မြို့သို့ ပြန်လာခြင်း

လမ်းမကြီးပေါ်က အတားအဆီးများ ဖယ်ရှားစပြုလာပြီး၊ ယခင်က ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သော လမ်းများ တဖြည်းဖြည်း ယာဉ်ကြောများအတွက် ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်လာသည်။

အမျိုးမျိုးသော ယာဉ်များ ထိုဧရိယာမှ ထွက်ခွာစပြုလာကြသည်။

အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင်၊ လူတိုင်းနီးပါး ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး၊ ပျောက်ကွယ်သွားသော ဟွမ်ကန်းရွာ၏ နောက်ဆက်တွဲအခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန်၊ မမျှော်လင့်ထားသော ဖြစ်ရပ်များ ထပ်မံ မဖြစ်ပွားစေရန် သေချာစေရန် စောင့်ကြည့်သူ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ယန်ကျန့် သူ့ကို မြို့သို့ ပြန်ပို့ပေးရန် ကမ်းလှမ်းသော ကျန်းဟန်နှင့်အတူ ကားကြုံလိုက်စီးခဲ့သည်။

လမ်းတွင်၊ ကျန်းဟန် မေးမြန်းခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်၊ "မနက်ဖြန်၊ ငါ အဲ့ဒီကုမ္ပဏီကို စမ်းသပ်မှုအတွက် သွားမယ်။ အခြေအနေကောင်းရင်၊ ငါ တစ်ပတ်အတွင်း ဒုတိယတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်လောက်တယ်။ ငါ့ကံကြမ္မာ သိပ်မဆိုးသရွေ့၊ ငါ တစ္ဆေရဲ့ ပြန်လည်နိုးထမှုကို နှောင့်နှေးစေပြီး အသက်ဆက်ရှင်နိုင်လောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘာလို့ အစောပိုင်းက ငြင်းခဲ့တာလဲ။"

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "ဒုတိယတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အောင်မြင်မှုနှုန်းက သိပ်နည်းနေသေးတယ်၊ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း (20%) အောက်မှာပဲ ရှိတယ်။ မင်း ကြိုးစားကြည့်ရဲလောက်အောင် သတ္တိရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ စဉ်းစားသုံးသပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့၊ ငါ အောင်မြင်မှုနှုန်း တိုးတက်လာတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ စွန့်စားမှု ပြုလုပ်မယ်။ ဒါ့အပြင်၊ ငါ အခုလောလောဆယ် စောင့်ဆိုင်းနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ နေရာက သီးသန့်ဖယ်ထားပြီးသား၊ ဝမ်ရှောင်မင် သူ့ကတိကို ဖျက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း အရင် သွားပြီး စမ်းလိုက်၊ ပြီးတော့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ ငါ့ကို အသိပေး။ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေပေါ် မူတည်ပြီး ဘယ်အချိန် စတင်မလဲဆိုတာ ငါ ဆုံးဖြတ်မယ်။"

ယန်ကျန့် ဒုတိယတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ထိန်းကျောင်းပြီးသားဖြစ်ပြီး၊ အဲ့ဒါက တစ္ဆေ၏ ပြန်လည်နိုးထမှုကို သိသိသာသာ နှောင့်နှေးစေခဲ့သည်။

ဒါကြောင့်၊ သူ ဝမ်ရှောင်မင်၏ နည်းလမ်း ရင့်ကျက်လာပြီး အောင်မြင်မှုနှုန်း တိုးတက်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရန် ဇိမ်ရှိသည်။

ကျန်းဟန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "အဲ့ဒါ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ ဒါက ပို လုံခြုံတဲ့ ချဉ်းကပ်နည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ နောက်ထပ် မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ ငါ ဒုတိယတစ္ဆေကို မထိန်းကျောင်းနိုင်ခင်အထိတောင် ငါ ခံနိုင်ပါ့မလား မသေချာဘူး။" သူ၏ မျက်နှာ သိပ်မကောင်းလှ၊ သူ ဒဏ်ရာရထားပြီး တစ်မျိုးမျိုးသော နာကျင်မှုကို တိတ်တဆိတ် သည်းခံနေသည့်အလား။

ယန်ကျန့် ကား လမ်းပေါ်တွင် ယိမ်းထိုးနေသည်ကို ခံစားမိပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "မင်း တကယ် မျက်နှာ မကောင်းဘူး။ မင်း အပူရှပ်နေသလို ချွေးတွေ ထွက်နေတယ်။ ဒီလိုလုပ်ပါလား—မင်း နောက်မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခရီးဆောင်သေတ္တာထဲ ထည့်ထုပ်လိုက်၊ ပြီးတော့ ငါ မင်းကို ရောင်းစားဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှာလိုက်မယ်။ တကယ်လို့ မင်း သေသွားခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒါက အလုပ်ရှုပ်စရာပဲ။ ငါ မင်းအတွင်းထဲက တစ္ဆေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရလိမ့်မယ်။"

