မှန်ထဲက လူ

"ရှောင်ဆန်း၊ နင့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက နည်းနည်း အလျှော့ပေးလွန်းသူပဲ၊" ယန်ကျန့်က ပြန်လာပြီးနောက် သီးသန့်အခန်းထဲတွင် ပြန်ထိုင်ချရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ ရှန့်ကွမ်းယွန်ဘက်မှ ရပ်တည်ပေးခဲ့သော်လည်း၊ သူ အားဖေးနှင့် သူ၏ လူမိုက်ဂိုဏ်းကို ဘာ ပြင်းထန်သော အရေးယူမှုမှ လုပ်ဆောင်ရန် မရဲခဲ့ပေ။

သူ သူတို့ကို တောင်းပန်ခိုင်းပြီး သွားခွင့်ပေးလိုက်ရုံသာ။

ဤသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ ယန်ကျန့် ရှန့်ကွမ်းယွန် စိတ်ထားနူးညံ့လွန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

တကယ်လို့ အဲ့ဒါ သူသာ ဆိုလျှင်၊ သူ အားဖေးနှင့် သူ၏ ဂိုဏ်း သတိပေးချက်အဖြစ် တစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့စေရန် သေချာအောင် လုပ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

"သူ ဒီလို ဖြစ်နေတာနဲ့၊ နင့်မိဘတွေ နင်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ သူ့ကို နင်နဲ့အတူ လိုက်ပါခွင့် ပေးနေတုန်းပဲလား။ ငါ ထင်တာတော့ နင့်မိဘတွေကို သူ့ကို ငါနဲ့ အစားထိုးဖို့ အကြံပြုသင့်တယ်။ ငါ နင့်ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုစောင့်ရှောက်မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်၊ နင်... အမ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ စကားမှားသွားတယ်။ ငါ နင့်ကို သေသေချာချာ ပြုစုစောင့်ရှောက်မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်၊" ယန်ကျန့်က မဲ့ပြုံးပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ဆန်း၏ မျက်နှာ နီရဲသွားပြီး၊ သူမ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့။ နင့်မှာ ဝမ်ရှန်းရှန်း ရှိနှင့်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နင်ငါ့ကို စနောက်နေတုန်းပဲ။ တကယ်လို့ နင်ဒီလို ဆက်လုပ်နေရင်၊ ငါ နင်နဲ့ စကားထပ်ပြောတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ ငါက အတန်းဖော်တွေ သက်သက်ပဲ။ အဲ့ဒါက သူမကို တာဝန်အရ ကူညီပေးရုံ ကိစ္စတစ်ခုပဲ။ သူမ ငါတို့ရဲ့ ခြောက်နှစ်တာ သူငယ်ချင်း သံယောဇဉ်ကို ဘယ်လို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အနီးအနားတွင် ထိုင်နေသော ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ ဖြူဖျော့ပြီး မလှုပ်မယှက် ကျန်ရှိနေကာ၊ သူမ၏ မျက်နှာ ဘာ အမူအရာမှ ကင်းမဲ့နေသည်။

"ငါ မကြာခင် တခြား ပြည်နယ်တစ်ခုကို စာသင်ဖို့ သွားတော့မယ်၊ ဒါကြောင့် နင် ငါ့အကြောင်း စဉ်းစားနေတာ ရပ်သင့်ပြီ၊" မြောင်ရှောင်ဆန်း ပြောလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာ နီမြန်းသွားသည်။

အနီးအနားတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းဝေ၊ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ စားပွဲကို ခေါက်လိုက်ပြီး၊ လေးနက်စွာ စကားပြောလိုက်သည်၊ "မြောင်ရှောင်ဆန်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး နင်စကားကို ဆင်ခြင်ပါ။ နင်ပြောနေတဲ့ပုံစံက နင် ယန်ကျန့်ကို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းဖို့ ကြိုးစားနေသလို ထင်ရစေတယ်။ သူက အုပ်စုနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်၊ နင် တစ်ဦးတည်းနဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ မသက်ဆိုင်ဘူး။ နင်ရဲ့ အတွေးအခေါ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသိအမြင် တိုးတက်ဖို့ လိုအပ်နေပုံရတယ်။ စာလုံး ၅,၀၀၀ ပါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ချက်တစ်ခု ရေးပြီး မနက်ဖြန် ငါ့ဆီ ပို့လိုက်။"

