အကြွေးများ ပြန်ဆပ်ခြင်း

တိုက်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၊ ယန်ကျန့် ရေချိုးပြီး အဝတ်အစား လဲလှယ်လိုက်ရာ၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ့အပေါ် တွယ်ကပ်နေခဲ့သော မှိန်ဖျော့သည့် ပုပ်သိုးနံ့မှ လွတ်မြောက်သွားသည်။

ဟွမ်ကန်းရွာတွင် ရက်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက်၊ သေခြင်းတရား၏ အနံ့ သူ၏ ဖြစ်တည်မှုထဲသို့ပင် စိမ့်ဝင်သွားသလို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု သက်သက်သာ မဟုတ်—၎င်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာလည်း ဖြစ်သည်။

အလောင်းများ၊ သေခြင်းတရား၊ နှင့် သွေးတို့ သူ့အတွက် ဘာကြောက်ရွံ့မှုကိုမှ မပေးတော့ပေ။

သူ ၎င်းတို့နှင့် သဘာဝအတိုင်း အသားကျသွားခဲ့သည့်အလား။

သို့သော် အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး ပြောင်းလဲမှုမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်နှင့် သူ၏ အတွင်းထဲက တစ္ဆေ တစ်ခုတည်းအဖြစ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါင်းစပ်နေသလို ခံစားရသည်။

သူ ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ၊ ကွန်ပျူတာရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ကျန်းယန်၊ သူမ၏ မိဘများ ဆုံးပါးသွားသကဲ့သို့ မျက်နှာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၏

"ငါ အခု ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေပြီ။ ငါ ဒေဝါလီခံရတော့မလို ခံစားနေရတယ်။"

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်၊ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ကျန်းယန် ပြန်ဖြေသည်၊ "မင်း နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ငါ့ကို ရွှေတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ပြောခဲ့တာ မှတ်မိသေးလား။"

"ငါ အဲ့ဒါကို လုံးဝနီးပါး မေ့သွားခဲ့ပြီ။ ငါ အရောင်းအဝယ်တစ်ခုကနေ ပိုက်ဆံနည်းနည်း ခုမှ ရခဲ့ပြီး ငါ့အတွက် နောက်တစ်ကြိမ် စီမံခန့်ခွဲပေးဖို့ မင်းလက်ထဲကို အပ်နှံဖို့ စီစဉ်နေခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်ကလိုပဲ—ရွှေတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မလုပ်နဲ့!" ကျန်းယန် သူ့ကို လျင်မြန်စွာ တားဆီးလိုက်သည်။ "မင်း ရွှေတွင် နောက်ထပ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလို့ မရတော့ဘူး။ ပြည်တွင်းရော နိုင်ငံတကာ ရွှေဈေးကွက်တွေပါ အခု တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေပြီ။ မင်း ဝယ်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ရောင်းလို့မရဘူး။ ငါ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က မင်းနဲ့အတူ ရှာခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံ—သုံးသန်းကျော်—အဲ့ဒီထဲမှာ အားလုံး ပိတ်မိနေတယ်။ ငါ အဲ့ဒါကို ထုတ်လို့မရဘူး။"

"မင်း အဲ့ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံ ဘယ်က ရခဲ့တာလဲ။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းယန် အနည်းငယ် မျက်နှာပူသွားပုံရသည်။ "ငါ ချေးငွေ ထုတ်ယူခဲ့တယ်... နည်းနည်း ချေးခဲ့တာ။"

"အဲ့လို ကြားရတာက တကယ်တော့ ငါ့ကို စိတ်သက်သာရာရစေတယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်သက်သာရာရတယ် ဟုတ်လား။ ဘာလို့လဲ။"

"မင်းရဲ့ အတွေ့အကြုံကြောင့်၊ ငါ ရွှေမှာ နောက်ထပ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ နိုင်ငံတွေက ငွေကြေးဈေးကွက်တွေကို စည်းမျဉ်းများဖြင့် ထိန်းညှိစပြုနေပုံရတယ်။ အခြေအနေက ပို ဆိုးရွားလာနေပြီ။ အခု လုပ်ဖို့ အကောင်းဆုံးအရာက ငွေသားကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ဖို့ပဲ။ မဟုတ်ရင်၊ ပိုက်ဆံရဲ့ တန်ဖိုး ထိုးကျသွားမှာကို ငါ ကြောက်တယ်—ဥပမာ၊ ပေါင်မုန့်လုံးတစ်လုံးအတွက် ယွမ်တစ်သောင်းလောက် ဖြစ်သွားတာမျိုးပေါ့၊" ယန်ကျန့်က နက်ရှိုင်းစွာ စဉ်းစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

