ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ ပြောင်းလဲမှု

ယန်ကျန့် ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

ကျောင်းရှိ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်နှင့် တစ္ဆေကလေးငယ် ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက်၊ သူနှင့် ဝမ်ရှန်းရှန်း တော်တော်လေး ရင်းနှီးသွားခဲ့ကြသည်။

သူ တစ္ဆေကလေးငယ် သူမအပေါ် ချန်ထားခဲ့သော တစ္ဆေကျွန် အမှတ်အသားကို ဖယ်ရှားပေးပြီးနောက် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တကယ်လို့ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိခဲ့လျှင်၊ ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အဖေ၊ ဝမ်ပင်း သူ့ကို အကြောင်းကြားရန် ဖုန်းဆက်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်၊ ဤတစ်ကြိမ်၊ ယန်ကျန့် ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ထပ်တွေ့သောအခါ၊ သူမ လုံးဝနီးပါး ကွဲပြားခြားနားသော လူတစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့ကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမ၏ အရေပြား ဖြူဖျော့နေပြီး၊ အရောင်အသွေး တစ်စုံတစ်ရာ ကင်းမဲ့နေကာ၊ သူမ သေဆုံးနေသော လူတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်—အေးစက်ပြီး ကျောချမ်းဖွယ်ရာ၊ သူမ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲစေသည်။

သူမ အသက်မဲ့နေပုံရသည်။

သို့သော် ဝမ်ရှန်းရှန်း လူငယ် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်၊ ဤ အသက်မဲ့မှု အနည်းငယ် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ခံထားရသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အမျိုးသမီးများ သဘာဝအားဖြင့် ပိုမို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာ ရှိတတ်ကြသည်၊ ဒါကြောင့် လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်သည့်အခါ၊ သူမ အေးစက် ခပ်တန်းတန်း မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့သာ ထင်ရပြီး၊ သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် အလောင်းတစ်လောင်းနှင့် ဆက်စပ်မိမည့်သူ တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

အပေါ်ယံအားဖြင့်၊ သူမ ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"ဦးလေးဝမ်၊ ရှန်းရှန်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြလို့ စိတ်ထဲ မထားဘူးလား။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ပင်း ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ ထို့နောက် ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်၊ "ဘာလို့ စိတ်ထဲ ထားရမှာလဲ။ ကျွန်တော် တကယ်တော့ ဒီအကြောင်း ခင်ဗျားနဲ့ စကားပြောပြီး ခင်ဗျားရဲ့ အမြင်ကို ရယူဖို့ စီစဉ်နေခဲ့တာ။ အစပိုင်းမှာတော့၊ ရှန်းရှန်း အဆင်ပြေပုံရတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အနှောင့်အယှက် မပေးချင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း၊ ငါတို့ သူ့ကျန်းမာရေးမှာ တစ်ခုခု လွဲချော်နေတာ သတိပြုမိတဲ့အခါ၊ ငါတို့ သိပ်အများကြီး မစဉ်းစားခဲ့ဘဲ သူ့ကို ဆေးရုံ ခေါ်သွားခဲ့တယ်။"

"အချိန်အတန်ကြာ ကုန်လွန်သွားပြီး ဆေးဝါးတွေက အထောက်အကူ မဖြစ်ခဲ့တဲ့အခါ၊ သူ့အမေနဲ့ ကျွန်တော် တစ်ခုခု အကြီးအကျယ် မှားယွင်းနေနိုင်လောက်တယ်လို့ ခံစားစပြုလာခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့်၊ ဒီတစ်ကြိမ်၊ ကျွန်တော် မျက်နှာပြောင်တိုက်စွာ ရှန်းရှန်းကို ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အတန်းပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲဆီ ခေါ်လာခဲ့တာ၊ သူ့မှာ ဘာတွေဖြစ်နေနိုင်လဲဆိုတာ ခင်ဗျားကို မေးဖို့ မျှော်လင့်ရင်းပေါ့။"

ယန်ကျန့်၏ အကြည့် ဝမ်ရှန်းရှန်းထံမှ လွှဲသွားသည်။

သူ ဆရာဝန်တစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ သူမ ဘာဖြစ်နေသည်ကို အတိအကျ ဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ပြဿနာ၏ အရင်းအမြစ်မှာ သူ သူမအပေါ် ချန်ထားခဲ့သော တစ္ဆေကျွန် အမှတ်အသား ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သူ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်က အနီရောင် မျက်လုံး ပုံစံကို ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်၊ သုံးဘက်မြင် တက်တူးတစ်ခုကဲ့သို့၊ တကယ့် မျက်လုံးတစ်လုံး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် ပေါက်ဖွားနေသည့်အလား။

