လမ်းရှာအိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်

အပြစ်မှတ်မြင့်မားလွန်းခြင်းသည် အမြဲတမ်း ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။ လူသားများဖြစ်စေ၊ သတ္တဝါများဖြစ်စေ၊ ဤအရာသည် သိသာထင်ရှားသော အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိသည်။ ရန်လိုစိတ်ရှိသူများသည် သူ့ကို ဦးစားပေး တိုက်ခိုက်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့်၊ တူညီစွာ ဆဲဆိုနေသည့်အခါ၊ ဆဲဆိုသည့်စကားများပင် တူညီသော်လည်း၊ ဦးစွာရိုက်နှက်ခံရမည့်သူမှာ သူဖြစ်မည်။ ၎င်းသည် အပြစ်မှတ်မြင့်မားလွန်းခြင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုပင်ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းဖြင့် ၎င်းကို ဖြေရှင်းနိုင်သည်မှာ အဆိုးဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ထိုအပြစ်မှတ်များကို အသုံးပြုရန် မလိုလိုက်ပေ။ အလွန်အဆင့်မြင့်သည့်အဆင့်ရှိသော ကိစ္စများကို ရယူရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

ဤအခြေအနေတွင် ယီထျန်းယွမ်သည် ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုကို ဆွဲဆောင်ရန်အတွက် အပြစ်မှတ်များကို အသုံးပြုရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ သို့သော် သူသည် ထိုအပြစ်မှတ်များကို အသုံးပြုရန် မလိုအပ်ပေ။ အလွန်တန်ဖိုးရှိသောအရာကို ဝယ်ယူရန် အပြစ်မှတ်များ စုဆောင်းနေခြင်းပင်။

“ယီညီငယ်၊ ငါတို့အားလုံး ဒါတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်။ မင်းတစ်ယောက်တည်း အားလုံးကို ထိန်းထားစရာမလိုဘူး...” သူတို့အားလုံး ယီထျန်းယွမ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြသည်။ ယုံမင်ရေသန့်အင်းဆက်များ၏ အရှိန်မှာ မြန်ဆန်သော်လည်း သူတို့သည် ၎င်းတို့ကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည်ဟု ယူဆထားသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က မြင့်မားတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းတစ်ယောက်တည်း အားလုံးကို ထိန်းထားနေတာက ငါတို့ကို သိပ်မထင်မှတ်ထားဘူးလို့ ထင်နေတာလား... ငါတို့ဟာ ပြင်ဆင်ထားပြီးလာတာ။ ဒီလို အင်းဆက်လေးတွေကိုတောင် မဖမ်းနိုင်ရင် မြေအောက်ဘုံကို ရောက်သွားရင် ဘယ်လိုအသက်ရှင်နိုင်မှာလဲ...”

ယန်ကျီဝမ်က အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးစွာ ပြောလိုက်သည်။ ယီထျန်းယွမ်ကူညီပေးခြင်းသည် ကောင်းသောအရာဖြစ်သော်လည်း အားလုံးကို သူတစ်ယောက်တည်းကူညီပေးနေရသည်မှာ သူတို့အတွက် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါစိတ်ဆိုးတယ်...”

လန်ဟူက မျက်နှာမဲလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူလည်း စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် မတတ်နိုင်သလို ခံစားရသည်။ သူသည် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်ရုံသာဖြစ်ပြီး တမင်တကာ ဤသို့လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။ အပြစ်မှတ်မြင့်မားလွန်းခြင်းသည် မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။

“မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို ငါသိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ကြိမ်မှာ မင်းတို့က လမ်းပြပေးပြီး ငါက သတ္တဝါတွေကို ထိန်းထားပေးမယ်။ ဒီလိုဆိုရင် အလုပ်ခွဲဝေမှုက သာမန်ဖြစ်မှာမဟုတ်လား...” ယီထျန်းယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ “အခုက ဒီကိစ္စအကြောင်း ဆွေးနွေးနေရမယ့်အချိန်မဟုတ်ဘူး။ အဓိကက ဒီကနေ မြန်မြန်ထွက်သွားဖို့ပဲ။ နောက်ထပ်ကိစ္စတွေကို ထွက်သွားပြီးမှ ဆက်ပြောကြမယ်...”

သူသည် ချက်ချင်း အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မျက်လုံးချင်းကြည့်လိုက်ပြီး ယခုအချိန်တွင် ဤသို့သာလုပ်ဆောင်နိုင်သည်ဟု ထင်ရသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ဆက်လက်ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်ကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုကို ဆက်လက်ဆွဲဆောင်နေပြီး သတ္တဝါများသည် သူတို့ကို လုံးဝမတိုက်ခိုက်ဘဲ ယီထျန်းယွမ်ကိုသာ ဦးစားပေး တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ၎င်းသည် သူတို့အား စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသော်လည်း သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကျေးဇူးတင်စိတ်လည်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းကို ခံစားနိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ သဘောထားကောင်းမှုသည် မျက်မြှင်ဖြင့် တဟုတ်တည်း မြင်နိုင်သည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် မကြာမီတွင် သဘောထားကောင်းမှု ၂၀၀ အထိ မြင့်တက်လာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခအတွင်း စစ်မှန်သောခံစားချက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သဘောထားကောင်းမှုသည် အလျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာသည်။