စတော့ရှယ်ယာများမှတဆင့် ပိုက်ဆံရှာဖွေသည့် ဤ ရိုးရှင်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော နည်းလမ်း လက်တွေ့မကျတော့ပေ။

သူတောင်မှ ဒါကို မြင်နိုင်ခဲ့လျှင်၊ ငွေကြေး ကျွမ်းကျင်သူများ အနံ့ရနှင့်နေပြီ ဖြစ်ရမည်။

အစိုးရများ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လာသည်နှင့်အတူ၊ အခု ရွှေတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းသည် ပိုက်ဆံကို ရေထဲ ပစ်ချသလို ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ ငွေကြေးကို နားမလည်သော်လည်း၊ သူ ကျန်းယန် မကြာသေးမီက အခြေခံအချို့ ရှင်းပြသည်ကို နားထောင်ခဲ့သည်။

"အား၊ မင်း အဲ့လို ပြောတာ ကြားရတာက ငါ ဆက်မလုပ်နိုင်တော့သလို ခံစားရစေတယ်။ ငါ မြေကြီးစားရတော့မယ်။ အတိုးကကော။ ငါ့အကြွေးတွေ ဆပ်ဖို့ ငါ့အိမ်ကို ရောင်းရတော့မယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတယ်၊" ကျန်းယန်က မျက်ရည်များ ဝဲလုနီးပါးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူမ အိပ်ရာပေါ်သို့ နောက်ပြန် ပစ်လှဲချလိုက်ပြီး၊ ခေါင်းအုံးတစ်လုံးကို ပိုက်ကာ လူးလိမ့်နေလိုက်သည်။

"အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့်၊ မင်းကို ဒီလို မြင်ရတာက ငါ့ကို နည်းနည်း ပျော်ရွှင်စေတယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်ပြီး၊ သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာသောစိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု သူ၏ အသံထဲတွင် ပါဝင်နေသည်။

"မင်း ဒီအကြောင်း သိနှင့်နေခဲ့တာလား။ ဘာလို့ မင်း အဲ့ဒီနေ့က မင်းရဲ့ ရန်ပုံငွေအားလုံးကို ထုတ်ယူခဲ့တာလဲ။" ကျန်းယန် ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ပြီး၊ သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "ရှင်းပြရခက်တယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ၊ လူတွေ ကံဆိုးတတ်ကြတယ်—လမ်းလျှောက်နေတုန်း ခလုတ်တိုက်ပြီး သေဆုံးသွားတာမျိုးပေါ့။ မင်း ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ရုံပဲ။ မင်း ဒီဘဝမှာ ချမ်းသာဖို့ ကံကြမ္မာ မပါလာဘူး။"

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး! ငါ အဲ့ဒီပိုက်ဆံအတွက် သိပ် ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ခဲ့ရတာ၊ အခု ငါ အကြွေးတွေ နစ်နေပြီ။ ငါ ဘယ်လို ဆက်အသက်ရှင်ရမှာလဲ။" ကျန်းယန် သူမ၏ ခေါင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး၊ ဘာလုပ်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။

ရုတ်တရက်၊ သူမ တစ်ခုခု စဉ်းစားမိလိုက်ပြီး သူမ၏ အာရုံကို ယန်ကျန့်ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။ "စကားမစပ်၊ မင်း ဒီတစ်ကြိမ် ဘယ်လောက် ရှာခဲ့လဲ။"

"တစ်သောင်းကျော်လေးတင်ပါ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို မယုံဘူး။ မင်း သိပ် အရည်အချင်းရှိတာ—မင်း မန်နေဂျာလီရဲ့ စုငွေတွေကိုတောင် ရှင်းပစ်လိုက်သေးတယ်။ တစ်ပတ်ကြာ အလုပ်ကြိုးစားလုပ်ပြီးနောက်၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ် တစ်သောင်းကျော်လေးတင် ရှာနိုင်မှာလဲ။ မင်း ငါ့ကို လိမ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။"

ကျန်းယန် ဆက်ပြောသည်၊ "ငါ့ကို ပြောပြပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး။ ငါက မင်းရဲ့ စာရင်းကိုင်ပဲလေ၊ နောက်ဆုံးတော့။ တကယ်လို့ ငါ မင်းရဲ့ ငွေကြေးအခြေအနေကို မသိရင်၊ ငါ မင်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲနိုင်မှာလဲ။"

