မြေအောက်ဘုံတံခါး

အိမ်မွေးတိရာစ္ဆန်များ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ၎င်းတို့သည် လွယ်ကူစွာ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ တစ်လျှောက်လုံး ကြမ်းတမ်းစွာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာသော နတ်ဆိုးသားရဲများကို ရင်ဆိုင်ရပြီး အခြားပြဿနာများ မရှိခဲ့ပေ။ ကျင့်စဉ်အားနည်းသူများအတွက် ဤခရီးသည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုနှင့် တူညီသော်လည်း ယီထျန်းယွမ်အတွက်မူ လွယ်ကူလှသည်။ အိမ်မွေးတိရာစ္ဆန်များက လမ်းပြပေးရုံသာမက ၎င်း၏ အင်အားသည်လည်း မနည်းမနောဖြစ်နေသည်။

သေမင်းမြူခိုးများသည်ပင် ၎င်းတို့၏ ခြေလှမ်းများကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘဲ မတုန်မလှုပ် ဆက်လျှောက်နိုင်ခဲ့သည်။ အစက ယီထျန်းယွမ်သည် စိတ်ဝိညာဉ်လမ်းညွှန်မှုကို အားကိုးရန် စိတ်ကူးထားခဲ့သည်။ သီအိုရီအရ ထိုနည်းဖြင့် လမ်းရှာနိုင်သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်လမ်းညွှန်မှုသည် အကြမ်းဖျင်း ဦးတည်ရာတစ်ခုသာ ပြသပေးနိုင်ပြီး အတိအကျ မမှန်ကန်ပေ။

သေချာပေါက် ၎င်းသည် ကံကောင်းသောအော်ရာကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ကျပန်းလျှောက်သွားခဲ့လျှင်လည်း ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့နိုင်သည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကံကောင်းမှုအင်အားဖြင့် အလွယ်တကူ ထွက်သွားနိုင်သော်လည်း ထိုနည်းသည် ဆန်းကြယ်မှတ်များကို သိသိသာသာ ကုန်ဆုံးစေမည်ဖြစ်သဖြင့် ထိုနည်းကို မကြိုးစားရန် ၎င်းက ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

အချိန်ကိုက်ပင် အင်းစက်များက လမ်းပြပေးခဲ့သဖြင့် အရာအားလုံး လွယ်ကူလှသည်။

အနည်းငယ်မျှ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရှေ့တွင်ရှိသော သေမင်းမြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း ပါးလျလာသည်။ ၎င်းသည် သေမင်းမြူခိုးများ ပြန်လည်ပျံ့လွင့်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်မဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့သည် ထွက်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ယီထျန်းယွမ်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ၎င်းတို့သည် သေမင်းမြူခိုးများထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ အန္တရာယ်ရှိသော မြင်ကွင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ လူအုပ်တစ်အုပ်ဖြစ်သည်။ ဟုတ်သည်။ ဝေးရာတွင် ကျင့်စဉ်သမားများသည် စခန်းချ၍ တရားထိုင်ကျင့်စဉ်ပြုလုပ်နေကြပြီး ဤနေရာတွင် နေထိုင်နေသည့်အလား ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်များသည် အားနည်းသူမဟုတ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ အနည်းဆုံး စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် အဆင့်ခြောက် သို့မဟုတ် ခုနစ်အထိ ရှိပြီး အချို့မှာ ထိုနယ်ပယ်၏ အထွဋ်အထိပ်အဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေသည်။ စုစုပေါင်း ကျင့်စဉ်သမားဆယ်ဂဏန်းကျော်ရှိပြီး အင်မတန် မနည်းလှပေ။

အပြင်လောကတွင်ဆိုလျှင် ဤလူအုပ်သည် အင်အားကြီးမားသော အုပ်စုတစ်ခုနှင့် ညီမျှသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် တစ်ဦးချင်း သီးခြားစီဖြစ်နေပြီး အတူတကွ မပူးပေါင်းထားပေ။ ၎င်းတို့လေးဦး ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ အားလုံးက သတိဖြင့် ကြည့်လာကြပြီး လူလေးဦးထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သေမင်းမြူခိုးများကို ဖြတ်ကျော်ပြီး လူများစွာ ထွက်လာနိုင်သည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် သေမင်းမြူခိုးများ မပျံ့လွင့်မီ ထွက်လာနိုင်သည်မှာ ပို၍ပင် မယုံကြည်နိုင်စရာဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သေမင်းမြူခိုးများ ပျံ့လွင့်သွားမှသာ ထွက်လာကြသည်။ ယခုအခါ သေမင်းမြူခိုးများ ပျံ့လွင့်သွားပြီလား။ မပျံ့လွင့်သေးပေ။ ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် သေမင်းမြူခိုးများ ဆက်လက်ဖုံးလွှမ်းနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည့်အခါ သေမင်းမြူခိုးများ လုံးဝမရှိတော့ဘဲ အနက်ရောင်အငွေ့များပင် ပါးလျလာသည်။ ထွက်လာပြီးသည့်အလား ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှေ့တွင်ရှိသော မြင်ကွင်းသည် ၎င်းတို့သည် အပြင်သို့ မထွက်ရောက်သေးကြောင်း ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်မှာ မိုးကောင်းကင်ထိ ထိုးထွက်နေသော ကျောက်တောင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင် အခြားလမ်းကြောင်းများ မရှိပေ။ ၎င်းသည် ၎င်းတို့အနေဖြင့် ဤတောင်ကို တက်ကျော်ရမည်ဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက ဆက်သွားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤမြင့်မားသော ကျောက်တောင်သည် မိုးကောင်းကင်ထိ ထိုးထွက်နေပြီး ထိပ်ဖျားတွင် အနက်ရောင်တိမ်လွှာတစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် အပေါ်တွင် အဘယ်အရာရှိသည်ကို လုံးဝမမြင်ရပေ။