"ငါ မင်းနဲ့ စကားမပြောချင်ဘူး၊" မြောင်ရှောင်ဆန်း ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ့ကို မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။

"ယုံကြည်မှု မရှိသေးဘူးလား။ မင်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရမှာ သေချာတယ်။ ယန်ကျန့်၊ ငါ မင်းကို ပြောခဲ့တယ် သူမ မင်းအပေါ်မှာ ခံစားချက်တွေ ရှိတယ်လို့။ မဟုတ်ရင်၊ ဘာလို့ ငါ သူမကို စုဝေးပွဲ ဖိတ်ကြားခဲ့တုန်းက သူမ ငါ့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ပြီး၊ မင်း လာမယ်လို့ ကြားတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြေးလာခဲ့တာလဲ။ တကယ်လို့ သူမ ဒီလောက် စိတ်ပြောင်းလွယ်မှန်း ငါ သိခဲ့ရင်၊ ငါ သူမရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို ကယ်တင်ရာမှာ ကူညီခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ဆန်း ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ "အဲ့ဒါ နင့်ရဲ့ သီချင်းဆိုသံက ဆိုးရွားလို့ပဲ။"

"ငါ့သီချင်းဆိုသံက ဆိုးရွားတယ် ဟုတ်လား။ ငါ့လည်စေ့ကို ကြည့်စမ်း။ ငါ သီချင်းဆိုတဲ့အခါ အဲ့ဒါ တုန်ခါနေတယ်။ အဲ့ဒါက ဂျက်ကီချောင်လို သီချင်းဆိုခြင်း၏ နတ်ဘုရားတစ်ပါးသာ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အရည်အချင်းတစ်ခုပဲ၊" ကျန်းဝေ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခေါင်းကို နောက်သို့ စောင်းလိုက်သည်။

"ကျောက်လေ၊ ငါ့သီချင်းဆိုသံ ဘယ်လိုနေလဲ။"

"အဲ့ဒါ ငါ့ဦးရေပြားကို ကျင်ခနဲ ဖြစ်သွားစေတယ်၊" ကျောက်လေ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တွေ့လား၊ သူ ငါ့သီချင်းဆိုသံကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်၊" ကျန်းဝေ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ဆန်း သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"စကားမစပ်၊ ယန်ကျန့်၊ နင်အစောပိုင်းက အပြင်ထွက်သွားတုန်းက ဘာလုပ်နေခဲ့တာလဲ။ နင် အချိန်မီ ပြန်လာခဲ့လို့ တော်သေးတယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဒုက္ခရောက်နေလောက်ပြီ။"

"ရန်ပွဲရဲ့ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုအားလုံးနဲ့၊ ငါ လုံးဝနီးပါး မေ့သွားခဲ့တယ်။ တကယ်တော့၊ ငါတို့ ခြောက်ယောက်ပဲ ရှိနေတာကို ဘာလို့ ဘီယာ ခုနစ်လုံး ယူလာခဲ့တာလဲလို့ စားပွဲထိုးကို မေးဖို့ ငါ အပြင်ထွက်သွားခဲ့တာ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်ပြီး၊ ဆိုဖာပေါ်သို့ နောက်မှီလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ ထူးဆန်းလို့လား။" ကျန်းဝေ မေးလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ဆန်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်၊ "ပရိုမိုးရှင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် လူတစ်ဦးလျှင် တစ်လုံး မဟုတ်ဘူးလား။ စားပွဲထိုး အမှားလုပ်ခဲ့တာလား။"

ယန်ကျန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ စားပွဲထိုးက ငါတို့ ခုနစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ခြောက်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့ ခုနစ်လုံး ယူလာခဲ့တာ။ တစ်နည်းအားဖြင့်၊ ငါတို့နဲ့အတူ အပို လူတစ်ဦး ရှိနေတယ်။"

