လူတစ်ယောက်တည်းနှင့် သုံးယောက်ကို ထမ်းတင်ခြင်း

ထျန်းလျန်ချန်နှင့် လီဟူးတို့သည် အားကုန်သုံးကာ အပေါ်သို့ တက်လှမ်းနေကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်ကမူ နောက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ လိုက်လာရင်း စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေသည်။ မကြာမီမှာပင် ယန်ကျီဝမ်သည် တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်လည်လာသည်။ သူသည် အစောပိုင်းတွင် အမှန်တကယ်ပင် သတိလစ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် ပြန်လည်သက်သာလာပြီးမှ သတိပြန်ရလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သတိပြန်လည်လာသည်နှင့် ယီထျန်းယွမ်က သူ့ကို ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဆွဲထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်လှမ်းချင်း အပေါ်သို့ တက်လှမ်းနေပုံမှာ အလွန်ပင်ခက်ခဲလှသည့်ပုံပေါက်သည်။

“ယီညီ... မင်းဒါဘာလုပ်နေတာလဲ... ငါ့ကို မြန်မြန်ချပေးပါ... ဒီလိုဆို မင်းကို ဆွဲချမိမှာပေါ့...” ယန်ကျီဝမ်သည် သတိပြန်လည်လာပြီး အားနည်းနေသော အသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဒီမှာ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူပြီး ပြန်လည်သန်စွမ်းလာရုံပဲ... အားပြန်ပြည့်လာရင် ဆက်တက်လို့ရတယ်... ဒါပဲ...” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ အပေါ်ရောက်အောင် တက်ရမယ်... ဒုတိယအကြိမ် ထပ်တက်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ယီထျန်းယွမ်၏ ဤစကားများသည် သူတို့အားလုံးကို အံ့အားသင့်စေရုံသာမက အောက်ဘက်ရှိ လူအားလုံးကိုပါ ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။ ပထမအကြိမ်တွင်ပင် အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်ဟူသော စကားမျိုးကို ပြောရဲသလား။

ယခုအချိန်ထိ တစ်ကြိမ်တည်းဖြတ်ကျော်နိုင်သူကို သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ အကယ်၍ အလွန်ထူးချွန်သော စွမ်းအားရှင်ဖြစ်သည်ဆိုလျှင်၊ ဥပမာ အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူဖြစ်မှသာ တစ်ကြိမ်တည်း ဖြတ်ကျော်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်တို့တွင် ထိုသို့သော အဆင့်ရှိသည်ဟု သူတို့ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ထိုသို့သော စွမ်းအားရှိသူများသည် ဤနေရာတွင် ဘုရင်အဖြစ်ပင် နေရာယူနိုင်သည်။ မြေအောက်ဘုံသို့ ဆင်းသွားရန်မှာ မိမိကိုယ်ကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ခြင်းသာဖြစ်လိမ့်မည်။

“ငါ နားမလည်ဘူးလား... သူတို့ တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ဖြတ်ကျော်မယ်တဲ့လား...”

“မင်း နားကြားဘူးလား... အဲဒီကောင်က တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ဖြတ်ကျော်မယ်လို့ ပြောတာ... လူအနည်းငယ်ကို သတ်လိုက်ရုံနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ သိပ်တော်တယ်ထင်နေတာလား...”

“သူတို့ဘာလုပ်လုပ် ငါတို့ကြည့်နေရုံပဲ... သူတို့ မျက်နှာပြောင်ပြီး ရှက်စရာဖြစ်တာကို ကြည့်လိုက်ကြတာပေါ့... တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ဖြတ်ကျော်မယ်ဆိုတာ နေ့ခင်းကြောင်တောင် အိပ်မက်မက်နေတာပဲ...”

သူတို့သည် အေးစက်စွာ ပြောင်လှောင်ကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်တို့သည် မဖြစ်နိုင်သည့်အရာကို လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားကြသည်။

“ယီညီ...”

ထျန်းလျန်ချန်တို့သည် ယီထျန်းယွမ်၏ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော စကားများကြောင့် စိတ်အားတက်ကြွလာသည်။ သူ၏ စကားများသည် အားအပြည့်ရှိပြီး ယုံကြည်မှုကို အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် အားကို ပိုမိုထည့်ကာ အပေါ်သို့ ဆက်လက်တက်လှမ်းသွားကြသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် လီဟူးသည် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ဤနေရာတွင် တက်လှမ်းရန် နည်းစနစ်လိုအပ်သော်လည်း အဓိကအားဖြင့် ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ၎င်းတို့ကို ထောက်ပံ့ရန် အခြေခံအနေဖြင့် လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယန်ကျီဝမ်သည် ပထမဆုံး မထိန်းနိုင်ခဲ့ပြီး လီဟူးကမူ နောက်မှ လိုက်လာသည်။

နည်းစနစ်မရှိသည့်အခါ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည်သာ အကောင်းဆုံး စွမ်းအားဖြစ်သည်။

“ဟမ်...”

