မင်းတို့ရဲ့ အစွမ်းအစကို ပြစမ်းပါ

အခြားသူများအတွက်ဆိုလျှင် ဤနေရာသည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ယီထျန်းယွမ်အတွက်မူ ဤအခြေအနေသည် အလွယ်တကူ စုပ်ယူ၍ မိမိ၏ အတွေ့အကြုံအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သည့် အခွင့်အရေးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ထွက်ပေါ်လာသော မည်းနက်သော အငွေ့များ ပိုမိုများပြားလာသည်နှင့်အမျှ သူစုပ်ယူရရှိသော အတွေ့အကြုံမျတ်လည်း တစတစ တိုးပွားလာသည်။

“အငွေ့တွေကို အတင်းအကြပ် ဆွဲထုတ်လို့ မရတာ အကယ်နှမြောစရာပဲ... ဒီလိုသာဆို ဒီကျောက်သားကမ်းပါးကြီးကို အကုန်စုပ်ယူပြီး ပြိုကျအောင် လုပ်ပစ်လိုက်မှာ...”

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆက်လက်တက်ရင်း တွေးမိသည်။ အကယ်၍ သူစုပ်ယူခွင့်ရှိသည်ဆိုပါက မည်သည့်အရာကိုမဆို စုပ်ယူနိုင်သည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်ရှိသည်။

“အတွေ့အကြုံ ၇၀၀၀ မှတ်... ၈၀၀၀ မှတ်... ၉၀၀၀ မှတ်... ၁၀၀၀၀ မှတ်...”

သူသည် တစ်ဖြည်းဖြည်း တက်လာသည်နှင့်အမျှ အတွေ့အကြုံမျတ်လည်း တစတစ တိုးပွားလာသည်။ သူတစ်ခါမှ အလျင်စလို တက်မသွားခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအခြေအနေသည် သူ့အတွက် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ အတွေ့အကြုံတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်များသည် သူစုပ်ယူနိုင်သည့်ပမာဏကို မကျော်လွန်သရွေ့ ဤအရာသည် သူ့အတွက် ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုပင်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ထျန်းလျံချန်တို့၏ နောက်မှ မမြန်မနှေး တက်နေရင်း သူတို့ကို ကျော်တက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။ ထျန်းလျံချန်တို့က မည်မျှမြန်မြန် တက်နိုင်သည်ဆိုပါက သူလည်း ထိုမြန်နှုန်းအတိုင်းသာ တက်သွားသည်။

အစပိုင်းတွင် ထျန်းလျံချန်တို့သည် အင်အားအပြည့်ဖြင့် အပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်သွားကြသည်။ သို့သော် အထက်သို့ တက်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့၏ အရှိန်သည် တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာသည်။ ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် အတောင်သုံးဆယ်မြင့်သော နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ အဆိုအရ အကယ်၍ အမြင့်ဆုံးမှာ အတောင်ငါးဆယ်ထက် မကျော်လွန်နိုင်ဟူသည့် အမြင်နှင့် ယှဉ်လျှင် အတောင်နှစ်ဆယ်ခန့်သာ လိုအပ်တော့သည်။

အတောင်နှစ်ဆယ်မြင့်သော အကွာအဝေးသည် ပုံမှန်အခါတွင်ဆိုလျှင် တစ်ချက်အသက်ရှူသံမပြတ်မီ အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်သည့် အကွာအဝေးသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ ၎င်းတို့သည် တစ်လက်မစီ တဖြည်းဖြည်း တက်နေရသည်။ အကယ်၍ ဆက်လက်တက်သွားမည်ဆိုပါက အတောင်တစ်ရာမြင့်သော နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ထိုနေရာတွင် မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များကို တွေ့မြင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ထိုမည်းနက်သော တိမ်တိုက်နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလိုပါက အနည်းဆုံး အတောင်တစ်ရာမြင့်အောင် တက်ရမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ထိုနေရာနှင့် အကွာအဝေးမှာ အနည်းငယ် ဝေးကွာနေသေးသည်။ ၎င်းတို့၏ တက်နှုန်းသည် တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာပြီး အတောင်တစ်ရာအထိ တက်ရောက်ရန်မှာ အမှန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ဆက်လက်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့သည် အတောင်လေးဆယ်မြင့်သော နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အတောင်ငါးဆယ်အထိ ဆက်လက်တက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ အခြေအနေမှာ ယခုအခါ အနည်းငယ် ဆိုးရွားလာပြီဖြစ်သည်။ မည်းနက်သော အငွေ့များသည် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်မှာ အနည်းငယ် မည်းမှောင်လာသည်။ သို့ရာတွင် ၎င်းတို့သည် ဆက်လက်ခံနိုင်ရည်ရှိရင်း အထက်သို့ တက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်လုံးကို မှေးကျဉ်းကာ ဤအခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဤနေရာရှိ အခြေအနေသည် အောက်ပိုင်းနယ်မြေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်ကို သူရရှိသော အတွေ့အကြုံမှတ်များမှတစ်ဆင့် သိရှိခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူရရှိသော အတွေ့အကြုံမှတ်များသည် တစ်ကြိမ်လျှင် နှစ်သောင်းမှ သုံးသောင်းအထိ ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေသည် မည်မျှခက်ခဲကြောင်း သက်သေပြလျက်ရှိသည်။