ကျန်းဟန် လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေသည်၊ "ဘာမှ မဖြစ်ဘူး ၊ ငါ နည်းနည်း ဒဏ်ရာရသွားရုံပါ။ ငါ အဲ့ဒီတစ္ဆေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေတုန်း၊ ငါ့ ကျောပေါ်က အသားတွေ စုတ်ပြဲသွားခဲ့တယ်။ သွေးထွက်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဆေးရုံသွားပြီး ပတ်တီးစည်းဖို့ လိုအပ်တယ်။ ငါ မကြာခင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"

ယန်ကျန့် ရယ်မောလိုက်သည်၊ "သြော်၊ ဒါပဲလား။ ကျွန်တော် အလကား စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ အသုဘ အစီအစဉ်တွေကိုတောင် ပြင်ဆင်ပြီးလုနီးပါးပဲ။"

ကျန်းဟန် သူ့နှင့် နောက်ထပ် စကားဆက်ပြောချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။

သူ ယန်ကျန့် ဖုန်းချန်ကို ရောင်းစားပြီး အမြတ်အစွန်း ကောင်းကောင်း ရရှိသွားသည်ကို ခုနကမှ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ယန်ကျန့် သူ၏ အသင်းဖော်များကို သစ္စာဖောက်ခြင်း အရသာတွေ့လာပုံရသည်။

ခဏ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ ကျန်းဟန် မေးမြန်းခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်၊ "တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကော။ အဲ့ဒါ အစစ်လား။"

ယန်ကျန့် သူ့ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်၊ "ဘာ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်လဲ။ ခင်ဗျား ဘာအကြောင်း ပြောနေတာလဲ။ ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုမှန်း ကျွန်တော် လုံးဝ မသိဘူး။ ခင်ဗျား ခုနက တစ်ခုခု ပြောလိုက်သေးလား။"

ကျန်းဟန်၏ မျက်နှာ မဲမှောင်သွားသည်၊ "ငါမင်းရဲ့ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို ခိုးယူဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ။"

ယန်ကျန့် သူ့ကို တိုးတိုးနေရန် အချက်ပြလိုက်သည်၊

နံရံမှာ နားတွေ ရှိတယ် ငါတို့ ဒီအကြောင်း စကားပြောလို့မရဘူး။ ဒီအကြောင်း သိတဲ့လူ နည်းလေ၊ ပိုကောင်းလေပဲ။ တာချန်းမြို့မှာ ငါတို့ထက် တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတွေ ပိုများများ ရှိတယ်။ ရှောင်ကျန် ကလပ်က အများအပြား သေဆုံးသွားခဲ့ပေမယ့်၊ သေချာပေါက် တခြားသူတွေ ရှိနေသေးတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက် သိရှိသွားခဲ့ရင်၊ သူတို့ အဲ့ဒီအတွက် ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်လာနိုင်တယ်။"

ကျန်းဟန် ဘရိတ်ကို အရှိန်ပြင်းစွာ နင်းလိုက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်၊ "တစ်စုံတစ်ယောက် မင်းနောက်ကို လိုက်လာခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒါ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။"

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "တကယ်လို့ သတင်း ပေါက်ကြားသွားခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒါ သေချာပေါက် ခင်ဗျားကြောင့်ပဲ။ ကျွန်တော် တခြား ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမှာလဲ။"

ကျန်းဟန် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက်၊ ၎င်း အနည်းငယ် အဓိပ္ပာယ်ရှိသလို ထင်ရသော်လည်း၊ ပိုမို အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ၊ ဟာကွက်များ ရှိနေသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက ဝမ်ရှောင်မင်ဘက်က တစ်စုံတစ်ယောက် ပေါက်ကြားစေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊" ကျန်းဟန် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "သူတို့ မလုပ်ရဲလောက်ဘူး။ သာမန်လူတွေနဲ့ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတွေက သဟဇာတမဖြစ်ဘူး။ ဝူယွဲ့က အကောင်းဆုံး ဥပမာပဲ။ တချို့လူတွေ ကုမ္ပဏီထဲမှာ ပိုက်ဆံနဲ့ အာဏာ ရှိနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူမှုအဆင့်အတန်းအရ၊ ငါတို့ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတွေက သူတို့ထက် အများကြီး မြင့်မားတယ်။ ငါတို့ ရုန်းကန်နေရဆဲ ဖြစ်ပေမယ့်၊ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာမှာ ငါတို့ အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်နေတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ကသာ ဒီအရာတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူတွေပဲ။"