ယန်ကျန့် ခဏ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "တစ်သောင်းကျော်လေးတင်ပါ။"

"ဘယ်လောက် ကျော်လဲ။"

"သိပ်မများပါဘူး။ သန်းငါးရာ့ငါးဆယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ?!" ကျန်းယန် အိပ်ရာမှ ခုန်ထလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ သူမ၏ ပါးစပ် ဟောင်းလောင်းပွင့်နေသည်၊ သူမ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား။ "သ-သန်းငါးရာ ဟုတ်လား။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မင်း ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့တာလဲ။ မင်း ဘဏ်ကို ဓားပြတိုက်ခဲ့တာလား ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုလား။"

"ဘဏ်တွေကို ဓားပြတိုက်တာက ငါ လုပ်ခဲ့တာလောက် မမြန်ဘူး။ ဒါ့အပြင်၊ သန်းငါးရာ ရဖို့ မင်း ဘယ်နှစ်ခုလောက် ဘဏ်တိုက်ခန်းတွေကို ဓားပြတိုက်ရမှာလဲ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက တရားမဝင်ဘူး—မင်း ထောင်ထဲ ရောက်သွားနိုင်တယ်။ ငါက အနာဂတ်မှာ တာချန်းမြို့ရဲ့ သူဌေး ဖြစ်လာမှာ။ ငါ အဲ့လိုမျိုး မသမာတဲ့ကိစ္စတွေ လုပ်နေလို့မဖြစ်ဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ဘဏ်တွေကို ဓားပြတိုက်တာက မင်း လုပ်ခဲ့တာလောက် မမြန်ဘူး၊" ကျန်းယန် ပြောလိုက်ပြီး၊ တံတွေးကို ကြိုးစားမျိုချလိုက်ကာ၊ သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။

ယခင်က၊ ယန်ကျန့် သန်းနှစ်ဆယ်ဝန်းကျင် တန်ဖိုးရှိခဲ့သည်—သက်သောင့်သက်သာ ရှိသော်လည်း၊ အတိအကျ ချမ်းသာသည်တော့ မဟုတ်။

သို့သော် အခု၊ သန်းငါးရာကျော်နှင့်အတူ၊ သူ လက်တွေ့တွင် သူဌေးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ။

သူဌေးကြီးတစ်ဦး!

သူမ အားကိုးရမည့်သူကြီးတစ်ဦးကို တွယ်ကပ်မိရုံတင်မက—သူမ ရွှေရောင်တစ်ဦးကို တွယ်ကပ်မိခဲ့သည်။

သူမ တစ်သက်စာ စားလောက်ပြီ။

"အခု မင်းမှာ ပိုက်ဆံ ဒီလောက်များများ ရှိနေမှတော့၊ မင်း ငါ့ကို နည်းနည်း ချေးပေးလို့ရမလား။ ငါ အသည်းအသန် လိုအပ်နေတယ်။ ငါ ငတ်သေတော့မယ်၊" ကျန်းယန် ပြောလိုက်ပြီး၊ ပိုနီးကပ်စွာ မှီလိုက်ကာ သူမ၏ လက်များကို သူ၏ လက်မောင်းများပတ်လည်တွင် ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

သူမ သူမ၏ ရင့်ကျက်သော ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို သူ့အပေါ် ဖိကပ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ လေသံ မြူဆွယ် ဆွဲဆောင်တတ်နေသည်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီနေ့ခေတ်မှာ၊ လူတွေ သူတို့ရဲ့ မိဘတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘဏ်တွေဆီကနေ ပိုက်ဆံ ချေးကြတယ်။ ဘယ်သူက သူတို့ရဲ့ သူဌေးဆီကနေ ချေးကြလို့လဲ။ ဒါ့အပြင်၊ ငါ မင်းကို မင်းရဲ့ လစာကို နောက်လ အမြင့်ဆုံး ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးနဲ့ ပေးမယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်း ငတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"လုပ်ပါကွာ၊ စတော့ဈေးကွက်ထဲကနေ ငါ့ပိုက်ဆံ ထုတ်ရတာနဲ့ ငါ မင်းကို ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။ ဒါ့အပြင်၊ တကယ်လို့ ငါ ငါ့အကြွေးတွေ မဆပ်နိုင်ရင်၊ သူတို့ ငါ့အိမ်ကို သိမ်းလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ မင်းလည်း နေစရာ နေရာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊" ကျန်းယန် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ ငါ့ကို သတိရစေတယ်။ ငါ မြို့လယ်ခေါင်နဲ့ နည်းနည်း ဝေးတဲ့နေရာမှာ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ဖို့ စီစဉ်နေခဲ့တာ။ ငါ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဒီမှာ နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး! ငါ ပြန်ရုပ်သိမ်းတယ်၊ ဟုတ်ပြီလား။ ဒီလိုလုပ်ပါလား—ငါးသန်း၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဆယ်သန်း။ ငါ့ကို ဆယ်သန်း ပေး၊ ပြီးတော့ ငါ... ငါ..." ကျန်းယန်၏ မျက်လုံးများ ဟိုဟိုဒီဒီ ရောက်သွားပြီး၊ သူမ ရုတ်တရက် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်၊ "မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ။"

"ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မင်းဆီမှာ ပေါင်နှံမယ်။ ဒီအချိန်ကစပြီး၊ ငါက မင်းရဲ့ လူ ဖြစ်သွားပြီ။ ငါ မင်းအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးမယ်၊" ကျန်းယန် ပြောလိုက်ပြီး၊ သူမ ပုံမှန်အားဖြင့် မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာ နီရဲသွားသည်။

သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ခြင်းက ဆင်ခြေတစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်—သူမ တကယ် လိုချင်သည်မှာ သူ၏ မှီခိုသူတစ်ဦး ဖြစ်ရန် ဖြစ်သည်။

"အိပ်မက် မက်နေလိုက်။ မင်း အသက်ကြီးလာပြီး ယောင်္ကျားမရှာနိုင်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်း ရေရှည် ထမင်းရှင်တစ်ယောက် ရှာနေတာ ဟုတ်လား။ မင်းရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ဆို၊ ငါ မင်းကို ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာတောင် အလုပ်ထုတ်ပစ်နိုင်လောက်တယ်။ မင်း သိပ် အသက်ကြီးသွားလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အလုပ်လုပ်နှုန်း ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်၊" ယန်ကျန့် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ကျန်းယန် ထိုစကား ကြားသောအခါ သွေးအန်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

အသက်ကြီးတယ် ဟုတ်လား။ လက်မထပ်နိုင်ဘူး ဟုတ်လား။ သူမ ငယ်ရွယ်ပြီး လှပသည်! သူမ ဘယ်လို ယောင်္ကျား မရှာနိုင်ရမှာလဲ။

သူမ သူ့ကို အမျိုးသားတစ်ဦးလို ဆက်ဆံသော်လည်း၊ သူ သူမကို အစေခံတစ်ဦးလို ဆက်ဆံသည်။

သူ မျက်စိကန်းနေတာလား။ သူမလို အလှပဂေးတစ်ဦးကိုတောင် သူ မလိုချင်ဘူးလား။

တကယ်လို့ သူမ သူ့အပေါ် မျက်စိကျမနေခဲ့ရင်၊ သူမ ဆယ်သန်း တောင်းခံဖို့တောင် စဉ်းစားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

သန်းငါးဆယ်တော့... သန်းငါးဆယ်တော့ စဉ်းစားရကျိုးနပ်နိုင်လောက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို သေသွားတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။ အကြွေးလိုက်တောင်းသူတွေ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာကြတော့မယ်။ ငါ ဒီလို ဆက်နေလို့မဖြစ်တော့ဘူး၊" ကျန်းယန် ပြောလိုက်ပြီး၊ သူမ ပြိုလဲကျတော့မလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာကပဲ၊ သူမ ကျောင်းသားဟောင်းများ တွေ့ဆုံပွဲတစ်ခုမှာ ကြွားဝါနေခဲ့သည်။

တကယ်လို့ သူမ၏ အတန်းဖော်များ သူမ အကြွေးလိုက်တောင်းသူများ၏ လိုက်လံခြင်း ခံနေရကြောင်း သိရှိသွားခဲ့လျှင်၊ သူမ ဘယ်တော့မှ မျက်နှာပြရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ပြီးတော့ သူမ ဒီမှာ၊ သူမ၏ အကြွေးများ ဆပ်ရန် သူ့ကိုယ်သူ ရောင်းစားရန် အသင့်ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ယန်ကျန့် သူမကို လိုချင်စိတ်ပင် မရှိပေ။

သူ သူမကို သိပ် အသက်ကြီးတယ်လို့ ထင်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အသက် ကွာဟမှု နည်းနည်း ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါ သူမအမှား မဟုတ်ဘူး။

ယန်ကျန့်ကသာ သိပ် ငယ်လွန်းနေသည်။

"မင်း အသက်မရှင်ချင်ရင်တောင်၊ မင်း အလုပ်လုပ်ရဦးမယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို ဒါနဲ့ ကူညီပေးပြီးမှ သေလို့ရတယ်။"

"..."