၎င်းကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေခြင်းက သူ့ကို ကျောချမ်းဖွယ် ခံစားချက်တစ်ခု ပေးသည်။

"ရှန်းရှန်းရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ အခြေအနေအကြောင်း ကျွန်တော့်ကို ပို ပြောပြလို့ ရမလား။"

ယန်ကျန့် တစ္ဆေကျွန် အမှတ်အသား သာမန်လူတစ်ဦးအပေါ် ဘယ်လို ပြောင်းလဲမှုများ ဆောင်ကြဉ်းလာနိုင်သည်ကို နားလည်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"အစပိုင်းမှာတော့၊ ရှန်းရှန်း လုံးဝ ပုံမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်၊ သူမ ထူးဆန်းစွာ ပြုမူစပြုလာခဲ့တယ်။ သူမ ရုတ်တရက် စိတ်လွတ်သွားတတ်တယ်၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရေရွတ်နေပြီး မင်းနာမည်ကို ခေါ်တတ်တယ်၊" ဝမ်ပင်း သက်ပြင်းချရင်း ပြန်ပြောင်းပြောပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်တယ် ဟုတ်လား။" ယန်ကျန့် နားမလည် ဖြစ်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ငါ မသေချာဘူး။ ဆရာဝန်က သူမ စိတ်ဒဏ်ရာကြောင့် အကြီးအကျယ် ထိခိုက်ခံခဲ့ရပြီး၊ မင်း သူမကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့အတွက်၊ သူမ မင်းအပေါ်မှာ ခိုင်မာတဲ့ စွဲထင်မှုတစ်ခု ရှိနိုင်လောက်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။"

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်၊ "ပြီးတော့ရော။"

ဝမ်ပင်း ဆက်ပြောသည်၊ "ပြီးတော့၊ ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်၊ ရှန်းရှန်း ညဘက်မှာ အိပ်ရင်း လမ်းလျှောက်စပြုလာခဲ့တယ်။ ငါ အလုပ်ကနေ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး သူမ တံခါးကို သူမ၏ ခေါင်းနဲ့ ဆောင့်နေတာ ကြားမှသာ ငါ သိခဲ့ရတာ။ ဘယ်အချိန် စခဲ့လဲ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ညတိုင်း သန်းခေါင်ဝန်းကျင်လောက်မှာ၊ သူမ ရုတ်တရက် အိပ်ရင်း လမ်းလျှောက်စပြုလာပြီး၊ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ပိတ်ထားလျက် အခန်းထဲကနေ ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားတယ်။"

"အစပိုင်းမှာ၊ ငါ တံခါးကို သော့ခတ်ထားခဲ့တယ်၊ သူမ လျှောက်သွားပြီး လမ်းပျောက်သွားမှာကို ကြောက်လို့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ညမှာ၊ သူ့အမေနဲ့ ငါ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့ တံခါးကို ဖွင့်ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။"

"အဲ့ဒီည၊ ရှန်းရှန်း အိမ်ထဲကနေ အိပ်ရင်း လမ်းလျှောက်ထွက်သွားပြီး၊ လှေကားကနေ ဆင်းသွားကာ၊ လမ်းပေါ်မှာတောင် လမ်းလျှောက်စပြုလာခဲ့တယ်။ ငါ သူမကို နောက်ထပ် ဆက်သွားခွင့် မပေးရဲခဲ့ဘဲ သူမကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့တယ်။"

ဤနေရာတွင်၊ သူ ခဏရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဖြူဖျော့နေသော ဝမ်ရှန်းရှန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်၊ "ငါ ရှန်းရှန်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာ တစ်မျိုးမျိုး ခံစားနေရတယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ သူမကို စစ်ဆေးမှုတစ်ခုအတွက် ဆေးရုံ ခေါ်သွားခဲ့တယ်။"

"ဆရာဝန်က ရှန်းရှန်းရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်း အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့တယ်။"