ကျန်းဟန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ငါ နားလည်ပြီ။ ငါတို့ အဲ့ဒီအကြောင်း ဘာမှ မသိဘူး၊ ဟုတ်ပြီလား။ ငါ့ရဲ့ တစ္ဆေရဲ့ ပြန်လည်နိုးထမှုကို နှောင့်နှေးစေဖို့ပဲ လိုအပ်တယ်။ ငါ နောက်ထပ် မေးခွန်းတွေ မမေးတော့ဘူး။ငါ အဲ့ဒီအကြောင်း ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့သလိုပဲ သဘောထားလိုက်ကြရအောင်။"

ယန်ကျန့် မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျား အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေမှန်း သိသရွေ့၊ ကျွန်တော် စိတ်အေးသွားပြီ။"

ကျန်းဟန် စိတ်ပျက်လွန်းသဖြင့် ယန်ကျန့်ကို ထိုးပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

ဤကလေး ကျင့်ဝတ်သိက္ခာ လုံးဝ မရှိပေ။

သို့သော် သူ ယန်ကျန့်ကို တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် အနိုင်မတိုက်နိုင်ကြောင်း သတိရလိုက်သောအခါ၊ သူ သူ၏ ဒေါသကို မြိုသိပ်လိုက်သည်။

သူက လူကြီးတစ်ယောက်ပဲလေ၊ ကျောင်းသားတစ်ယောက်နဲ့ ငြင်းခုံမနေသင့်ဘူး။

"ဒါပေမဲ့လည်း၊ ဒီတစ်ကြိမ်အတွက် မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ မင်းသာ မရှိခဲ့ရင်၊ ငါ ဟွမ်ကန်းရွာထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ယဲ့ကျွင်းနဲ့ တခြားသူတွေ မှားခဲ့ကြတယ်။ တကယ်လို့ သူတို့ မင်းရဲ့ အစီအစဉ်ကို အစောပိုင်းက နားထောင်ခဲ့ကြရင်၊ ဒီလောက်များတဲ့ လူတွေ သေဆုံးခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး၊" ကျန်းဟန်က နောင်တ အရိပ်အယောင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် လူမှုဆက်ဆံရေးတွင် ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းသော်လည်း၊ သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို ငြင်းမရနိုင်ပေ။

သူ ဟွမ်ကန်းရွာ ဖြစ်ရပ်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ဝါရင့်များဟု ခေါ်သော သူများမူ ရုပ်ရှင်ထဲက အပိုလူများကဲ့သို့ ကျဆုံးသွားကာ၊ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း သေဆုံးခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ ဘဝများကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးခဲ့သည့်အလား။

ယန်ကျန့် ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်၊ "ယဲ့ကျွင်းနဲ့ တခြားသူတွေ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ ဆိုရင်တောင်၊ ကျွန်တော် သူတို့ကို နောက်ဆုံးမှာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာဖွေတွေ့ရှိလိမ့်မယ်။"

ကျန်းဟန် သူ့ကို တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်၊ "မင်း ဘာလို့ အဲ့လို လုပ်ရမှာလဲ။"

ယန်ကျန့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်၊ "ကျွန်တော်က စိတ်ထားသေးသိမ်သူတစ်ယောက် သက်သက်ပဲ။"

ကျန်းဟန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "နားလည်ပြီ။"

သူ အကြောင်းအရာကို ရပ်တန့်ပြီး ကားမောင်းခြင်းကို အာရုံစိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ယန်ကျန့် သူ၏ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်၊

"ဟေး၊ အစ်မကျန်းလား။"

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံတစ်ခု ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်၊

"ငါ့ကို 'အစ်မ' လို့ မခေါ်နဲ့လို့ ငါ ပြောထားတယ်လေ! ဘာလို့ မင်း အခုမှ ငါ့ကို ဖုန်းဆက်ရတာလဲ။ တစ်ပတ်နီးပါး ရှိနေပြီ! လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်အတွင်း ငါ ဘယ်လို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။ သိရဲ့လား။"

ယန်ကျန့် နောက်ပြောင်လိုက်သည်၊

"မင်း အိမ်မှာ ပုန်းအောင်းပြီး 'လောဘကြီးသော လပြာရောင်ဝန်း' ကစားနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

ကျန်းယန် ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်၊ "ငါ—"

ယန်ကျန့် သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊

"ငါ မြို့ထဲကို ပြန်ရောက်ပြီ။ ငါ မင်းဆီ ငါ့တည်နေရာကို ပို့လိုက်မယ်။ လာခေါ်။ မင်း လုပ်စရာ ကိစ္စတချို့ ရှိတယ်။"

ကျန်းယန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အသံထွက်လာသည်၊

"ကောင်းလိုက်တာ! ငါ ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့မယ်။"