ဤသို့ဖြစ်နေသည့်အတွက် အတောင်ငါးဆယ်သည် ၎င်းတို့၏ အဆုံးစွန်အမှတ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်မှာ အံ့သြစရာမရှိပေ။ ထျန်းလျံချန်တို့အတွက် ဤအမြင့်သည် ကြီးမားသော အဆုံးစွန်အမှတ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဆက်လက်တက်နိုင်မည်လား ဆိုသည်မှာ သီးခြားဆွေးနွေးရမည့် အကြောင်းအရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

“ဟီးဟီး... ကြည့်စမ်း... သူတို့ မခံနိုင်တော့ဘူး... အတောင်ငါးဆယ်ကို ဘယ်လိုမှ ကျော်နိုင်မယ်မထင်ဘူး...”

“အမှန်ပဲ... ပထမဆုံးအကြိမ်မှာ အတောင်ငါးဆယ်ကို ကျော်နိုင်သူဆိုတာ လက်ချိုးရေလို့ရတယ်... ငါတော့ သူတို့ အတောင်ငါးဆယ်ကို ကျော်နိုင်မယ်လို့ မယုံဘူး...”

အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ထျန်းလျံချန်တို့သည် အတောင်ငါးဆယ်ကို မကျော်နိုင်ဟု ဆိုကြသည်။

“ညီအစ်ကိုတွေ... အပေါ်ကို အတင်းတက်ကြရမယ်... ဒီလူတွေ ငါတို့ကို အထင်သေးအောင် လုံးဝမလုပ်ရဘူး...” ထျန်းလျံချန်က အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မည်းနက်သော အငွေ့များကို အတင်းဖိထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆက်လက်တက်ရင်း ၎င်း၏ အရှိန်သည် နှေးကွေးမသွားဘဲ ယခင်ထက် အနည်းငယ် ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။

“ဟုတ်တယ်... ငါတို့က ဘယ်သူ့ကိုမှ မယှဉ်နိုင်ဘူးဆိုတာ မဖြစ်စေရဘူး...” ယန်ကျီကျီက အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ရင်း ဆက်လက်တက်နေသည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ စွမ်းအားကို ပြသလိုကြသည်။

လျံဟူက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ၎င်း၏ စိတ်အာရုံကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။

ဤခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်အောက်တွင် ၎င်းတို့သည် တစတစ အရှိန်မြင့်တက်လာပြီး အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီး၏ အံ့အားသင့်သော အကြည့်များအကြား တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် အတောင်ငါးဆယ်အထိ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤအခြင်းအရာသည် အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကို မျက်လုံးပြူးသွားစေပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ အံ့သြသွားစေသည်။ ၎င်းတို့သည် တကယ်ပင် ထိုအမြင့်သို့ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ယီထျန်းယွမ်သည် အောက်ဘက်မှ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း ၎င်းတို့၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားသည် အမှန်တကယ် ထူးချွန်ပြီး ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးသည် ခိုင်မာလှသည်ဟု ခံစားမိသည်။ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာနိုင်ခြင်းမှာ ၎င်းတို့သည် များစွာသော အတွေ့အကြုံများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ကို မည်သို့ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း။

တစ်လျှောက်လုံး ၎င်းတို့၏ အခြေအနေများသည် ယီထျန်းယွမ်ကို အလွန်ကျေနပ်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ၎င်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်ရန် စိတ်ကူးထားမိသည်။ သူလူရွေးချယ်ရာတွင် အဓိကထားသည်မှာ စိတ်နှလုံးဖြစ်သည်။ စိတ်နှလုံးမခိုင်မာပါက စွမ်းရည်မည်မျှထူးချွန်စေကာမူ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။

ကျင့်စဉ်လမ်းခရီးသည် ရှည်လျားလှသည်။ ခိုင်မာသော ယုံကြည်ချက်မရှိပါက အောင်မြင်ရန်မှာ အမှန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

“ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား... တကယ်ကြီး အတောင်ငါးဆယ်ကို ကျော်သွားကြတယ်လား...”

“တကယ်ကြီး အတောင်ငါးဆယ်ကို ကျော်သွားပြီ... ဒါပေမယ့် ဒါကဘာများဖြစ်လဲ... ငါတော့ သူတို့တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ အောင်မြင်အောင် တက်နိုင်မယ်လို့ မယုံဘူး...”

“အကယ်လို့ သူတို့တကယ်ကြီး အောင်မြင်အောင် တက်နိုင်ခဲ့ရင်... ငါတော့ နောက်ဆို ကင်းမြီးကောက်ထောင်ပြီး လမ်းလျှောက်မယ်...”