"သာမန်လူတစ်ဦးရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းက တစ်မိနစ်လျှင် ၇၅ ကြိမ် ဝန်းကျင် ရှိပေမယ့်၊ ရှန်းရှန်းရဲ့ နှုန်းက သူတို့ ပထမဆုံး စစ်ဆေးခဲ့တုန်းက ၄၀ ကျော်မှာပဲ ရှိခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါက အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင် နိမ့်ကျနေနှင့်ပြီ၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒါ နေ့တိုင်း ဆက်လက် ကျဆင်းနေခဲ့တယ်။ မနေ့က၊ သူမရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းက တစ်မိနစ်လျှင် အကြိမ် ၂၀ ပဲ ရှိခဲ့တယ်၊ ဒီနေ့ အဲ့ဒါထက်တောင် ပို နိမ့်ကျနိုင်လောက်တယ်။"

"တာဝန်ခံ ဆရာဝန်က သူမကို နောက်ထပ် ကုသဖို့ မရဲတော့ဘူး။ ဒီလောက် နိမ့်ကျတဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းနဲ့ဆို၊ လူတစ်ယောက် အသက်ရှင်နေသင့်တာတောင် မဟုတ်ဘူး။ ဆေးပညာ ရှုထောင့်ကနေကြည့်ရင်၊ တစ်မိနစ်လျှင် အကြိမ် ၂၀ နှလုံးခုန်နှုန်းက သွေးအေး သတ္တဝါတစ်ကောင်ရဲ့ နှုန်းနဲ့ ပိုတူတယ်။ တကယ်လို့ ဒါက လူသားတစ်ဦးအပေါ် ဖြစ်ပျက်နေခဲ့ရင်၊ တစ်ခုတည်းသော ရှင်းလင်းချက်က သူတို့ မကြာသေးမီက သေဆုံးသွားခဲ့သော အလောင်းတစ်လောင်း ဖြစ်နေခြင်းပဲ။"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း၊ ဝမ်ပင်း ဖော်ပြခဲ့သည့်အရာများမှ၊ သူ အခြေအနေကို နားလည်နိုင်သည်။

ဆေးပညာ စံနှုန်းအားလုံးအရ၊ အသက်မရှင်သင့်တော့သော လူတစ်ဦး၊ လမ်းလျှောက်ပြီး လှည့်ပတ်သွားလာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

၎င်း အမှန်တကယ် နားလည်ရခက်လှသည်။

ထိုကဲ့သို့ နိမ့်ကျသော နှလုံးခုန်နှုန်း သဘာဝအတိုင်း ကိုယ်အပူချိန် ကျဆင်းခြင်း၊ ဇီဝကမ္မဖြစ်စဉ် နှေးကွေးခြင်း၊ နှင့် သွေးစီးဆင်းမှု လျော့နည်းခြင်းတို့ကို ဦးတည်သွားစေလိမ့်မည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း ဤမျှ ဖြူဖျော့ပြီး ထိတွေ့လိုက်လျှင် အေးစက်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာ မရှိပေ။

"ဒီအပြင် တခြား ထူးခြားတာ တစ်ခုခု ရှိသေးလား။" ယန်ကျန့် နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ပင်း ပြန်ဖြေသည်၊ "ဒါက လုံလောက်အောင် ဆိုးရွားနေနှင့်ပြီ။ တကယ်လို့ ရှန်းရှန်းရဲ့ အခြေအနေ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေခဲ့ရင်၊ သူမရဲ့ နှလုံး မကြာခင် ရပ်တန့်သွားဖွယ် ရှိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်၊ ငါ့သမီး အသက်... လူသားတစ်ဦး ဖြစ်နေဦးမှာလား။"

သူ စကားဆုံးသည်နှင့်၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှု အသွင်အပြင်တစ်ခု ဤ အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသားတစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

နှလုံးခုန်နှုန်းမရှိသော သမီးတစ်ဦး။

သူမ လူသားတစ်ဦး ဖြစ်နေသေးသလား၊ သို့မဟုတ် သူမ တစ္ဆေတစ်ကောင်လား။

"ဦးလေးဝမ်၊ ခင်ဗျား အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဒီဖြစ်နိုင်ခြေကို ထည့်စဉ်းစားခဲ့သင့်ပါတယ်၊" ယန်ကျန့် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တစ္ဆေကလေးငယ်ကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့၊ ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးတစ်ခု ရှိခဲ့ရမယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် အဲ့ဒီအကြောင်း ခင်ဗျားကို ကြိုတင် သတိပေးခဲ့ပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ တန်ဖိုးက သိပ် မြင့်မားလွန်းတယ်၊" ဝမ်ပင်းက နောင်တဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "တစ္ဆေကလေးငယ်ရဲ့ စားသုံးခြင်း ခံရတာထက်တော့ ပိုကောင်းနေပါသေးတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ခင်ဗျားမှာ သမီးတစ်ယောက် ရှိနေသေးတယ်၊ ပြီးတော့ သူမ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ၊ သူမရဲ့ အခြေအနေ ရှုပ်ထွေးနေရင်တောင်မှပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား စိတ်ချနိုင်ပါတယ်၊ ရှန်းရှန်း လူသားတစ်ဦး ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ—အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေသရွေ့ပေါ့။"

