အန္တရာယ်နယ်မြေ

မကြာမီတွင် ၎င်းတို့လေးဦးစလုံးသည် သစ်သားလှေပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ သစ်သားပြားများကို အသုံးပြုပြီး လှေလှော်ကြသည်။ မမြန်မနှေးသော အမြန်နှုန်းဖြင့် ရှေ့သို့ ခရီးဆက်ကြသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းတို့သည် သာမန်လူသားများအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသလိုပင်၊ လက်ဖြင့် လှော်ခတ်ရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် သစ်သားပြားများကိုသာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှော်ခတ်ရသည်။ အကယ်၍ လက်ဖြင့် လှော်ခတ်ပါက မြေအောက်ဘုံသို့ မရောက်မီ ယုံမင်မြစ်၏ အဆိပ်သင့်မှုကြောင့် သေဆုံးနိုင်သည်။

ခရီးဆက်နေစဉ်တွင် ယုံမင်မြစ်ထဲမှ အနက်ရောင်အငွေ့များ စီးဆင်းထွက်လာပြီး ၎င်းတို့ဆီသို့ ဝန်းရံလာသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်း၏ ဘွဲ့အမည်စွမ်းရည်ကြောင့် ဤအနက်ရောင်အငွေ့များကို ပြန်လည်တွန်းထုတ်နိုင်သည်။ သို့သော် အခြားသူများကမူ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို လည်ပတ်ကာ ဤအငွေ့များကို တွန်းထုတ်ရသည်။ အကယ်၍ ဤအငွေ့များ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက မြေအောက်ဘုံသို့ မရောက်မီ သေဆုံးနိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည်လည်း သစ်သားပြားတစ်ခုကို ကိုင်ဆွဲကာ အတူတကွ လှေလှော်သည်။ ယုံမင်မြစ်ထဲသို့ သစ်သားပြားဖြင့် လှော်ခတ်ရင်း ၎င်းသည် သိပ်သည်းပျစ်တွဲသော အရည်တစ်မျိုးကို လှုပ်နေရသလို ခံစားရပြီး အလွန်ခက်ခဲသည်။ ၎င်း၏စွမ်းအားဖြင့်မူ ဤလုပ်ရပ်သည် လွယ်ကူလှသော်လည်း အခြားသူများ၏ လှော်ခတ်နှုန်းသည် နှေးကွေးနေသဖြင့် ၎င်းလည်း အမြန်နှုန်းကို လျှော့ချလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ ၎င်း၏စွမ်းအားကို အပြည့်အဝအသုံးပြုပါက ယခုထက် အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လှေလှော်နေစဉ်တွင် ၎င်းတို့အားလုံး၏ မျက်နှာထားများသည် တင်းမာနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ မည်သည့်တိုက်ခိုက်မှုမျိုး ရောက်လာနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ နတ်ဆိုးသစ်ပင်များသည်ပင် အန္တရာယ်များလှပြီး ဤနေရာထဲတွင်မူ ပိုမိုအန္တရာယ်များနိုင်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အဘယ်ကြောင့် ကောင်းကင်နယ်မြေသို့ မသွားကြသည်ကို မေးမြန်းလိုခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မေးမြန်းခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ဤနေရာသည် သုံးနယ်မြေခွဲခြားထားသော်လည်း ကောင်းကင်နယ်မြေသို့ မည်သို့တက်ရမည်ကို မသိရှိကြဘဲ မြေအောက်ဘုံသို့သာ ဤလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် ဆင်းသွားနိုင်သည်ကို သိရှိထားကြသဖြင့် လူအများသည် ဤလမ်းကို ရွေးချယ်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။

“အားအင်အပြည့်နဲ့ လှော်ကြစို့... ဒီနေရာကနေ မြန်မြန်ထွက်သွားပြီး ပန်းတိုင်ကို ရောက်အောင်သွားရမယ်... ဒီနေရာမှာ ကြာကြာနေလေလေ ငါတို့အတွက် အန္တရာယ်များလေလေပဲ... မြေအောက်ဘုံကို ရောက်သွားပြီး အဲဒီမှာ အခြေတည်နိုင်ရင် ငါတို့ရဲ့အနာဂတ်ကို ဖန်တီးနိုင်မှာပါ... ဆိုစကားတွေအရ မြေအောက်ဘုံမှာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ အများကြီးရှိတယ်... အမွေအနှစ်တွေလည်း နေရာအနှံ့မှာ ရှိတယ်... အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့အားလုံးကို ဦးဆောင်ပြီး အဲဒီတွေကို ရှာဖွေပေးမယ်...” လျံလုံ၏ အသံသည် ဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏စကားများသည် ၎င်းနောက်လိုက်သူများ၏ စိတ်နှလုံးကို လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်စေပြီး လှေလှော်ရာတွင် အားအင်ပိုမိုထည့်လာကြသည်။

“လျံအကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ အကိုကြီးစကားကို နားထောင်မှာပါ...”

၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားအဆင့်က နိမ့်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး... ဒီလို အလွတ်ကတိတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်နိုင်ရတာလဲ...” ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်ခုံးတွန့်လျက် တွေးတောမိသည်။ ဤသည်မှာ စိတ်ကို လှည့်စားခံရသလိုပင်ဖြစ်ပြီး ဤမျှလောက် အလွယ်တကူ ယုံကြည်သူများ များပြားနေသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်မှုနယ်ပယ်အဆင့်သာ ဖြစ်နေပါက နားလည်နိုင်သော်လည်း ဤလိုက်ပါလာသူများသည် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနယ်ပယ် သို့မဟုတ် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူများ ဖြစ်ကြပြီး ဤမျှမြင့်မားသော စွမ်းအားအဆင့်ရှိသူများပင် ယုံကြည်နေကြသည်လား။

“ယီညီငယ်... သူက လူတွေကို ယုံကြည်အောင် လုပ်နိုင်တာက မြေအောက်ဘုံရဲ့ မြေပုံရှိလို့ပါ... အပိုဆောင်းအနေနဲ့ တခြားရတနာအပိုင်းအစတွေလည်း ရှိတယ်... ယုံမင်လမ်းကြောင်းကနေ ဖြတ်သွားဖို့ဆိုတာ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး... သူက အဲဒီအရာတွေကို အနည်းငယ်ပြသခဲ့လို့ လူတွေက သူ့ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ပြီး လိုက်လာကြတာပဲ...” ယန်ကျီကျွမ်က မထီမဲ့မြင်ပြုလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ကို မယုံဘူး... လျံလုံရဲ့ နာမည်က သိပ်ညစ်နွမ်းလွန်းတယ်... ဒါပေမယ့် သူ့ကို ယုံကြည်တဲ့သူတွေကတော့ မနည်းဘူး...”

“ဟုတ်တယ်... သူ ဘယ်ကနေ မြေပုံရလာလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး... အဲဒါ အစစ်အမှန်လား အတုလားဆိုတာလည်း မသေချာဘူး... ဒါပေမယ့် ငါတို့ကိုယ်တိုင် ဆက်လုပ်သွားရုံပဲ...” ထျန်းလျံချန်က ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် လျံလုံဆိုသူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို မသိရှိပေ။ ၎င်းသည် ဤသို့သော ကိစ္စများကို သိပ်ဂရုမစိုက်လေ့ရှိသည်။ ၎င်းတို့၏ စကားအရ လျံလုံထံတွင် တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများရှိနေသည်ကို သိရပြီး ထို့ကြောင့်သာ လူအများက ယုံကြည်လိုက်ပါလာကြခြင်းဖြစ်သည်။ အချို့က ယုံကြည်ကြပြီး အချို့က မယုံကြည်ကြပေ။ ယီထျန်းယွမ်အတွက်မူ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်ခြင်းသည်သာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟု ယူဆသည်။

ထို့နောက် ၎င်းသည် ဘေးသို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အနီးအနားတွင် လှေနှစ်စီးသည် ကမ်းစပ်သို့ ကပ်နေပြီး ကျောက်နံရံပေါ်သို့ တက်ရောက်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤနေရာရှိ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ဝိညာဉ်ပန်းများကို ခူးဆွတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရသည်။ လူအားလုံးသည် မြေအောက်ဘုံသို့ သွားလိုသူများ မဟုတ်ကြပေ။ အကယ်၍ လုံခြုံစိတ်ချရသော လမ်းကြောင်းမရှိပါက လူအများစုသည် ဤခရီးကို ရွေးချယ်မည်မဟုတ်ပေ။

လမ်းကြောင်းမရှိသူများမှလွဲ၍ မည်သူမျှ မြေအောက်ဘုံသို့ သွားရောက်လိုသူ မရှိပေ။ ဤခရီးသည် အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။

