တောင်တက်ရင်း ကျင့်စဉ်ပြုလုပ်နိုင်သေး

ယီထျန်းယွမ်သည် အငွေ့အသက်ပြင်းထန်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်စဉ်သမားများကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသူများဖြစ်ကြပြီး၊ အနည်းငယ်ရက်စက်မှုမရှိပါက ၎င်းတို့ကို ထိတ်လန့်စေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်သူများသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မဟုတ်ကြဘဲ၊ အလွန်ရက်စက်ကြမ်းတမ်းပြီး မည်သည့်အရာမဆို လုပ်ဆောင်နိုင်သူများဖြစ်ကြသည်။

တစ်ချက်တည်းဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှုနှင့် ရက်စက်မှုသည် တစ်နေရာလုံးကို ထိတ်လန့်အံ့သြသွားစေသည်။ ထျန်းလျန်ချန်တို့အတွက်ကတော့ ဤမြင်ကွင်းသည် သိပ်မထူးဆန်းပေ။ ယီထျန်းယွမ်၏ အင်အားကြီးမားမှုဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူတစ်ဦးကို အလွယ်တကူ ဖယ်ရှားနိုင်သည်မှာ မထူးဆန်းပေ။ သို့သော် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်ကို သူတို့ပင် မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။

“ဆေးလုံးလိုချင်သေးတဲ့သူ ဘယ်သူရှိသေးလဲ...” ယီထျန်းယွမ်သည် ထိတ်လန့်အံ့သြမှုဖြင့် မျက်နှာပေးများဖြစ်နေသော လူအုပ်ကို ကြည့်ကာ ထပ်မံမေးလိုက်သည်။

“လူးဘုန်း... မင်းကို ဂုဏ်မပြုတာကို မစွပ်စွဲနဲ့ဦး... သေစမ်း...” စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူတစ်ဦးသည် မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူ သုံးဦးသည် ချက်ချင်းပင် ယီထျန်းယွမ်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ယခင်သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသူနှင့် ဆက်ဆံရေးနီးကပ်သည်ဟု ထင်ရသည်။

ကျန်ရှိသော စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူများသည် ၎င်းတို့၏ အဖော်ထံသို့ သွားကြည့်ရင်း အနေအထားမည်မျှဆိုးရွားသည်ကို စစ်ဆေးနေကြသည်။

လူးဘုန်းသည် ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ်စူးစမ်းသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ယီထျန်းယွမ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်လာသူများကို ကြည့်ကာ သနားကရုဏာပြသည့် အပြုံးတစ်ခုကို ပြလိုက်သည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

ယီထျန်းယွမ်သည် လုံးဝသနားညှာတာမှုမရှိဘဲ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေါ့ပါးစွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ၎င်းတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကာ ခြေထောက်ကို အင်အားပြင်းပြင်းဖြင့် လွှဲရမ်းလိုက်သည်။ တစ်ဦးချင်းစီကို တစ်ကန်စီသာ ကန်လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းတို့သည် တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မမီလိုက်ဘဲ၊ ကျောက်နံရံပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိပြီး၊ မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းမရှိတော့ဘဲ အသက်ရှူသံမျှပင် မကျန်တော့ပေ။

“- ဘုန်းယွမ်ကို အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး၊ အတွေ့အကြုံ တစ်ဆယ့်တစ်သန်း၊ ဆန်းကြယ်မှတ်လေးထောင်ခုနှစ်ရာ၊ အပြစ်မှတ်ရှစ်ရာ ရရှိသည်။ ကောင်းကင်ဖယ်ရှားလက်ဖဝါး၊ ပြောင်းပြန်တိမ်ရေ ရရှိသည်။ ပစ္စည်းများအဖြစ် ကောင်းကင်ဖယ်ရှားလက်ဖဝါး၊ မြေငလျင်နင်းခြေလှမ်း၊ အားပြန်လည်ဖြည့်တင်းဆေးလုံး၊ အဆိပ်ပြေဆေးလုံး ရရှိသည်။”

“- လဲ့ချန်ကို အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး အတွေ့အကြုံ တစ်ဆယ့်ငါးသန်း၊ ဆန်းကြယ်မှတ်လေးထောင်ရှစ်ရာ၊ အပြစ်မှတ်ရှစ်ရာငါးဆယ်...”

