ဖွင့်လှစ်လိုက်သော ခေါင်းတလား

စပေါ့ကားသုံးစီး တစ်စီးပြီးတစ်စီး ထွက်ခွာလာပြီး၊ ကျေးလက်လမ်းတစ်လျှောက် တာချန်းမြို့ဆီသို့ မောင်းနှင်နေသည်။

သူတို့ လာတုန်းက လူငါးယောက် ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် အခုတော့၊ အပြန်ခရီးတွင် သုံးယောက်သာ ကျန်တော့သည်။

တစ်ရက်ပင် မပြည့်သေး။

မဟုတ်ဘူး၊ တိတိကျကျ ပြောရလျှင်၊ တစ္ဆေနှင့် ကြုံတွေ့ချိန်မှ ထွက်ခွာချိန်အထိ၊ စုစုပေါင်း တစ်နာရီအောက်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်စု၏ အမြန်ဆုံး ဆုတ်ခွာမှု ဖြစ်ရမည်။

"ကျန်းယီမင်၊ ငါတို့ ဒီလို ထွက်သွားတာ နည်းနည်း မှားနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။" ကား၏ အင်တာကွန်းမှတဆင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုနေစဉ် ကျန်းဟန် တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှေ့မှ မောင်းနှင်နေသော ယဲ့ကျွင်းက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်၊ "ဒါဆို ဘာလို့ မင်း ပြန်သွားပြီး သူ့ကို မကယ်လိုက်တာလဲ။ အဲ့ဒီ ယန်ကျန့်ကို ငါ မကြိုက်တာ ကြာပြီ။ ငါ အထူးအခြေအနေတွေကြောင့်၊ သူ့အဆင့်အတန်းထိ နိမ့်ကျမခံချင်လို့ ထိန်းထားခဲ့တာ။ အဲ့ဒီတစ္ဆေ ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းလဲ မင်း မြင်သားပဲ။ ငါတို့ သူ့မျက်နှာတောင် မမြင်လိုက်ရသေးဘူး၊ လူနှစ်ယောက် သေနှင့်နေပြီ။ ပြောစရာ မလိုလောက်အောင်၊ ဟဲရှန်းနဲ့ အိုယန်ထျန်းတို့ အတွင်းထဲက တစ္ဆေတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။"

"အခု၊ ဟွမ်ကန်းရွာထဲမှာ တစ္ဆေ ဘယ်နှစ်ကောင် ရှိတယ်လို့ မင်း ထင်လဲ။ ငါ့အတွက် ရေတွက်ပြနိုင်မလား။"

ကျန်းဟန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "ငါ ဆိုလိုတာ အဲ့ဒါ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဆိုလိုတာက၊ သူ တစ်ခုခု ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပုံရတယ်။ ယန်ကျန့်က နည်းနည်း မောက်မာပေမယ့်၊ သူ ဦးနှောက်မရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ကလပ်ထဲမှာ သေနတ်ပစ်ရဲခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ တစ္ဆေ ပေါ်လာတဲ့အခါ ပထမဆုံး ပြေးဝင်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါက သူ သတ္တိရှိကြောင်း ပြတယ်။ ပြီးတော့ ရွာထဲကို ဝင်ပြီးနောက်၊ သူ မြေပုံတောင် ဆွဲခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒါက သူ တော်တော် ထက်မြက်ကြောင်း ပြတယ်။"

"အဲ့လိုလူမျိုး၊ စွန့်စားရဲပြီး ဒီတစ္ဆေခြောက်တဲ့ရွာထဲမှာ နေဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာ၊ သူ ဘာကို လိုက်ရှာနေနိုင်မလဲ။"

