ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှု

စစ်သုံးအဆင့် သံချပ်ကာယာဉ် စွမ်းအားဖြင့် ဟိန်းဟောက်လာပြီး၊ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် ကျည်ဆန်များကို ခံနိုင်ရည်ရှိလောက်အောင် ခိုင်မာသည်။

လမ်းပေါ်တွင်၊ ၎င်း တင့်ကားတစ်စီးထက် အနည်းငယ်သာ အားနည်းပြီး၊ သာမန် ထရပ်ကားတစ်စီးပင်လျှင် တိုက်မိမှုတစ်ခုတွင် ၎င်းနှင့် ယှဉ်နိုင်စွမ်း ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အခု၊ ဤ သံချပ်ကာယာဉ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ယန်ကျန့်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာနေသည်။

တကယ်လို့ ၎င်း သူ့ကို တိုက်မိခဲ့လျှင်၊ သူ ထိုနေရာတွင် သေဆုံးလိမ့်မည်၊ သူ့ကို ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ရန်ပင် မလိုအပ်ဘဲ။

သို့သော်၊ ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင်၊ သံချပ်ကာယာဉ် ကျယ်လောင်သော ဘိုင်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ ရုတ်တရက် ဘေးသို့ ဆတ်ခနဲ ကွေ့လိုက်ပြီး၊ အနီးအနားက လမ်းဘေး သစ်ပင်စိုက်ခင်းထဲသို့ တိုက်ဝင်ကာ ၎င်းအပေါ် လိမ့်တက်သွားပြီးမှ ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

ဘုန်း!

တံခါး ပွင့်လာပြီး၊ ယူနီဖောင်းဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်၊ သူ၏ မျက်နှာ မဲမှောင်ပြီး ခက်ထန်နေသည်။

ဤသည်မှာ တာချန်းမြို့၏ လက်ရှိ တာဝန်ခံ—ကျောက်ခိုင်မင် ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်း တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ။ ကားက မင်းဆီ တည့်တည့် လာနေတာ၊ မင်း လှုပ်တောင် မလှုပ်ဘူး။ တကယ်လို့ ငါ အချိန်မီ မကွေ့ခဲ့ရင်၊ မင်း ကားတိုက်ခံရလို့ သေဆုံးတဲ့ ကမ္ဘာ့ ပထမဆုံး တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ ဖြစ်သွားနိုင်လောက်တယ်။ ဟားဟားဟား၊ နောက်တာပါ၊ မင်း စိတ်ထဲ မထားဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက်၊ ကျောက်ခိုင်မင် သူ၏ နောက်မှ အမှုကို ဘာ အာရုံစိုက်မှုမှ မပေးခဲ့ပေ။

သူ ယန်ကျန့်ဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ကို ကြိုက်သလောက် တိုက်ပါ။ ကျွန်တော်က စိတ်သဘောထားကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ တစ်စုံတစ်ယောက် ခုနကမှ ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီအတွက် ချီးကျူးခဲ့သေးတယ်။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို တိုက်ခဲ့ရင်၊ ကျွန်တော် စိတ်ထဲ ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခင်ဗျား သေသွားတာနဲ့၊ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ။ အမုန်းတရားနဲ့ အငြိုးအတေးတွေ ဟုတ်လား။ သူတို့ နောက်ဆုံးမှာ လက်လွှတ်ခံရမှာပဲ။"

ယန်ကျန့် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး၊ ကျောက်ခိုင်မင်အပေါ် သူ၏ ရန်လိုမှု သိသာထင်ရှားသည်။

ဒါပေါ့၊ ကျောက်ခိုင်မင် ဟွမ်ကန်းရွာ ဖြစ်ရပ်မတိုင်မီ သူ့ကို စုဆောင်းရန် ကျရှုံးခဲ့ကတည်းက၊ သူ ယန်ကျန့်ကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းရန် အတွေးအချို့ မွေးမြူထားခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။

