ပြောင်းလဲနေသော နာရေးဓာတ်ပုံ

ကောင်းကင် နောက်ဆုံးတွင် လင်းလင်းချင်းချင်း ဖြစ်လာသည်။

ယန်ကျန့် တစ်ညလုံး အိပ်စက်ခြင်းမရှိဘဲ၊ အသုဘ ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ခြောက်ကပ်ကပ် ထိုင်နေခဲ့သည်။

သူ အထူးတလည် မောပန်းနေခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ဤမျှကြာအောင် တင်းမာမှုမြင့်မားသော အခြေအနေတွင် နေထိုင်ပြီး၊ သူ၏ ရှေ့မှ ခေါင်းတလားကို စိုက်ကြည့်နေရခြင်းသည် သံမဏီလူသားတစ်ဦးအတွက်ပင် ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် မခံမရပ်နိုင်စရာ ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ သူ အတိအကျ ပြောရလျှင် လုံးဝပြည့်စုံသော လူသားတစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။

ဒါကြောင့်၊ ယန်ကျန့် အနားယူရန် မရွေးချယ်ခဲ့။

ဒါ့အပြင်၊ တကယ်လို့ သူ မောပန်းနွမ်းနယ်နေရင်တောင်၊ ဤကဲ့သို့သော အချိန်တွင် သူ သည်းခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ခေါင်းတလား တစ်ညလုံး မလှုပ်ရှားခဲ့ဘူး၊ ငါလည်း ဘယ်တစ္ဆေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကိုမှ မခံခဲ့ရဘူး။ ငါ့ရဲ့ အစောပိုင်းက ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ခဲ့ပုံရတယ်၊" ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ သွေးကြောများ ယှက်ဖြာနေပြီး၊ သူ၏ တစ္ဆေမျက်လုံးကို အသက်မသွင်းဘဲတောင်၊ သူ၏ မျက်လုံးများ အခု တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ပြီးခဲ့သောညက၊ သူ တစ္ဆေသည် ဤခေါင်းတလားနှင့် အတည့်တိုးဆုံး ဆက်နွယ်မှု ရှိကြောင်း အတည်ပြုရန် သူ၏ အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ခဲ့သည်။

ပြီးတော့ ၎င်း တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်း မဟုတ်—ရွာထဲက တစ္ဆေနှစ်ကောင်စလုံး ခေါင်းတလားနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။

သို့သော်၊ ဖြေရှင်းမရသေးသော မေးခွန်းတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသည်: "လူမမာတစ္ဆေ" ဟု ကုတ်နာမည် ပေးထားသော တစ္ဆေက အဘယ်ကြောင့် ပြီးခဲ့သောညက တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူအားလုံးကို တမင်တကာ အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်ပြီး အတူတကွ စုစည်းစေခဲ့သနည်း။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။

"အသုံးဝင်တာ တစ်ခုခုကို သုံးသပ်ဖို့ သတင်းအချက်အလက် သိပ်နည်းလွန်းနေသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ တကယ့်တစ္ဆေက ခေါင်းတလားအတွင်းထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ အတည်ပြုပြီးမှတော့၊ ငါ အဲ့ဒါကို ချိပ်ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားနိုင်တယ်။" သူ သူ၏ ဘေးနားက ကိုယ်သိုင်းအိတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ နှစ်သန်းဖြင့် ဝယ်ခဲ့သော အရာက သူ့ကို စိတ်ပျက်စေမည် မဟုတ်သင့်ပေ။

သူ အစောပိုင်းက မလှုပ်ရှားခဲ့ခြင်းမှာ တစ္ဆေ အမှန်တကယ် ခေါင်းတလားအတွင်းထဲတွင် ရှိမရှိ သူ မသေချာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ သူ မှားခဲ့ပြီး၊ တစ္ဆေ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသေးလျှင်ရော။ အဲ့ဒါက ကိုယ့်သင်္ချိုင်းကိုယ်တူးသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ဤသို့ စဉ်းစားရင်း၊ ယန်ကျန့် ထရပ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ တောင့်တင်း ထုံကျင်နေသော ခြေလက်များကို ဆန့်တန်းကာ အနည်းငယ် ခံစားမှု ပြန်ရစေလိုက်သည်။

