ညှစ်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်း

ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးနှင့် အခြားသူများသည် အောက်တွင် ဖြစ်ပွားနေသည့် အခြေအနေကို မသိရှိကြပေ။ သူတို့သည် စစ်ဆေးရန်အတွက် လူတစ်ဦးကို စေလွှတ်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ဦးစားပေးအနေဖြင့် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးကိုယ်တိုင် ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်တွင် ရှိနေသည့်အတွက်၊ သူဆင်းသွားခြင်းသည် အာမခံချက်ရှိသည်။ အခြားကျင့်စဉ်သမားများ ဆင်းသွားပါက အန္တရာယ်များလွန်းလှသည်။

“ကျွန်တော်လည်း အတူဆင်းသွားမယ်...” ထျန်းလုံသည် ဤအချိန်တွင် ထရပ်လာပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးသည် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ ထျန်းလုံ၏ ပြတ်သားသော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စကားကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူမည်သို့ပင် တားဆီးစေကာမူ၊ ထျန်းလုံသည် လုံးဝနားထောင်မည်မဟုတ်မှန်း ထင်ရှားသည်။

“ဘိုးဘေး... ကျွန်တော်လည်း အတူဆင်းသွားချင်ပါတယ်...”

“ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်တို့လည်း အောက်မှာ စံအိမ်တော်သခင်ရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ချင်တယ်...”

သူတို့တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အော်ဟစ်ပြောဆိုလာကြသည်။ မည်သူမျှ အပေါ်တွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်နေလိုကြခြင်း မရှိပေ။ ယီထျန်းယွမ်၏ အခြေအနေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားရောက်ကြည့်ရှုလိုကြသည်။

“ကောင်းပြီ... ငါတို့နှစ်ယောက်ဆင်းသွားရင် လုံလောက်ပြီ... တကယ်လို့ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ရှိလာရင်၊ မင်းတို့ကို ဘယ်လိုကာကွယ်နိုင်မှာလဲ...” ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးသည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့ရဲ့စေတနာကို စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်က သိမှာပါ... ဒါပေမယ့် အခုက စိတ်လှုပ်ရှားပြီး လုပ်ဆောင်ရမယ့်အချိန်မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ အပေါ်မှာ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်ကြည့်ကြ... ဒါပဲ...”

ရှီရွှေယွမ်သည် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လက်သီးကလေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး စကားမပြောတော့ပေ။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် အလွန်နိမ့်ကျလွန်းသည်။ အိမ်ရှင်မအဖြစ် တာဝန်ယူထားသည့်တိုင် ကျင့်စဉ်အဆင့်နိမ့်ကျမှုကြောင့် ဆင်းသွားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ မဟုတ်ပါက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသာ ဖြစ်လာမည်။

သူ၏ အသက်အရွယ်အရ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် နိမ့်ကျသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ တကယ်တော့ သူသည် ပါရမီရှင်အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ သူ၏ အဆင့်သည် အလွန်နိမ့်ကျလွန်းသည်။ အတူဆင်းသွားပါက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်လာမည်သာ။

သူသည် ပြဿနာကို သိရှိထားသည့်အတွက် ဆင်းသွားလိုသည့်စကားကို မပြောခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သူထက်မဆို အောက်သို့ဆင်းကာ အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုသည့်ဆန္ဒ ပိုမိုပြင်းထန်လျက်ရှိသည်။

ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ စကားများကြောင့် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ငြိမ်သက်သွားကြပြီး ဆင်းသွားရန် အငြင်းပွားခြင်း မရှိတော့ပေ။ အပေါ်တွင် စိတ်အေးအေးနှင့် စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ ရှိတော့သည်။

ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးနှင့် ထျန်းလုံသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြန်အလှန်ကြည့်ရင်း တစ်ချက်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နဂါးထိုင်ခုံနောက်ကွယ်ရှိ လှိုဏ်ခေါင်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ရုတ်တရက် ရင်ဆိုင်ပေါ်ထွက်လာသော ယုံမင်မီးတောက်များကို ခုခံရန် သူတို့သည် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ယုံမင်ဝင်္ကပါအစီအရင် ဖျက်ဆီးခံရပြီးသော်လည်း ဤနေရာတွင် ယုံမင်မီးတောက်များ များစွာကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ကျင့်စဉ်အဆင့်နိမ့်သူများသည် ဆင်းလာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဒီလိုမျိုး အောက်ကို ရောက်ရုံနဲ့တင် လျှောက်ရတာ တော်တော်ခက်ခဲတယ်... သူတို့ကို မဆင်းခိုင်းမိတာ ကောင်းသွားတယ်...” ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးသည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... ဒီယုံမင်မီးတောက်တွေရဲ့ စွမ်းအားက အံ့သြဖွယ်ပဲ... စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်အဆင့်အထက် မဟုတ်ရင်၊ ဒီကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအားကို ခုခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...” ထျန်းလုံသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး၊ ဤနေရာသည် အလွန်အန္တရာယ်များသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူတို့သည် ဂရုတစိုက် အောက်သို့ ဆက်လက်လျှောက်သွားသည်။ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိတော့မည့်အချိန်တွင်၊ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ထိတ်လန့်စွာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်မိကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ယီထျန်းယွမ်သည် တကယ်ပဲ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရပြီလားဟု တွေးတောနေမိသည်။

အတွင်းပိုင်းမှ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လှိုင်းများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် သူတို့သည် ဆက်လက်လျှောက်သွားသည်။ မျက်စိထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ မီးပင်လယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နံရံများပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ထပ်မံပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် ထက်ရှသောအရာတစ်ခုဖြင့် ခြစ်ထားသည့်အလားပင်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး လက်ထဲတွင် ရှည်လျားသော ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် ရှေ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိုသူသည် အောက်သို့ ဆင်းလာသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သော ယီထျန်းယွမ်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မီးလောင်ကျွမ်းထားသည့် အမည်းစက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည့်ပုံပေါ်သော်လည်း အလုံးစုံအနေဖြင့် သိသာထင်ရှားသော ပြဿနာမရှိပေ။

သူ့အပြင် အခြားမည်သူမျှ မရှိပေ။ အကယ်၍ ရှိခဲ့လျှင် မြေပေါ်တွင် သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နေရာတစ်ခုနှင့် အလောင်းခန္ဓာကိုယ် အပိုင်းအစများ ဖြန့်ကျက်လျက်ရှိပြီး အလွန်စက်ဆုပ်ဖွယ်ပုံပေါက်နေသည်။

“စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်...”

“ယီညီလေး...”

သူတို့နှစ်ဦးသည် ယီထျန်းယွမ်အား ဘာမျှမဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကြသည်။ ထိုနေရာသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်၊ ယီထျန်းယွမ်သည် လက်ကို လျင်မြန်စွာ မြှောက်လိုက်ပြီး သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

“မင်းတို့ အလျင်မလိုနဲ့... ဒီမှာရှိတဲ့ ယုံမင်မီးတောက်တွေက မင်းတို့ကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်... ငါ ဒီနေရာကို ရှင်းလင်းပြီးမှ လာခဲ့ပါ...” ယီထျန်းယွမ်သည် ယုံမင်ဧကရာဇ်ကို လတ်တလော သတ်ဖြတ်ပြီးစီးခါစအချိန်မှာပင် သူတို့ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏နားထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ယုံမင်ဧကရာဇ်ကို အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်ပြီးသည့်အတွက် အတွေ့အကြုံအမှတ် ကိုးသန်းရရှိသည်၊ ဆန်းကြယ်မှတ်တစ်သောင်း၊ အပြစ်မှတ်တစ်သောင်း။ ယုံမင်နတ်ဘုရားဆုံးဖြတ်မှု၊ ယုံမင်နတ်ဘုရားလက်ဖဝါး၊ ယုံမင်မီးလောင်ကိုယ်ဖျက်ဆုံးဖြတ်မှု၊ ယုံမင်နဂါးဝင်စားမှုတို့ကို ရရှိသည်။ ပစ္စည်းများအဖြစ် ယုံမင်ဝိညာဉ် (ရှားပါးပစ္စည်း)၊ ယုံမင်နတ်ဘုရားဓား (အဆင့်မြင့်သန့်စင်လက်နက်)၊ ယုံမင်ချပ်ဝတ် (အဆင့်မြင့်သန့်စင်လက်နက်)၊ ယုံမင်ဖိနပ် (အဆင့်မြင့်သန့်စင်လက်နက်)၊ ယုံမင်မီးတောက် (အလယ်အလတ်အဆင့်မြေကမ္ဘာမီးတောက်) တို့ကို ရရှိသည်...”