၎င်းသည် သူ့အား ဆွဲဆောင်လိုစိတ်ပိုမိုဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အကယ်၍ သူတို့အား သူ၏ ထျန်းယွမ်အင်ပါယာထဲသို့ ခေါ်ဆောင်နိုင်ခဲ့လျှင် ချက်ချင်း ဗိုလ်ချုပ်သုံးဦးထပ်ပေါင်းထည့်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤသုံးဦးစလုံးသည် အားနည်းသည်မဟုတ်သော စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ အဆင့်မြင့်သူများဖြစ်ကြပြီး လွတ်လပ်သောကျင့်စဉ်သမားများ၏ စွမ်းရည်မှာ မဆိုးလှပေ။ အကယ်၍ သူတို့သည် ပိုမိုများပြားသော အရင်းအမြစ်များနှင့် သိုင်းပညာများကို ရရှိခဲ့လျှင် သူတို့သည် ကောင်းကင်သို့ တဟုန်ထိုး ပျံတက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ယာယီအနေဖြင့် ဤအကြောင်းကို မဖွင့်ပြောရသေးပေ။ အခွင့်အရေးမရှိပါက မပြောဘဲ နေမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ တိုးတက်မှုနှင့်အတူ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသောနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် သေမင်းမြူခိုးများသည် တဖြည်းဖြည်း ထူထပ်လာသည်ကို တွေ့ရပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအရောင်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“မကောင်းဘူး... သေမင်းမြူခိုးတွေ စုစည်းလာပြီ... ဒီမှာ ယာယီရပ်နားရမယ်လို့ ထင်တယ်...” ထျန်းလျံချန်းက ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေများ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်ကို မြင်သောအခါ ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။

ဤသေမင်းမြူခိုးများသည် မြန်ဆန်စွာ ထွက်သွားသလောက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ပြန်လည်စုဝေးလာသည်။ တစ်ခဏအတွင်း ထူထပ်သောမြူခိုးများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ရှေ့တွင်ရှိသော လမ်းကို လုံးဝမမြင်ရတော့ပေ။ လမ်းများကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်သည့်အခြေအနေတွင် ဆက်လက်ရှေ့သို့သွားနိုင်သော်လည်း လမ်းမှားသွားနိုင်ခြေ များစွာရှိသည်။

ရှေ့တွင်ရှိသော အကွာအဝေးသည် တစ်မီတာခွဲခန့်သာ ရှိပြီး ၎င်းသည် လမ်းကြောင်းကို မည်သို့ဆုံးဖြတ်နိုင်မည်နည်း... အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ သေမင်းမြူခိုးများ ပျံ့လွင့်သွားသည်အထိ နေရာတွင် ရပ်နားရန်ဖြစ်သည်။

“သေမင်းမြူခိုးတွေ စုဝေးလာတာကို မမေ့လိုက်ပါနဲ့... ဒီအချိန်က အန္တရာယ်အများဆုံးအချိန်ပဲ... ပတ်ဝန်းကျင်က ဘာမှ မမြင်နိုင်ဘူး...”

သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် တင်းမာနေသည်။ ဤနေရာကို သေမင်းမြူခိုးဟု ခေါ်ရခြင်း၏ အကြောင်းအမှတ်မှာ ၎င်းသည် ဘာမှ မခံစားနိုင်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဘာမှ မခံစားနိုင်သည်မှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ ပြဿနာမှာ တိုက်ခိုက်လာသည့် သတ္တဝါများသည် သူတို့၏ တည်ရှိနေမှုကို ခံစားနိုင်သည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အမှန်တကယ် ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ လမ်းများမှားသွားခြင်းသည် သိပ်မကြောက်စရာမဟုတ်ဘဲ ဖြည်းဖြည်းသွားလျှင် ထွက်သွားနိုင်သော်လည်း သေမင်းမြူခိုးများ စုဝေးလာသည့်အခါ ၎င်းတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်မှာ သေမင်းရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။

အဓိကအချက်မှာ သေမင်းရောက်ရှိလာသည်ကို သူတို့ မသိရှိနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ သေဆုံးသည့်အချိန်တွင်သာ ၎င်းကို ခံစားသိရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်...။

သူတို့သည် လက်နက်များကို ထုတ်ယူလိုက်ကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။ သို့သော် မျက်စိထဲတွင် မည်းမှောင်သောမြူခိုးများသာ မြင်နေရသည်။ မသိမသိစိတ်ကြောက်ရွံ့မှုသည် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လာပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲပေ။

အနည်းငယ်မျှသော အသံဖြည့်သံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်း ထိုနေရာသို့ သတိထားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ ငါ့ကို ယုံလား...” ယီထျန်းယွမ်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အသံသည် တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်ပြီး သူတို့အားလုံး သူ့ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူပြောလိုသည်မှာ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ရှိမည်နည်း မသိပေ။