သူ ခေါင်းတလားအတွင်းထဲက တစ္ဆေကို ချိပ်ပိတ်ရန် ကြိုးစားဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီ။

သူ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ခံစားရပြီး ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေသော်လည်း၊ ရှေ့ဆက်တိုးရန်မှလွဲ၍ သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

သူ ခေါင်းတလားဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ချဉ်းကပ်လာပြီး၊ သူ၏ တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးပြု၍ ၎င်းကို အတင်းအကျပ် ဖွင့်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်၊ အသုဘဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော ရွာသား ငါးယောက် သို့မဟုတ် ခြောက်ယောက် ရုတ်တရက် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ပေါ်လာသည်။

သူတို့ ယန်ကျန့်ကို တုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ။" အဘိုးကြီးတစ်ဦးက တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"ထွက်သွား! ဒါက မင်းတို့ မြို့သားတွေ လာပြီး ရှုပ်ရမယ့် နေရာ မဟုတ်ဘူး။ အသုဘ ခန်းမဆောင်ထဲမှာ ဒုက္ခပေးရဲတယ်ပေါ့လေ။ မင်း မထွက်သွားရင် ငါ မင်းခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်!"

ယန်ကျန့်က အဘိုးကြီးနှင့် အခြား ရွာသားများကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ခဏ ကြောင်သွားသည်။

ခင်ဗျားတို့ အဲ့ဒီ ခေါင်းတလားထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေတာ၊ ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာ စက္ကူမီးရှို့ပြီး ညစောင့်နေတုန်းပဲလား။ ဒါက တကယ့်အချစ်စစ်လား ဘာလား။

"အမ်၊ လူကြီးမင်းတို့၊ ကျွန်တော် ရှင်းပြပါရစေ၊" ယန်ကျန့်က အကန်မထုတ်ခံချင်သဖြင့် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်းပြမနေနဲ့! ထွက်သွား!"

စိတ်တိုနေကြောင်း သိသာသော အဘိုးကြီးက ယန်ကျန့်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်စပြုလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်၊

"လူကြီးမင်း၊ စိတ်ထိန်းပါ။ ကျွန်တော် ထပ်ပြီး မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ဘူး။ ကွယ်လွန်သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ သစ္စာဆို ညီအစ်ကိုပါ။ ကျွန်တော် သူ့ကို 'အစ်ကိုကြီး' လို့ ခေါ်တယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ ညီလေးပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က၊ သူ ကွယ်လွန်သွားတဲ့အကြောင်း ကျွန်တော် ကြားခဲ့ရပြီး၊ ကျွန်တော် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု လွှမ်းမိုးသွားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့်၊ ကျွန်တော် သူ့ကို လာဂါရဝပြုဖို့ တစ်ညလုံး ကားမောင်းလာခဲ့တာ။ ပြီးခဲ့တဲ့ညက၊ ကျွန်တော် အရမ်း စိတ်နှလုံး ကြေကွဲနေခဲ့လို့ ကျွန်တော် ဒီမှာ ထိုင်ပြီး ညစောင့်ခဲ့တာ။ ခင်ဗျားတို့ နားလည်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"ကွယ်လွန်သူက တစ်ဦးတည်းသော သားလေ၊"

စပ်စုသော အဘွားကြီးတစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် နှစ်ကြိမ် ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်။ ငါတို့က သစ္စာဆို ညီအစ်ကိုတွေ၊ ဒါပေမဲ့ သွေးသား မတော်စပ်ဘူး။ ငါတို့ မိဘတွေ မတူညီကြပေမယ့်၊ ငါတို့ရဲ့ သံယောဇဉ်က သမုဒ္ဒရာထက် ပိုနက်ရှိုင်းတယ်၊ ကောင်းကင်ဘုံထက် ပိုကြီးမြတ်တယ်။ နေနဲ့ လက သက်သေခံနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့်၊ ကျွန်တော် ဒီမှာ ထိုင်ပြီး ကျွန်တော့်အစ်ကို့ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးမှာ သူ့ကို အဖော်ပြုခွင့် ပေးကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ မင်း ရွာကို မနေ့က နေ့ခင်းဘက် ရောက်လာတာ၊ ညဘက် မဟုတ်ဘူး။ မင်း သေချာပေါက် လိမ်နေတာ၊"

