တစ်ခုခု မှားနေပြီ

"လူလေးယောက်၊ ဒါပေမဲ့ ပန်းကန်ခွက်ယောက်နဲ့ တူ ငါးစုံ။ ငါတို့ တကယ်ပဲ ဒီလောက် ကံဆိုးနိုင်လို့လား။ ငါတို့ နောက်ထပ် တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာလား။"

ယန်ကျန့်၏ နှလုံးသားထဲက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှု တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသော စိုးရိမ်ပူပန်မှု အာရုံတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သီးသန့်အခန်းကို ပတ်ပတ်လည် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အရာအားလုံး သာမန်ပုံ ပေါက်နေသည်၊ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် သာမန် အစာစားပွဲတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ပုံမှန်မဟုတ်သော တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံ၊ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များမှာ ခင်ဗျား အပေါ်ယံတွင် မြင်နိုင်သည့်အရာ သက်သက်သာ မဟုတ်ပေ။

ဟွမ်ကန်းရွာရှိ ဖြစ်ရပ်မှာ ထိုအရာ၏ အကောင်းဆုံး သက်သေ ဖြစ်သည်။

အပေါ်ယံအားဖြင့်၊ အရာအားလုံး တည်ငြိမ်ပုံ ပေါက်ခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းအားလုံး၏ အောက်တွင် နက်ရှိုင်း ဝှက်ထားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတစ်ခု တည်ရှိနေခဲ့သည်။

သူ အခြေအနေကို အတည်ပြုရန် အခြားသူများကို မေးမြန်းချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် စကားလုံးများ သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေသည်။

တကယ်လို့ ဤသည်မှာ တကယ်ပဲ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဆိုလျှင်၊ ကျန်းဝေနှင့် အခြားသူများကို မေးမြန်းခြင်းက အထောက်အကူ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့မှာ သာမန်လူများသာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းအကြောင်း ဘာမှ လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

တကယ်လို့ မဟုတ်ခဲ့လျှင်၊ ဒါဆိုရင် ဤသည်မှာ ပြက်လုံးတစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ အဖြစ်သည်းရန် မလိုအပ်ပေ။

သို့သော် ဘေးကင်းလုံခြုံရန်အတွက်၊ စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာသွားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

"စကားမစပ်၊ ကျန်းဝေ၊ မင်း ငါတို့ကို ကေတီဗီ လိုက်ပို့မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါတို့ တော်တော်လေး စားသောက်ပြီးပြီ။ အခုပဲ ထွက်ခွာသွားကြရအောင်၊" ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"မူရုံ အာ့နို့၊ မင်းစကားကို ဆင်ခြင်ပါ။ ဘာ ကျန်းဝေလဲ။ ငါ့နာမည်အပြည့်အစုံ၊ ရွှမ်းယွမ် ထျယ်တန့်လို့ ခေါ်စမ်း။"

ကျန်းဝေ မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါ့အပြင်၊ မြောင်ရှောင်ဆန်း ခုမှ ရောက်လာတာ၊ ပြီးတော့ ငါ ရှန့်ကွမ်းယွန်နဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စတချို့ ရှိနေသေးတယ်။ နောက်မှ သွားကြရအောင်။"

မြောင်ရှောင်ဆန်း ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်မ စိတ်ထဲ မထားပါဘူး။ ကျွန်မ လာခင်ကတည်းက စားပြီးသား။ ရှင်တို့ ပျော်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ သွားနှင့်လိုက်ပါ။"

"အဲ့ဒါ အဓိကအချက် မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုနဲ့ ခုမှ တွေ့ဆုံကြတာ၊ ဒါကြောင့် သဘာဝအတိုင်း၊ ငါတို့ မိသားစုကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးသင့်တယ်။ စကားမစပ်၊ ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ ခင်ဗျားရဲ့ ရှန့်ကွမ်း မိသားစုက ဘာလုပ်လဲ။ ခင်ဗျားတို့ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံနဲ့ ယှဉ်နိုင်သော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ရှိတဲ့ ဝှက်ထားတဲ့ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတစ်စုလား၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်၊

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်၊ ကျွန်တော့် ရွှမ်းယွမ် မိသားစုက အခက်အခဲတွေ ကြုံတွေ့နေရတယ်။ ငါတို့က ဘီလီယံအနည်းငယ် တန်ဖိုးရှိတဲ့ သေးငယ်တဲ့ ဆောက်လုပ်ရေး ပရောဂျက်တချို့မှာပဲ ပါဝင်ပတ်သက်နေတာ။"

"ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း ဒီမှာ၊ မူရုံ အာ့နျို့ကတော့ ကွဲပြားတယ်။ သူက မြို့ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော အင်အားကြီးသူတစ်ဦးပဲ။ ခင်ဗျား သူနဲ့ စကားပြောတဲ့အခါ သတိထားဖို့ လိုအပ်တယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို အမြဲ လေးစားမှု ပြသတယ်။ တကယ်လို့ ခင်ဗျား မတော်တဆ သူ့ကို ဆွပေးမိပြီး သူ ပုံပြောင်းသွားခဲ့ရင်၊ သူ ခင်ဗျားရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းနိုင်တယ်။"

ရှန့်ကွမ်းယွန်၏ မျက်နှာ မဲမှောင်သွားသည်။

သူ၏ နာမည် ပေါင်းစပ်မျိုးရိုးနာမည် ဖြစ်နေခြင်းမှာ သူ၏ အမှား မဟုတ်ပေ။

သူတို့ တကယ်ပဲ သူ့ကို ဒီလို ပစ်မှတ်ထားဖို့ လိုအပ်သလား။

"ခင်ဗျား ဝတ္ထုတွေ အရမ်းများများ ဖတ်နေခဲ့တာလား။ ပြီးတော့ ဒါ့အပြင်၊ ကျွန်တော် ဒီအတန်းဖော်ကို စော်ကားခဲ့ခြင်း မရှိပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

စော်ကားခဲ့ခြင်း မရှိဘူး ဟုတ်လား။

ဘာလို့ မင်း ငါတို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အတန်းပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲမှာ ဒီလောက် ဘဝင်မြင့်နေရတာလဲ။

ကျန်းဝေ သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများ အထင်သေးမှုနှင့် မကျေနပ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါတွေကို နောက်မှ ပြောဖို့ ချန်ထားလိုက်ကြရအောင်။ ငါတို့ တော်တော်လေး စားသောက်ပြီးပြီ။ သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။"

"အလျင်မလိုပါနဲ့။ ငါ ဒီ ရှန့်ကွမ်း ညီအစ်ကိုနဲ့ အင်အားကြီးသူများကြားက စကားစမြည်ပြောဆိုမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်လေလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်၊ "မြောင်ရှောင်ဆန်း၊ မင်း ဆက်စားနှင့်လိုက်ပါ။ ကျန်းဝေနဲ့ ငါ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုနဲ့ စကားစမြည် ပြောလိုက်ဦးမယ်။"

"ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို အတန်းဖော်တွေနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ရတာလဲ။ သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။"

မြောင်ရှောင်ဆန်း ရှက်ရွံ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တကယ်လို့ သူမ၏ မိသားစု သူမ၏ အတန်းဖော်များ၏ အပြုအမူအကြောင်း သိရှိသွားခဲ့လျှင်၊ သူတို့ သူမကို သေချာပေါက် လှောင်ရယ်ကြလိမ့်မည်။

"ခဏစောင့်ပါဦး။ ခင်ဗျားတို့ ဒီစားသောက်ဆိုင်—မဟုတ်ဘူး၊ ပို တိတိကျကျ ပြောရရင်၊ ဒီသီးသန့်အခန်း—အကြောင်း တစ်ခုခု လွဲချော်နေတယ်လို့ မထင်ကြဘူးလား။" ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲ။ ဘာမှ မှားနေတာ မရှိပါဘူး၊" ကျောက်လေက နားမလည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ကျန်းဝေ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

"မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ငါလည်း တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ အခုပဲ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြရအောင်။"

"ဟင်။"

ယန်ကျန့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ကျန်းဝေလောက် မျက်နှာပြောင်တိုက်တဲ့ တစ်ယောက်က သီးသန့်အခန်းထဲက ထူးဆန်းမှုကို တကယ်ပဲ သတိပြုမိခဲ့တာလား။

"ကေတီဗီ သွား သီချင်းဆိုကြရအောင်၊" ကျန်းဝေ ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ ပုံမှန်မဟုတ်စွာ ပြတ်သားလျက်၊ သူ လျင်မြန်စွာ ဘေလ်ရှင်းလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို အပြင်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။

"ငါတို့ စားသောက်နေတာ ကောင်းနေတုန်းပဲ။ ဘာလို့ ငါတို့ ရုတ်တရက် ထွက်သွားခဲ့တာလဲ။ ငါ ဗိုက်တောင် မပြည့်သေးဘူး၊" လမ်းတွင် ကျောက်လေ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ၏ မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်နေသည်။