“- ”

ထိုသုံးဦးသည် ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားကြပြီး၊ အသက်ရှင်ရန် တောင်းပန်ခွင့်ပင် မရလိုက်ပေ။ ယခုအကြိမ်တွင် ယီထျန်းယွမ်သည် ယခင်ကဲ့သို့ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်ရှိ ကျင့်စဉ်သမားများကို အနည်းငယ်လှည့်ပတ်ပြီး လွှတ်ပေးခဲ့သည့်ပုံစံမဟုတ်တော့ဘဲ၊ ချက်ချင်းသတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး လုံးဝမရပ်မနားပင် သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

ထိုနှစ်ခုသည် ကွဲပြားသည်။ ယခင်နေရာ၌ လူဦးရေနည်းပါးပြီး၊ တစ်ပတ်လှည့်ပတ်ပြီးနောက် သေမင်းနှင့် နီးစပ်သွားသည်မှာ ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ ထိုအခြေအနေတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ပါက ၎င်းသည် ၎င်းတို့၏ စွမ်းရည်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး သေဆုံးရန် ကံမတရားဟု ဆိုနိုင်သည်။

ယခုမူ ကွဲပြားသည်။ ဤနေရာ၌ ပြင်းထန်စွာ ထိတ်လန့်စေသည့် လုပ်ရပ်တစ်ခု မပြသပါက၊ ၎င်းတို့ကို တည်ငြိမ်အောင် မထိန်းသိမ်းနိုင်ပေ။

“ထပ်ရှိသေးလား...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် အတွေ့အကြုံအနည်းငယ်ပိုမိုရရှိနိုင်ပြီး၊ များများစားစား မဟုတ်သော်လည်း အနည်းငယ်စုဆောင်းရင်း များပြားလာနိုင်သည်ဟု သူသိထားသည်။

သုံးဦးကို ချက်ချင်းသတ်ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဤအကြိမ်တွင် တစ်နေရာလုံးကို အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ပြုတ်ကျသွားသူများကို စစ်ဆေးရန်သွားသူများထဲမှ တစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အော်လိုက်သည်။

“သေ... သေသွားပြီ...”

စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်၏ အဆင့်ခြောက်ခုနှင့် ခုနှစ်အထက်ရှိ သန်မာသူသုံးဦးကို ချက်ချင်းသတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိသူပင်လျှင် ဤသို့လွယ်ကူစွာ မလုပ်နိုင်ပေ။

အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ဖြစ်နိုင်သလား။ သို့သော် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူတစ်ဦးသည် ဤနေရာသို့ အဘယ်ကြောင့် လာရောက်မည်နည်း။

၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးများသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ အားလုံးသည် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုအပြင် ဒေါသတရားများလည်း ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဘာလဲ... မကျေနပ်ဘူးလား... နောက်တစ်ခေါက် လှုပ်ရှားမယ်ဆိုရင် ဦးနှောက်ကို နည်းနည်းလောက် သုံးကြပါ... ဦးနှောက်ဆိုတာ ကောင်းတဲ့အရာပဲ... မင်းတို့မှာ ရှိမယ်လို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်...” ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့ကို အေးဆေးစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ လူးဘုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ခုနက အကူအညီပေးဖို့ ထပြောပေးတာ ကျေးဇူးပဲ...”

“မင်းက ငါ့ကို ဆေးလုံးပေးခဲ့တာဆိုတော့ မင်းကို ကူညီတာက ငါ့တာဝန်ပဲ... ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာတော့ ငါ့အကူအညီမလိုဘူးထင်တယ်...” လူးဘုန်းသည် ပခုံးတစ်ချက်တွန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မိတ်ဆက်ရဦးမလား...”