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ။" ကျန်းယီမင်က ကားမောင်းရင်း ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ဖွာကာ မေးလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက သူ သူ့စိတ်ထဲမှာ အစီအစဉ်တစ်ခုခု ရှိနှင့်နေပြီ။ တကယ်လို့ သူ ဟွမ်ကန်းရွာက တစ္ဆေဖြစ်ရပ်ကို တကယ် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ရင်၊ ငါတို့ ဒီနေ့ ထွက်သွားခဲ့တာကို နောင်တရလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်၊" ကျန်းဟန် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယီမင် ခဏ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ စကားပြောလိုက်သည်၊ "ငါတို့ ထွက်သွားဖို့ ရွေးချယ်ပြီးမှတော့၊ အဲ့ဒီအကြောင်း သိပ်အများကြီး မစဉ်းစားနဲ့တော့။ ပြန်သွား၊ ရေချိုး၊ ပြီးတော့ အိပ်လိုက်။ ဟွမ်ကန်းရွာကို နောက်တစ်ခါ ပြန်မလာနဲ့တော့။"

"ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါတို့ ထွက်သွားနှင့်ပြီ။ ငါတို့ အခု ပြန်လှည့်ရမှာလား။"

ယဲ့ကျွင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း၊ သူ စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"တစ်ခုခု မှားနေပြီ။ ကားရပ်လိုက်!"

တာယာများ ချော်ထွက်သွားသော ကျွီ ဆိုသည့်အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ မီးခိုးတိမ်တိုက်တစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ရှေ့ဆုံးမှ မောင်းနှင်နေသော ယဲ့ကျွင်း ဘရိတ်ကို အရှိန်ပြင်းစွာ နင်းလိုက်သည်။

"ခွေးမသား!" ကျန်းဟန် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး၊ လျင်မြန်စွာ ဘရိတ်နင်းလိုက်ရာ၊ ရှေ့က ကားကို တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" ကျန်းယီမင် မေးလိုက်သည်။

"အပြင်ထွက်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြည့်ကြ၊" ယဲ့ကျွင်းက ခက်ထန်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သုံးယောက်သား ကားများပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြသည်။

ကားရှေ့မီးများအောက်တွင်၊ ရှေ့က လမ်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။

လမ်းအတိုင်း လိုက်သွားလျှင်၊ အဝေးတစ်နေရာတွင် ရွာတစ်ရွာ ပေါ်လာသည်။

ရွာအဝင်ဝတွင် 'ဟွမ်ကန်းရွာ' ဟု စာတန်းထိုးထားသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု စိုက်ထူထားသည်။

"ဟွမ်ကန်းရွာ ဟုတ်လား။ ငါ့ကို နောက်နေတာလား။ ငါတို့ ခုနကမှ ရွာထဲကနေ ထွက်လာတာ။ ရှေ့တည့်တည့် မောင်းလာပြီးမှ ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီနေရာကို ပြန်ရောက်လာရတာလဲ။"

ကျန်းဟန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး၊ သူ ကျိန်ဆဲလိုက်ခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်၊ "အဲ့ဒီတစ္ဆေ ဖြစ်ရမယ်။ အဲ့ဒါ ငါတို့ကို ထွက်သွားခွင့် မပေးဘူး။ ဒီလောက် လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိသားပဲ။ ငါ အစောပိုင်းက ဒီအကြောင်း ခံစားချက် မကောင်းခဲ့ဘူး။"

"သေချာတာပေါ့၊ ဒီရွာထဲကို ဝင်ဖို့ လွယ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ထွက်ဖို့ ခက်တယ်။"

"ငါတို့ ပြန်လှည့်ကြည့်သင့်လား။" ယဲ့ကျွင်းက ရွာဆိုင်းဘုတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ကျန်းယီမင် ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "အသုံးမဝင်ဘူး။ ရွာထဲကနေ ကားမောင်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားတာက မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့ တစ္ဆေ အတားအဆီးတွေကို အရင်က မြင်ဖူးတယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့်၊ လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်း နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်။"

"တစ် တစ္ဆေ ထွက်သွားပြီး ငါတို့ကို သတ်ဖို့ လက်လျှော့တာကို စောင့်။"

"နှစ် တစ္ဆေကို ဖမ်းပြီး တစ္ဆေဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်း။"

ယဲ့ကျွင်း ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါဆို မင်း ဆိုလိုတာက ငါတို့ အခု ရွာထဲကို ပြန်ဝင်ရမယ်ပေါ့။"

