အစ်ကိုကြီး အားဖေး

"ဘိုင်း~!"

ရုတ်တရက်၊ ကေတီဗီ (KTV) သီးသန့်အခန်း၏ တံခါး ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။

"ဘယ်ခွေးမသားက ဒီမှာ သီချင်းဆိုနေတာလဲ။ သိပ် နားထဲကလောစရာကောင်းတာပဲ။ အစ်ကိုကြီး အားဖေး ဘေးအခန်းမှာ ရှိနေတာ မင်းတို့ မသိဘူးလား။ ဒီလောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား သီချင်းဆိုပြီး ဝက်တစ်ကောင် သတ်ခံရသလို အော်ဟစ်နေတာ—မင်းတို့ အများပြည်သူကြားထဲမှာ ရှိနေတဲ့အခါ ယဉ်ကျေးမှု တစ်စုံတစ်ရာ မင်းတို့မိဘတွေ မသင်ပေးခဲ့ဘူးလား။"

အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး သူ၏ တပည့်အနည်းငယ်နှင့်အတူ ဘဝင်မြင့်စွာ ဝင်လာပြီး၊ အလွန် ဘဝင်မြင့်နေသည်။

"ဒီနေ့ခေတ် လူငယ်မျိုးဆက်တွေ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ယဉ်ကျေးမှု လုံးဝ မရှိဘူး။ မင်းတို့ သီချင်းမဆိုနိုင်ရင်၊ ဒါဆိုရင် မဆိုနဲ့။ အိမ်ပြန်ပြီး ပို လေ့ကျင့်ကြ။"

သူတို့ ဝင်လာသည်နှင့်၊ ကျန်းဝေ၊ ကျောက်လေ၊ နှင့် သူတို့၏ အသက်ကြီးသော ဝမ်းကွဲအစ်ကို ရှန့်ကွမ်းယွန်တို့အားလုံး ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူများကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မင်းရဲ့ သီချင်းဆိုသံက လူတွေကို ကြက်သီးမွေးညှင်း ထစေတယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့တယ်လေ။ မင်းကို မဆိုဖို့ ငါ ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း နားမထောင်ခဲ့ဘူး။ အခု ကြည့်စမ်း၊ တစ်စုံတစ်ယောက် တိုင်ကြားဖို့ ရောက်လာပြီ၊" ကျောက်လေ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ သေချာပေါက် ငါ့အမှား မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ငါ့ကို မနာလိုဖြစ်နေတာ သက်သက်ပဲ၊" ကျန်းဝေ လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း ဆိုနေခဲ့တာ ဟုတ်လား။" အားဖေးဟု ခေါ်သော လူငယ်က သူ၏ ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး ကျန်းဝေကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကလေး၊ မင်း ခုနက ငါတို့ရဲ့ သီချင်းဆိုတဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တယ်။ မင်း အဲ့ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ။"

ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်၊ "တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ငါ မင်းကို ဘယ်လို သီချင်းဆိုရမလဲ သင်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ။"

"ဘယ်ခွေးမသားက မင်း ငါတို့ကို သင်ပေးတာကို လိုချင်လို့လဲ။ မင်း ငါတို့ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုအတွက် ငါတို့ကို လျော်ကြေးပေးဖို့ လိုအပ်တယ်။ တစ်ယောက်ကို နှစ်ရာ။ ငါတို့ လေးယောက် ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် စုစုပေါင်း တစ်ထောင်ပဲ၊" အားဖေး တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"လူလေးယောက်ဆို ရှစ်ရာ ဖြစ်မှာ၊ တစ်ထောင် မဟုတ်ဘူး၊" ကျန်းဝေ ထောက်ပြလိုက်သည်။

အားဖေး မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်၊ "ငါက သင်္ချာ ညံ့တယ်။ ဒါဆို ငါ မှားသွားတော့ ဘာဖြစ်လဲ။"

မင်း သင်္ချာ ညံ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အဲ့ဒီအကြောင်း ဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိနေတုန်းပဲလား။