သူသည် ထပ်မံထရပ်လိုက်သည်။ ယီထျန်းယွမ်၏ စွမ်းအားသည် သူ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ ထို့ကြောင့် မိတ်ဆက်လိုစိတ်ပေါက်လာသည်။ ယခင်ကမူ ယီထျန်းယွမ်ကို သာမန်လူတစ်ဦးဟု ထင်ထားပြီး မိတ်ဆက်ရန် မလိုအပ်ဟု ယူဆခဲ့သည်။

“ယီယွမ်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ရိုးရှင်းစွာ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

“လူးဘုန်း...”

လူးဘုန်းသည် ပြုံးလျက် ပြောပြီး၊ ထို့နောက် ကျန်သူများဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ယီညီလေးပြောတာ နားထဲဝင်တယ်... ဦးနှောက်ဆိုတာ ကောင်းတဲ့အရာပဲ... မင်းတို့အားလုံးမှာ ရှိမယ်လို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်... ငါအရင်ကတည်းက ပြောခဲ့ဖူးတယ်... ဘယ်သူ့ကိုမဆို တွေ့ရင်တွေ့ချင်း အနိုင်ကျင့်မနေနဲ့... တကယ်လို့ သံပြားကို ကန်မိသွားရင် မင်းတို့ပဲ အဆုံးသတ်သွားမှာပေါ့... အခုကြည့်စမ်း... ငါပြောတာ မမှားဘူးမဟုတ်လား...”

ထိုကျင့်စဉ်သမားများသည် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ပြောမထွက်ရဲဘဲ၊ ၎င်းတို့၏ စကားများကို ရင်ဘတ်ထဲတွင်သာ ထိန်းထားရသည်။

“ဘုန်းအစ်ကို... ဒီရောက်နေတဲ့ ကာလအတွင်းမှာ ဒီနေရာကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်သွားတဲ့သူ ရှိခဲ့လား...” ယီထျန်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။

“ရှိတာပေါ့... မကြာခင်ကတင် လူနှစ်ယောက်က အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်သွားကြတယ်... သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က ငါ့ထက်တောင် မမြင့်ဘူး... ဒါပေမဲ့ သူတို့ဖြတ်သွားနိုင်ခဲ့တယ်...” လူးဘုန်းသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ကြည့်ရတာတော့ နည်းစနစ်တစ်ခုခုလိုတယ်ထင်တယ်... ကျင့်စဉ်အဆင့်ကလည်း လိုအပ်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ နည်းစနစ်တချို့ကို အားကိုးရင် ဖြတ်ကျော်နိုင်တယ်... အကယ်၍ ဒီနေရာရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိရှိရင်တော့ ပိုပြီးလွယ်ကူလာလိမ့်မယ်...”

“ဂုဏ်သတ္တိဆိုတာက... အမှောင်ဂုဏ်သတ္တိလား...” ယီထျန်းယွမ်သည် ရှားပါးသည့် ဂုဏ်သတ္တိတစ်ခုကို ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်ရှားပါးသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းမှုဖြစ်ပြီး၊ အာကာသခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဆင်တူသည်။

“အင်း... ဒီလိုလည်း ပြောလို့ရတယ်... ဒါမှမဟုတ် ဒီနေရာရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ချုပ်ထိန်းနိုင်တဲ့ ဂုဏ်သတ္တိဆိုလည်း ရတယ်... ဒါဆိုရင် ပိုပြီးလွယ်ကူလာလိမ့်မယ်...” လူးဘုန်းသည် ၎င်းတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့ ကြိုးစားကြည့်ကြပေါ့... အားစိုက်ထုတ်ရင် ဖြတ်ကျော်နိုင်ပါတယ်...”

“ယီညီလေး... မင်းတို့ သတိထားရမယ်နော်... ဒီလူတွေအားလုံးကို မင်းက သတ်ဖြတ်ထားတာဆိုတော့ တကယ်လို့ မင်းတို့အပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျလာပြီး ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရသွားပြီး ခုခံလို့မရတဲ့ အခြေအနေမျိုးဆိုရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်...”