ကျန်းယီမင် သူ၏ ဆေးလိပ်ကို အားရပါးရ တစ်ချက် ရှိုက်ဖွာလိုက်သည်၊ "တစ္ဆေက ရွာထဲမှာ။ ငါတို့ ထွက်သွားလို့ မရရင်၊ သူ့နယ်မြေထဲကို ပြန်သွားခြင်းက ငါတို့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးနိုင်တယ်။ ဒီအပြင်မှာတော့၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင်၊ ငါတို့ သေသွားခဲ့ရင်၊ အလဟဿပဲ။"

"ဘယ်သူလဲ။"

ရုတ်တရက်၊ သူတို့နောက်က မီးများ တဖျပ်ဖျပ် လင်းသွားသည်၊ တစ်စုံတစ်ခု ကားရှေ့မီးများကို ဖြတ်သွားသည့်အလား၊ အလင်းရောင်ကို ပိတ်ဆို့ကာ လယ်ကွင်းထဲတွင် အရပ်ရှည်ရှည် အရိပ်တစ်ခု သန်းသွားစေသည်။

ယဲ့ကျွင်း လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေနှင့်ပြီ။

အနံ့ဆိုးသော အလောင်းရည်များ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တစက်စက် ကျဆင်းနေပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် အိုင်ငယ်လေးတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူ အလိုလိုနီးပါး သူ၏ အတွင်းထဲက တစ္ဆေ၏ စွမ်းအားကို အသက်သွင်းလိုက်မိသည်။

"မင်း အဲ့ဒါကို မြင်လိုက်လား။"

ကျန်းယီမင်နှင့် ကျန်းဟန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင်၊ ထိုနေရာတွင် ဘယ်သူမှ မရှိတော့ပေ။

ယဲ့ကျွင်း ဂရုတစိုက် ဘေးသို့ ရွှေ့ပြီး ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သည်။

လယ်ကွင်းများမှာ မည်းမှောင်နေပြီး၊ အမြင်အာရုံထဲတွင် ဘယ်သူမှ မရှိပေ။

"ငါ ဘာမှ မမြင်လိုက်ဘူး။ ငါ အရိပ်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ဖြတ်သွားတာပဲ မြင်လိုက်တယ်၊ တစ်ယောက်ယောက် ကားရှေ့မီးတွေကို ဖြတ်သွားသလိုပဲ။ ဒီအခြေအနေမှာ အဲ့ဒါ သက်ရှိလူတစ်ယောက်လို့ မင်း ထင်နေတုန်းပဲလား။"

ကျန်းယီမင် လျှောက်သွားပြီး ကားရှေ့မီးများ ပတ်ဝန်းကျင် ဧရိယာကို စစ်ဆေးရန် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း မှားမမြင်ပါဘူး။ တစ်ယောက်ယောက် တကယ်ပဲ ဒီနေရာကို ဖြတ်သွားခဲ့တယ်။ ဒီခြေရာတွေကို ကြည့်။"

ယဲ့ကျွင်းနှင့် ကျန်းဟန် ကြည့်ရန် စုဝေးလာကြသည်။

ကားရှေ့တွင် ရှင်းလင်းသော ခြေရာများ မြင်နိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့ လယ်ကွင်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ခြေရာ ကင်းမဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ခြေရာများမှာ အဝါရောင် ရွှံ့များဖြင့် စွန်းထင်းနေပြီး၊ ဖိနပ်ရာများ ထင်ရှားသည်။

သို့သော်၊ ရွှံ့ထဲတွင် ရောနှောနေသည်မှာ အနက်ရောင် အမှုန်အချို့ ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးခဲ့သည့်အလား ရင်းနှီးနေသည်။

"စက္ကူပြာ။ ဒီအနက်ရောင် အမှုန်တွေက စက္ကူပြာပဲ၊" ကျန်းယီမင်က ထိတွေ့ အနံ့ခံရင်း ပြောလိုက်သည်။