"သူငယ်ချင်း၊ မင်း ဒုက္ခပေးပြီး ငွေညှစ်ဖို့ ဒီကို ရောက်လာပုံရတယ်။ မင်း ရပ်တန့်သင့်တယ်လို့ ငါ အကြံပြုတယ်။ ဒါက တရားမဝင်ဘူး၊ ပြီးတော့ မင်း ထောင်ထဲ ရောက်သွားနိုင်တယ်၊" ရှန့်ကွမ်းယွန် ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူ အစောပိုင်းက နည်းနည်း သိပ် ကျယ်ကျယ် ဆိုခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ တောင်းပန်မှုတစ်ခု လုံလောက်သင့်တယ်။ ဒီကိစ္စကို မေ့လိုက်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပျော်ရွှင်ကြရအောင်။ အသေးအဖွဲကိစ္စတစ်ခု လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို ပျက်စီးစေဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။"

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ။ ပါးစပ်ပိတ်ပြီး လမ်းဖယ်လိုက်စမ်း၊" အားဖေး၏ တပည့်များထဲမှ တစ်ဦး ရှန့်ကွမ်းယွန်ကို ဘေးသို့ တွန်းလိုက်ပြီး၊ အလွန် ကြမ်းတမ်းစွာ ပြုမူနေသည်။

အားဖေး ကျန်းဝေကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို၊ မင်း ပေးမှာလား မပေးဘူးလား။"

"တကယ်လို့ မင်း ငါ့ကို 'အဖေ' လို့ ခေါ်ခဲ့ရင်၊ ငါ မင်းကို ပိုက်ဆံနည်းနည်း ပေးဖို့ စဉ်းစားကောင်း စဉ်းစားနိုင်လောက်တယ်၊" ကျန်းဝေက မဲ့ပြုံးပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းအဖေမှာ ပိုက်ဆံ အများကြီး ရှိတယ်။ တကယ်လို့ မင်း လိုချင်တယ်ဆိုရင်၊ ငါ့သား လုပ်လိုက်ရုံပဲ။"

ရှန့်ကွမ်းယွန် ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီကလေး ဦးနှောက် ချောင်နေသည်။

ဘာလို့ သူ လူမိုက်တစ်စုကို ရန်စနေရတာလဲ။ ရိုးရှင်းတဲ့ တောင်းပန်မှုတစ်ခု အခြေအနေကို ပြေလည်အောင် လုပ်ဖို့ လုံလောက်ခဲ့မှာပဲ။

"မင်းရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို 'အဖေ' လို့ ခေါ်လိုက်စမ်း! ငါက မင်းအဘိုးပဲ!" အားဖေး ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး ရှန့်ကွမ်းယွန်၏ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

"အား!" ရှန့်ကွမ်းယွန် သူ၏ နှာခေါင်း စပ်ဖျဉ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ လောကကြီး သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ချာချာလည်သွားသည်။

ဒါ ဘာ သဘောလဲ။ ကျန်းဝေက မင်းကို စော်ကားခဲ့တဲ့သူလေ။

ဘာလို့ မင်း ငါ့ကို ထိုးရတာလဲ။

"ဒီကောင့်ကို ဝိုင်းရိုက်ကြစမ်း!" အားဖေး အော်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ တပည့်သုံးဦး ချက်ချင်း ရှန့်ကွမ်းယွန်ကို ဝိုင်းလိုက်ကြသည်။

ရှန့်ကွမ်းယွန် လုံးဝ ကြောင်သွားသည်။

"ရပ်လိုက်! သူ့ကို မရိုက်ကြနဲ့! ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။" မြောင်ရှောင်ဆန်း ထိတ်လန့်တကြား အော်လိုက်သည်။

"အစ်ကို ရှန့်ကွမ်း၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။ အကူအညီ လိုအပ်လား။" ကျန်းဝေ မေးလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ခင်ဗျားမှာ ဘာ ကိုယ်ခံပညာ ဒါမှမဟုတ် အထူးစွမ်းရည်မှ ရှိတယ်ဆိုရင်၊ အခုက အဲ့ဒါတွေကို ထုတ်ပြရမယ့် အချိန်ပဲ။ ခင်ဗျား ဘာတတ်နိုင်လဲဆိုတာ ငါတို့ကို ပြစမ်းပါ။"

"ငါ ဘာ ကိုယ်ခံပညာမှ မသိဘူး! မင်းတို့ ငါ့ကို ကူညီကြ!" ရှန့်ကွမ်းယွန် အော်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်းက တကယ့် ဒုက္ခရှာသူပဲ။ ဒါက ရန်ပွဲတစ်ခု သက်သက်ပဲ။ ကိစ္စကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းပြီ၊ ဒါက မြောင်ရှောင်ဆန်းအတွက် ဖြစ်နေမှတော့၊ ငါ ဘာလုပ်နိုင်လဲဆိုတာ မင်းကို ပြမယ်။"