ဤနေရာသည် နောက်ဆုံးအတားအဆီးဖြစ်သည့် ယုံမင်တံခါးပင် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာကို ဖြတ်ကျော်နိုင်လျှင် မြေအောက်ဘုံသို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ၎င်းတို့၏ နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မှုဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် အနက်ရောင်အငွေ့များသည် ကျောက်တောင်ထဲသို့ စုပ်ယူခံထားရသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အနက်ရောင်အငွေ့များ မထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ၎င်းတို့အနေဖြင့် ဤနေရာတွင် အကြာကြီး နေထိုင်နိုင်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ဖြည့်တင်းရန် မလိုအပ်ပေ။

နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ကွယ်တွင် သေမင်းမြူခိုးများ၏ လမ်းကြောင်းရှိနေပြီး ထိုသို့ပင် လွယ်ကူစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အန္တရာယ်မရှိခဲ့ပေ။

“ဟိုင်း... ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာခဲ့ပြီ... ဒီလောက် အဆင်ပြေသွားမယ်လို့ မထင်ထားဘူး... အားလုံးက ယီညီလေးရဲ့ အကူအညီကြောင့်ပါ... မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဒုက္ခရောက်မှာ သေချာတယ်... အထဲမှာ သေသွားနိုင်တာတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်...” ထျန်းလျန်ချန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် လွယ်ကူစွာ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်မှာ ယီထျန်းယွမ်၏ အကူအညီများစွာကြောင့်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ဘက်မှ အင်အားမထည့်ဝင်ခဲ့ရဘဲ လမ်းလျှောက်ရုံနှင့် မြေပုံပေးရုံသာ လုပ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်တွင် မြေပုံရှိပြီးသားဖြစ်ကြောင်း ၎င်းတို့ သိခဲ့လျှင် မည်သို့ တွေးမိမည်နည်း။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့သည် ရှက်ရွံ့သော မျက်နှာထားများဖြင့် ရပ်တည်နေကြသည်။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စွမ်းဆောင်ပြမည်ဟု ဆိုထားသော်လည်း ယီထျန်းယွမ်ကသာ အားလုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်သဖြင့် ၎င်းတို့အနေဖြင့် ဘာပြောရမည်မသိ ဖြစ်နေကြသည်။

ဤအခြေအနေအရ ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့နှင့် အဖွဲ့မဖွဲ့ဘဲ တစ်ဦးတည်း သွားခဲ့လျှင်ပင် ပိုမိုလွယ်ကူမည်ဖြစ်သည်။

“ဒီစကားတွေကို ထပ်ပြီး ပြောစရာမလိုပါဘူး... ဒါက နောက်ဆုံးအဆင့်ပဲ မဟုတ်လား... ဒီနေရာကို ဖြတ်နိုင်ရင် ငါတို့ မြေအောက်ဘုံကို ရောက်နိုင်မှာပေါ့...” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... ဒီယုံမင်တံခါးကို ဖြတ်နိုင်ရင် ငါတို့ မြေအောက်ဘုံကို ရောက်နိုင်မှာပါ...” ထျန်းလျန်ချန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက အခက်ဆုံးပဲ... ဒီကို ရောက်လာတဲ့ ကျင့်စဉ်သမားတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ ဒီမှာ ပိတ်မိနေကြတယ်... မူလလမ်းအတိုင်း ပြန်သွားမလား... ဒါမှမဟုတ် ဒီကျောက်တောင်ကို တက်ရမလား... တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး...”