စက္ကူပြာ ဟုတ်လား။

ကျန်းဟန် ထိတ်လန့်သွားသည်၊ "အသုဘ ခန်းမဆောင်ရှေ့မှာ သံဇလုံတစ်လုံး မရှိခဲ့ဘူးလား။ နေ့ခင်းဘက်တုန်းက၊ ရွာသားတွေ အဲ့ဒီမှာ ရွှေငွေစက္ကူတွေ မီးရှို့နေခဲ့တယ်။ ငါတို့ အစောပိုင်းက သွားခဲ့တုန်းက၊ ဇလုံက စက္ကူပြာတွေနဲ့ ပြည့်မနေခဲ့ဘူးလား။"

"ဒါဆို၊ တစ္ဆေက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီအိမ်ကနေ လာခဲ့တာလား။" ယဲ့ကျွင်း ကျောချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းယီမင် သူ၏ ဆေးလိပ်ကို မြေပြင်ပေါ် ပစ်ချပြီး နင်းခြေလိုက်သည်၊ "မှန်တယ်။ ကြည့်ရတာတော့၊ တစ္ဆေက တကယ်ပဲ အသုဘ ခန်းမဆောင်ထဲမှာ ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့... အဲ့ဒီမှာ မရှိတော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ္ဆေက ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပြီ။ အဲ့ဒါ အနီးအနားမှာပဲ၊ သိပ် နီးနီးလေး။"

"တကယ်လို့ တစ္ဆေက ငါတို့နောက် လိုက်လာခဲ့ရင်၊ ဒါဆိုရင် အသုဘ ခန်းမဆောင်ထဲမှာ နောက်ကျန်နေခဲ့တဲ့ ယန်ကျန့် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူ သေပြီလား။" ကျန်းဟန် အော်လိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက သူ သေပြီ၊ ဒါမှမဟုတ် သူ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့ အခွင့်အလမ်းတွေက မမြင့်မားဘူး၊ ဟဲရှန်းနဲ့ အိုယန်ထျန်း သေဆုံးနှင့်ပြီးဖြစ်တာကို ထည့်စဉ်းစားရင်ပေါ့၊" ကျန်းယီမင် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အဆက်မပြတ် ဝေ့ကြည့်နေပြီး၊ ခဏလေးတောင် သူ၏ အစောင့်အရှောက် လျှော့ချရန် မရဲပေ။

တစ္ဆေ အမှန်တကယ် သူတို့နောက် လိုက်လာခဲ့သည်၊ ထိုမျှတော့ သေချာသည်။

ဒါကြောင့် အခု၊ မေးခွန်းမှာ ယန်ကျန့် သေပြီလား အသက်ရှင်နေသလား ဆိုသည် မဟုတ်တော့ဘဲ၊ သူတို့ သုံးယောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မလား ဆိုသည်သာ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ဟွမ်ကန်းရွာထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ။

ယန်ကျန့်မှာ၊ ဒါပေါ့၊ သေဆုံးခြင်း မရှိပေ။

သူ ကုပ်ခွာတစ်ခု ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ခေါင်းတလား အဖုံးကို ဆွဲဖွင့်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

"ဒါ သိပ်လေးလွန်းတယ်။ သံရိုက် ပိတ်ထားသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းတလား ပတ်ပတ်လည်မှာ သံချောင်း တစ်ချောင်းမှ မရှိဘူး။"

ခဏကြာ ရုန်းကန်ပြီးနောက်၊ ယန်ကျန့် ၎င်းကို ဖွင့်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

သူ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး အလေးချိန်ကို ကုပ်ခွာပေါ် တင်ထားပြီး၊ သေးငယ်သော အဟလေးတစ်ခုကို ဖွင့်နိုင်ရန် မနည်း ကြိုးစားလိုက်ရသည်။

ဟုတ်သည်၊ သေးငယ်သော အဟလေးတစ်ခုသာ။

သူ၏ နဖူးပေါ်က တစ္ဆေမျက်လုံး၊ အမှောင်ထုကြောင့် မထိခိုက်ဘဲ၊ အဟမှတဆင့် ချောင်းကြည့်ကာ ခေါင်းတလားအတွင်းထဲတွင် ဘာရှိသည်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သံမဏိ လက်သည်းများကဲ့သို့ လက်ချောင်းများရှိသော မည်းမှောင် သေဆုံးနေသည့် လက်တစ်စုံ၊ အတွင်းမှ ခေါင်းတလား အဖုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ ၎င်းကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။