ကျောက်နံရံပေါ်သို့ တက်ကာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ခူးဆွတ်နေသူများသည် မကြာမီတွင် ကျောက်နံရံသည် တုန်ခါလာပြီး ကြီးမားသော သွေးရောင်ခံတွင်းကဲ့သို့ ပါးစပ်ဖွင့်ကာ ၎င်းတို့ဆီသို့ ကိုက်ခဲလာသည်။ တက်နေသည့် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ အင်အားကြီးသူတစ်ဦးသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ ခုန်တက်သွားသည်။ သို့သော် ကျောက်နံရံကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားစဉ်မှာပင် ကျောက်နံရံသည် ထပ်မံလှုပ်ရှားလာပြီး ကြီးမားသော ပါးစပ်ဖွင့်ကာ ထပ်မံကိုက်ခဲလာသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုံးဝရှောင်တိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ထိုသူသည် ကျောက်နံရံ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဝါးမျိုခံလိုက်ရပြီး ကျောက်နံရံအတွင်း၌ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် အနီးအနားရှိလူများကို မျက်စိမျက်နှာပျက်စေပြီး အထူးသဖြင့် ယခင်က ဤသို့သော မြင်ကွင်းကို မမြင်ဖူးသူများသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်သွားကြသည်။

အပြင်ဘက်တွင် သစ်ပင်များက တိုက်ခိုက်လာပြီး ဤနေရာတွင်မူ ကျောက်နံရံများကပင် တိုက်ခိုက်လာသည်။ ဤနေရာသည် မည်သည့်နေရာမဆို လုံခြုံမှုမရှိဘဲ အနည်းငယ် သတိမထားမိလျှင် တိုက်ခိုက်ခံရမည်မှာ သေချာသည်။

“ဘုန်း...”

ထိုအခါ ကျောက်နံရံမှ ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ အင်အားကြီးသူတစ်ဦးသည် အတွင်းမှ လွင့်ထွက်လာသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး ပျံသန်းနိုင်စွမ်းမရှိသဖြင့် လေထဲမှ လျင်မြန်စွာ ပြုတ်ကျလာသည်။

“ဗွမ်း...”

ထိုစိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ အင်အားကြီးသူသည် ယုံမင်မြစ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ရေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ လက်များကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းပြီး လှေရှိရာသို့ ကူးခတ်လာသည်။ သို့သော် ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းသည် အလွန်နှေးကွေးနေပြီး အားအင်အပြည့်ထည့်ကာ ကူးခတ်နေရသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်လာပြီး ယုံမင်မြစ်၏ အဆိပ်သင့်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

“မြန်မြန်... ငါ့ကို ဆွဲတင်ပေးကြပါ...” ထိုစိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ အင်အားကြီးသူသည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ အသံသည် အက်ကွဲနေပြီး စကားပင် အော်မထွက်နိုင်တော့ပေ။

မကြာမီတွင် ၎င်း၏ အဖော်များသည် လှေကို လျင်မြန်စွာ လှော်ခတ်လာပြီး ၎င်းထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သို့သော် လက်ဖြင့် ဆွဲတင်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေကြပြီး သစ်သားပြားတစ်ခုကို ထုတ်ပေးကာ ၎င်းအား ဖမ်းဆုပ်စေပြီး အားပြင်းပြင်းဖြင့် ဆွဲတင်လိုက်သည်။ ဆွဲတင်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် မည်းမှောင်နေပြီး အဆိပ်သင့်ထားသလို ဖြစ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် ယခင်ဒဏ်ရာရရှိထားသည့် နေရာများသည် ပုပ်သိုးနေပြီဖြစ်ပြီး ကြည့်ရသည်မှာ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်စေသည်။

“ဟူးဟူး... အဆိပ်ဖြေဆေး... အဆိပ်ဖြေဆေး...” ထိုစိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ အင်အားကြီးသူသည် သစ်သားဖောင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး အားပြင်းစွာ အသက်ရှူနေသည်။ ၎င်းသည် လုံးဝပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သည်။

၎င်း၏ အဖော်များသည် ချက်ချင်းပင် အဆိပ်ဖြေဆေးကို ထုတ်ပေးကာ သောက်သုံးစေသည်။ ထို့နောက်မှ အနည်းငယ် သက်သာလာသော်လည်း ယာယီအားဖြင့် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းမရှိတော့ပေ။ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ အင်အားကြီးသူတစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်ဒဏ်ရာရရှိသွားပြီး လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည်။ ဤယုံမင်မြစ်သည် အမှန်တကယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်း၏ အဖော်များ၏ ကယ်ဆယ်မှုသည် လျင်မြန်လှပြီး အနည်းဆုံး ဒဏ်ရာကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

“သူတို့က တတိယအဆင့်အင်အားစုက လူတွေလို့ ထင်ရတယ်... သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားပုံက အတော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ်... ဒါပေမယ့် ကံဆိုးလို့ အဆိပ်သင့်သွားတာပဲ...” ထျန်းလျံချန်က ဘေးမှ ပြောလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဤနေရာအကြောင်းကို အနည်းငယ် နားလည်လာသည်။ ဤနေရာတွင် အဆိပ်အပြင်းဆုံးမှာ ယုံမင်မြစ်ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ဒဏ်ရာရရှိထားပါက မည်သူမျှ ကယ်ဆယ်မှုမပြုလျှင် သေဆုံးရန်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

“ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ... ငါတို့တော့ ယုံမင်မြစ်ထဲ ပြုတ်ကျမသွားလောက်ပါဘူးနော်...”