“အဆင့်ကျော်လွန်သတ်ဖြတ်မှုကြောင့် အပိုဆုအဖြစ် အတွေ့အကြုံအမှတ် သန်း တစ်ရာ၊ ဆန်းကြယ်မှတ် တစ်သိန်း၊ အပြစ်မှတ် တစ်သောင်း၊ အဆင့်မြှင့်ထားသော ကံထူးရှင်ဘီးတစ်ကြိမ်အခွင့်အရေး ရရှိသည်...”

ဆုလာဘ်များသည် အလွန်အံ့သြဖွယ်ရာဖြစ်သည်။ တစ်ဆယ်ခြောက်ဆအတွေ့အကြုံထပ်ပေါင်းမှုအောက်တွင် ကိုးသန်းအမှတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အခြေခံအမှတ်သည် ငါးသိန်းရှိပြီး၊ အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ထက် များစွာပိုမိုသည်။ တကယ်ပင် အတွေ့အကြုံအမှတ်များသည် အရည်အသွေးအားဖြင့် ခုန်ပျံကျော်လွှားမှုဖြစ်သည်။ သို့သော် အမည်မသိဝိညာဉ်တစ်ခုကို သတ်ဖြတ်သည့်ဆုလာဘ်မရရှိခဲ့ပေ။ သေဆုံးသွားသည့်အတွက် ဆုလာဘ်မရှိခဲ့ဘူးလား။

ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများသည် ပြတ်သားစွာ တောက်ပလာပြီး ဘေးသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အနည်းငယ်မျှသာ တောက်ပသော အလင်းတစ်စုံသည် ယုံမင်ရတနာပုလဲဆီသို့ ပျံသန်းသွားနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏အမြန်နှုန်းသည် မမြန်လွန်းမနှေးလွန်းဖြစ်ပြီး အလွန်အားနည်းနေသည့်ပုံပေါက်သည်။

မင်ချန်၏ ဝိညာဉ် ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် အဆင့်ရှစ်ဖြစ်ပြီး၊ မှုန်ဝါးစွာ ပြိုကွဲတော့မည့်ပုံပေါက်နေသည်။

တကယ်ပဲ မသေသေးဘူးလား။ ယီထျန်းယွမ်သည် လျင်မြန်စွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုအလင်းစုံကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် ထိုဝိညာဉ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

“ထွက်ပြေးချင်သေးတယ်ပေါ့...”

ယီထျန်းယွမ်သည် လက်ထဲရှိ ထိုဝိညာဉ်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ယုံမင်ရတနာပုလဲထဲသို့ ထိုဝိညာဉ်ကို ထွက်ပြေးခွင့်ပေးလိုက်ပါက ပြဿနာကြီးဖြစ်လာနိုင်သည်။

“ငါ့ကို လွှတ်စမ်း...”

မင်ချန်၏ ဝိညာဉ်သည် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားလာပြီး သူ၏လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားလှုပ်ရှားနေသည်။ သို့သော် ဤမျှအားနည်းနေသော ဝိညာဉ်သည် သူ၏လက်ထဲမှ မည်သို့လွတ်မြောက်နိုင်မည်နည်း။

“လွှတ်ပေးရမှာလား... မင်းထင်သလို ငါက မင်းကို လွှတ်ပေးရမှာလား...” ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်... မဟုတ်ရင် ငါသေရင် နတ်ဘုရားနိုင်ငံက အင်အားကြီးသူတွေကို ခေါ်လာပြီး မင်းရဲ့အင်အားစုကို ဖျက်စီးပစ်မယ်...”