ဒါကြောင့် ဒါက ဖွင့်မရတာလား။

ယန်ကျန့်၏ မျက်ဆံများ ကျုံ့သွားသည်။

သူ ပိုကောင်းကောင်း မြင်ရရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်၊ ခေါင်းတလား လှုပ်ခါသွားပြီး၊ ကုပ်ခွာ ချော်ထွက်သွားကာ၊ သူ၏ လက်ထဲမှ လွတ်ကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ခလ้งခနဲ ကျသွားသည်။

"ဘုန်း!"

ခေါင်းတလား အဖုံး ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ပြန်ပိတ်သွားပြီး၊ ဘာအဟမှ မကျန်ရစ်စေဘဲ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်သွားသည်။

"ဒီခေါင်းတလားထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် သေချာပေါက် ရှိနေတယ်။"

ယန်ကျန့် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်က ကုပ်ခွာကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ၎င်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖွင့်ရန် မကြိုးစားတော့ပေ။

ရလဒ်ကို သိရှိရုံဖြင့် လုံလောက်ပြီ။

သူ ခေါင်းတလားကို အပြည့်အဝ ဖွင့်သည်ဖြစ်စေ မဖွင့်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။

"တကယ်လို့ တစ္ဆေက ခေါင်းတလားအတွင်းထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုရင်၊ အဲ့ဒါက ငါ ခေါင်းတလားကို စောင့်ပြီး တစ္ဆေ အပြင်ထွက်မလာအောင် တားဆီးထားသရွေ့၊ ငါ အသတ်ခံရခြင်းကနေ ရှောင်ရှားနိုင်တယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရသလား။" ယန်ကျန့် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိပေ။

သူ ခေါင်းတလားကို စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ နက်ရှိုင်းစွာ စဉ်းစားနေသည်။

၎င်းမှာ ရဲတင်းသော အဆိုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ သူ မှားခဲ့လျှင်၊ သူ တစ္ဆေဆီသို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပ်နှံလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး၊ အခြေခံအားဖြင့် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် တကယ်လို့ သူ မှန်ခဲ့လျှင်၊ ယန်ကျန့် အနည်းဆုံးတော့ ခေါင်းတလား ပိတ်ထားသရွေ့ သူ၏ လုံခြုံရေးကို သေချာစေနိုင်သည်။

ပြီးတော့ တကယ်လို့ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက် မှန်ကန်ခဲ့လျှင်။

သူ တစ္ဆေကို ဖမ်းဆီးရန် တစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

အချို့ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ယန်ကျန့် စွန့်စားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တကယ်လို့ သူ ဒီမှာ မနေဘဲ ခေါင်းတလားကို မစောင့်ခဲ့လျှင်၊ သူ တစ္ဆေ ဘယ်အချိန် ပေါ်လာမည်ကို သိရှိမည် မဟုတ်၊ အဲ့ဒါက သူ့ကို ပိုမို အားနည်းသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိစေလိမ့်မည်။

ရွာထဲတွင် စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ မရှိပေ။

တကယ်လို့ ရှိခဲ့လျှင်၊ သူ ဒီနေရာသို့ ကိုယ်တိုင် လာရောက်ရန် လိုအပ်မည် မဟုတ်ပေ။

ချက်ချင်းပင်၊ သူ အဘိုးကြီး လျိုကန်းရုန်၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး၊ သူ၏ အထုပ်အပိုးများ—ကိုယ်သိုင်းအိတ်တစ်လုံး၊ ရွှေရောင်သေတ္တာတစ်လုံး၊ နှင့် လူ့အရေပြား စာရွက်—ကို ပြန်လည် ရယူကာ၊ အသုဘ ခန်းမဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ၊ သူ သူ၏ အထုပ်အပိုးများကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းတလားဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ၊ ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူ အချက်အလက်တစ်ခုကို အတည်ပြုရန် သူ၏ အသက်ကို စွန့်စားနေသည်။