လီဟူးသည် ညည်းတွားလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျောက်နံရံကို မဆုပ်ကိုင်နိုင်တော့ဘဲ အောက်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်၏ ကြိုးသည် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ သူ့ကို ချည်နှောင်လိုက်ပြီး ဆွဲယူကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဆွဲထားလိုက်သည်။

ဤအခါတွင် ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်သည် နှစ်ဆတက်လာပြီး ဆက်လက်ပြီး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထပ်မံတိုးလာသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ ယခုလက်ရှိ စုပ်ယူနိုင်သည့် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“အတွေ့အကြုံအမှတ် ၉၀,၀၀၀၊ ၉၅,၀၀၀၊ ၁၀၀,၀၀၀...”

ဆန်းကြယ်မှတ်များ ထပ်မံတိုးလာခြင်းမရှိဘဲ ဤမျှလောက် အံ့အားသင့်ဖွယ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤစွမ်းအင်သည် စုပ်ယူမှု၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ဆိုလိုသည့် အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ မိုးကောင်းကင်ဝါးမျိုခြင်းနဂါးနတ်ဘုရားစွမ်းရည်၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းကို အမှောင်နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ဖြင့် ထပ်မံတိုးမြှင့်နိုင်သည်။ ဤနှစ်ခုသည် အချင်းချင်း ထပ်ပေါင်းနိုင်သည်။

မဟူရာပင်လယ်နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကမူ လုံးဝထပ်ပေါင်းမရပေ။

“အမှောင်နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားကျင့်စဉ်... ဖွင့်လိုက်...”

အမှောင်နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ စုပ်ယူမှုအာနိသင်သည် ချက်ချင်းပင် သိသာစွာ တိုးတက်လာသည်။ သို့သော် စုပ်ယူသည့် အတွေ့အကြုံအမှတ်များသည် တိုးလာခြင်းမရှိပေ။ အကြောင်းမှာ ဤအခြေအနေတွင် ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်သည် ထိုမျှသာရှိပြီး၊ သူသည် ကြိုတင်ဖွင့်ထားကာ ဆက်လက် အပေါ်သို့ တက်လှမ်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

အပေါ်သို့ တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းလာတိုင်း ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်သည် တဖြည်းဖြည်း တိုးလာသည်။ ၎င်းသည် အကြီးမားဆုံး စိန်ခေါ်မှုဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် အောက်ဘက်ရှိ လူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်အံ့အားသင့်ဖွယ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ လူတစ်ယောက်ကို ဆွဲထားပြီး အပေါ်သို့ တက်လှမ်းနေရုံပင်လျှင် ခက်ခဲလှပြီဖြစ်ရာ ယခုမူ လူနှစ်ယောက်ကို ဆွဲထားပြီး တက်လှမ်းရန် ကြံစည်နေသည်။

“ဆယ်ကျပ်ကျော်တက်ရင် သူပြုတ်ကျမှာပဲ... လူနှစ်ယောက်ကို တစ်ပြိုင်နက် ဆွဲထားတာ သေဖို့လုပ်တာနဲ့ မတူဘူးလား...”

သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် ယီထျန်းယွမ်သည် ဤမျှထိ မထိန်းနိုင်ဟု အဆုံးအဖြတ်ပေးလိုက်ကြသည်။

“ယီညီ... မင်း...”

“အေးအေးဆေးဆေး အနားယူပြီး အားပြန်ရလာအောင် လုပ်ပါ... စကားပြောဖို့ အားသုံးနေမယ့်အစား မြန်မြန်ပြန်လည်သန်စွမ်းပြီး ဆက်တက်လာခဲ့...” ယီထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျီဝမ်နှင့် လီဟူးတို့သည် ထပ်မံစကားမပြောတော့ဘဲ၊ မျက်လုံးထဲတွင် ပြတ်သားသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူတို့သည် ဆေးလုံးများကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်သန်စွမ်းလာရန် ကြိုးစားကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်ပြောသည့်အတိုင်း စကားပြောဖို့ အားသုံးနေမည့်အစား မြန်မြန်ပြန်လည်သန်စွမ်းရန်သာ အာရုံစိုက်ကြသည်။

ထျန်းလျန်ချန်သည် ဤဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး သွားများကို ကြိတ်ကာ ဆက်လက်တက်လှမ်းသွားသည်။ သူသည် အနည်းငယ်မျှ ပိုမိုမြင့်အောင် တက်နိုင်ရန် မျှော်လင့်သည်။ သူသည် တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းနေရင်း ယီထျန်းယွမ်ကမူ နောက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ လိုက်လာသည်။ သူ မည်မျှ နှေးကွေးသည်ဖြစ်စေ ယီထျန်းယွမ်ကလည်း ထိုမျှပင် နှေးကွေးစွာ လိုက်လာသည်။ ထိုအခါ သူသည် မိဘတစ်ဦးကဲ့သို့ ဂရုစိုက်ပေးနေသည့်ပုံ ပေါက်သည်။

