သေမင်းမြူခိုး

ယုံမင်ငါးမန်းသုံးကောင်သည် ရှေ့တွင် အလွန်နာခံစွာ ရှိနေသည်။ ဤယုံမင်ငါးမန်းသုံးကောင်မှလွဲ၍ ကျန်ငါးမန်းများသည် သူ၏အမိန့်ကို နာခံခြင်းမရှိဘဲ အနားတွင် ဝိုင်းပတ်ကာ ဤဘက်သို့ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

“ဟေ့... အဲဒီကောင်တွေ မင်းအမိန့်ကို နားထောင်တာလား...”

ထျန်းလျန်ချန်းတို့ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ယုံမင်ငါးမန်းသုံးကောင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့၏ စိတ်ထဲ၌ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ထူးဆန်းလှပြီး၊ ယီထျန်းယွမ်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ယုံမင်ငါးမန်းများကို ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်သည်မှာ သူသည် သားရဲထိန်းသူတစ်ဦးဖြစ်နိုင်သလား။

ယီထျန်းယွမ်က ဘာမှမရှင်းပြဘဲ ချက်ချင်းပင် ကြိုးအချို့ကို ထုတ်ယူကာ ယုံမင်ငါးမန်းများထံ ချည်နှောင်လိုက်သည်။ ကြိုးများကို သေသေချာချာ ချည်နှောင်ပြီးနောက် သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“သွားစမ်း...”

ယုံမင်ငါးမန်းသုံးကောင်သည် သူ၏အမိန့်ကို ချက်ချင်းနာခံပြီး သစ်သားဖောင်ကို ဆွဲကာ ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။ ၎င်းတို့၏အမြန်နှုန်းသည် သူတို့ယခင်က လက်ဖြင့်လှော်ခတ်ခဲ့သည်ထက် များစွာမြန်ဆန်လှသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျောက်လုံတို့ကို လိုက်မိပြီး အလွယ်တကူ ကျော်တက်သွားသည်။

“မင်းတို့ လှော်တာ နှေးလိုက်တာကွာ... လူပျင်းတွေပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က ၎င်းတို့ဘက်သို့ အော်ဟစ်လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ယုံမင်ငါးမန်းများကို ဆက်လက်ထိန်းချုပ်ကာ ရှေ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ရွေ့လျားစေသည်။ ငါးမန်းများသည် ဤယုံမင်ရေထဲတွင် မွေးဖွားကြီးပြင်းလာသူများဖြစ်သည့်အတွက် ခဲရည်ကဲ့သို့ သိပ်သည်းလှသော ဤရေကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်ကာ ဖောင်ကို ဆွဲသွားနိုင်သည်။

ကျောက်လုံတို့ကို ကျော်တက်ပြီးနောက် နောက်ကျန်ခဲ့သော ယုံမင်ငါးမန်းများသည် ယီထျန်းယွမ်တို့ဆိုသည့် ပစ်မှတ်များ ဆုံးရှုံးသွားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ကျောက်လုံတို့ဘက်သို့ အာရုံပြောင်းလဲကာ ထိုနေရာသို့ တိုက်ခိုက်ရန် ဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုအခါ ကျောက်လုံတို့သည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်ကြသည်။

“မြန်မြန်... မြန်မြန်လှော်စမ်းပါ...”

ကျောက်လုံသည် ယုံမင်ငါးမန်းများ အရူးအမူးပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အဖွဲ့ထဲက ကျန်သူများလည်း ထပ်လောင်းအော်ဟစ်ကြသည်။

သူတို့အားလုံး မှင်တက်မိသွားကြသည်။ ယခုအခါ အလျင်အမြန် လှော်ခတ်ရန်သာ တတ်နိုင်ကြသည်။ ယခင်က သူတို့ပြုလုပ်ခဲ့သော လှောင်ပြောင်မှုများသည် ယခုအခါ ၎င်းတို့၏မျက်နှာပေါ်သို့ လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည့်နှယ် ဖြစ်သွားပြီး မည်သည့်ခံစားချက်မျိုးဖြစ်နေသည်ကို မသိတော့ပေ။ ယခုအခါ သူတို့သည် အသက်ရှင်ရန် ထွက်ပြေးရမည့်အလှည့်ဖြစ်လာသည်။ ယီထျန်းယွမ်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် သူသည် အလွန်သက်တောင့်သက်သာဖြင့် ရှေ့သို့ ရွေ့လျားနေပြီး ၎င်းတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်လှသည်။

“ဟေ့... အဲဒီကောင်လေး သားရဲထိန်းသူဖြစ်နေတာလား... ဒါ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ...”