ကျန်းယန် သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ယန်ကျန့်မှာ လူသားဆန်မှု တစ်စုံတစ်ရာ ကျန်ရှိနေသေးသလားဟု သိချင်စိတ် စတင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူမ ဒီလောက် ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေပြီး၊ သူ ဒီလောက် များပြားတဲ့ ပိုက်ဆံ ရှိနေလျက်သားနဲ့၊ သူ သူမကို ကူညီပေးဖို့တောင် ဆန္ဒမရှိဘူးလား။

"မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ။" သူမ အားနည်းစွာ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ မင်းကို ငွေသား သန်းလေးရာ ပေးမယ်။ မင်းရဲ့ အလုပ်က အဲ့ဒါအားလုံးကို အမြန်ဆုံး ရွှေအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးဖို့ပဲ။ ရွှေ စတော့တွေ မဟုတ်ဘူး—ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရွှေ။"

"မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်များတဲ့ ရွှေ လိုချင်တာလဲ။ မင်း အဲ့ဒါကို စားလို့ရတာမှ မဟုတ်တာ၊" ကျန်းယန် အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အသိဉာဏ်အဆင့်နဲ့ဆို၊ ငါ တကယ်ပဲ သိပ်အများကြီး ရှင်းပြချင်စိတ် မရှိဘူး။ လုပ်လိုက်ရုံပဲ။ အဲ့ဒါ မင်းပိုက်ဆံမှ မဟုတ်တာ။ တကယ်လို့ မင်း ဒါကို ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ရင်၊ ငါ မင်းကို ဘောနပ်စ်တစ်ခု ပေးဖို့ စဉ်းစားမယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘောနပ်စ်" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသောအခါ၊ အခု ပိုက်ဆံ တစ်ပြားမှ မရှိဘဲ စတော့ဈေးကွက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော ကျန်းယန်၊ ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ "မင်း ဘယ်လောက် ဘောနပ်စ် ပေးဖို့ စဉ်းစားနေတာလဲ။"

"ငါးသန်း ဆိုရင်ရော။" ယန်ကျန့် ခဏ စဉ်းစားလိုက်သည်။

ကျန်းယန် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် သူမ သူ၏ လည်ပင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ အံ့ဩစရာပဲ! မင်း ငါ့ကို သေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိသားပဲ။ ငါ မင်းကို ချစ်တယ်! မင်းက အကောင်းဆုံးပဲ!"

"အခြေအနေတစ်ခု ရှိတယ်၊" ယန်ကျန့် သူ၏ မျက်နှာမှ တံတွေးများကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဘယ် အခြေအနေမဆို သဘောတူမယ်၊" ကျန်းယန် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ ငါ မင်းကို အလကား အလုပ်လုပ်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ မင်း ဒါကို ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့ရင်၊ ငါ မင်းကို ဘောနပ်စ်အဖြစ် ငါးသန်း ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ရွှေ ဝယ်နေတဲ့အခါ၊ မင်း တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ အလွဲသုံးစားလုပ်လို့မရဘူး။ မင်း ဖြစ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးဈေးနှုန်း ရအောင် လုပ်ရမယ်။ လျှောက်မလုပ်နဲ့။ တကယ်လို့ မင်း တစ်ခုခု ကြံစည်နေတာ ငါ သိရှိသွားခဲ့ရင်၊ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်း သိပါတယ်။"

ယန်ကျန့် သူမ၏ သွယ်လျသော လည်ပင်းကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းနေသည်။

ကျန်းယန် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူတို့၏ ပုံမှန် ဖော်ရွေသော ဆက်ဆံမှုများ ရှိနေသော်လည်း၊ စိတ်အတွင်းထဲတွင်၊ သူမ သူ့ကို လေးစားကြောက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ ချစ်ခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်း နှစ်မျိုးလုံး ဖြစ်ပေါ်စေသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ အတိအကျအားဖြင့် ဤ အရည်အသွေးကပင် သူ့ကို ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့သည်—သူ ကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသော တစ်ခု။

၎င်းမှာ ခေတ်သစ် အမျိုးသားများ မကြာခဏ ကင်းမဲ့နေသော အင်အားတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း အမျိုးသမီးများကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။