သူ အသက်ရှင်နေသရွေ့၊ ဝမ်ရှန်းရှန်း အသက်ရှင်နေလိမ့်မည်။

တကယ်လို့ သူ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင်၊ ဝမ်ရှန်းရှန်း လုံးဝ တစ္ဆေကျွန်တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။

သူမ အသက်၏ လက္ခဏာအားလုံးနှင့် သူမ၏ သတိကို ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။

ဒါကြောင့် ယန်ကျန့် ဝမ်ရှန်းရှန်း ဤအခြေအနေတွင် ဆက်လက် အသက်ရှင်နေလိမ့်မည်ဟု သေချာသည်။

"ဒါက တစ္ဆေကျွန်တစ်ဦး ဆိုတာလား။"

သူ ဖြူဖျော့နေသော ဝမ်ရှန်းရှန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း ယန်ကျန့်ကို မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး၊ အနည်းငယ် ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေပုံရဆဲ ဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ပြောင်းလဲမှုက မပြီးပြည့်စုံသေးဘူး။ သူမက တစ္ဆေကျွန်တစ်ဦး မဟုတ်ဘူး။ သူမရဲ့ အသက်လက္ခဏာတွေ အားနည်းနေပေမယ့်၊ သူမရဲ့ လူသား ပင်ကိုယ်သဘာဝ မပြောင်းလဲဘဲ ကျန်ရှိနေတယ်၊" ယန်ကျန့် သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။

အနာဂတ်တွင် နောက်ထပ် ပြောင်းလဲမှုများ ရှိလာမည်လား ဆိုသည်ကိုမူ၊ သူ မသေချာနိုင်ပေ။

သူ သူမကို နောက်ထပ် ခဏကြာ လေ့လာကြည့်ရှုရန် လိုအပ်လိမ့်မည်။

တစ္ဆေကျွန်များ။

သူတို့ သေချာပေါက် အပေါ်ယံတွင် ပေါ်ပေါက်နေသည်လောက် မရိုးရှင်းပေ။

ယန်ကျန့် ကျောင်းတွင် ယခင်က တစ္ဆေကျွန်များနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

တံခါးခေါက်တစ္ဆေ၏ တစ္ဆေကျွန် တကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် လုံးဝနီးပါး ခွဲခြား၍မရနိုင်ပေ။

"ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေ ဒီလောက်ကြာအောင် ပြောနေကြတာလဲ။ ကျွန်တော် အနီးအနားက ဟိုတယ်မှာ သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်း ခုမှ ကြိုတင်မှာထားခဲ့တယ်။ အရင်ဆုံး သွားစားကြရအောင်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို နောက်မှ ကေတီဗီ (KTV) လိုက်ပို့ မယ်။ ပြီးတော့ ညဘက်မှာ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိတယ်မလား..."

ကျန်းဝေ လျှောက်လာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ယခင်ကကဲ့သို့ ရုပ်ပေါနေသည်။

သူ၏ အိမ် တစ္ဆေခြောက်ခံရခြင်းအကြောင်း အစောပိုင်းက ကြောက်လန့်မှု သူ့အပေါ် ဘာအကျိုးသက်ရောက်မှုမှ မရှိခဲ့ပုံရသည်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "ငါတို့ ဦးလေးဝမ်နဲ့ ကျောင်းကိစ္စတွေအကြောင်း ပြောနေခဲ့ကြတာ သက်သက်ပါ။ စကားမစပ်၊ လူတိုင်း ဒီမှာ ရှိနေပြီလား။ ငါတို့ ပဲလား။"

