ပဉ္စမမြောက် တူတစ်စုံ

ဟိုတယ်ထဲတွင်။

လူ နှစ်ဆယ်မှ သုံးဆယ်ခန့် ဆံ့သော သီးသန့်အခန်းကြီးတစ်ခုတွင် လူငါးဦးသာ ရှိနေသည်: ယန်ကျန့်၊ ကျန်းဝေ၊ ကျောက်လေ၊ ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ နှင့် နောက်တစ်ဦး။

စားပွဲပေါ်တွင် ခမ်းနားသော ဟင်းလျာများ အပြည့်ခင်းကျင်းထားသော်လည်း၊ လေထုက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး၊ စားပွဲထိုးများပင် ထူးဆန်းသည်ဟု တွေ့ရှိလောက်အောင်။

"လူ ဒီလောက်နည်းနည်းနဲ့၊ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ စားပွဲနဲ့ ဘာလို့ ဒုက္ခခံနေရတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီအစားအစာတွေအားလုံး—အလဟဿ ဖြစ်သွားတော့မယ်၊" ယန်ကျန့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါတို့အတန်းထဲမှာ ငါတို့ လေးဆယ်ကျော် ရှိခဲ့တယ်၊ ငါတို့ သုံးနှစ် အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြတယ်။ အခု၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ၊ ငါတို့ထဲက ခုနစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ အဲ့ဒီ ခုနစ်ယောက်ထဲက၊ နှစ်ယောက် မပေါ်လာခဲ့ဘူး၊ တစ်ယောက်က နောက်ကျတယ်။ ငါ တော်တော် စိတ်ဓာတ်ကျနေတယ်၊ ပြီးတော့ မကြာသေးခင်က၊ ငါ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တယ်၊ ဘယ်အချိန်မဆို တစ်ခုခု ဆိုးရွားတာ ဖြစ်ပျက်တော့မလိုပဲ။ ယန်ကျန့်၊ ငါ တစ်နေ့ကျရင် ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားနိုင်လောက်တယ်လို့ မင်း ထင်လား။"

"အဲ့ဒါ မင်းရဲ့ ကံတရားပေါ် မူတည်တယ်။ တကယ်လို့ မင်း ဘာတစ္ဆေမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရင်၊ မင်း အဆင်ပြေလိမ့်မယ်၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ မင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရင်တောင်၊ အဲ့ဒါက မင်း သေလိမ့်မယ်လို့ သေချာပေါက် မဆိုလိုဘူး။ ငါတို့ကို ကြည့်လေ—ငါတို့ အသက်ရှင်ပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေတုန်းပဲ မဟုတ်လား။ သိပ်အများကြီး စိတ်မပူပါနဲ့။ ခေါင်းတလားတစ်ခုနဲ့ သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်တစ်ခု ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားလိုက်ရုံပဲ။ မင်း မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ကျရင် သူတို့ကို လိုအပ်လာလိမ့်မယ်။"

"အဲ့ဒါ... နည်းနည်း အဓိပ္ပာယ် ရှိသလိုပဲ၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်။

အခုထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ကျောက်လေ ထပြောလိုက်သည်။

"စကားမစပ်၊ ခင်ဗျားတို့ထဲက ဘယ်သူမဆို မကြာသေးခင်က တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တွေအကြောင်း သတင်းတွေကို အာရုံစိုက်မိသေးလား။"

"မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဘာလို့ အဲ့ဒီအရာတွေကို ကြည့်ရမှာလဲ။ အဲ့ဒါ သိပ် ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ငါ အိမ်မှာ နေပြီး ဂိမ်းကစားတာက ပိုကောင်းမယ်၊" ကျန်းဝေ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျောက်လေ ခဏ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

"ငါ ဒီလိုမျိုး အရာတွေအကြောင်း သတင်းတွေနဲ့ ဖိုရမ်တွေကို လိုက်ကြည့်နေခဲ့တာ။ ငါတို့ ဖြစ်ခဲ့တာ—တစ္ဆေတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာ—က ထူးခြားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ပေါ်လာတယ်။ နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းလုံးက လူတွေ တစ္ဆေတွေ မြင်တွေ့ကြောင်းနဲ့ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တွေ ကြုံတွေ့ရကြောင်း သတင်းပို့နေကြတယ်။ နေရာများစွာ ပိတ်ဆို့ထားခြင်းတောင် ခံထားရပြီ။"