နောက်ထပ် အဘိုးကြီးတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

ခွေးမသား၊ ဒီအဘိုးကြီး မှတ်ဉာဏ် ကောင်းလိုက်တာ။

အဲ့လို မှတ်ဉာဏ်မျိုးနဲ့၊ သူ ဒီမှာ ဒုက္ခပေးနေမယ့်အစား မာကျောက်ရိုက်ဆော့တယ်။

ယန်ကျန့် သွားကြိတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်၊

"တကယ်လား။ ကျွန်တော် ညဘက် လာတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် စိတ်သောကရောက်လွန်းလို့ အချိန်အခါတွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်အစ်ကိုအတွက် ကျွန်တော့်နှလုံးသား နာကျင်နေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို မပြောင်းလဲပါဘူး။"

"မင်း တကယ်ပဲ ငါ့တူရဲ့ သစ္စာဆို ညီအစ်ကိုလား။" ယန်ကျန့်ကို ဖမ်းဆွဲခဲ့သော အဘိုးကြီးက သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အတိအကျပါပဲ။ ကျွန်တော် ပညာ သိပ်မသင်ခဲ့ရဘူး၊ မူလတန်းတုန်းက ကျူရှင်လည်း တစ်ခါမှ မတက်ဖူးဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သိပ်မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မလိမ်ညာပါဘူး—ကျွန်တော် အမှန်တရားကိုပဲ ပြောပါတယ်၊" ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အဘိုးကြီး ဆူပူလိုက်သည်၊

"မင်း ဘာလို့ အခုမှ လာတာလဲ။ ကူငွေ စာအိတ် ပါရဲ့လား။"

"ဟုတ်၊ ဟုတ်၊ ပါပါတယ်။" ယန်ကျန့် လျင်မြန်စွာ ယွမ်တစ်ထောင် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ဒီလောက် ဆည်းကပ်ကိုးကွယ်တဲ့သူ တွေ့ရခဲတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ညက ငါ့တူအတွက် ညစောင့်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်း မကြောက်ရင်၊ ဒီည ဆက်လုပ်ပါ၊"

အဘိုးကြီးက ယန်ကျန့်၏ လက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ သူ၏ လက်ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သောအခါ၊ ယွမ်တစ်ထောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

ယန်ကျန့်၏ ပါးစပ် တွန့်သွားသည်။

ခင်ဗျား ပိုက်ဆံလိုချင်တယ်လို့ အစောပိုင်းကသာ ပြောခဲ့ရင်၊ ကျွန်တော် သစ္စာဆို ညီအစ်ကိုတွေ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ အားလုံးကို တီထွင်ပြောနေစရာ လိုခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါက ရွာအပြင်က ငါ့တူရဲ့ သစ္စာဆို ညီအစ်ကိုပဲ။ သူ စက္ကူမီးရှို့ဖို့ ပြန်လာတာ။ နောင်ကျရင် သူ့ကို အထင်မလွဲကြနဲ့၊"

အဘိုးကြီးက အခြား ရွာသားများကို ကြေညာလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က အဘိုးကြီးကို သူ၏ "တူ" ၏ အမည်မှာ ဘာလဲဟု မေးချင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ ထိုသို့ မလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အဲ့ဒီ ခေါင်းတလားထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေတာ—မေးနေလို့ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိမှာလဲ။

ဤ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုနှင့်အတူ၊ နေ့ခင်းဘက်တွင် လှုပ်ရှားခြင်းက ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိတော့ပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မျက်လုံးများ သိပ်များလွန်းပြီး၊ ဘာဖြစ်လာနိုင်သည်ကို ဘယ်သူ သိနိုင်မည်လဲ။