ကျန်းဝေ ပြန်ဖြေသည်၊ "မြောင်ရှောင်ဆန်း မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ဆွန်ရန် ငါးရက်အကြာက ထွက်သွားခဲ့ပြီ၊ တခြား ပြည်နယ်က ကျောင်းတစ်ခုကို ပြောင်းသွားခဲ့တယ်။ သူ သေချာပေါက် လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီကောင်က သိပ် သူရဲဘောကြောင်တာပဲ၊ သူ အရင်က သေချာပေါက် လာမယ်လို့ ဆက်ပြောနေခဲ့ပြီးမှ အခုမှ ငါတို့ကို ပြောတယ်။"

"လျိုချီရဲ့ မိသားစုမှာ အရေးပေါ်ကိစ္စတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် သူ အသုဘတစ်ခုအတွက် သူ့ဇာတိမြို့ကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။ သူ့အဘိုးအဘွားတွေ ကျေးလက်တောရွာမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါ အမှန် ဟုတ်မဟုတ် ငါ မသေချာဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက သူ့မိသားစုရဲ့ အသက်နဲ့ သေဆုံးမှုအကြောင်း နောက်ပြောင်တတ်တဲ့ အမျိုးအစား မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ သူ့ကို ဒီတစ်ကြိမ် ယုံကြည်လိုက်မယ်။"

"ဒါဆို၊ ဒီစုဝေးပွဲအတွက် ငါတို့ ငါးယောက်ပဲ ရှိတယ်။ သြော်၊ ဦးလေးဝမ်၊ ခင်ဗျား ငါတို့နဲ့ လိုက်ဦးမှာလား။"

ဝမ်ပင်း ပြုံးလိုက်သည်၊ "ငါရှန်းရှန်းကို အဖော်ပြုဖို့ ဒီကို လာခဲ့တာ သက်သက်ပါ။ မင်းတို့ လူငယ်တွေ ပျော်ရွှင်သင့်ပါတယ်။ ငါ နှောင့်ယှက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှန်းရှန်းရဲ့ ကျန်းမာရေးက သိပ်မကောင်းဘူး၊ ဒါကြောင့် တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင်၊ ငါ့ကို ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ။ ငါ ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့မယ်။"

သူ၏ ဇနီး ဝမ်ရှန်းရှန်း အပြင်ထွက်သွားမှာကို မလိုလားသော်လည်း၊ သူ ဤစုဝေးပွဲ လိုအပ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

တခြားသူများနှင့် တွေ့ဆုံရန် သက်သက်သာ မဟုတ်ဘဲ၊ အထူးသဖြင့် ယန်ကျန့်နှင့် တွေ့ဆုံရန်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသူ... ထူးခြားသောကြောင့်တည်း။

"ယန်ကျန့်၊ ရှန်းရှန်းကို ကြည့်ရှုပေးဖို့ မင်းကို အနှောင့်အယှက်ပေးလို့ရမလား။"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဦးလေးဝမ်။ ငါတို့အားလုံး အတူတူ ဒီမှာ ရှိနေကြပါတယ်။ ရှန်းရှန်း ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"မင်းရဲ့ အာမခံချက်နဲ့ဆို၊ ငါ စိတ်အေးသွားပြီ။ ငါ အခုပဲ ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး။ ရှန်းရှန်း၊ မင်းရဲ့ အတန်းဖော်တွေနဲ့ စကား ပို ပြောဖို့ ကြိုးစားပါ။ မင်း မကြာသေးခင်က သိပ် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒါက မင်းရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူး။"

နောက်ဆုံး သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးပြီးနောက်၊ ဝမ်ပင်း ကားမောင်းထွက်သွားသည်။

"ရှန်းရှန်း နေမကောင်းဘူးလား။" သူ ထွက်သွားသည်နှင့် ကျန်းဝေ သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘာတွေ ပြောနေခဲ့လဲ မင်း မကြားခဲ့ဘူးလား။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ ကြားခဲ့တယ်။"

"ဒါဆိုရင် မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ မေးနေတာလဲ။"

"ငါ တကယ် နားမလည်ခဲ့ဘူး၊" ကျန်းဝေ ဝန်ခံလိုက်သည်။

"တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလို ထင်ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မမှားယွင်းနေဘူးလို့လည်း ထင်ရတယ်။ တကယ်ပဲ ပြဿနာ ရှိမရှိ ဆိုတာ ငါ မသေချာဘူး။"

သူ ပုခုံးတွန့်လိုက်ပြီး၊ အကူအညီမဲ့သော အကြည့်ဖြင့်။

"ဒါဆိုရင် ပြဿနာ မရှိဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။