ယန်ကျန့် ဖုန်းချလိုက်ပြီး၊ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းယန် သူ့ကို လာခေါ်ရန် ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်အားထက်သန်နေရတာလဲ။ လှည့်ကွက်တစ်ခုခု ပါဝင်နေတာလား။

ကျန်းဟန် မေးလိုက်သည်၊ "မင်း ဒီမှာ ဆင်းတော့မှာလား။ မင်းအိမ် အနီးအနားမှာလား။"

ယန်ကျန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် ဗိုက်ဆာနေရုံပါ။ ဟွမ်ကန်းရွာမှာ၊ ကျွန်တော် ရိက္ခာနဲ့ပဲ အသက်ဆက်ခဲ့ရတယ်။ ခင်ဗျား သိတဲ့အတိုင်းပဲ—အဲ့ဒီအရာတွေက ကျွန်တော်နဲ့ မတည့်ဘူး။ အဲ့ဒါတွေက ကျွန်တော့်ကို ဗိုက်ပွစေတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကျွန်တော့်နံပါတ် ပေးပြီးသား။ တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင်၊ ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်ရုံပဲ။"

ယန်ကျန့် လျင်မြန်စွာ စကားပြန်ပြောင်းလိုက်သည်၊ "တကယ်တော့၊ အဲ့ဒါကို မေ့လိုက်ပါ။ တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင်၊ ငါမင်းကို ဆက်သွယ်လိုက်မယ်။ ငါ့ကို ဖုန်းမဆက်ပါနဲ့။ ငါတို့ သိပ် ရင်းနှီးတာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းဟန် မူလက သူ့ကို ညစာ ဖိတ်ကျွေးရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း၊ ထိုမှတ်ချက်ပြီးနောက်၊ သူ ထိုအကြောင်း ထုတ်ပြောရန် သိပ် အနေရခက်သွားမည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကဲ၊ နောက်တစ်ခါမှ တွေ့ကြတာပေါ့၊" ကျန်းဟန် ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ ဝမ်းချုပ်နေသလို ခံစားရကာ ယန်ကျန့်ကို ချထားခဲ့ပြီး သူ၏ ဈေးကြီးသော ကားဖြင့် မောင်းထွက်သွားသည်။

ယန်ကျန့် ကားထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်၊ "အဲ့ဒါ ကားကောင်းတစ်စီးပဲ။ ငါ ပိုက်ဆံရှိတဲ့အခါ၊ ငါလည်း တစ်စီး ဝယ်မယ်။"

ထို့နောက် သူ လှည့်ပြီး အနီးအနားက ကုန်တိုက်ထဲက ကြက်ကြော်ဆိုင်တစ်ခုသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ ဒီလိုမျိုး လမ်းဘေးအစားအစာကို လွမ်းနေခဲ့သည်။

သို့သော်၊ လမ်းမီးများအောက်တွင်၊ ဘယ်ထောင့်က ကြည့်ကြည့်၊ ယန်ကျန့်၏ အရိပ် အခြားသူများထက် ပိုမို မည်းမှောင်ပြီး နက်ရှိုင်းကာ၊ ရှည်လျားပြီး ပါးလွှာစွာ ဆန့်တန်းနေသည်၊ အရပ်ရှည်ရှည်၊ ခေါင်းပြတ် ပုံရိပ်တစ်ခု မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည့်အလား။

ဟွမ်ကန်းရွာရှိ ဖြစ်ရပ်မှစ၍၊ ဤ ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေ အရိပ် ယန်ကျန့်နောက်သို့ လိုက်ပါနေခဲ့သည်—အန္တရာယ်များပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။

လမ်းသွားလမ်းလာများ ရံဖန်ရံခါ အရိပ်ကို နင်းမိကြသော်လည်း၊ သူတို့ သူတို့၏ ခြေဖဝါးများမှ တက်လာသော အေးစက်သော ချမ်းတုန်မှုတစ်ခုထက် ပိုမခံစားရပေ။

အရိပ် ယန်ကျန့်နှင့်အတူ ရွေ့လျားသွားသည်နှင့်၊ အရာအားလုံး သာမန်အတိုင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

အလွန်အမင်း ဆာလောင်နေသော ယန်ကျန့်၊ တန်းစီနေသော လူငယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်၊

"ဟေး၊ အချောလေး၊ ကျွန်တော် တန်းစီကျော်လို့ ရမလား။"

အမျိုးသမီး သူ့ကို မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ အရူးတစ်ယောက် သို့မဟုတ် လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အလား။

ယန်ကျန့် လျင်မြန်စွာ သူ၏ စကားကို ပြင်လိုက်သည်၊ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက၊ ကျွန်တော် တန်းစီကျော်လို့ ရမလား။ အဲ့ဒါက ကျွန်တော် ရက်ပေါင်းများစွာ ဘာမှ မစားရသေးလို့ပါ..."