"အပို လူတစ်ဦး ဟုတ်လား။"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ၊ လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"အစောပိုင်းက၊ ညစာစားတုန်း၊ စားပွဲပေါ်မှာ ပန်းကန်ခွက်ယောက်နဲ့ တူ အပိုတစ်စုံ ရှိခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက၊ ငါ၊ ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ ကျန်းဝေ၊ နဲ့ ကျောက်လေ စားသောက်နေခဲ့ကြရုံပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပန်းကန်ခွက်ယောက်နဲ့ တူ ငါးစုံ ရှိခဲ့တယ်၊" ယန်ကျန့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါ အဲ့ဒါ ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပြီး စားသောက်ဆိုင် တစ္ဆေခြောက်နေနိုင်လောက်တယ်လို့ စိုးရိမ်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ စောစော ထွက်ခွာသွားကြောင်း သေချာအောင် လုပ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ထင်ရတာက... အပို လူက စားသောက်ဆိုင်မှာ ရှိနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ငါတို့ကို တစ်ချိန်လုံး လိုက်ပါနေခဲ့တာ။ တကယ်လို့ ငါတို့ ကံကောင်းခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒီ အပို လူ အခု ဒီအခန်းထဲမှာ ရှိနေနိုင်လောက်တယ်။"

သူ ဤသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့်၊ လူတိုင်း သူတို့၏ ကျောရိုးကို အေးစက်သော ခံစားချက်တစ်ခု လျှောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ စိတ်မသက်မသာ အကြည့်များ ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး၊ ရှင်းပြမရနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှု အာရုံတစ်ခု သူတို့အပေါ် လွှမ်းခြုံလာသည်။

၎င်း သူတို့ကို ကျောင်းတွင် ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို သတိရစေသည်။

"မင်း ဆိုလိုတာက ငါတို့ကြားထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေတယ်လို့လား။ ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘာကို စောင့်ဆိုင်းနေကြတာလဲ။ ပြေးကြရအောင်!" ကျောက်လေ အော်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခြေထောက်များပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အလိုအလျောက် ထွက်ပြေးချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

ယန်ကျန့်မှာမူ၊ ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ခုလောလောဆယ် မပြေးနဲ့ဦး။ အဲ့ဒါ အထောက်အကူ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ဘယ်ကို ပြေးနိုင်မှာလဲ။ တစ္ဆေက ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လိုက်ပါနေတာ။ ပြီးတော့ ဒီစုဝေးပွဲပြီးနောက်၊ အဲ့ဒါ ပစ်မှတ် ပြောင်းလဲသွားမလား ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ။ တကယ်လို့ မင်း ထွက်သွားပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒါ အဆင်ပြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ တစ္ဆေ မင်းအိမ်နောက် လိုက်လာခဲ့ရင်ရော။ ဒါဆိုရင် ကိစ္စတွေ ပို ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မယ်။"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ၊ ကျောက်လေ သူ၏ လမ်းတွင် တောင့်တင်းသွားသည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင် သူ၏ အိမ်နောက် လိုက်လာမည် ဆိုသည့် အတွေး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။

"ရုတ်တရက် တစ္ဆေတစ်ကောင် ဘယ်လို ရှိနိုင်မှာလဲ။" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်ပြီး၊ စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေရသည်။

ယန်ကျန့် ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ ဘယ်လို သိနိုင်မှာလဲ။ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာတဲ့ တစ္ဆေတွေက တော်တော် သာမန်ပဲ။ သတိပေးချက် မရှိ၊ အကြောင်းပြချက် မရှိ။ တကယ်လို့ မင်း တစ်ကောင်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရင်၊ မင်း ကံဆိုးရုံ သက်သက်ပဲ။"

"ဒါဆို ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ရမလဲ။" မြောင်ရှောင်ဆန်း မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ တစ္ဆေ ဘယ်သူ့ကို လိုက်ပါနေလဲဆိုတာ သိရှိဖို့ လိုအပ်တယ်။ အဲ့ဒီနောက် မင်းတို့ ကျန်တဲ့လူတွေ ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် ထွက်ခွာသွားနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီနောက်၊ ငါ အဲ့ဒါကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားမယ်၊" ယန်ကျန့်က ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ လေးနက်စွာ စကားပြောလိုက်သည်။

တကယ်လို့ သူ မကူညီခဲ့လျှင်၊ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် သေချာပေါက် သေဆုံးလိမ့်မည်။

