဲ့တူတူပဲ။ ငါ အကျိုးအမြတ်တချို့ရဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုရှာရမယ်။"

စဉ်းစားရင်း ချင်ဖုန်းက ချောင်းဟန့်ကာ "ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို ဟောပြောပို့ချပေးစေချင်တယ်ဆိုရင် မဖြစ်နိုင်တာတော့မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ တစ်ခုခုပံ့ပိုးပေးရမယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။