သူ မိုက်ခရိုဖုန်းကို ချထားလိုက်ပြီး ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ကျောက်လေ ကျန်းဝေနှင့် ပူးပေါင်းရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ခွင့်ပေးလိုက်ခြင်းက တရားမျှတမည် မဟုတ်ပေ။

"မလှုပ်နဲ့! ဒါ မင်းတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ တကယ်လို့ ဘယ်သူမဆို ရှေ့တိုးလာခဲ့ရင်၊ ငါ သူတို့ကို သတ်ပစ်မယ်။ ငါ မင်းတို့ကို သတိပေးနေတယ်၊ ငါ တကယ် အန္တရာယ်များတယ်၊" အားဖေး ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းဝေနှင့် ကျောက်လေကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"..."

ဒါဆို မင်းလည်း အရိုက်ခံရမှာကို ကြောက်နေတာပဲ!

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုကို နားထောင်နေခဲ့သော ယန်ကျန့်၊ ဘာဖြစ်နေလဲဟု မေးမြန်းပြီးနောက် လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ ယောက်ျားတစ်စု နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဖက်ယမ်းပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေ ပြုလုပ်နေကြတာလား။ နည်းနည်းပါးပါး သိက္ခာရှိကြစမ်းပါ။"

"ယန်ကျန့်၊ သူတို့ ငါတို့ကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်! သူတို့ ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို ရိုက်ခဲ့တယ်!" မြောင်ရှောင်ဆန်း ပြောလိုက်ပြီး၊ မျက်ရည်များ ဝဲလုနီးပါး ဖြစ်နေကာ၊ သူမ နောက်ဆုံးတွင် အားကိုးရမည့်သူ တစ်ဦးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည့်အလား။

"ငါတို့ ပျော်နေခဲ့ကြရုံပါပဲ၊ ပြီးတော့ သူတို့ ရန်ဖြစ်စပြုလာခဲ့တယ်။ မင်းတို့ သိပ် ဒုက္ခပေးတာပဲ။ ငါ ခဏလေးပဲ မရှိခဲ့တာ၊ မင်းတို့ အဲ့ဒီလို ဖြစ်နေနှင့်ပြီ။ မင်းတို့ ငါ ပြန်လာတဲ့အထိ မစောင့်နိုင်ခဲ့ဘူးလား။ ငါ တော်တော်လေး တိုက်ခိုက်တတ်တယ်၊ မင်း သိတယ်မလား၊" ယန်ကျန့် ချဉ်းကပ်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကလေး၊ ဒီအထဲကနေ ထွက်နေ၊" လူမိုက်များထဲမှ တစ်ဦး ဒေါသတကြီး သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို မကြားလိုက်ဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်း နားပင်းနေတာလား။ ငါ ပြောတာက ဒီအထဲကနေ ထွက်—" လူမိုက် ရုတ်တရက် စကားတစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ဖြူဖျော့သွားသည်။

"အ-အစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျားလား။"

လူမိုက် ယန်ကျန့်ကို မှတ်မိပုံရသည်။

"သြော်၊ မင်း ငါ့ကို သိတယ် ဟုတ်လား။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဒါအားလုံး အထင်လွဲမှားမှုတစ်ခုပါ။ အထင်လွဲမှားမှုတစ်ခုပါ၊" လူမိုက် ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားပြီး၊ လုနီးပါး ဒူးထောက်ကျကာ၊ သူ၏ မျက်နှာ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

"အား၊ ငါ မင်းကို အရင်က မြင်ဖူးတယ်လို့ ထင်တယ်။ ငါ မင်းဆီကနေ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းက ယွမ် ရာဂဏန်းအနည်းငယ် ချေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ မင်းလည်ပင်း နံရံထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်း အဲ့ဒါကို ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီလား။"

သူ ဤလူမိုက်များမှာ သူ အိမ်မှ ထွက်ပြေးပြီးနောက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော သူများ အတူတူပင် ဖြစ်ကြောင်း ပြန်သတိရလိုက်သည်။

သူ၏ တစ္ဆေနယ်မြေကို လျင်မြန်စွာ အသုံးပြုရန်အတွက်၊ သူ သူတို့အပေါ် အတော်လေး လူမဆန်သော စမ်းသပ်မှုအချို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သူ သူတို့ကို မသတ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ သူတို့ကို စိတ်ကူးကြည့်၍မရနိုင်လောက်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အမာရွတ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။