ကျောက်လုံ၏စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ထိတ်လန့်မှုများ တဖွဲဖွဲဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ယခင်က သူသည် ထျန်းလျန်ချန်းတို့ဘက်က ဆုံးရှုံးမှုရှိခဲ့ပြီး ယီထျန်းယွမ်ကဲ့သို့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ဦးကို ခေါ်လာသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမှပင် ၎င်းတို့သာ ဆုံးရှုံးမှုကြီးကြီးမားမား ခံစားလိုက်ရသည်ကို သိရှိလိုက်ရသည်။

တဒင်္ဂအတွင်း အခြေအနေသည် လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်။ ယီထျန်းယွမ်တို့ဘက်တွင် အားသာချက်ကြီးမားလာပြီး ၎င်းတို့ကို အလွယ်တကူ ကျော်တက်ကာ ယုံမင်ငါးမန်းများ၏ သားကောင်အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ယီထျန်းယွမ်ဘက်တွင်လည်း အံ့အားသင့်မှုမှ ပြန်လည်မတည်ငြိမ်နိုင်ကြသေးပေ။ တစ်ဦးချင်းစီသည် သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ကာ ပြန်လည်အကဲဖြတ်နေကြသည်။ ဘာပြောရမည်မသိဖြစ်နေကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ရှေ့တွင် ဖောင်ဆွဲနေသော ယုံမင်ငါးမန်းများကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း သူတို့သည် မိမိမျက်စိဖြင့် မြင်နေရသည်ကို မမှန်ကန်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

သူတို့အံ့အားသင့်နေခြင်းကို ယီထျန်းယွမ်က နားလည်သည်။ ယုံမင်ငါးမန်းများသည် ယခင်ကတည်းက ထိန်းချုပ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရသည်မှာ မည်သူမဆို အံ့အားသင့်မည်မဟုတ်ဘဲ မည်သူရှိမည်နည်း။

“ယီညီ... မင်းက သားရဲထိန်းသူလား...”

ထျန်းလျန်ချန်းသည် ခဏကြာမှ စကားပြောနိုင်ခဲ့သည်။

“ဒီလိုပြောလို့ရတာပေါ့...”

ယီထျန်းယွမ်က တွေးကြည့်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် သဘောတရားအရ သားရဲထိန်းသူအဆင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း၊ သာမန်သားရဲထိန်းသူထက် များစွာသာလွန်သည်။ သာမန်သားရဲထိန်းသူများပင်လျှင် ဤမျှတိုတောင်းသောအချိန်အတွင်း ယုံမင်ငါးမန်းသုံးကောင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဒါဆို... စောစောတုန်းက မင်း ယုံမင်ငါးမန်းကို မသတ်ခဲ့တာ သူတို့ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာလား...”

လန်ဟူတို့သည် ယီထျန်းယွမ်က ယုံမင်ငါးမန်းကို မသတ်ခဲ့သည်ကို ယခုမှ သတိရသွားသည်။ အခြားသူများကမူ သူသည် အင်အားမရှိသလို ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

“ဟုတ်တယ်... သူတို့ကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်လိုက်ရင် ငါတို့ဖောင်ကို ဘယ်လိုဆွဲပေးနိုင်မှာလဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ယီညီ... မင်းက ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ပြောမထားတာ သိပ်မဖြစ်သင့်ဘူးနော်... မင်းက သားရဲထိန်းသူဖြစ်နေမှန်း ငါတို့ ဘယ်သိမှာလဲ... တချိန်တည်းမှာ မင်းကို ထိတ်လန့်ပြီး မလှုပ်နိုင်ဖြစ်နေတာလို့ ထင်ခဲ့တာ... စိတ်ထဲမှာ အတော်လေး စိုးရိမ်နေခဲ့ရတာပဲ...”

