စုပ်ယူပြီးသွားပြီလား။

မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များ တဖြည်းဖြည်း ပါးလျလာသည်နှင့်အမျှ ယုံမင်တံခါးအောက်ဘက်ရှိ ကျင့်စဉ်သမားများသည် အမြင့်တစ်နေရာတွင် ရှိနေသူတစ်ဦး၏ အရိပ်ကို စတင်မြင်တွေ့လာကြပြီး မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များသည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထိုမည်းနက်သော အငွေ့များ ပိုမိုပါးလျလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့သည် ထိုတိမ်တိုက်များကို အဆုံးမဲ့စုပ်ယူနေသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအခါ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မှင်တက်မိသွားကြသည်။

၎င်းတို့သည် မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များ ရုတ်တရက် ပါးလျသွားသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း ယီထျန်းယွမ်က အသက်မမြတ်သည့်အလား ထိုအငွေ့များကို အဆုံးမဲ့စုပ်ယူနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ... သူက မည်းနက်တဲ့ တိမ်တိုက်တွေကို စုပ်ယူနေတာလား... အရင်က ဒီတိမ်တိုက်တွေက သူ့ဆီကို မရောက်လာဘူးမဟုတ်လား... အခုဘယ်လိုဖြစ်ပြီး စုပ်ယူနိုင်နေတာလဲ...”

“အဲဒီ သုံးယောက်လည်း မရှိတော့ဘူး... သူတို့တွေ ထိပ်ကို အောင်မြင်စွာ ရောက်သွားပြီထင်တယ်... ဒါပေမယ့် ဒီကောင်ကျ ပြန်ဆင်းလာပြီး မည်းနက်တဲ့ တိမ်တိုက်တွေကို စုပ်ယူနေတာလား...”

“ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ... ဒီလောက် တိမ်တိုက်တွေကို အများကြီး စုပ်ယူပြီးတာတောင် ဘာမှ မဖြစ်သွားဘူးလား...”

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မှင်တက်မိသွားကြပြီး အံ့အားသင့်မှုတစ်ခုပြီးဆုံးသည်နှင့် နောက်ထပ် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုက ၎င်းတို့ကို ထပ်မံတုန်လှုပ်စေသည်။ ဤအံ့အားသင့်မှုများသည် အဆုံးမရှိသည့်အလား ဖြစ်ပြီး ယီထျန်းယွမ်သည် ပို၍ပင် လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူနေသည်။

၎င်းတို့သည် ထိုမည်းနက်သော တိမ်တိုက်များကို အနည်းငယ်သာ ထိတွေ့မိလျှင်ပင် သေမလို နာကျင်မှုကို ခံစားရသည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်ကမူ အဆုံးမဲ့ စုပ်ယူနေပြီး ၎င်းသည် လူသားမဟုတ်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်၏ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များကို အဆုံးမဲ့ စုပ်ယူလျက်ရှိသည်။ ထိုတိမ်တိုက်များသည် တဖြည်းဖြည်း ပါးလျလာသည်။ သူသည် အခြားသူများ၏ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ဤအရာသည် ၎င်း၏ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းကို လက်လွှတ်ခံမည်မဟုတ်ပေ။

“ဒီကောင်လေး...”

လူးဖုန်းသည် တစ်ဝက်ကျော်ခန့် တက်လာပြီးဖြစ်ပြီး ယီထျန်းယွမ်သည် မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များကို အဆုံးမဲ့ စုပ်ယူနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သို့သော် ၎င်းသည် အရှိန်နှေးကွေးမသွားဘဲ အထက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆက်လက်တက်သွားသည်။ အထူးသဖြင့် မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဤယုံမင်တံခါးကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“ငါတို့လည်း တက်ကြစို့... ခဏလေးနေရင် မည်းနက်တဲ့ တိမ်တိုက်တွေ ပျောက်သွားတော့မယ်...”

ထိုအခါ ကျင့်စဉ်သမားအချို့သည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလာကြပြီး အထက်သို့ အလျင်အမြန် တက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ယုံမင်နယ်မြေသို့ သွားရောက်လိုကြသည်။ ယခု မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းသည် ၎င်းတို့အတွက် အကောင်းဆုံး ထွက်ခွာရန် အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။

ထိုတိမ်တိုက်များ မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်လည်စုဝေးလာမည်ကို ၎င်းတို့ မသိရှိကြပေ။ ယခုအခါ ၎င်းတို့သိထားသည်မှာ မကြာမီ ထိုတိမ်တိုက်များ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