အလွန်များလွန်းသဖြင့် သူတို့ အခု သူ့ကို မြင်သည်နှင့် တုန်ယင်နေကြသည်။

"ထားလိုက်တော့၊ ငါ သိပ်အများကြီး မေးခွန်းတွေ မေးချင်စိတ် မရှိဘူး။ သူတို့ကို ရန်ဖြစ်တာ ရပ်ဖို့ ပြောလိုက်ရုံပဲ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

လူမိုက် လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ တပည့်များကို နောက်သို့ ဆွဲခေါ်ကာ၊ အားဖေးကို တိုးတိုးပြောလိုက်သည်၊ "အားဖေး၊ ရပ်လိုက်။ တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်နေတယ်။"

"ဘယ်သူလဲ။ လာတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ငါ သတ်ပစ်မယ်။ ငါက လူသတ်သမားတစ်ယောက်၊ မင်း သိတယ်မလား၊" အားဖေး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မတွေ့တာကြာပြီ၊ သူငယ်ချင်း၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း မကြာသေးခင်က တော်တော် ရဲတင်းလာပုံပဲ။ ရန်ဖြစ်ရုံတင်မကဘူး၊ သတ်ဖြတ်တာပါလား။ အထင်ကြီးစရာပဲ။ နောက်ဆုံး သင်ခန်းစာက မင်းအတွက် မလုံလောက်ခဲ့ဘူးနဲ့ တူတယ်။ ဒီနံရံက ဘယ်လိုလဲ။ မင်း အဲ့ဒီထဲမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပိတ်မိနိုင်မယ်လို့ ထင်သလား။"

သူ သူတို့ဘေးက နံရံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

အားဖေး၏ မျက်နှာ ယန်ကျန့်ကို မြင်သောအခါ ဖြူဖျော့သွားသည်။

"အ-အစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျားလား။ ခင်ဗျား မှားကြားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ ဘယ်တော့မှ သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ကြက်တစ်ကောင်တောင် မသတ်ဖူးပါဘူး။"

"ဆင်ခြေကောင်းပဲ။ ဒါဆို၊ မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။" ယန်ကျန့် သူ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီကို ပျော်ဖို့ လာခဲ့ကြတာ သက်သက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံပေးရမယ့်အချိန်ကျတော့၊ ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံ လုံလောက်အောင် မရှိခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ နည်းနည်း ရယူဖို့ စဉ်းစားခဲ့ကြတာ၊" အားဖေး ဂရုတစိုက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ မင်းတို့ ငွေညှစ်ဖို့ ဒီကို ရောက်လာခဲ့ရင်၊ ဘာလို့ မင်း သူ့ကို ရိုက်ခဲ့တာလဲ။ သူ မင်းကို တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့လို့လား။" ယန်ကျန့် ရှန့်ကွမ်းယွန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ သူ နှာခေါင်းမှ သွေးထွက်နေပြီး ဆိုးရွားစွာ ကြည့်နေသည်။

"ဒီ သနားစရာ ကျောင်းသားတွေမှာ ဘာပိုက်ဆံမှ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်က နာမည်ကြီး အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားတယ်။ သူ ချမ်းသာရမယ်၊" အားဖေး ပြောလိုက်သည်။

သြော်။

ဒါကြောင့် ငါ အရိုက်ခံခဲ့ရတာကိုး။

သူတို့ ကျန်းဝေကို မထိခဲ့တာ အံ့ဩစရာ မရှိဘူး။

သူတို့ ချမ်းသာသူတွေကို မနာလိုဖြစ်နေတာ သက်သက်ပဲ။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းဝေက ဒီမှာ တကယ့် လူချမ်းသာ ကလေး ဆိုတာ မင်း သိတောင် သိရဲ့လား။

ရှန့်ကွမ်းယွန် ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်၊ "သူတို့ကို သွားခွင့်မပေးနဲ့! သူတို့ကို သေအောင် ရိုက်!"