တခြား ဘာအကြောင်းပြချက်အတွက်မှ မဟုတ်ဘဲ၊ ယန်ကျန့်၏ တည်ရှိမှု သူ၏ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူအဖြစ် ရာထူးကို ခြိမ်းခြောက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဟားဟား၊ ယန်ကျန့်၊ ဟွမ်ကန်းရွာကနေ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းက၊ မင်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရင် မင်းကို ဟော့ပေါ့ ကျွေးမယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါဆို၊ မင်း ဘယ်တော့ အားမလဲ။" ကျောက်ခိုင်မင် ပြုံးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ အပြုံး အေးစက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အတွင်းသဘောကို ဆောင်နေသည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ အသုဘနေ့မှာ အားလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကျွေးပါလား။"

"မြို့တစ်မြို့ရဲ့ တာဝန်ခံနဲ့ စကားပြောတဲ့အခါ၊ မင်း နည်းနည်း ပို ယဉ်ကျေးတတ်အောင် သင်ယူသင့်တယ်။"

ကျောက်ခိုင်မင်၏ ယခင်က ပြုံးနေသော မျက်နှာ ချက်ချင်း မဲမှောင်သွားပြီး၊ သူ၏ လေသံ ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် သတိပေးမှု အရိပ်အယောင်ကို ဆောင်နေသည်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျား သိပ် ယဉ်ကျေးလွန်းနေလို့ ကျွန်တော် ပြန်မယဉ်ကျေးတာပါ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကားနဲ့ လိုက်တိုက်ရလောက်အောင် ယဉ်ကျေးခဲ့တယ်။ အခု ကျွန်တော့်ဆီကနေ စကားအနည်းငယ်ကို မခံနိုင်ဘူးလား။"

"ခင်ဗျား တိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်တော်လည်း စိတ်ထဲ မထားပါဘူး။"

ကျောက်ခိုင်မင်၏ ညှိုးငယ်သော မျက်နှာအမူအရာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း မှန်တယ်၊ မင်း လုံးဝ မှန်တယ်။ အစောပိုင်းက ဖြစ်ခဲ့တာ ငါ့အမှားပဲ။ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။"

"တွေ့လား၊ အစောပိုင်းက ဖြစ်ခဲ့တာအတွက် ငါ တောင်းပန်ပြီးပြီ။ ဒါဆို၊ မင်း အခု ငါ့ရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိသင့်ပြီ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ သန်ဘက်ခါ ဘယ်လိုလဲ။ အဲ့ဒီနေ့ ငါ ခွင့်ယူထားတယ်။ ငါ မင်းကို ဟော့ပေါ့ ကျွေးမယ်။ ငါတို့ ကောင်းကောင်း စကားစမြည် ပြောသင့်တယ်၊ ဘယ် အထင်လွဲမှားမှုမဆို ရှင်းလင်းပြီး၊ တာချန်းမြို့က လုံခြုံရေး အခြေအနေကို ဆွေးနွေးကြရအောင်။ အပြင်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ ငါ ဒေသဆိုင်ရာ ကိစ္စတွေနဲ့ သိပ် မရင်းနှီးဘူး။"

"တစ်ခါတစ်ရံ၊ ငါ မင်းလို ဒေသခံတစ်ယောက်ကို အကူအညီ တောင်းရလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင်၊ ငါ မကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက တာချန်းမြို့ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ တည်ငြိမ်ရေးကို နှောင့်ယှက်ခဲ့ရင်၊ ငါ အကျပ်အတည်း ကြုံရလိမ့်မယ်။"

သူ၏ စကားများ မြို့၏ လုံခြုံရေးကို အခွင့်ကောင်းယူ အသုံးချလျက်၊ အတွင်းသဘောအရ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဆောင်နေသည်။

ယန်ကျန့် မလှုပ်မယှက် ကျန်ရှိနေသည်။

"ကျွန်တော် သန်ဘက်ခါ အလုပ်များနေတယ်။ ခင်ဗျား ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သွားစားနိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အစောပိုင်းက ဖြစ်ခဲ့တာအတွက်၊ ခင်ဗျား ရိုးရှင်းတဲ့ တောင်းပန်မှုတစ်ခု လုံလောက်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။ တကယ်လို့ တောင်းပန်မှုတွေ လုံလောက်ခဲ့ရင်၊ နိုင်ငံမှာ ရာဇဝတ်မှု ဥပဒေတွေတောင် ဘာလို့ ရှိနေဦးမှာလဲ။"