"ဥပမာအားဖြင့်၊ ဒီမှာ ငါတို့မြို့ထဲမှာ၊ ဧရိယာအများအပြား ချိပ်ပိတ်ခံထားရပြီ။ ငါ အဲ့ဒါတွေကို သွားစစ်ဆေးကြည့်ခဲ့တောင်တယ်။ ငါတို့ကျောင်း ပိတ်ထားခံရတာအပြင်၊ ကျန်းဝေရဲ့ ဓာတ်ပုံထဲက ရပ်ကွက်၊ မြို့အပြင်ဘက်က အဝေးပြေးလမ်းမကြီး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း၊ ပြီးတော့ ရန်မင်ပန်းခြံလည်း ရှိသေးတယ်။ ဒီနေရာတွေ ခဏတာ ပိတ်ထားခံထားရပြီး၊ အစောင့်တွေ သူတို့ကို ကင်းလှည့်နေကြတယ်။"

"ငါ ပတ်ပတ်လည် မေးကြည့်ခဲ့တယ်၊ သူတို့ ပြောတာက ရပ်ကွက်က ဓာတ်ငွေ့ ယိုစိမ့်မှုကြောင့် ချိပ်ပိတ်ခံထားရတာတဲ့၊ အဲ့ဒါ ချဉ်းကပ်ဖို့ သိပ် အန္တရာယ်များလွန်းလို့တဲ့။ အဝေးပြေးလမ်းမကြီးအတွက်တော့၊ သူတို့ အဲ့ဒါကို တည်ဆောက်နေတယ်လို့ အခိုင်အမာ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လမ်းကို နံရံတစ်ခု တားဆီးပြီး ပြုပြင်နေတာ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်တုန်းက မြင်ဖူးလို့လဲ။ အဲ့ဒါ တည်ဆောက်မှု မဟုတ်ဘူး—အဲ့ဒါက ပိတ်ဆို့ထားခြင်းပဲ။ ပြီးတော့ ပန်းခြံကော။ သူတို့ အဲ့ဒါကို ပြုပြင်မွမ်းမံနေတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ ပန်းခြံ ဆယ်နှစ်အတွင်း မထိမတို့ဘဲ ရှိနေခဲ့တာ။"

ယန်ကျန့် အံ့ဩသွားသည်။

သူတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော စိတ်ဒဏ်ရာပြီးနောက် ကျောက်လေ ဤအရာများကို စုံစမ်းစစ်ဆေးလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"မင်း အလွန်အမင်း ပျင်းရိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒုက္ခ သွားရှာနေရတာလဲ။ တကယ်လို့ မင်း အဲ့ဒီအရာနဲ့ ထပ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရင်ရော။" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်ပြီး၊ အကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ သိသိသာသာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။

ကျောက်လေ ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါ ပြင်ဆင်ထားနိုင်အောင် ပို သိချင်ရုံသက်သက်ပါ။ ယန်ကျန့် ဖြစ်နိုင်တာက ငါ့ထက် ဒီအကြောင်း ပို သိလောက်တယ်။"

သူ ဤသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့်၊ သူ ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ အဖြေအချို့အတွက် မျှော်လင့်နေသည့်အလား။

ယန်ကျန့်မှာမူ၊ သူတို့နှင့် တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များအကြောင်း ဆွေးနွေးရန် စိတ်အားထက်သန်ခြင်း မရှိပေ။

သူ တစ်ခုခု ဝှက်ထားချင်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ သူ သူတို့ကို သိပ်အများကြီး မသိစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့ ပို သိလေ၊ သူတို့ ပို ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု ခံစားရလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။

တကယ်လို့ သူတို့ နေရာတိုင်းတွင် တစ္ဆေများ သံသယဝင်စပြုလာခဲ့လျှင်၊ သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ ဆိုးရွားလာလိမ့်မည်၊ ပြီးတော့ သူတို့ မိမိကိုယ်ကို သတ်သေရန်ပင် စဉ်းစားလာနိုင်လောက်သည်။

တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များ အမှန်တကယ် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ယုံကြည်ရန် လုံလောက်ပြီ။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ မင်း သိပ် တိတ်ဆိတ်နေတာပဲ။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘူး။ ငါတို့လို ထူးချွန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ပတ်လည်မှာ ရှိနေလို့ ဖိအား ခံစားနေရသလား။ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်း နည်းလမ်းများစွာမှာ ငါတို့လောက် မကောင်းပေမယ့်၊ ငါတို့ အတန်းဖော်တွေ ဖြစ်နေဆဲပဲ။ ငါတို့ မင်းကို အထင်သေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်ပြီး၊ ဝမ်ရှန်းရှန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဘာလို့ မင်း ယန်ကျန့်နဲ့ ဒီလောက် နီးကပ်စွာ ထိုင်နေတာလဲ။"

ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ ထိုင်ခုံ ယန်ကျန့်၏ ထိုင်ခုံဘေး တည့်တည့်တွင် ရှိနေသည်။

ထိုင်ခုံ နှစ်ဆယ်ကျော်ထဲမှ၊ သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ အတူတူ ထိုင်နေကြပြီး၊ အခြားသူများမှာ ပြန့်ကျဲနေသည်။

"ငါ စကားပြောချင်စိတ် မရှိဘူး။ ယန်ကျန့်အနီးမှာ ရှိနေရုံနဲ့ ငါ့အတွက် လုံလောက်ပြီ၊" ဝမ်ရှန်းရှန်းက အေးစက်ပြီး စိတ်ခံစားမှုကင်းမဲ့သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ သူမ၏ ယခင် စရိုက်နှင့် သိသိသာသာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းတို့ ချစ်သူစုံတွဲကို ဆက်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘူး၊" ကျန်းဝေက ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး၊ ယန်ကျန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တကယ်လို့ သူ ဒုက္ခရောက်နေသော မိန်းမပျိုတစ်ဦးကို ကယ်တင်ခြင်းက သူမ ဤမျှ နီးကပ်စွာ တွယ်ကပ်နေစေလိမ့်မည်ဟု သိခဲ့လျှင်၊ သူ ထိုစဉ်က သူ၏ အသက်ကို စွန့်စားခဲ့ကောင်း စွန့်စားလိမ့်မည်။

လေးယောက်သား အမျိုးမျိုးသော အရာများအကြောင်း စကားစမြည်ပြောကြသည်—သူတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေများ၊ အနာဂတ် အစီအစဉ်များ၊ ပြီးတော့၊ ဒါပေါ့၊ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များအကြောင်း အများကြီး။

ယန်ကျန့် သူတို့ကို ထိုကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်များ အနာဂတ်တွင် ပိုမို မကြာခဏ ဖြစ်ပွားနိုင်ကြောင်း သတိပေးခဲ့ပြီး သူတို့ကို ဘေးကင်းစွာ နေရန် အကြံပေးခဲ့သည်။

သူ အကြံပြုခဲ့သည်မှာ တကယ်လို့ သူတို့ တတ်နိုင်ခဲ့လျှင်၊ သူတို့ ရွှေ အချို့ ဝယ်ယူသင့်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်း တန်ဖိုး တက်လာဖွယ် ရှိသောကြောင့်တည်း။

သူ မြို့ထဲက လူထူထပ်သော ဧရိယာများကို ရှောင်ရှားရန်လည်း အကြံပြုခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူ ပိုများသော နေရာများတွင် တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပေါ်ရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများသောကြောင့်တည်း။

မြို့လယ်ခေါင်တွင် နေထိုင်ခြင်းက အကြံကောင်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ၊ အထူးသဖြင့် တာချန်းမြို့၏ မြို့လယ်ဧရိယာတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော တစ္ဆေကလေးငယ်တစ်ကောင် ရှိနေသောကြောင့်တည်း။

သူတို့ ၎င်းနှင့် ရက်အနည်းငယ်အကြာက ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး၊ ထိုအချိန်မှစ၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ဘယ်နေရာသို့ သွားခဲ့သည်ကို ဘယ်သူ သိနိုင်မည်လဲ။

"ခွေးမသား၊ ဒီအရာအားလုံးအကြောင်း ပြောနေရတာက ငါ့ကို ဗိုက်ဆာလာစေတယ်။ မြောင်ရှောင်ဆန်း ဘယ်မှာလဲ။ သူ ဆယ်မိနစ်အတွင်း ဒီကို ရောက်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆယ်မိနစ်က မိနစ်နှစ်ဆယ် ဖြစ်သွားပြီး၊ အခု နာရီဝက်တောင် ရှိနေပြီ၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်ပြီး၊ စိတ်မရှည်တော့ပေ။