“ယုံတယ်။ ဘာလို့ မယုံရမှာလဲ... ယီညီငယ်ရဲ့ စွမ်းရည်ကို ငါတို့ အားလုံး မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးပြီ။ ဘယ်သူက မင်းကို မယုံမှာလဲ...” ထျန်းလျံချန်းက အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် မြေပုံကို ငါ့ကို ပေးလိုက်။ ငါ မင်းတို့ကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်ပေးမယ်...” ယီထျန်းယွမ်က မြေပုံရှိသည်ကို မပြောဘဲ ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူတို့အား ပါးရိုက်လိုက်သလို ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

“ဒီမြူခိုးထဲမှာ ငါတို့ကို ခေါ်ထုတ်မယ်လား...” သူတို့သည် ယီထျန်းယွမ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ကျင့်စဉ်အဆင့်မြင့်မားသည်ပင်လျှင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းလင်းစွာ စူးစမ်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“ဘာမှ ပြဿနာမရှိဘူး။ မင်းတို့ ငါ့ကို ယုံရင် ထွက်သွားနိုင်မယ်လို့ ငါထင်တယ်...” ယီထျန်းယွမ်က အေးဆေးစွာ ပြုံးပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦးသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မျက်လုံးချင်းကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း သိပ်မတွေးတော့ဘဲ ထျန်းလျံချန်းက မြေပုံကို ယီထျန်းယွမ်ထံ ပေးလိုက်သည်။

“ငါတို့ရဲ့ အသက်တွေကို မင်းကယ်တင်ခဲ့တာပဲ။ ငါတို့ မင်းကို ယုံတယ်...” ထျန်းလျံချန်းက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က မြေပုံကို လက်ခံယူပြီး ရှေ့သို့ ဦးဆောင်သွားသည်။ “မင်းတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ကျေးဇူးတင်တယ်။ စိတ်ချပါ၊ ငါ မင်းတို့ကို ထုတ်ပေးမယ်။ ဒါက ငါ့အတွက် ခက်ခဲတဲ့ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး...”

ထို့နောက် သူသည် ယုံမင်ရေသန့်အင်းဆက်နှစ်ကောင်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့အား လမ်းရှာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သူတို့သည် ၎င်းကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်ကြသည်။

“ယီညီငယ်၊ မင်းဒီလိုပြောတာကို မအံ့ဩတော့ဘူး။ မင်းမှာ ယုံမင်ရေသန့်အင်းဆက်တွေ လမ်းပြဖို့ရှိတာကြောင့်ပဲ... ငါတို့က ရှေ့ဘက်က ဘာမှ မခံစားနိုင်ပေမယ့် ယုံမင်ရေသန့်အင်းဆက်တွေကတော့ ခံစားနိုင်တယ်...” ထျန်းလျံချန်းက ဝမ်းသာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မင်းက သားရဲထိန်းတစ်ယောက်ဖြစ်တာကို စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ မေ့သွားတယ်... သူတို့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် သေမင်းမြူခိုးထဲမှာတောင် လမ်းတွေ့နိုင်မယ်...”

ယန်ကျီဝမ်တို့သည် အံ့ဩဝမ်းသာနေကြသည်။ သူတို့သည် ဤအချက်ကို မေ့လျက်ရှိသည်။

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး လမ်းရှာဖွေရန်အတွက် ယုံမင်ရေသန့်အင်းဆက်များကို ဖမ်းထားခဲ့သည်။ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ အခြေအနေကို လွယ်ကူစွာ ခံစားနိုင်ပြီး ၎င်းတို့အား မိမိအတွက် လမ်းရှာပေးနိုင်သည်။

သားရဲထိန်းဖြစ်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးမှာ ဤသို့ဖြစ်သည်။ မည်သည့်နေရာသို့သွားသည်ဖြစ်စေ၊ ထိုနေရာ၏ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိလျှင် အိမ်သို့ပြန်ရောက်သည့်နှယ် ခံစားရပြီး မည်သည့်ဝင်္ကပါမဆို မိမိအတွက် အသုံးမဝင်ပေ။

“ဟုတ်တယ်၊ သွားကြစို့... ဒီနေရာကနေ မြန်မြန်ထွက်သွားရအောင်...” ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး သူတို့ကို လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ ဦးဆောင်သွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ယုံမင်ရေသန့်အင်းဆက်များနှင့် အခြားသတ္တဝါများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို မရှောင်ရှားနိုင်ပေ။ ထို့ပြင် ၎င်းတို့သည် သူ့ထံသို့သာ ဦးစားပေး တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည်။

သူသည် အလွန်ဝေးကွာသောနေရာကို စူးစမ်းမရနိုင်သော်လည်း အနီးအနားရှိ အကွာအဝေးတစ်ခုအတွက်တော့ ပြဿနာမရှိပေ။ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည့်အခါတွင် ချက်ချင်း တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန်သာ လိုအပ်သည်။

အခန်း (၄၇၂) ပြီးပါပြီ။