သူ တစ္ဆေခြောက်သော ကုန်တိုက်တစ်ခုတွင် လူများကို ကယ်တင်ရဲခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုကာ ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။

သူ ကျောက်ခိုင်မင် ဒုက္ခရှာရန် ရောက်လာခဲ့စဉ် သူ့အပေါ် သေနတ်ဆွဲထုတ်ရဲခဲ့သည်။

သူ ဘီလီယံပေါင်းများစွာကို သူမကဲ့သို့ အချိန်ပိုင်း စာရင်းကိုင်တစ်ဦးထံသို့ ယုံကြည်အပ်နှံရဲခဲ့သည်။

ဤအရာများထဲမှ ဘယ်တစ်ခုမဆို သာမန်အမျိုးသားတစ်ဦး မလုပ်နိုင်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

မန်နေဂျာလီကဲ့သို့သော တစ်စုံတစ်ယောက်၊ သူမကို စိတ်ကြိုက် အလုပ်ထုတ်နိုင်သူပင်လျှင်၊ ယန်ကျန့်၏ ရှေ့မှောက်တွင် တွားသွားနေသော ပိုးကောင်တစ်ကောင်ထက် မပိုပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ လုပ်ပါ့မယ်။ ကျွန်မမှာ ဘဏ်တစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ အတန်းဖော်တစ်ယောက် ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ရွှေဆိုင်ပိုင်ရှင် ဖောက်သည်တချို့ကိုလည်း ကျွန်မ သိတယ်။ ကျွန်မမှာ အရင်းအမြစ်တွေ ရှိပါတယ်။ ရန်ပုံငွေ လုံလောက်သရွေ့၊ ခင်ဗျားရဲ့ သန်းလေးရာကို အမြန်ဆုံး ရွှေအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးဖို့ ကျွန်မ သေချာအောင် လုပ်ပါ့မယ်၊" ကျန်းယန် ပြောလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တင်းမာနေကာ သူမ၏ လေသံ လေးနက်နေသည်။

"ကောင်းတယ်။ ဒီကတ်မှာ သန်းငါးရာကျော် ရှိတယ်။ အဲ့ဒီထဲကနေ သန်းလေးရာ ယူလိုက်။ ကျန်တဲ့ သန်းငါးဆယ်ကို ယန်လီဆိုတဲ့ နာမည်အောက်က ဘဏ်အကောင့်တစ်ခုဆီ လွှဲလိုက်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ လည်ပင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထိတွေ့လိုက်သည်။

သူ ချွေးအနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို သတိပြုမိပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "စိတ်လှုပ်ရှားမနေပါနဲ့။ ကျွန်တော်က တစ္ဆေ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဘာမှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ကျွန်မ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ သိချင်ရုံသက်သက်ပါ—ရှင် ဘာလို့ သန်းငါးဆယ်ကို ယန်လီကို ပေးနေရတာလဲ။" ကျန်းယန် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သူ့ကို အကြွေးတင်တယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

သူက ကတိတည်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က၊ သူ ယန်လီကို မိတ်ကပ်ဗူးအတုဖြင့် လှည့်စားခဲ့သော်လည်း၊ အဲ့ဒါက ရှင်သန်ရေး ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူတို့ ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေကို ရောင်းချခြင်းမှ ရရှိသော ပိုက်ဆံကို ခွဲဝေယူရန် သဘောတူခဲ့ကြပြီး၊ အခု သူ ရန်ပုံငွေများ ရရှိပြီ ဖြစ်သည့်အတွက်၊ သူ သူ၏ ကတိကို ဖောက်ဖျက်၍ မဖြစ်ပေ။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါပဲ။ ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်း အလုပ်များလိုက်ပါ။ ဒီနေ့တော့ သိပ် နောက်ကျသွားပြီ။ ရေသွားချိုးလိုက်တော့၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယန်၏ မျက်နှာ နီရဲသွားပြီး၊ သူမ နာခံစွာ ရေသွားချိုးလိုက်သည်။

ဟေး။

သူမ အခုထိ သင်ခန်းစာ မယူသေးဘူး။

သူမ လိမ်ညာဖို့ သိပ် လွယ်နေတုန်းပဲ။

ယန်ကျန့် ကြီးမား နူးညံ့သော အိပ်ရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး အောင်နိုင်သူကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည်။

အိပ်ဖို့ အချိန်ပဲ။

သူမ ရေချိုးခန်းထဲတွင် ရှိနေစဉ်၊ သူ အိပ်ရာပေါ် လှဲလျောင်းလိုက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။