"တကယ်လို့ သူ ဒီလောက် မချစ်စရာကောင်းခဲ့ရင်၊ ငါ သူ့ကို မိဘမဲ့ကလေးလို့ သေချာပေါက် ခေါ်လိုက်မှာ။"

"သူ ဖြစ်နိုင်တာက လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊" ကျောက်လေ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုမျိုး စုဝေးပွဲက တကယ်တမ်း သိပ် အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူး။"

"မင်း ဆိုလိုတာက အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူး ဟုတ်လား။ ငါတို့အတန်းထဲက ငါတို့ အနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ငါတို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို ငါတို့ တန်ဖိုးထားသင့်တယ်။ လူတွေ ထွက်ခွာသွားနေကြတယ်၊ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားကြတယ်။ တကယ်လို့ ငါတို့ အခု အတူတကွ မစုဝေးကြဘူးဆိုရင်၊ ငါတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထပ်တွေ့ကြဦးမလား ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ။" ကျန်းဝေက ပုံမှန်မဟုတ်စွာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ နောက်ဆက်တွဲ ဝါကျ လူတိုင်းကို သူ့ကို ထိုးပစ်ချင်စိတ် ပေါက်စေသည်။

"ဒါ့အပြင်၊ ငါ ခုနကမှ ငါ့ရဲ့ လူချမ်းသာ အဆင့်အတန်းကို ဖော်ထုတ်ပြသခဲ့တယ်။ တကယ်လို့ မင်းတို့အားလုံး မပေါ်လာခဲ့ရင်၊ ငါ ဘယ်သူ့ကို ကြွားဝါရမှာလဲ။"

"သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး စားကြရအောင်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ မင်းလည်း စားသင့်တယ်။"

"ကျွန်မ တစ်နေ့က စားခဲ့ပြီးပြီ၊" ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်း တစ်နေ့က စားခဲ့ပြီးပြီ ဟုတ်လား။" ယန်ကျန့် သူမကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ခုမှ စားခဲ့သလို အသံထွက်နေသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း ရှင်းပြသည်၊ "ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်း နှေးကွေးသွားပြီ၊ ကျွန်မရဲ့ ဇီဝကမ္မဖြစ်စဉ်လည်း အတူတူပဲ။ ကျွန်မ အခု အများကြီး စားဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး။"

"မင်း နည်းနည်းတော့ စားသင့်နေတုန်းပဲ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊" ဝမ်ရှန်းရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အစာစားခြင်း တစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင်၊ မြောင်ရှောင်ဆန်း နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာပြီး၊ အခန်းထဲသို့ အလျင်စလို ဝင်လာခဲ့သည်။

"ငါ အရမ်း တောင်းပန်ပါတယ်! ဒီကို လာတဲ့လမ်းမှာ ကားမတော်တဆမှုတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။ တက္ကစီတစ်စီးက ကိုယ်ပိုင်ကားတစ်စီးကို နောက်ကနေ ဝင်တိုက်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ယာဉ်မောင်းတွေ ရန်ဖြစ်ကြပြီး၊ နာရီဝက်ကြာတဲ့ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တယ်။ ငါ ဒီထက် စောပြီး ရောက်လာလို့ မရခဲ့ဘူး။ နင်တို့အားလုံးကို စောင့်ဆိုင်းစေခဲ့တဲ့အတွက် ငါတကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။"

"အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်း သိပ် ချစ်စရာကောင်းတာ၊ ဒါပေါ့ ငါတို့ မင်းကို ခွင့်လွှတ်မှာပေါ့၊" ကျန်းဝေက မဲ့ပြုံးပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"စကားမစပ်၊ ဒီ ကြည့်ကောင်းတဲ့ကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ။" သူ မေးလိုက်ပြီး၊ မြောင်ရှောင်ဆန်းနောက်မှ လိုက်ပါလာသော အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဒါက ငါရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုပါ။ စိတ်ပူလို့ သူ ငါ့ကို ဒီကို လိုက်ပို့ပေးခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် သူ လိုက်ပါလာခဲ့တာ။ နင်တို့ စိတ်ထဲ မထားဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊" မြောင်ရှောင်ဆန်း လျင်မြန်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"လုံးဝ မထားပါဘူး၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်။

လူငယ်လေး ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ရှန့်ကွမ်းယွန်ပါ။ ခင်ဗျား နာမည် ဘယ်လိုခေါ်ပါသလဲ။"