၎င်းတို့၏ မျက်နှာထားများ သိသိသာသာ တင်းမာလာသည်။ ၎င်းတို့အတွက်လည်း ဤကျောက်တောင်ကို အလွယ်တကူ မတက်နိုင်ပေ။ ကျင့်စဉ်သမားများစွာ ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေရသည်။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ချက်ချင်း တက်နိုင်မည်ဟု မထင်ထားကြပေ။ သို့သော် ဤနေရာသို့ မလာမီကတည်းက ဤအကြောင်းကို စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားစဉ် ကျင့်စဉ်သမားများက ၎င်းတို့ကို လှမ်းကြည့်လာကြသော်လည်း မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီး ဆက်လက်၍ တရားထိုင်ကျင့်စဉ်ပြုလုပ်နေကြသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့၏ အကြည့်များထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုအနည်းငယ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုအကြည့်များထဲတွင် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုများက ပို၍ထင်ရှားသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤနေရာတွင် အကြာကြီး ပိတ်မိနေခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့၏ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲသွားပြီး ထပ်မံလှုပ်ရှားရန်ပင် မလိုလားတော့ပေ။

၎င်းတို့သည် ကျောက်တောင်အနီးသို့ ရောက်သည့်အခါ အနက်ရောင်အငွေ့များ ကျောက်တောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤကျောက်တောင်သည် သာမန်ကျောက်တောင်မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ တက်ရင်း အနက်ရောင်အငွေ့များသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာမည်ဖြစ်သည်။ ပိုမိုမြင့်မားရာ တက်လျှင် ထိုအငွေ့များ၏ သက်ရောက်မှုသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာမည်ဖြစ်ပြီး ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ပါက အပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာနိုင်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ပျံသန်းနိုင်ခဲ့လျှင် ဤကျောက်တောင်သည် ၎င်းတို့အတွက် ပြဿနာမဟုတ်ဘဲ အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ယခုအခါမူ ကွဲပြားသည်။ ၎င်းတို့သည် လက်ဖြင့်သာ တက်ရမည်ဖြစ်ပြီး ပျံသန်းခွင့် မရှိပေ။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ကျင့်စဉ်သမားတစ်ဦးသည် တဖြည်းဖြည်း တက်နေပြီး အလျင်မမီ မနှေးဘဲ တက်လှမ်းနေသည်။ တက်ရင်း အနက်ရောင်အငွေ့များသည် ကျောက်တောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။

အစပိုင်းတွင် ၎င်းသည် ထိုအငွေ့များကို ဖယ်ရှားနိုင်သော်လည်း နောက်ပိုင်းသို့ ရောက်လျှင် ပို၍ခက်ခဲလာသည်။ တောင်တက်ရာတွင်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့သည် ရက်ပေါင်းများစွာ တက်နိုင်ပြီး မည်မျှပင် မတ်စောက်သည်ဖြစ်စေ အလွယ်တကူ အောင်မြင်နိုင်သည်။

ဤနေရာတွင်မူ တက်လှမ်းမှုတိုင်းသည် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် အဆင့်ခုနစ်ရှိသော ထိုကျင့်စဉ်သမားသည် မခံနိုင်တော့သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ဆက်လက်တက်ရင်း အနက်ရောင်တိမ်လွှာထံ ရောက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ ရုတ်တရက် အနက်ရောင်တိမ်လွှာများက ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တစ်ချက်တည်း စိမ့်ဝင်သွားသည်။

ထိုကျင့်စဉ်သမား၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး မူလက ဖြူဖွေးနေသော မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည်။ ထပ်မံ၍ အနည်းငယ်တက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မခံနိုင်တော့ဘဲ လက်လွှတ်လိုက်ပြီး လေထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပြုတ်ကျလာသည်။ မြေပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် ဒူးထောက်လျက် လဲကျသွားသည်။

“ဟူး ဟူး... ထပ်ပြီး မအောင်မြင်ပြန်ဘူး... ငါ ထပ်ပြီး မအောင်မြင်ပြန်ဘူး...” ထိုကျင့်စဉ်သမားသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အနက်ရောင်အငွေ့များကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် ဖယ်ရှားနှုန်းသည် နှေးကွေးလှပြီး တစ်ဖြည်းဖြည်းသာ ဖယ်ရှားနိုင်သည်။

၎င်းနှင့်ဆင်တူသူများ မနည်းလှပေ။ အနားတွင် တရားထိုင်နေသူအချို့သည် ယခင်က တက်ခဲ့ဖူးပြီး မအောင်မြင်ခဲ့သဖြင့် ဤနေရာတွင် ပြန်လည်အနားယူရင်း ပြန်လည်နာလန်ထူရန် တရားထိုင်နေကြသည်။

ပြန်လည်နာလန်ထူပြီးနောက် ထပ်မံ၍ တက်လှမ်းကြပြီး မည်သည့်အချိန်တွင် ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်ကို မသိရပေ။

ဤသည်ပင် ယုံမင်တံခါးဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မှသာ မြေအောက်ဘုံသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤမျှခက်ခဲသော စမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်ကျော်ရန် လူများစွာ ဆန္ဒရှိနေသည်မှာ အမှန်တကယ် နားမလည်နိုင်စရာပင် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၄၇၃) ပြီးပါပြီ။