"အဲ့ဒီ စားသောက်ဆိုင်မှာ ပြဿနာတွေ ရှိခဲ့တယ်။"

"မင်းလည်း အဲ့ဒါကို သတိပြုမိခဲ့တာလား။ ငါ မင်းကို အမြင်သစ်ဖြင့် ကြည့်ရတော့မယ်နဲ့ တူတယ်။ ငါ ထင်ခဲ့တာ မင်း တစ်နေကုန် ဂိမ်းကစားရုံပဲ လုပ်တယ်လို့၊" ယန်ကျန့်က အချို့သော လေးစားမှုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ ရှုပ်ထွေးသွားပုံရသည်။

"ငါ ဘာမှ မှားနေတာ သတိမပြုမိခဲ့ဘူး။ အစားအစာက အရသာရှိတယ်။ ငါ နောက်ထပ် စားချင်ခဲ့သေးတယ်။"

"..."

"တကယ်လို့ မင်း ဘာမှ သတိမပြုမိခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ ဘာလို့ မင်း ဒီလောက် အလျင်စလို ထွက်သွားခဲ့တာလဲ။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"မင်း စားသောက်ဆိုင်မှာ ပြဿနာတွေ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ တကယ်လို့ မင်း ပြဿနာ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့ရင်၊ ဒါဆိုရင် ပြဿနာ ရှိရမယ်၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ပြဿနာ ရှိနေခဲ့ရင်၊ ဒါဆိုရင် ငါတို့ အဲ့ဒီမှာ မစားသင့်ဘူး။ အဲ့ဒါ အစာတစ်နပ်တည်းပဲ။ ကိစ္စကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ဘူး။ ငါ မနက်ဖြန် အလုပ်စတော့မှာပဲလေ။ အနာဂတ်မှာ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံ အများကြီး ရှိလိမ့်မယ်။"

မြောင်ရှောင်ဆန်း မေးလိုက်သည်၊ "ယန်ကျန့်၊ မင်း အစောပိုင်းက ဘာ သတိပြုမိခဲ့တာလဲ။"

"ဖြစ်နိုင်တာက ငါ အစားအစာထဲမှာ ယင်ကောင်တစ်ကောင် တွေ့ခဲ့တာ။"

ကျန်းဝေ သူတို့ဘေးတွင် လျှောက်နေသော ရှန့်ကွမ်းယွန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရှန့်ကွမ်းယွန်၏ မျက်နှာ မဲမှောင်သွားသည်။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ အဲ့လို ကြည့်နေတာလဲ။ ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။"

"ငါ မင်းရဲ့ ကြည့်ကောင်းတဲ့ မျက်နှာကို အားကျလို့ မရဘူးလား။" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်။

"အစပိုင်းမှာ၊ သီးသန့်အခန်းထဲမှာ ငါတို့ လေးယောက်ပဲ ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ စားနေရင်း တစ်ဝက်တစ်ပျက်မှာ၊ မြောင်ရှောင်ဆန်းနဲ့ ရှန့်ကွမ်းယွန် ရောက်လာခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မထိုင်ခဲ့ကြဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါ စားပွဲပေါ်မှာ ပဉ္စမမြောက် ပန်းကန်ခွက်ယောက်နဲ့ တူတစ်စုံ တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ မထင်ကြဘူးလား။ စားပွဲထိုးကလွဲရင်၊ ပဉ္စမမြောက် လူတစ်ဦး အခန်းထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ စားပွဲထိုးက ဘာလို့ ငါတို့နဲ့အတူ ထိုင်ပြီး စားသောက်မှာလဲ။" ယန်ကျန့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဘုရားရေ! သီးသန့်အခန်း အရမ်း အေးနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ အံ့ဩစရာ မရှိဘူး။ ငါ အဲကွန်း ကိုပဲ အရမ်း အေးအောင်ဖွင့်ထားတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ တကယ်တော့ အဲ့ဒီနေရာက တစ္ဆေခြောက်နေခဲ့တာပဲ!" ကျန်းဝေ ကြောက်လန့်မှုဖြင့် ခုန်ထလိုက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ " မြောင်ရှောင်ဆန်း သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေသည်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "အဲ့ဒါ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဟုတ်မဟုတ် ငါအတိအကျ မပြောနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါလုံးဝလည်း ပယ်ချလို့မရဘူး။ ငါအစောပိုင်းက ဘာမှ မပြောခဲ့တာက မင်းတို့ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ပြီး မဆင်မခြင် တစ်ခုခု လုပ်မိမှာ၊ အဲ့ဒီမှာ ရှိနိုင်တဲ့ ဘယ် တစ္ဆေဆန်သော တည်ရှိမှုကိုမဆို မတော်တဆ လှုံ့ဆော်မိမှာကို ကြောက်လို့ပဲ။"

"အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့မှတော့၊ ငါတို့ ဘာမှ မဆွပေးသရွေ့၊ ငါတို့ အဆင်ပြေသင့်တယ်။ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ ပြုမူပြီး စားသောက်ဆိုင်ကနေ ထွက်သွားလိုက်ရုံပဲ။"

"အဲ့ဒါ အလုံခြုံဆုံး ချဉ်းကပ်နည်းပဲ။"

တစ္ဆေခြောက်တယ် ဟုတ်လား။

ဝမ်းကွဲအစ်ကို ရှန့်ကွမ်းယွန် ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။

"ခင်ဗျားတို့အားလုံး သိပ် လေးနက်နေကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို အလွန် ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ တွေ့ရှိတယ်။ ခင်ဗျားတို့ အသက် ဘယ်လောက် ရှိကြပြီလဲ။ ခင်ဗျားတို့ တကယ်ပဲ ဒီလိုမျိုး အရာတစ်ခုကို ယုံကြည်ကြတာလား။ ပန်းကန်ခွက်ယောက်နဲ့ တူ အပိုတစ်စုံ ရှိနေရုံနဲ့၊ ခင်ဗျားတို့ စားသောက်ဆိုင် တစ္ဆေခြောက်နေတယ်လို့ ထင်နေကြတာလား။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စိတ်ကူးစိတ်သန်းက သိပ် လွန်ကဲနေတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ၀တ္ထုမရေးတာ နှမြောစရာပဲ။"

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ ယန်ကျန့်က ငါတို့ကို စောင့်ရှောက်နေတာ သက်သက်ပါ။ ပြီးတော့ တကယ်လို့ အဲ့ဒါ အမှန်ဆိုရင်ရော။ နင်သူတို့ကို မရယ်မောသင့်ဘူး၊" မြောင်ရှောင်ဆန်း ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါမထိန်းနိုင်ခဲ့လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ နင်ရဲ့ အတန်းဖော်တွေက တကယ် အံ့ဩစရာပဲ။ သိပ် ကလေးဆန်တာပဲ။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း၊ နင် ကျောင်းအတွက် တခြား ပြည်နယ်တစ်ခုကို သွားတော့မယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် နင့်ရဲ့ ဒီအတန်းဖော်တွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်သင့်တယ်။ သူတို့ကို ကြည့်ရုံနဲ့၊ သူတို့ သိပ် စာမလေ့လာကြဘူးဆိုတာ ငါပြောနိုင်တယ်။ အမြဲတမ်း နေ့ခင်း အိပ်မက်မက်နေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ စာပေတွေအပေါ် ဘယ်လို အာရုံစိုက်နိုင်မှာလဲ။"

ကျန်းဝေ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

"မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ငါတို့အတန်းက မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ တကယ်လို့ မင်း ကြားနေရတာကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင်၊ ဒါဆိုရင် နားမထောင်နဲ့။ စကားမစပ်၊ မြောင်ရှောင်ဆန်း၊ မင်း နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ကျောင်းမှာ ဖြစ်ခဲ့တာအကြောင်း မင်းမိသားစုကို ပြောပြခဲ့လား။"

"ကျွန်မ ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ကျွန်မကို မယုံခဲ့ဘူး၊" မြောင်ရှောင်ဆန်း ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့။ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ အိုင်ကျူ နဲ့ဆို၊ တချို့အရာတွေက ရှင်းပြဖို့ သိပ် ခက်လွန်းတယ်။"

ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်၊ "ငါတို့ အရူးတွေနဲ့ ငြင်းမခုံသင့်ဘူး။ သူတို့ ငါတို့ကို သူတို့အဆင့်အတန်းထိ ဆွဲချပြီး အတွေ့အကြုံနဲ့ အနိုင်ယူလိမ့်မယ်။"

ကျောက်လေလည်း မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်၊ "ရှန့်ကွမ်းယွန်၊ မင်း တချို့အရာတွေကို ယုံကြည်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ငါတို့အတန်းတစ်ခုလုံး ကျောင်းသား လေးဆယ်ကျော်ထဲက၊ ငါတို့ ခုနစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။"

"အချက်အလက်တွေက လိမ်ညာမပြောဘူး။"