ဒါ့အပြင်၊ ရွာထဲက တစ္ဆေတွေက သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို ဘာလို့ မတိုက်ခိုက်ကြတာလဲ။ တကယ်လို့ သူတို့ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတွေကို တိုက်ခိုက်ရန် ဦးစားပေးရင်တောင်၊ ထိန်းကျောင်းသူများ မရှိသည့်အခါ သူတို့ ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ သတ်ဖြတ်ခြင်းများ စတင်သင့်သည်။

ဤတစ္ဆေများ ဒေသခံဖြစ်ပြီး ခံစားချက်နူးညံ့နေကြတာလား။

ဒါ့အပြင်၊ ရွာသားများ အနည်းငယ် ပုံမှန်မဟုတ်ပုံရသည်။

တစ္ဆေများ ခြောက်လှန့်နေသော ရွာတစ်ရွာတွင် နေထိုင်ခြင်းသည် သူ့ဘာသာသူ ထူးဆန်းနေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ထိုအကြောင်း စဉ်းစားရမည့် အချိန် မဟုတ်ပေ။

အနည်းဆုံးတော့၊ ယန်ကျန့်အတွက်၊ ဤလူများ သက်ရှိထင်ရှား၊ အသက်ရှူနေသော လူသားများ၊ သာမန် ကိုယ်အပူချိန်နှင့် နှလုံးခုန်နှုန်းများ ရှိနေပုံရသည်။

သူတို့ ဘာအန္တရာယ်မှ မပေးသောကြောင့်၊ သူ သူတို့ ထူးဆန်းသည်ဖြစ်စေ မထူးဆန်းသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ပေ။

လောလောဆယ်တော့၊ သူ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် အနားယူရန် ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊ ရွာသားများ အသုဘ ခန်းမဆောင်မှ ဝင်ထွက်သွားလာခြင်း၊ စက္ကူမီးရှို့ခြင်း၊ မီးထွန်းကုန်သွားသော ဖယောင်းတိုင်များကို အစားထိုးခြင်း၊ နှင့် ခေါင်းတလားတွင် ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းတို့ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

အရာအားလုံး... တစ်ခုခု လွဲချော်နေသလို ခံစားရသည်။

သူတို့ အဲ့ဒီ ခေါင်းတလားထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေတယ်ဆိုတာတောင် သိကြရဲ့လား။

သူ အနားယူနေစဉ်မှာပင်၊ သူ၏ ဂြိုလ်တုဖုန်း မြည်လာသည်။

လျိုရှောင်ယွီ ခေါ်ဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟယ်လို၊ ယန်ကျန့်လား။ စကားပြောဖို့ အားရဲ့လား။"

"ခင်ဗျား ပြောစရာရှိရင်၊ ပြောလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် အခု သိပ်အလုပ်မများပါဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား မနေ့က ကျွန်မဆီ ပို့ခဲ့တဲ့ နာရေးဓာတ်ပုံကို ကျွန်မ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီ၊" လျိုရှောင်ယွီ့ အသံ ဖုန်းမှတဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ခင်ဗျား ဘာတွေ့ခဲ့လဲ။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"မကောင်းဘူး။ ခင်ဗျား ကျွန်မဆီ ပို့ခဲ့တဲ့ ဓာတ်ပုံက တာချန်းမြို့ထဲက—မဟုတ်ဘူး၊ နိုင်ငံတစ်ခုလုံးထဲက ဘယ်သူနဲ့မှ မကိုက်ညီဘူး။ တစ်နည်းအားဖြင့်၊ ဒီလူက မတည်ရှိဘူး၊" လျိုရှောင်ယွီ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"အဲ့လိုလူ မရှိဘူး ဟုတ်လား။ အဲ့ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ခင်ဗျား မမှားဘူးဆိုတာ သေချာလား။"

ခေါင်းတလားထဲက လူက တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ နာရေးဓာတ်ပုံက တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ ပုံ ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။