မင်ချန်သည် ခြိမ်းခြောက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစတစ်ခုပဲ... ဒီဝိညာဉ်သေသွားရင် ငါ့ရဲ့ပင်မကိုယ်က သိမှာပဲ... အဲဒီအခါ မင်းသေပြီသာမှတ်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤစကားသည် မမှားပေ။ ယုံမင်ဧကရာဇ်၏ ဝိညာဉ်သည် သူ၏ဝိညာဉ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပါက သူ၏ပင်မကိုယ်က သိရှိသွားမည်မှာ အမှန်ပင်။

“အဲဒီအခါ မင်းတို့က နတ်ဘုရားနိုင်ငံက အင်အားကြီးသူတွေကို ခေါ်လာပြီး ငါတို့ကို ဖျက်စီးပစ်မယ်လို့ ဆိုလိုတာလား...” ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... ငါတို့ နတ်ဘုရားနိုင်ငံရဲ့ အင်အားကို မင်းစိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်ဘူး... ငါ့ရဲ့စွမ်းအားက အထွတ်အထိပ်အဆင့်မှာဆိုရင်၊ ဒီလောက်အင်အားနဲ့ ငါ့ကို တစ်စက်လေးတောင် ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ မင်းထင်လား...”

မင်ချန်သည် ဖမ်းဆီးခံထားရသော်လည်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် မာန်တက်စွာ ပြောဆိုနေဆဲဖြစ်သည်။

“ဒါကြောင့် ငါမင်းကို သတိပေးတယ်... အခုချက်ချင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်... မဟုတ်ရင် မင်းကို အသက်ရှင်လျက် မသေနိုင်မထွက်နိုင်အောင် ငါလုပ်ပစ်မယ်...”

“အို့... ငါက မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင်ရော ဘာဖြစ်မှာလဲ...” ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းငါ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင်၊ မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ ငါစဉ်းစားပေးမယ်...” မင်ချန်သည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်လား... ဒါဆို မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်ပေါ့...”

ယီထျန်းယွမ်သည် မင်ချန်၏ ဝိညာဉ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ကို အားပြင်းစွာ ညှစ်လိုက်သည်။ ရက်စက်သော စွမ်းအင်သည် ဖိစီးလာပြီး ထိုဝိညာဉ်သည် ပုံပျက်ပမ်းပျက်ဖြစ်သွားသည်။

ဤအခြင်းအရာကြောင့် ယုံမင်ဧကရာဇ်သည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်း... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ...”

“မင်းက ငါ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်တဲ့လေ... ဒါပေမယ့် ငါကတော့ မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါ့အပြင် မင်းပြောတဲ့စကားကို ယုံလို့ရမလား...” ယီထျန်းယွမ်သည် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက အခွင့်အရေးရတာနဲ့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြံစည်မှာမဟုတ်လား...”

ထို့နောက် သူသည် အားထည့်ညှစ်လိုက်ပြီး၊ ယုံမင်ဧကရာဇ်၏ ဝိညာဉ်သည် ပေါက်ကွဲတော့မည့်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ပေါက်ကွဲမည့်အခိုက်တွင်၊ ယုံမင်ဧကရာဇ်သည် မလိုလားအပ်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ငါမင်းကို လုံးဝခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါက အင်အားကြီးသူတွေကို ခေါ်လာပြီး မင်းတို့ကို ဖျက်စီးပစ်မယ်... မင်းတို့ကို သတ်...”

“ဘုန်း...”

သူ၏ဝိညာဉ်သည် လုံးဝပေါက်ကွဲသွားပြီး၊ အလင်းအစက်များအဖြစ် ပြိုကွဲကာ မြေပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျသွားပြီး လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။ စကားပင် ဆုံးအောင် ပြောခွင့်မရလိုက်ပေ...။

“ငါလည်း မင်းကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး...” ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အခန်း (၄၄၉) ပြီးပါပြီ။