ဤစကားသည် လူးဘုန်းက စိတ်ထဲမှ ထုတ်ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ယီထျန်းယွမ်နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ရန် လိုလားပုံရသည်။ သန်မာသူတစ်ဦးနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ခြင်းသည် မည်သူအတွက်မဆို အကျိုးရှိသည်။

“သတိပေးတာ ကျေးဇူးပဲ...” ယီထျန်းယွမ်သည် အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ ဒီလိုအခွင့်အရေးမရှိတော့ဘူး...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ထျန်းလျန်ချန်တို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား... အခုတက်တော့မယ်... တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ အောင်မြင်အောင် ဖြတ်ကျော်မယ်... ဒီလိုယုံကြည်ချက်ရှိလား...”

“ရှိတာပေါ့...” ၎င်းတို့သည် အားပြည့်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး၊ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေကြသည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသည့် ကျင့်စဉ်သမားများသည် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် မျက်နှာပေးများဖြစ်နေကြပြီး၊ အများစုမှာ ရန်ငြှိုးဖွဲ့သည့် အကြည့်များဖြစ်နေသည်။

“တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အိပ်မက်မက်နေကြတာပဲ... ပထမအကြိမ်တည်းနဲ့ တက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေကြတာလား... တကယ့်ကို အူကြောင်ကြောင်ပဲ...”

“ဟီး... လူသစ်တွေဆိုတာ ဒီလိုပဲ အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေတာမဟုတ်လား... သူတို့ အပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျလာတဲ့အခါ ငါတို့က သူတို့ကို...”

“ကြည့်စမ်းပါဦး... ငါထင်တာကတော့ သူတို့ အမြင့်ငါးဆယ်ကျပ်ထက် ဘယ်လိုမှ မကျော်နိုင်ဘူး...”

၎င်းတို့၏ အကြည့်များသည် ယီထျန်းယွမ်တို့ဘက်သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး၊ အငွေ့အသက်ပြင်းထန်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့မှာ အနည်းငယ်သာဖြစ်ပြီး၊ အများစုသည် ဘေးမှ ကြည့်နေရုံသာဖြစ်ကာ အစကတည်းက လှုပ်ရှားရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြပေ။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် နောက်ပိုင်းတွင် အားနည်းချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူမည်ကို ဖယ်ရှားလို့မရပေ။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်အတွက်ကတော့ ဤအရာသည် သူနှင့် မည်သည့်ဆက်စပ်မှုမျှ မရှိပေ။ အကြောင်းမှာ သူသည် တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်သွားမည်ဖြစ်သည်။

မကြာမီတွင် ထျန်းလျန်ချန်တို့သည် ၎င်းတို့၏ အငွေ့အသက်များကို ပြန်လည်ထိန်းညှိပြီးနောက်၊ ချက်ချင်းပင် တက်ရန်စတင်လိုက်ကြသည်။ တက်စပြုလိုက်သည်နှင့် မည်းနက်သော အငွေ့များသည် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်စားနေသည်။

၎င်းတို့သည် သွားများကို တင်းတင်းကိုက်ထားရင်း၊ တစ်စက္ကန့်မျှ မရပ်တန့်ဘဲ အပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်သွားကြသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် နောက်ဆုံးမှ တက်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အတွင်းမှ စွမ်းအားတစ်ခုသည် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ၎င်းတို့သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာကာ တိုက်စားရန် ကြိုးစားနေသည်။

“ဝါးမျိုလိုက်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် တွန့်ဆုတ်မှုမရှိဘဲ မိုးကောင်းကင်ဝါးမျိုခြင်းနတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထွက်ပေါ်လာသော မည်းနက်သည့် အငွေ့များသည် လျင်မြန်စွာ သူ၏ အတွေ့အကြုံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့ကို အနည်းငယ်မျှ ထိခိုက်စေခြင်းမရှိသည့်အပြင်၊ သူ့အတွက် အကျိုးပင် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

“မဆိုးဘူး... တောင်တက်ရင်း ကျင့်စဉ်ပြုလုပ်နိုင်သေးတာပဲ...” ယီထျန်းယွမ်သည် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

အခန်း (၄၇၅) ပြီးပါပြီ။