"မမှားပါဘူး။ စူပါကွန်ပျူတာက နိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ ဒေတာဘေ့စ်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ခဲ့တယ်။ အမြင့်ဆုံး တူညီမှုက ၆၀ ရာခိုင်နှုန်း (60%) အောက်မှာပဲ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ပိုမြင့်တဲ့ တူညီမှုရှိတဲ့သူတွေကို စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့တယ်—သူတို့ အဆင်ပြေကြပါတယ်။ ဒါ့အပြင်၊ ကျွမ်းကျင်သူတွေက ခင်ဗျားရဲ့ ဓာတ်ပုံကို စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့တယ်... အဲ့ဒါ ပေါင်းစပ်ပုံတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ခြေများတယ်၊" လျိုရှောင်ယွီ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။" ယန်ကျန့် ဖိမေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက လူအများအပြားရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်ထားတာ။ နားလည်လား။" လျိုရှောင်ယွီ ပြောလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော ယန်ကျန့် ကျောချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းတလားရှေ့မှ နာရေးဓာတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ထိုသို့ ပြောလိုက်မှ၊ သူ တစ်ခုခု သတိပြုမိလိုက်သည်။

နာရေးဓာတ်ပုံ မနေ့ကနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေပုံရသည်။

သူ နောက်ထပ် ဖုန်းတစ်လုံး၏ ဓာတ်ပုံ အယ်လ်ဘမ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ၎င်းကို နာရေးဓာတ်ပုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။

သေချာပါသည်၊ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

အတိအကျ ဘာကွာခြားသွားသည်ကို ထောက်ပြရန် ခက်ခဲသော်လည်း၊ ပိုမို အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ၊ မနေ့က ဓာတ်ပုံနှင့် ယနေ့ နာရေးဓာတ်ပုံတို့ ဆင်တူရုံသာ ဖြစ်သည်—သေချာပေါက် တူညီသော လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

နာရေးဓာတ်ပုံက ပြောင်းလဲနေတာလား။ ယန်ကျန့် အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း၊ သူ ဤပြောင်းလဲမှုက နိမိတ်ကောင်းတစ်ခု မဟုတ်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟယ်လို၊ ယန်ကျန့်လား။ ကြားနေရသေးလား။" လျိုရှောင်ယွီက တုံ့ပြန်မှု မကြားရသောအခါ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် ဒီမှာပါ၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ကျွန်မကို စုံစမ်းခိုင်းခဲ့တဲ့ ဟွမ်ကန်းရွာ ဖြစ်ရပ်ရဲ့ ဖိုင်ကို ကျွန်မ ရှာတွေ့ပြီ။ ကျွန်မ အဲ့ဒါကို ခင်ဗျားရဲ့ ဖုန်းဆီ အခု ပို့လိုက်မယ်။ ခင်ဗျားမှာ အရန်ဖုန်းတစ်လုံး ရှိတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ ဖုန်းက ပုံတွေကို လက်ခံလို့မရဘူး။"

"ရှိတယ် ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်ပြီး၊ သူမကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဖုန်းနံပါတ် ပေးလိုက်သည်။

မကြာမီ၊ သူ သူ၏ ဖုန်းပေါ်တွင် အီးမေးလ်တစ်စောင် လက်ခံရရှိလိုက်သည်။

သူ ဟွမ်ကန်းရွာအကြောင်း ဖိုင်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ ၎င်းကို သူ မြင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး၊ သူ နေရာမှ ခုန်ထလိုက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး!"

ဖိုင်ထဲက သတင်းအချက်အလက် သူ့ကို ရှင်းပြမရနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်စေသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ စပေါ့ကားသုံးစီး ရွာထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် မောင်းဝင်လာသည်။

၎င်းမှာ ကျန်းယီမင်၊ ကျန်းဟန်၊ နှင့် ယဲ့ကျွင်း—ပြီးခဲ့သောညက ထွက်ခွာသွားခဲ့သော်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိသော သုံးယောက် ဖြစ်သည်။