“ကျွန်တော် အားပြန်ရလာပြီ... ဆက်တက်လို့ ရပြီ...” ယန်ကျီဝမ်သည် အားပြန်လည်သန်စွမ်းလာပြီဟု ခံစားရပြီး ဆက်လက်တက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က စကားမပြောဘဲ ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်ပြရုံဖြင့် ယန်ကျီဝမ်အား ဆက်လက်တက်လှမ်းခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ယန်ကျီဝမ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်ယိမ်းလိုက်ပြီး ကျောက်နံရံကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ စွမ်းအင်၏ တိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူသည် လက်လွတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း ထိုမည်းမှောင်သော အငွေ့များကို ဖိနှိပ်ကာ ဆက်လက်တက်လှမ်းသွားနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အချိန်ကြာရှည် မထိန်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ အနည်းဆုံး ယီထျန်းယွမ်ထံတွင် အမြဲတမ်း ဆွဲထားခံရမည်ကို မလိုလားခဲ့ပေ။

ယန်ကျီဝမ်ထွက်သွားပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်သည် ချက်ချင်းပင် ဖိအားသက်သာသွားသည်။ သူထံမှ ထွက်ခွာပြီး ဆက်လက်တက်လှမ်းသူများသည် စွမ်းအင်ကို သူ့ထံသို့ ထပ်ပေါင်းမပို့တော့ပေ။

မကြာမီမှာပင် လီဟူးလည်း အားပြန်လည်သန်စွမ်းလာသည်။ သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်ယိမ်းလိုက်ပြီး ဆက်လက်တက်လှမ်းသွားသည်။ စကားများစွာ ပြောမည့်အစား လုပ်ဆောင်မှုဖြင့် သက်သေပြခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။

“ဟမ်...”

ထျန်းလျန်ချန်သည် နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လေထဲမှ ပြုတ်ကျလာသည်။ ယီထျန်းယွမ်က သူ့ကို ဆွဲယူကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ချည်နှောင်ထားလိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် သူသည် လူသုံးယောက်ကို တစ်ပြိုင်နက် ထမ်းတင်နေရခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျန်နှစ်ဦးသည်လည်း မထိန်းနိုင်တော့ပါက သူသည် အမှန်တကယ်ပင် သုံးယောက်ကို ထမ်းတင်ကာ အပေါ်သို့ တက်လှမ်းရမည်ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေသည် အချိန်ကြာရှည် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ အပေါ်ဘက်သို့ တက်လာသည်နှင့်အမျှ စွမ်းအင်ဖိအားသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယန်ကျီဝမ်သည် ထပ်မံမထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လက်လွတ်ကာ ပြုတ်ကျလာပြီး ယီထျန်းယွမ်က သူ့ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။

လီဟူးလည်း ထိုနည်းတူပင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပြုတ်ကျလာပြီး ယီထျန်းယွမ်က သူ့ကို ဆွဲထားကာ အပေါ်သို့ ဆက်လက်ဆွဲတင်သွားသည်။

ဤသို့ဖြင့် သုံးဦးစလုံးကို ယီထျန်းယွမ်က ဆွဲတင်ထားရပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် တောင်ကျောက်နံရံအမြင့် ၆၀ မှ ၇၀ တောင်အထိ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ ထူးကဲလှသည့် အောင်မြင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤနေရာရှိ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ စွမ်းအားရှင်များထက်ပင် သာလွန်သည်။

“ကောင်းပြီ... အခု ငါ့အလှည့်ရောက်ပြီ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် မမြန်မနှေး တစ်လှမ်းချင်း အပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားသည်။

အောက်ဘက်ရှိ လူများသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် လူသုံးယောက်ကို ဆွဲထားရင်း အပေါ်သို့ တက်လှမ်းနေပြီး၊ အမြန်နှုန်းကိုလည်း တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားနိုင်သည်ကို မြင်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် သူသည် ပေါ့ပါးလှသည့်ပုံစံဖြင့် တက်လှမ်းနေသည်ကို တွေ့ရသည့်အခါ သူတို့သည် သွေးအန်ချင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

“ဒါ ဘယ်လိုအခြေအနေလဲ... သူ တကယ်ပဲ လူသုံးယောက်ရဲ့ ဖိအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ဆက်တက်နိုင်နေတာလား...”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူ တကယ်ပဲ အပေါ်ရောက်အောင် တက်နိုင်မှာလား...”

“ငါလည်း သူ့ရဲ့အဖော်ဖြစ်ချင်တယ်... ဒီလိုဆွဲထားပြီး တက်သွားရရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ...”

သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုသည် မယွင်းမတိမ်း ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် လူးထျန်သည် ယီထျန်းယွမ်ကို မိုက်မဲသူဟု ထင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခုမှ တကယ့်မိုက်မဲပြီး မသိနားမလည်သူများသည် သူတို့ပင်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

သူတို့တွင် ထိုသို့သော စွမ်းအားမရှိသည့်အတွက် ဤသို့ တွေးမိခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်တွင် ထိုစွမ်းအားရှိပြီး၊ လူသုံးယောက်ကို တစ်ယောက်တည်းဖြင့် ထမ်းတင်ကာ အပေါ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်သည်။ သူတို့တွင်ကား ထိုသို့လုပ်နိုင်စွမ်းရှိပါမည်လား။

အခန်း (၄၇၇) ပြီးပါပြီ။