"အချက်အလက်တွေက လိမ်ညာမပြောဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိပ္ပံပညာကို ယုံကြည်တယ်၊" ရှန့်ကွမ်းယွန် မပျော်မရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တစ္ဆေပုံပြင်တွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ သက်သက်ပဲ။"

ယန်ကျန့် ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိပေ။

သူ ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်၊ "အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါတို့ သဘောထား ကွဲလွဲတာကို လက်ခံနိုင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ခင်ဗျား သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးခဲ့ရင် တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တွေကို ယုံကြည်ဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ အမြစ်တွယ်နေသော ယုံကြည်မှုတွေကို ပြောင်းလဲဖို့မလွယ်ကူပါဘူး။ ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ အရာတစ်ခုအတွက် ငြင်းခုံနေဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင်၊ ဒါက ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး စုဝေးပွဲပဲ။ ငါတို့ အနာဂတ်မှာ နောက်ထပ် အတန်းပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲတွေ ရှိနိုင်ဖွယ် မရှိတော့ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပျော်ရွှင်အောင် နေကြရုံပဲ။"

သူ ရှန့်ကွမ်းယွန် မှားယွင်းနေသည်ဟု မထင်ပေ။

ဤသည်မှာ အများပြည်သူ၏ စိတ်နေသဘောထားဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း သာမန်ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များမှာ အတိုင်းအတာ သေးငယ်စွာဖြင့်သာ ဖြစ်ပွားနေဆဲဖြစ်ပြီး လုံးဝ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားခြင်း မရှိသေးပေ။

တစ္ဆေများနှင့် မိစ္ဆာများမှာ အများစု ယုံကြည်သောအရာများ မဟုတ်သေးပေ။

၎င်းတို့မှာ မြို့ပြ ဒဏ္ဍာရီများနှင့် အချို့သော အသိုင်းအဝိုင်းများအတွင်း လှည့်ပတ်နေသော ပုံပြင်များ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သရွေ့၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ စကားမစပ်၊ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို မင်း ကျောင်းအတွက် တခြား ပြည်နယ်တစ်ခုကို သွားတော့မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါ အမှန်လား။" သူ မေးလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ဆန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ကျောင်းက အခု ပိတ်ထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါရဲ့ ပညာရေးကို ဆက်လက်သင်ယူဖို့ လိုအပ်နေတုန်းပဲ။ ငါစာသင်ဖို့ ကငါ့ရဲ့ ဇာတိမြို့ကို ပြန်သွားဖို့ စီစဉ်နေတယ်။ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေက လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ စတော့မှာလေ

"မင်း ကောလိပ်သွားဖို့ စဉ်းစားနေတုန်းပဲ ဟုတ်လား။" ကျန်းဝေ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ငါ ကျောင်းတစ်ကျောင်းထဲကို ခြေတစ်လှမ်း ချဖို့တောင် မရဲတော့ဘူး။ မင်း တကယ် သတ္တိရှိတာပဲ။"

"တကယ်လို့ ငါ စာမေးပွဲတွေ မဖြေဘူးဆိုရင် ငါ တခြား ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။"

မြောင်ရှောင်ဆန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါ့ မိသားစုက ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"မင်းရဲ့ မိသားစုက တကယ် ယဉ်ကျေးတာပဲ၊ အားလုံး ပညာတတ်တွေ၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်ပြီး၊ လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

အုပ်စု စကားစမြည်ပြောနေစဉ်၊ သူတို့ ခုမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သော သီးသန့်အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားသောအခါ၊ စားပွဲထိုး စားပွဲကို ရှင်းလင်း၊ မီးများ ပိတ်၊ ပြီးတော့ အခန်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

တံခါး ပိတ်သွားစဉ်မှာပင်၊ ကျဉ်းမြောင်းလာသော အပေါက်မှတဆင့်၊ ပဉ္စမမြောက် ပန်းကန်ခွက်ယောက်နှင့် တူတစ်စုံ ရှိခဲ့သော နေရာတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု မတ်မတ် ထိုင်နေသည်ကို မှိန်ဖျော့စွာ မြင်နိုင်သည်။

ပုံရိပ် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ ပုံသဏ္ဌာန် အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ၊ သူ၏ မျက်နှာ မရှင်းလင်းပေ။

"ကလစ်~!"

တံခါး ညင်သာစွာ ပိတ်သွားသော်လည်း၊ အတွင်းထဲမှ၊ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ အသုံးပြုနေသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။