"ဒါဆို မင်း ဘာလိုချင်လဲ။ ငါ့ကို ပြော၊ ပြီးတော့ ငါ လုပ်နိုင်မလား ကြည့်ပေးမယ်။ ငါတို့ ဖြစ်ပြီးတာတွေ ဖြစ်ပြီးသွားပြီလို့ သဘောထားနိုင်မယ်လို့ ငါ တကယ် မျှော်လင့်တယ်။"

ကျောက်ခိုင်မင် သူ၏ လက်များကို ဖြန့်လိုက်ပြီး၊ အပြစ်ကင်းချင်ယောင်ဆောင်နေသည်။

"ကျွန်တော် ဟွမ်ကန်းရွာကနေ ဒေသထွက် အစားအစာတချို့ ယူလာခဲ့တယ်။ ခင်ဗျား ကြိုက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ တကယ်လို့ ခင်ဗျား စိတ်မရှိဘူးဆိုရင်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို နောက်မှ ပေးမယ်၊" ယန်ကျန့် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဟင်။

ရုတ်တရက်၊ ကျောက်ခိုင်မင် တစ်ခုခု လွဲချော်နေကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

သူ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်က အရိပ် ရှင်းပြမရနိုင်စွာ ထလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ အရိပ်တစ်ခု မဟုတ်—၎င်းမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်၊ မည်းနက်သော လက်တစ်ဖက် သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

၎င်း အေးစက်ပြီး အသက်မဲ့နေသည်၊ အလောင်းတစ်လောင်း သူ့ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့်အလား။

ကရက်!

သစ်သားတုံးများ အတူတကွ ကျိုးသွားသံကဲ့သို့ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ ကျောက်ခိုင်မင်၏ ခြေထောက်တစ်ဖက် အရိပ်၏ ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သူ၏ ဟန်ချက် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး၊ သူ ယိုင်နဲ့သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ခေါင်းပြတ် အရိပ် လျင်မြန်စွာ ပြန်ရုတ်သိမ်းသွားပြီး၊ ယန်ကျန့်၏ ခြေဖဝါးများထဲသို့ ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ သူ၏ အရိပ်ထင်ဟပ်မှု နောက်တစ်ကြိမ် ဖြစ်သွားသည်။

ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသော ခြေထောက်တစ်ဖက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

"ယန်ကျန့်!"

ကျောက်ခိုင်မင် ဒေါသထွက်သွားပြီး၊ သူ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများ ယန်ကျန့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း သေချင်နေတာလား။"

သူ ယန်ကျန့် သူ့ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ၊ ပြီးတော့ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ၊ သူ တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ အဲ့ဒါ ခုနက ကျွန်တော့် လုပ်ရပ် မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာဖြစ်သွားလဲ ကျွန်တော် မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု ကျွန်တော့် ထိန်းချုပ်မှုအပြင်ဘက်က ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒါ တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်အမှား မဟုတ်ပါဘူး။"

ယန်ကျန့်လည်း အပြစ်ကင်းသော မျက်နှာထား ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ဒီလို လုပ်ပါလား။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တောင်းပန်ပါ့မယ်။ အစောပိုင်းက ဖြစ်ခဲ့တာအတွက် ကျွန်တော် တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်မှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

"ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ခင်ဗျားနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး ရယူချင်ပါတယ်။ ဖြစ်ပြီးတာတွေ ဖြစ်ပြီးသွားပြီလို့ သဘောထားပြီး အတူတကွ လုပ်ဆောင်ကြရအောင်။"

"ကျွန်တော် သန်ဘက်ခါ အလုပ်များနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန် ကျွန်တော် အားပါတယ်။ မနက်ဖြန် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အစားအသောက် ကျွေးမွေးရင် ဘယ်လိုလဲ။ ငါတို့ ဘယ် အထင်လွဲမှားမှုမဆို ရှင်းလင်းနိုင်ပါတယ်။"

အခြေအနေ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားသည်။

အခု၊ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသူမှာ ကျောက်ခိုင်မင် ဖြစ်ပြီး၊ တောင်းပန်နေသူမှာ ယန်ကျန့် ဖြစ်သည်။

ဖြစ်ပြီးတာတွေ ဖြစ်ပြီးသွားပြီ ဟုတ်လား။ အဓိပ္ပာယ်မရှိ။

ခင်ဗျား ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရခဲ့သူ မဟုတ်တဲ့အခါ အဲ့လို ပြောရတာ လွယ်တယ်။