ယန်ကျီဝင်က ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ ယခင်က ယုံမင်ငါးမန်းများ အများအပြားရှိနေချိန်တွင် ယီထျန်းယွမ်က မလှုပ်မယှက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ထိတ်လန့်ခဲ့ရသည်။

“ငါပြောခဲ့ရင်ရော... မင်းတို့က ယုံမှာမို့လို့လား...” ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

“ဟင့်အင်း... တကယ်ဆို ယုံဖို့ခက်တာပဲ...”

သူတို့သုံးဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤသည်မှာ ယုံကြည်ရန်ခက်ခဲလှသည်။ သားရဲထိန်းသူဖြစ်သည်ဟုပင် ဆိုစေကာမူ ဤမျှတိုတောင်းသောအချိန်အတွင်း ယုံမင်ငါးမန်းများကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ၎င်းတို့သည် သားရဲထိန်းသူများကို အနည်းငယ်သာ တွေ့ဖူးသော်လည်း၊ ဤမျှအန္တရာယ်များသောနေရာတွင် ယုံမင်ငါးမန်းများကို ထိန်းချုပ်ရန်ဆိုလျှင် အချိန်အတော်ကြာမှသာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သဘောထားကြသည်။

အန္တရာယ်ကင်းစင်သောနေရာတွင်ဆိုလျှင် ထိန်းချုပ်ရန် လွယ်ကူနိုင်သော်လည်း၊ ဤမျှအန္တရာယ်များသော အခြေအနေတွင် ယုံမင်ငါးမန်းများကို ထိန်းချုပ်ရန် ရွေးချယ်ခြင်းသည် အကျိုးမရှိပေ။ အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်မှသာ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် မည်သူမျှ မလိုလားပေ။

“ဒါဆို အဆင်ပြေပြီပေါ့... မင်းတို့အားလုံးက ငါ့ကို အတူခေါ်သွားဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တာဆိုတော့... ငါလည်း တစ်ခုခုလောက် ကူညီပေးရမှာပေါ့... မဟုတ်ရင် ငါစိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ်တော့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရလိမ့်မယ်...” ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“ဒါက ငါတို့ဘက်က မင်းကို အထင်မှားခဲ့တာပါ... မင်းကို ထိတ်လန့်ပြီး မလှုပ်နိုင်ဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာ... တကယ်တော့ မင်းစိတ်ထဲမှာ အကြံအစည်ရှိနေခဲ့တာပဲ...” ယန်ကျီဝင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး တောင်းပန်စကားဆိုသည်။ “မင်းစိတ်ထဲ မထားပါနဲ့နော်... တော်သေးတာက ငါတို့ အလွန်အကျွံစကားတွေ မပြောခဲ့မိတာပဲ...”

“အလွန်အကျွံစကားတွေပြောခဲ့ရင်တောင်... ငါ စိတ်ထဲမထားပါဘူး... အဲဒီအချိန်က အခြေအနေက အတော်လေး တင်းမာနေခဲ့တာဆိုတော့... မင်းတို့လည်း အဲဒီလို လုပ်မိတာ သဘာဝကျပါတယ်...” ယီထျန်းယွမ်က စိတ်ထဲမထားပေ။ သူဖြစ်နေလျှင်လည်း စိုးရိမ်မှုဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းကို ငါတို့နဲ့အတူ ခေါ်လာနိုင်ခဲ့တာ တကယ်ကံကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်... ကြည့်ပါဦး... ကျောက်လုံတို့ကို ငါတို့ အဆပေါင်းများစွာ ကျော်တက်ထားပြီး သူတို့လိုက်မမီနိုင်တော့ဘူး...”

ယန်ကျီဝင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ရယ်သံထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုအပြည့်ရှိသည်။ ယခင်က သူတို့အား စော်ကားခဲ့သည့်အတွက် စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ ကျောက်လုံတို့ကို အလှမ်းဝေးကျန်ရစ်စေခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်သက်သာသွားသည်။

သူတို့ဆက်လက်ရှေ့သို့ ခရီးဆက်သွားစဉ် မကြာမီပင် ကမ်းစပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယုံမင်မြစ်သည် တစ်ပိုင်းတစ်စသာရှိပုံရပြီး အကယ်၍ ဆက်လက်ရှည်လျားနေပါက အမှန်တကယ် ပြဿနာဖြစ်နိုင်သည်။

“ဟေ့... ကမ်းစပ်ကို ရောက်တော့မယ်...”