မကြာမီတွင် ၎င်းတို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လျင်မြန်စွာ တက်လာကြပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အရှိန်ပြိုင်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များ ပြန်လည်စုဝေးလာမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး ထိုအခါတွင် ၎င်းတို့သည် ထိုအငွေ့များ၏ ထိုးဖောက်မှုကို မခံနိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေသည် သိပ်မကြာရှည်ခံပေ။ ယီထျန်းယွမ်သည် မကြာမီတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များကို အကုန်လုံး စုပ်ယူပြီးစီးသွားပြီး ယုံမင်မီးတောက်၏ ကျွမ်းကျင်မှုအမှတ်များကို သိန်းနှင့်ချီအား တိုးပွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်းနက်သော အငွေ့များ မရှိတော့ပေ။

ထို့အပြင် ကျောက်သားကမ်းပါးအတွင်းမှ စွမ်းအင်များပင် ထွက်ပေါ်မလာတော့သဖြင့် သူသည် အတွေ့အကြုံမှတ်များကို အနည်းငယ်မျှ မရရှိနိုင်တော့ပေ။

“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... အကုန်ပျောက်သွားပြီလား...”

ယီထျန်းယွမ်သည် မှင်တက်မိသွားသည်။ မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို နားလည်နိုင်သော်လည်း ကျောက်သားကမ်းပါးအတွင်းမှ စွမ်းအင်များပါ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ မည်သို့ဖြစ်ပေါ်သွားသည်ကို သူနားမလည်ပေ။

“အပြင်က မည်းနက်တဲ့ တိမ်တိုက်တွေနဲ့ အထဲက ထွက်လာတဲ့ စွမ်းအင်တွေက ဆက်စပ်နေတာလား...”

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်ခုံးတွန့်လျက် တွေးတောနေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ဤနေရာရှိ စွမ်းအင်များကို အကုန်လုံး စုပ်ယူပြီးစီးသွားပြီဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ ဆက်လက်နေနေရန် အဓိပ္ပါယ်မရှိတော့ပေ။

သူ၏ အောက်ဘက်တွင် တက်လာနေသော ကျင့်စဉ်သမားများသည် ယခင်အတိုင်း နှေးကွေးစွာ တက်နေကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ထူးဆန်းတယ်... အထဲက ထွက်လာတဲ့ မည်းနက်တဲ့ အငွေ့တွေက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်မလာတော့ဘူးဘာလို့လဲ...”

“မင်းလည်း ခံစားမိတာလား... ငါက ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ထင်နေတာ... မင်းလည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးလား...”

“ဟုတ်တယ်... ငါလည်း ဘာမှမခံစားရတော့ဘူး... ကောင်းကင်က ဖိအားပေးနေတဲ့ ခံစားချက်အနည်းငယ်ကလွဲလို့ မည်းနက်တဲ့ အငွေ့တွေရဲ့ ထိုးဖောက်မှုက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ...”

၎င်းတို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေကြသည်။ ယခုအခါ ကောင်းကင်မှ ဖိအားပေးနေသည့် ခံစားချက်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ၎င်းသည် ၎င်းတို့အား ပျံသန်းမှုကို ဟန့်တားနေသည်။ သို့သော် ဤဖိအားသည် ၎င်းတို့အတွက် ခံနိုင်ရည်ရှိသေးပြီး မည်းနက်သော အငွေ့များ၏ ထိုးဖောက်မှုကို အဆက်မပြတ် ခံစားနေရခြင်းထက် များစွာ သာလွန်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အထဲက စွမ်းအင်တွေကို ငါ အကုန်စုပ်ယူလိုက်ပြီထင်တယ်... အဆင့်အနည်းငယ် တက်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ...”

သူသည် စိတ်ပျက်လျက်ရှိသည်။ ဤနေရာရှိ မည်းနက်သော အငွေ့များကို တစ်ခါတည်း စုပ်ယူပြီးစီးသွားသဖြင့် ဤနေရာသည် အဆုံးမဲ့ ဘေးကင်းလာသည်။ ယခင်က အလွန်ခက်ခဲစွာ ဖြတ်ကျော်ရသည့် ဤတံခါးသည် ယခုအခါ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်ရှိ ကျင့်စဉ်သမားများပင် အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်သည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

အကယ်၍ ယခင်က ဤတံခါးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသွားသူများက ယခုအခြေအနေကို သိရှိခဲ့ပါက စိတ်ပျက်လျက် သွေးအန်ထွက်လောက်မည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အသက်ကို စွန့်လွှတ်ကာ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ ရေတစ်ခွက်သောက်သလို အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် စုပ်ယူရန် အတွေ့အကြုံမရှိတော့သည်ကို ခံစားမိသောအခါ အထက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်တက်သွားပြီး တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထျန်းလျံချန်တို့သည် အနည်းငယ် ပြန်လည်သန်စွမ်းလာပြီဖြစ်ပြီး ယီထျန်းယွမ်ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ယီညီငယ်... ဒါဘာဖြစ်နေတာလဲ... မင်း အဲဒီမည်းနက်တဲ့ အငွေ့တွေကို စုပ်ယူလိုက်တာ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလား...”