အခု၊ အဲ့လို ပြောကြည့်လိုက်စမ်းပါ၊ ကျောက်ခိုင်မင် ပြုံးနေနိုင်သေးသလား ကြည့်ကြတာပေါ့။

ဒါပေါ့၊ ကျောက်ခိုင်မင် အခု မပြုံးတော့ပေ။

သူ၏ မျက်နှာ မဲမှောင်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

ဤ ယန်ကျန့်… သူ ဟွမ်ကန်းရွာထဲကနေ ထွက်လာပြီးနောက် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသလို ခံစားရသည်။

ယခင်က၊ သူ သူ့ကို ဒီလို တိုက်ခိုက်ရဲခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

"ဘာမှ မပြောတော့ဘူးလား။ အဲ့ဒါကို ငြင်းပယ်ခြင်းလို့ ကျွန်တော် မှတ်ယူလိုက်မယ်။ တကယ် နှမြောစရာပဲ။ ကျွန်တော် စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ခင်ဗျား ဒီနေ့ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် သွားပြီး အဲ့ဒါတွေကို ဂရုစိုက်လိုက်ပါ။ အနာဂတ်မှာ တခြား အခွင့်အရေးတွေ ရှိပါလိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အချိန် အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားလို ကျွန်တော့် စီနီယာဆီကနေ အမှုအခင်းတွေ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ သင်ယူဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။"

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သင်ကြားပေးရာမှာ နောက်တွန့်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် သေချာပါတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား၊ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ ကျောက်။" ယန်ကျန့် ပြုံးလိုက်ပြီး၊ သူ၏ လေသံ ယဉ်ကျေးနေသည်။

ကျောက်ခိုင်မင် ကားကို မှီပြီး ထရပ်လိုက်သည်၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အေးစက်နေသည်။

"မင်း ဒီနေ့ လုပ်ခဲ့တာနဲ့၊ မင်း အကျိုးဆက်တွေကို စဉ်းစားပြီးပြီလား။"

"အကျိုးဆက်တွေ ဟုတ်လား။ ကျောက်ခိုင်မင်၊ အတွေ့အကြုံနုမနေစမ်းပါနဲ့။"

ယန်ကျန့် လျှောက်သွားပြီး သူ၏ အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ ဆွပေးမှုတွေကို အရင်က သည်းခံခဲ့တာက ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကြောက်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဟွမ်ကန်းရွာ ဖြစ်ရပ်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ လိုအပ်ခဲ့ပြီး ခင်ဗျားအပေါ် အချိန်ဖြုန်းချင်စိတ် မရှိခဲ့လို့ပဲ။ အခု ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ပြီးမှတော့၊ တကယ်လို့ ခင်ဗျား ဆက်တိုက်ချင်သေးတယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်တော် အသင့်ပဲ။ ဘယ်သူ အရင် သေမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။"

"မင်း အဲ့ဒါကို ကိုင်တွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး၊" ကျောက်ခိုင်မင် ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား သိရှိဖို့ လုံလောက်အောင် အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်မှာကို ကျွန်တော် ကြောက်တယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို အရင် ကိုင်တွယ်လိုက်ပါဦး။"

ယန်ကျန့် အဆောက်အဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတွေမှာ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ အဲ့ဒါနဲ့အတူ လာတဲ့ တာဝန်ကိုလည်း ထမ်းဆောင်ရတယ်။"

"ငါတို့ ထပ်မတွေ့ခင်အထိပဲ။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ သူ ကားပါကင်ထဲက လမ်းကြမ်းမောင်း မာစီးဒီးကြီးတစ်စီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး၊ ကျန်းယန်နှင့်အတူ အတွင်းသို့ ဝင်ကာ၊ မောင်းထွက်သွားသည်။

ကျောက်ခိုင်မင် မြေပြင်ပေါ်က ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသော ခြေထောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

"တစ္ဆေမျက်လုံး… ယန်ကျန့် ဟုတ်လား။ သူ ဒုတိယမြောက် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ထိန်းကျောင်းပြီးသွားပြီလား။"

"ခွေးမသား၊ ငါ မှားတွက် မိတာပဲ။