၎င်းတို့သည် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကြသည်။ ယုံမင်ငါးမန်းများက ဖောင်ကို ဆွဲပေးနေသော်လည်း ကမ်းပေါ်သို့ အမြန်ဆုံး တက်ရောက်လိုကြသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင်သာ အနည်းငယ် စိတ်ချရသလို ခံစားရသည်။

အကယ်၍ ၎င်းတို့တွင် ပျံသန်းနိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိခဲ့ပါက ဤအရာများသည် ပြဿနာမဖြစ်ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် ပျံသန်းနိုင်ခြင်းမရှိသဖြင့် ကမ်းပေါ်သို့ တက်ရောက်ခြင်းသည်သာ စိတ်ချရမည့်နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ကမ်းစပ်တစ်လျှောက် မီးခိုးရောင်မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး အတွင်းပိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့်ပင် အတွင်းပိုင်းကို စူးစမ်းရန် မလွယ်ကူချေ။ ဤသည်မှာ မလွယ်ကူသော စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

ယုံမင်လမ်းကြောင်းဆီသို့ ခရီးဆက်ရန်သည် မလွယ်ကူချေ။ အတွင်းပိုင်းသို့ နက်ရှိုင်းလေလေ၊ ခက်ခဲမှုများ ပိုမိုများပြားလာလေဖြစ်သည်။

“ဒီနေရာက သေမင်းမြူခိုးဖြစ်ရမယ်... တစ်ခါတစ်ရံ ဒီမြူခိုးတွေ စုဝေးလာပြီး ပြန်လည်ပျံ့ကြဲသွားမှသာ အတွင်းပိုင်းကို ဆက်သွားနိုင်မယ်... အခုတော့ ငါတို့ အတွင်းပိုင်းကို ဝင်လို့မရသေးဘူး...”

ထျန်းလျန်ချန်းက သေမင်းမြူခိုးကို ကြည့်ရင်း ရှင်းပြသည်။

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူသည် ဤနေရာကို သိပြီးဖြစ်သည်။ ယုံမင်လမ်းကြောင်းမြေပုံတွင် ဤနေရာကို အသေးစိတ်ဖော်ပြထားပြီး မည်သို့လျှောက်လှမ်းရမည်ကိုပင် ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် မြူခိုးများဖုံးလွှမ်းထားသဖြင့် မြေပုံရှိလင့်ကစား အလွယ်တကူ လျှောက်လှမ်းနိုင်ခြင်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ကမ်းပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီးနောက်၊ မြူခိုးများ ပျံ့ကြဲသွားသည်အထိ ကမ်းစပ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။ မဟုတ်ပါက အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေကြသည်။

အကယ်၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှောက်လှမ်းမိပါက၊ လမ်းမှားသွားလျှင် သေရာလမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် ပြန်လမ်းရှာမတွေ့ပါက ထိုသည်မှာ အမှန်တကယ် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုဖြစ်လာလိမ့်မည်။

“ယုံမင်ချန်းတို့က ဒီကနေ ဖြတ်လာခဲ့ရင်... သူတို့အတွက်တော့ အတော်လေး လွယ်ကူခဲ့မှာပဲ... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဒီကနေ လာခဲ့တာဟုတ်ရဲ့လား...”

ယီထျန်းယွမ်က မျက်ခုံးတွန့်လျက် တွေးတောနေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် ဤနေရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်ဆိုပါက အမှန်တကယ် အနည်းငယ် ဒုက္ခရောက်နိုင်သည်။

သို့သော် သူသည် ၎င်းတို့သည် ဤနေရာမှ ထွက်လာခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဟု ခံစားရသည်။ ဤနေရာ၌ အခက်အခဲများရှိသော်လည်း၊ ကျင့်စဉ်အဆင့်မြင့်သူများအတွက်မူ မခက်ခဲပေ။ သူသည် ၎င်းတို့သည် ဤနေရာမှမဟုတ်ဘဲ အခြားနေရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။

အခန်း (၄၆၆) ပြီးပါပြီ။