လူအုပ်ကြီးသည် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေရင်း ၎င်းတို့သည် ယခင်ပြောဆိုခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြောဆိုကြသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းတို့သည် လောင်းကစားတစ်ခုခုကို မလုပ်ထားခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့သည် ဆုံးရှုံးမှုကြီးကြီးမားမားကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

လူအုပ်၏ အံ့အားသင့်သော အကြည့်များအကြား ၎င်းတို့သည် ဆက်လက်တက်နေကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ အရှိန်သည် တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာသည်။ ခြောက်ဆယ့်ငါးတောင်အထိ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျင့်စဉ်အဆင့်အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သော ယန်ကျီကျီက မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားကာ ဆက်လက်တက်ရန် ကြိုးစားစဉ် တစ်ဖက်လက်မှာ အားမရှိတော့သဖြင့် အထက်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။

“ယန်ကျီကျီ...”

ထျန်းလျံချန်တို့၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားပြီး ယန်ကျီကျီ ပြုတ်ကျသွားသည့် အခြေအနေသည် အနည်းငယ် ဆိုးရွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် သတိလစ်တော့မည့်ပုံပေါ်ပြီး ဤသို့ဆက်လက်ဖြစ်ပျက်နေပါက ပြုတ်ကျရာမှ သေဆုံးခြင်းမရှိသည့်တိုင် အနည်းဆုံး ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကြိုးတစ်ချောင်းထွက်ပေါ်လာပြီး ယန်ကျီကျီကို ဆွဲယူကာ ပြန်လည်ဆွဲတင်လိုက်သည်။ ထိုကြိုးကို ပစ်လိုက်သူမှာ ယီထျန်းယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အခွင့်အရေးကို သိမ်းကျုံးလိုက်ပြီး ယန်ကျီကျီကို ပြန်လည်ဆွဲတင်ကာ မိမိ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်သားကမ်းပါးမှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ စွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းသည် ယခင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။ သို့သော် ထိုစွမ်းအင်များအားလုံးကို သူက အတွေ့အကြုံအဖြစ် ပြောင်းလဲစုပ်ယူလိုက်ပြီး ၎င်းသည် သူ့အတွက် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ အတွေ့အကြုံတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

“အာ... လူတစ်ယောက်ကို ကုန်းပိုးပြီး တက်ဖို့ ကြံရွယ်နေတာလား... ဒီလိုဆို ပိုမြန်မြန် သေမှာပဲ မသိဘူးလား...”

“တကယ့်အမိုက်စားပဲ... လူတစ်ယောက်ကို ကုန်းပိုးပြီးတောင် တက်နိုင်သူဆိုတာ ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... ဒီကောင်လည်း ခြွင်းချက်ဖြစ်မယ်လို့ မထင်ဘူး...”

အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်သည် ရက်စက်စွာ ရယ်မောကြပြီး ၎င်းတို့၏ ရယ်သံများသည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေသည်။

“ယီညီငယ်... အမြန်ဆုံး လူကို လွှတ်ချလိုက်ပါ... ဒီလိုလုပ်ရင် မင်းရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးက ပိုလေးလာမှာ... ဒီယုံမင်တံခါးမှာ တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်ကျော်ရင် အဆင်ပြေပေမယ့် တစ်ယောက်ထပ်ဆောင်လာရင် အကျိုးသက်ရောက်မှုက နှစ်ဆဖြစ်သွားပြီး ဆက်တက်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး...” လူးဖုန်းက အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။

လူအားလုံးက ယီထျန်းယွမ်သည် အလွန်မာနကြီးပြီး ဤနေရာ၏ အခြေအနေကို နားမလည်သည့် လူသစ်တစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤမျှမိုက်မဲသော လုပ်ရပ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့၏ စကားများကို နားထဲမဝင်သလို ဆက်လက်တက်နေရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဆက်တက်ကြစမ်းပါ... မင်းတို့ရဲ့ အစွမ်းအစကို ငါ့ကို ပြစမ်းပါ...”

ထျန်းလျံချန်တို့သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ယခင်က သတိပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော စကားများကို ပြန်လည်ရုတ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်၏ ခိုင်မာသော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့သည် ခေါင်းကို အတင်းညိတ်ပြီး အင်အားအပြည့်ဖြင့် ဆက်လက်တက်သွားကြသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ရာထူးဂုဏ်သိက္ခာမြင့်တက်လာပြီး ၎င်းတို့သည် သူ့စကားကို နာခံရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့၏ နောက်မှ မမြန်မနှေး တက်နေရင်း ၎င်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် နှစ်ဆဖြစ်သွားသော်လည်း ၎င်းသည် သူ့အတွက် အတွေ့အကြုံမျတ်ကို ပိုမိုစုပ်ယူရုံသာ ဖြစ်သည်။

အခန်း ၄၇၆ ပြီးပါပြီ။