ဒါ ဘယ်ခေတ်လဲ။ ရှန့်ကွမ်းလိုမျိုး ပေါင်းစပ်မျိုးရိုးနာမည် ဘယ်သူက ရှိနေသေးလို့လဲ။ ဘဝင်မြင့်သလို လုပ်ချင်နေတာ ဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ဒီအပြင်လူက သူ ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ၊ ငါတို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများရဲ့ ပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲကို မဖိတ်ဘဲ ဝင်လာရဲတယ်။

ကျန်းဝေ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က ရွှမ်းယွမ် ထျယ်တန့်ပါ။"

"?" ရှန့်ကွမ်းယွန် သူ့ကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

အဲ့ဒါ တကယ်ပဲ သူ့နာမည်လား။

"ပြီးတော့ ဒီတစ်ယောက်က ကျူကော့ တားစုပါ၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်ပြီး၊ ကျောက်လေကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ရွှမ်းယွမ် ထျယ်တန့်၊ မင်း ငါ့ကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။ ငါ၊ ကျူကော့ တားစု၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်နိုင်ပါတယ်၊" ကျောက်လေ ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျူကော့ တားစု။ ကျွန်တော့်အမှားပါ၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ဒီနှစ်ယောက် တကယ်ပဲ ဒီလောက် အရှက်မရှိကြဘူးလား။

"ပြီးတော့ ဒီတစ်ယောက်က မူရုံ အာ့နို့ပါ၊ ပြီးတော့ သူ့ဘေးက အတွင်းမူ ဟေးနို့ပါ၊ သူမ တကယ်တော့ အသားမည်းတာ မဟုတ်ပေမယ့်ပေါ့၊" ကျန်းဝေ ဆက်ပြောသည်။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာလား။" ရှန့်ကွမ်းယွန် သူ၏ ဒေါသကိုထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သူ ကျန်းဝေ၏ နာမည် ရွှမ်းယွမ် ထျယ်တန့် ဖြစ်သည်ဟု ခဏတာ အမှန်တကယ် ယုံကြည်ခဲ့သည်။

သူ သိပ် အ လွန်းခဲ့သည်။

ယန်ကျန့် ကြည့်မနေနိုင်တော့။

သူ ကျန်းဝေလောက် ရဲတင်းခြင်း မရှိဘဲ မော့ကြည့်ရန် သိပ် ရှက်နေသဖြင့်၊ သူ သူ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး စားသောက်ခြင်းကို အာရုံစိုက်နေလိုက်သည်။

သို့သော် သူ စားသောက်နေစဉ်၊ သူ အနီးအနားက စားပွဲပေါ်တွင် အပို အသုံးပြုပြီးသား တူတစ်စုံ၊ စားကြွင်းစားကျန် အချို့နှင့်အတူ ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုနေရာရှိ ထိုင်ခုံ နောက်သို့ တွန်းထားသည်၊ တစ်စုံတစ်ယောက် ထိုနေရာတွင် ထိုင်ပြီး စားသောက်နေခဲ့သည့်အလား။

သူ ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေ၊ ကျောက်လေ၊ နှင့် ဝမ်ရှန်းရှန်းတို့အားလုံး စာရင်းရှင်းပြီး ဖြစ်သည်။

သူ့ကိုယ်သူ အပါအဝင်၊ အဲ့ဒါက အသုံးပြုပြီးသား တူ လေးစုံ ဖြစ်စေသည်။

သို့သော် ပဉ္စမမြောက် တူတစ်စုံ ဘယ်သူ့ဟာလဲ။ မြောင်ရှောင်ဆန်းနှင့် သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ခုမှ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ယန်ကျန့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိသည်မှာ သူတို့ သီးသန့်အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်၊ အစားအစာများ တည်ခင်းခြင်း မရှိသေးဘဲ၊ အခြား ဘယ်သူမှ ထိုနေရာတွင် စားသောက်နေခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

အဲ့ဒါက ဆိုလိုသည်မှာ ပဉ္စမမြောက် တူတစ်စုံ သူတို့ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အသုံးပြုခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အဲ့ဒါ မဖြစ်နိုင်—သူ တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျန်းဝေ အစောပိုင်းက မှန်တစ်ချပ်နှင့် တစ်ညလုံး ကျောက်-စက္ကူ-ကတ်ကြေး ကစားခဲ့ခြင်းအကြောင်း ပြောခဲ့သည်ကို ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ၊ ယန်ကျန့်၏ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှု စတင် ကြီးထွားလာသည်။