ထိုအခါတွင် ၎င်းတို့သည် တောင်ထိပ်မှ အောက်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ယီထျန်းယွမ်သည် ပြန်ဆင်းသွားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး သူသည် မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များကို စုပ်ယူနေသည်ကို သိရှိခဲ့သည်။

“ဘာဖြစ်စရာရှိမလဲ... တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါဒီမှာ မင်းတို့နဲ့ စကားပြောနေနိုင်မယ်ထင်လား...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ စုပ်ယူရန် အရာမရှိတော့သော်လည်း ဤအကြိမ်တွင် သူ၏ အမြတ်အစွန်းမှာ မနည်းလှပေ။

အဆင့်မြှင့်တင်မှုရော ယုံမင်မီးတောက်၏ အဆင့်မြှင့်တင်မှုပါ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် လူးဖုန်းသည် အောက်ဘက်မှ တက်လာပြီး သရဲတစ္ဆေမြင်သည့်အလား ယီထျန်းယွမ်ကို အပေါ်အောက် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ယီညီငယ်... မင်း တကယ်ကြီး ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလား...”

“မင်းထင်တာက...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ပုခုံးတစ်ချက်တွန့်လိုက်သည်။

“မယုံနိုင်စရာပဲ... တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာ... မင်းက အဲဒီမည်းနက်တဲ့ တိမ်တိုက်တွေကို အများကြီး စုပ်ယူလိုက်တာတောင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး... မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့် ငါတို့တွေ ဒီယုံမင်တံခါးကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တာ... နောက်ပိုင်း ဒီတံခါးကို ဖြတ်ကျော်မယ့် ကျင့်စဉ်သမားတွေအားလုံး မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်...”

လူးဖုန်းသည် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး ဤဖြစ်ရပ်သည် မယုံနိုင်စရာဟု ခံစားရသည်။

“ဟုတ်လား... သူတို့က ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်မယ်လို့ ငါမထင်ဘူး...” ယီထျန်းယွမ်သည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုအခါ အခြားကျင့်စဉ်သမားများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တက်လာကြပြီး မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များ မရှိတော့သဖြင့် အားလုံးသည် အလွယ်တကူ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့သည် ယီထျန်းယွမ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှက်ရွံ့သော အမူအရာများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီ... ဒီသူငယ်ချင်းရဲ့ ကူညီမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အရင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မတော်မတရားပြောဆိုမှုတွေကို ကျေးဇူးပြီး ဂရုမစိုက်ပါနဲ့...”

“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်တို့က ဒီလောက်ယုံကြည်မှုရှိတဲ့သူကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးလို့ စကားတွေက နည်းနည်းရိုင်းသွားမိတယ်...”

“ကျွန်တော်တို့က တကယ်ကို မင်းကို ကျေးဇူးတင်တယ်... မဟုတ်ရင် ဒီနေရာကို ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

၎င်းတို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှက်ရွံ့စွာ ပြောဆိုနေကြပြီး ထိတ်လန့်မှုများလည်း ရောယှက်နေသည်။ ယီထျန်းယွမ်ကို ရန်စရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူကသာ သတ်လိုက်ပါက ၎င်းတို့အနက် မည်သူက ဟန့်တားနိုင်မည်နည်း။ ယခင်က ဆန့်ကျင်သူများကို သတ်ဖြတ်ခံရသည်ကို ပြန်လည်သတိရသောအခါ ၎င်းတို့သည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို ရန်စမိပါက ၎င်းတို့သည် သေဆုံးမည်မှာ သေချာသည်။

“ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး... ငါက ငါ့လုပ်စရာရှိတာကို လုပ်ရုံပဲ... ဘာမှမရှိတော့ရင် မင်းတို့သွားလို့ရပြီ... ငါက လူသတ်မုဆိုးတစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ဘူး...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းတို့က မည်သို့ပင် ချီးကျူးစကားဆိုသည်ဖြစ်စေ ၎င်းသည် အချည်းနှီးသာဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို ပါးရိုက်မထည့်သည်မှာ သူ၏ ကရုဏာတရားပင် ဖြစ်သည်။

“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် သခင်ကြီး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်ကြီး...”

၎င်းတို့သည် လွတ်မြောက်ခွင့်ရသည့်အလား ဝမ်းမြောက်စွာ ပြောဆိုကြပြီး အလျင်အမြန် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအစီအရင်ဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားကာ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်၏ မြင်ကွင်းထဲမှ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ယီထျန်းယွမ်က ရန်ပြုမည်ကို အမှန်ပင် စိုးရိမ်နေပြီး ၎င်းတို့ကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်လိုက်မည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားဖြင့် ယီထျန်းယွမ်ကို ဟန့်တားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယီထျန်းယွမ်က ၎င်းတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သောအခါ ၎င်းတို့သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အခန်း ၄၈၀ ပြီးပါပြီ။