ဤအချိန်တွင်၊ တစ္ဆေ ခေါင်းတလားအတွင်းထဲတွင် ရှိနေပြီး၊ သူ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသည်။

သုံးမီတာအောက်သာ ကွာဝေးသည်။

ယန်ကျန့် နိုးကြားစွာ၊ ခေါင်းတလားကို စောင့်ကြည့်နေစဉ်၊ စပေါ့ကားသုံးစီး ရွာအဝင်ဝရှိ လမ်းလယ်ခေါင်တွင် ရပ်ထားဆဲဖြစ်သည်။

ကျန်းယီမင်၊ ယဲ့ကျွင်း၊ နှင့် ကျန်းဟန်တို့ ကျောချင်းကပ် ထိုင်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို နိုးကြားစွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

တစ္ဆေ အစောပိုင်းက သူတို့အနီးတွင် ပေါ်လာခဲ့သောကြောင့်၊ သူတို့ ကားမောင်းရန် သို့မဟုတ် လှည့်ပတ်သွားလာရန် မရဲကြဘဲ၊ တစ္ဆေ အနီးအနားတွင် ရှိနေဆဲ ဟုတ်မဟုတ် မသေချာပေ။

"ဖြောင်း!"

ကျန်းဟန် ရုတ်တရက် သူ့ကိုယ်သူ ရိုက်လိုက်သည်။

"နိုးကြားမနေနိုင်ဘူးလား။ အိပ်ငိုက်နေတာလား။" ယဲ့ကျွင်း မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဟန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "မဟုတ်ဘူး၊ ခြင်တစ်ကောင် အဲ့ဒါ ငါ့မျက်နှာကို ကိုက်သွားလို့။"

"..."

ကျန်းယီမင် ပြောလိုက်သည်၊ "မိုးလင်းဖို့ နှစ်နာရီလောက် လိုသေးတယ်။ တကယ်လို့ ငါတို့ တစ္ဆေ အနီးအနားမှာ ရှိမရှိ အတည်မပြုနိုင်ရင်၊ ငါတို့ နေ့အလင်းရောင် ရောက်တဲ့အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အဲ့ဒီအခါကျရင် ငါတို့ ပိုကောင်းကောင်း မြင်နိုင်လိမ့်မယ်။"

"ငါ အခု ယန်ကျန့် ဒီမှာ ရှိနေရင် ကောင်းမယ်လို့ နည်းနည်း ဆန္ဒရှိမိတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက တစ္ဆေတွေကို မြင်နိုင်ပုံရတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ ငါတို့လို မျက်စိကန်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး၊" ကျန်းဟန်က နောက်ထပ် ခြင်တစ်ကောင်ကို သတ်ရန် သူ့ကိုယ်သူ ထပ်ရိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ တော်တော် စိတ်ပျက်စရာပဲ။ ငါတို့က တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတွေ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ထဲက နှစ်ယောက် သေဆုံးနှင့်ပြီးပြီ၊ ငါတို့ တစ္ဆေရဲ့ မျက်နှာကိုတောင် မမြင်ဖူးသေးဘူး။ ငါတို့ လိုချင်ရင်တောင် ငါတို့ရဲ့ တစ္ဆေစွမ်းအားတွေကို သုံးလို့မရဘူး၊" ယဲ့ကျွင်းက မတရားခံရသလို ခံစားရရင်း ပြောလိုက်သည်။

၎င်း ကလပ်ထဲတွင် ယန်ကျန့် သူ့ခေါင်းကို ပစ်ခဲ့စဉ်ကနှင့် တူသည်။

သူတို့ ထုနှက်ချက်များကို ခံယူနိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ပြန်မတိုက်ခိုက်နိုင်ပေ။

"ဒါက တစ္ဆေတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေကြားက ကွာခြားချက်ပဲ၊" ကျန်းယီမင်က သူ၏ ဆေးလိပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရှိုက်ဖွာရင်း ပြောလိုက်သည်။