"အဲ့လို ပြောရုံနဲ့၊ ငါ မင်းကို 'အစ်ကိုကြီး ခြေထောက်' လို့ ခေါ်မယ်၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်ပြီး၊ ယန်ကျန့်၏ ပေါင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ခြေထောက်၊" ကျောက်လေလည်း ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ့ကို လေးစားမှုဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး ခြေထောက်၊" မြောင်ရှောင်ဆန်း ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ ရှေ့မှောက်တွင်၊ တခြား ဘာမှ အရေးမကြီးတော့ပေ။

ယန်ကျန့်မှာမူ၊ သူ၏ လက်များကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "တကယ်လို့ ငါတစ္ဆေကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ်လို့ ငါ အဲ့ဒါကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလို့ မရခဲ့ရင်၊ ဒါဆိုရင် ငါတောင်းပန်နိုင်ရုံပဲ ရှိတယ်။ အဲ့ဒါ ရက်စက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မင်းတို့ကို ကြိုတင် သတိပေးရမယ်။ အဆိုးဆုံးအတွက် ပြင်ဆင်ထားပါ။"

"အစ်ကိုကြီး ခြေထောက်၊ အဲ့လို မပြောပါနဲ့။ မင်းမှာ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ ငိုတော့မလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုကို ဖြေရှင်းရာမှာ ယုံကြည်မှု ရှိဖို့ ခက်ခဲတယ်။ စကားမစပ်၊ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဘယ်မှာလဲ။ သူ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။" ယန်ကျန့် ရှန့်ကွမ်းယွန် ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ဆန်း ပြန်ဖြေသည်၊ "သူ အိမ်သာ သွားတယ်။"

ရှန့်ကွမ်းယွန် အမှန်တကယ် အိမ်သာထဲတွင် ရှိနေသည်။

သူ ဒဏ်ရာရထားသည်။

သူ၏ နှာခေါင်း ထိုးနှက်ခံခဲ့ရပြီး အခု သွေးထွက်နေသည်။

"ဘယ်လောက် ကံဆိုးလိုက်သလဲ။ ရင့်ကျက်မှုမရှိသော လူမိုက်တစ်စုရဲ့ အရိုက်ခံရတာ၊" ရှန့်ကွမ်းယွန် ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ဆေးကြောရင်း၊ စိတ်ပျက်နေသည်။

သို့သော် အားဖေး အရှက်ကင်းမဲ့စွာ တောင်းပန်ခဲ့သည့် နည်းလမ်းက သူ့ကို လက်တုံ့ပြန်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားရန် ခက်ခဲစေသည်။

ယန်ကျန့် သူ့ကို အစောပိုင်းက သေနတ်တစ်လက် ကမ်းပေးခဲ့သော်လည်း၊ သူ ၎င်းကို အသုံးပြုရန် မရဲခဲ့ပေ။

သေနတ်တစ်လက် သယ်ဆောင်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းက သူ့ကို သေဒဏ် ကျရောက်စေလိမ့်မည်၊ သူ အလွန် အရေးပါသော အဆက်အသွယ်များ မရှိခဲ့လျှင်ပေါ့။

သူ့ဝမ်းကွဲညီမ၏ အတန်းဖော် ဘယ်လို လူစားမျိုးဖြစ်၍ သေနတ်တစ်လက် လက်ဝယ်ရရှိနိုင်သည်ကို သူ လုံးဝ မတွေးတက်ခဲ့။

ပြီးတော့ အဲ့ဒီ လူမိုက်များ သူနှင့် ယခင်က လမ်းကြောင်းဆုံခဲ့ဖူးပုံရသည်၊ သူ၏ အတန်းဖော်အားလုံး သူ့ကို အလွန် လေးစားကြပုံ ပေါက်နေသည်။

သူ သေချာပေါက် အတန်းထဲက အကြီးအကဲ ဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒီကောင် ငါ့ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ဝမ်းကွဲညီမကို ပိုးပန်းဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်လောက်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။" ရှန့်ကွမ်းယွန် သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။

သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် မှန်ကြီးတစ်ချပ် ရှိနေသည်။

သူ သူ၏ မျက်နှာကို ဆေးကြောနေစဉ်၊ ပုံရိပ်တစ်ခု ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ထင်ဟပ်မှုထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ကြောင်း သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