"ရန်ဖြစ်တာက တရားမဝင်ဘူး။ ခင်ဗျား ထောင်ကျနိုင်တယ်၊" အားဖေး လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တရားမဝင်ရင်တောင် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊" ရှန့်ကွမ်းယွန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

" ပြောတာကောင်းတယ်၊" ယန်ကျန့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သတ္တိရှိတယ်။ တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက် မင်းကို ရိုက်ခဲ့ရင်၊ မင်း ပြန်ရိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအတွက်ပဲ၊ ငါ မင်းဘက်က ရပ်တည်ပေးမယ်။ ဒီမှာ၊ ဒါကို ယူ။ မင်းကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို၊ အားလုံး ပစ်သတ်လိုက်ရုံပဲ။"

သူ ဘယ်ကမှန်းမသိ လက်ပစ်သေနတ်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ရှန့်ကွမ်းယွန်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါ ဘာလဲ။" ရှန့်ကွမ်းယွန် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"သေနတ်တစ်လက်လေ။ မင်း သူတို့ကို သတ်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းဝေ၊ နောက်မှ ရဲကို ဖုန်းဆက်ဖို့ သတိရပါ။ တကယ်လို့ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဖမ်းခံခဲ့ရင်၊ ပြစ်ဒဏ်များ ပေါ့ပါးနိုင်တယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သေဒဏ် မရှိပါဘူး။"

"မင်း ဒါကို ဘယ်က ရခဲ့တာလဲ။" ရှန့်ကွမ်းယွန် ယန်ကျန့်ကို တုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက် ငါ့ကို ပေးခဲ့တာ။ မင်း အွန်လိုင်းကနေလည်း ဝယ်လို့ရတယ်၊ ပို့ဆောင်ခ အခမဲ့နဲ့၊" ယန်ကျန့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့။ တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးသွားခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒါ အကြီးအကျယ် ရှုပ်ထွေးမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်၊" မြောင်ရှောင်ဆန်း အလျင်စလို ပြေးလာပြီး၊ ရှန့်ကွမ်းယွန်ထံမှ သေနတ်ကို ဆွဲလုကာ၊ ယန်ကျန့်ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။

သူမ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်က ဘယ်လို ဖျန်ဖြေသူမျိုးလဲ။ နင် ကိစ္စတွေကို ပိုဆိုးအောင် လုပ်မှာကို မကြောက်ဘူးလား။"

"ငါ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို ကူညီချင်ခဲ့တာ သက်သက်ပါ။ ငါ ကြင်နာနေခဲ့တာ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ တကယ်လို့ ခင်ဗျား တကယ် ကြင်နာတယ်ဆိုရင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့ကို ဒီတစ်ကြိမ် သွားခွင့်ပေးပါ။ သူတို့ ခင်ဗျားရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါဘူး။ တကယ်လို့ ကျွန်တော် သိခဲ့ရင်၊ ကျွန်တော် သူတို့ကို အနိုင်ကျင့်ရဲခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး၊" အားဖေး တောင်းပန်လိုက်သည်။

ဤလောကတွင်၊ ယန်ကျန့်ထက် သူ ပို ကြောက်ရွံ့သောသူ တစ်ယောက်မှ မရှိပေ။

တစ္ဆေနယ်မြေထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံမှာ သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသမျှထဲတွင် အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး အရာ ဖြစ်သည်။

ယနေ့အထိ၊ သူ ယန်ကျန့် လူသားလား သို့မဟုတ် တစ္ဆေလားဟု သိချင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီး၊ အဲ့ဒါ ခင်ဗျားအပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ ခင်ဗျားက အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတဲ့သူပဲ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တရားမျှတမှု ရရှိအောင် ကူညီပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာက ခင်ဗျားရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ခင်ဗျား သူတို့ကို ပစ်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သေနတ် ငှားပေးမယ်။"

"ယန်ကျန့်၊ မဟုတ်ဘူး!" မြောင်ရှောင်ဆန်း သူ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး၊ ဒေါသတကြီး နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ သူ့စကား နားမထောင်နဲ့။"

"သူတို့ကို တောင်းပန်ခိုင်းပြီး သူတို့အမှားကို ဝန်ခံခိုင်းလိုက်ရုံပဲ။ အဲ့ဒါ လုံလောက်ပြီ၊" ရှန့်ကွမ်းယွန်၊ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ ဖြစ်သည့်အလျောက်၊ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

သူ အစောပိုင်းက ဒေါသဖြင့်သာ စကားပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တကယ် ပစ်သတ်လိုက်ရမည် ဆိုသည့် အတွေး သူ့အတွက် သိပ် များလွန်းသည်။

သူ တစ်သက်တစ်ကျွန်း ကျခံရလိမ့်မည်။