“ယုံမင်လမ်းကြောင်းက ဒီလောက် အန္တရာယ်များနေတာလား... ငါ... အခု ပြန်လှည့်လို့ ရနိုင်သေးရဲ့လား...”

ထိုအခါ လျံလုံ၏ အဖွဲ့ဘက်မှ အချို့သူများသည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ပြသလာပြီး ဤနေရာမှ ထွက်ခွာလိုကြသည်။

“ဒီနေရာထိ ရောက်လာပြီးမှ ဒီလို စကားတွေ ပြောနေသေးတယ်လား...” လျံလုံသည် ၎င်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဒီလောက် သတ္တိမရှိရင် နောင်အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုလုပ် သန်မာသူတွေ ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ... ငါ့ကို ယုံကြည်ကြစမ်းပါ... မင်းတို့အားလုံးကို မြေအောက်ဘုံထဲကို အောင်အောင်မြင်မြင် ခေါ်ဆောင်သွားမှာပါ...”

၎င်း၏ စိတ်သက်သာရာရစေမှုအောက်တွင် အဖွဲ့သည် အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း အတွင်းနယ်မြေ၏ အခြေအနေများကို စိုးရိမ်နေကြဆဲဖြစ်သည်။

“ဒီလူတွေက အစုတ်အပြတ်အုပ်စုတစ်ခုပဲ... စိတ်အားထက်သန်မှုတစ်ခုတည်းနဲ့ မြေအောက်ဘုံထဲကို သွားမယ်လို့ ထင်နေကြတာ... ဒါက သေမင်းကို လိုက်ရှာနေတာနဲ့ အတူတူပဲ...”

လျံဟူသည် ဘေးမှ အေးစက်စွာ မညည်းညူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ၎င်းတို့အပေါ် အလွန်မထီမဲ့မြင်ပြုနေပြီး ယီထျန်းယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လျက် ဆက်လက်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းလည်း ဒီလို အကြံတွေ ပေါ်လာတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူးနော်... ကြောက်နေတယ်ဆိုရင် အခုလှည့်ပြန်လို့ အချိန်မနှောင်းသေးဘူး... ဆုတ်ခွာတာက ရှက်စရာမဟုတ်ဘူး... အသက်က အရေးကြီးဆုံးပဲ... သေသွားရင်တော့ နောင်တရဖို့ ဆေးမရှိဘူးနော်...”

လျံဟူ၏ စကားများသည် အေးစက်လှသော်လည်း ၎င်း၏ နောက်ဆုံးစကားများသည် စိတ်နှလုံးကို နွေးထွေးစေသည်။ ၎င်း၏ အေးစက်သော မျက်နှာထားနောက်ကွယ်တွင် စိတ်ထဲမှ ဂရုစိုက်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။ “လျံအကိုကြီး... ဒီလောက်လေးနဲ့ ကျွန်တော်ကို မထိတ်လန့်စေနိုင်ပါဘူး...”

“ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့... ငါတို့နဲ့အတူ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေပြီး မြေအောက်ဘုံကို သွားကြမယ်... ငါတို့က အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားပြီးသား... ငါတို့ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို နားထောင်ရင် အောင်မြင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းက အများကြီးရှိတယ်...”

လျံဟူသည် ယီထျန်းယွမ်၏ ခိုင်မာသော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှားရှားပါးပါး ပြုံးပြလိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်း၏ အပြုံးသည် ငိုနေသည်ထက်ပင် ပို၍ဆိုးရွားလှသည်။ သို့ရာတွင် ၎င်းသည် ယီထျန်းယွမ်ကို အနည်းငယ် အသိအမှတ်ပြုလာပြီဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး လျံလုံ၏ အဖွဲ့မှ ကျင့်စဉ်သမားများကဲ့သို့ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာလိုသည့် အမူအရာမျိုး မပြသခဲ့သောကြောင့်ပင်။

အခန်း (၄၆၃) ပြီးပါပြီ။