သို့သော်၊ အိမ်သာထဲတွင်၊ သူ့အပြင်ဘက်တွင် တခြား ဘယ်သူမှ မရှိပေ။

ဤသူ မှန်ထဲတွင်သာ တည်ရှိနေပြီး၊ လက်တွေ့တွင် မဟုတ်သည့်အလား။

သို့မဟုတ် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ၊ ဤသူ သူ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေသော်လည်း၊ မှန်မှတဆင့်သာ မြင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မှန်ထဲက ပုံရိပ် ဖြည်းညှင်းစွာ ရှန့်ကွမ်းယွန်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်၊ သူ သူ၏ မျက်နှာကို ဆေးကြောနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပုံရိပ်၏ အရှိန် နှေးကွေးခြင်း မရှိသော်လည်း၊ မှန်ထဲက အကွာအဝေး မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုဝေးပုံရသည်၊ မှန် အိမ်သာထက် များစွာ ပိုကြီးမားသော နေရာတစ်ခုကို ထင်ဟပ်နေသည့်အလား။

ရှန့်ကွမ်းယွန်မှာမူ၊ ဤသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။

သူ၏ နှာခေါင်း နောက်တစ်ကြိမ် သွေးထွက်လာသောကြောင့်၊ သူ ရေပိုက်ခေါင်းအောက်တွင် ၎င်းကို ဆေးကြောရန် ငုံ့လိုက်သည်။

မကြာမီ။

ပုံရိပ် မှန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ သူ၏ ပုံသဏ္ဌာန် ပိုမို ကြီးမားလာကာ မှန်တစ်ခုလုံးနီးပါး ပြည့်သွားသည်။

"ငါ့မျက်လုံးတွေ စိုသွားတယ်၊" ရှန့်ကွမ်းယွန် ပြောလိုက်ပြီး၊ မျက်တောင်ခတ်ကာ အနီးအနားတွင် သူ ထားရှိခဲ့ကြောင်း မှတ်မိသော တစ်ရှူးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

သို့သော် ခဏကြာ စမ်းတဝါးဝါး လုပ်ကြည့်ပြီးနောက်၊ သူ ၎င်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက် ၎င်းကို သူ၏ မူလနေရာမှ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပုံရသည်။

သို့သော်၊ သူ မကြာမီ တစ်ရှူးနှစ်ခု သူ့ကို ကမ်းပေးခြင်း ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်၊ တစ်စုံတစ်ယောက် ကြင်နာစွာ လှမ်းပေးလိုက်သည့်အလား။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊" ရှန့်ကွမ်းယွန် ပြောလိုက်သည်။

ထိုသူ တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုပေ။

မကြာမီ။

ရှန့်ကွမ်းယွန် သူ၏ မျက်နှာကို ခြောက်သွေ့အောင် သုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ၊ မှန်ထဲသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ထင်ဟပ်မှုထဲတွင်၊ သူ၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများ ဟောက်ပက်ဖြစ်ပြီး အသက်မဲ့နေသည်။

"ဟင်။" ရှန့်ကွမ်းယွန် သူ၏ မျက်နှာကို ထိတွေ့လိုက်သည်။

သူ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် ဆိုးရွားနေတာလား။

သို့သော် သူ သူ၏ ခေါင်းကို မြှင့်တင်လိုက်သည်နှင့်၊ သူ၏ နှာခေါင်း နောက်တစ်ကြိမ် သွေးထွက်စပြုလာသောကြောင့်၊ သူ လျင်မြန်စွာ ငုံ့လိုက်ပြီး ၎င်းအပေါ် ဖိကပ်ရန် တစ်ရှူးနှစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သို့သော်၊ ရှန့်ကွမ်းယွန် သူ၏ နှာခေါင်းကို သုတ်ရန် ငုံ့နေစဉ်၊ မှန်ထဲက ထင်ဟပ်မှု မတ်မတ် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို လိုက်မလုပ်ပေ။

သူ၏ ဦးခေါင်း အနည်းငယ် စောင်းသွားပြီး၊ ရှန့်ကွမ်းယွန်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စိုက်ကြည့်နေသည်။