မုဆိုးကျားညီအစ်ကိုသုံးယောက်

ထျန်းလျန်ချန်း၏စကားများက ကျောက်လုံ၏မျက်နှာကို မည်းမှောင်သွားစေသည်။ သူသည် တောင်းပန်စကားအနည်းငယ်ပြောပြီး မိမိကိုယ်ကို နည်းနည်းလျှော့ချပြောဆိုလိုက်ရုံဖြင့် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ခွင့်လွှတ်ပေးခြင်းမရှိသလို မိမိကိုယ်ကို ပါးရိုက်ရန်ပင် ပြောလာသည်မှာ ဤသို့သော စော်ကားမှုကို မည်သို့လက်ခံနိုင်မည်နည်း။

“မင်းတို့ လူကို အလွန်အကျွံ မစွပ်ဆွဲနဲ့... ငါ ခုနက ယုံမင်ငါးမန်းရဲ့အလောင်းကို ဘေးဘက်ကို ပစ်လိုက်တာပဲ... မင်းတို့ဘက်ကို တမင်ပစ်လိုက်တာမှ မဟုတ်တာ...”

အခြေအနေက ဤသို့ဖြစ်လာသောအခါ ကျောက်လုံသည် အကြောင်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ငြင်းဆိုနေဆဲဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လူအများကို စိတ်ဆိုးစေသည့်အပြုအမူဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သားရဲတစ်ကောင်ကို သတ်ပြီးလျှင် ဘေးဘက်သို့သာ ပစ်လွှတ်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ဘက်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပစ်လွှတ်လာခြင်းသည် “ပေါ့ပေါ့ပါးပါး” ဟူသည့် စကားနှင့် မလွတ်ကင်းပေ။

“မင်းက ငါတို့ကို ငပိန်းတွေလို့ ထင်နေတာလား... ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ကို လူမိုက်လို ဆက်ဆံနေတာလား...” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လျက် ပြောသည်။ “တစ်ခါတစ်ရံ မင်းရဲ့လုပ်ရပ်တွေအတွက် တာဝန်ယူရမယ်... ခုနက မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့အပြုအမူတွေအတွက်... ငါ မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်... ဒီကနေ အောက်ကို ခုန်ချပြီး ယုံမင်မြစ်ထဲမှာ တစ်ပတ်လှည့်ပြီး ပြန်တက်လာခဲ့... ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ငါသဘောထားမယ်...”

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်လုံ၏မျက်နှာအရောင်ပြောင်းသွားသည်။ ဤသည်မှာ သေရန်သွားရခြင်းနှင့် မည်သည့်ကွဲပြားမှုရှိမည်နည်း။ ဤနေရာရှိ ယုံမင်ရေသည် အပြင်ဘက်ထက် ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ သူသည် အောက်သို့ခုန်ချပြီး တစ်ပတ်လှည့်ကာ ပြန်တက်လာရမည်ဆိုပါက သေဆုံးခြင်းမရှိသည့်တိုင် တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ကျန်ရစ်မည်ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ဤမျှအန္တရာယ်များသောနေရာ၌ ပြန်လည်ထူထောင်ရန် မည်မျှကြာရှည်လိုအပ်မည်နည်း။ ဤနေရာ၌ မည်းနက်သောအငွေ့အသက်များ၏ ထိုးဖောက်မှုကို အမြဲခံစားနေရသဖြင့် အကာအကွယ်ပေးမည့်သူမရှိပါက သူသည် သေဆုံးရမည်မှာ သေချာသည်။ သူနှင့်အတူလိုက်ပါလာသော အဖော်များသည် သူ့ကို အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ထျန်းလျန်ချန်းတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်၏စကားသည် အတော်လေးပြင်းထန်သည်ဟု မထင်ပေ၊ ၎င်းတို့သည် ဤသို့သောအပြုအမူကို နှစ်သက်ကြသည်။

“ဟုတ်တယ်... မင်း အောက်ကို ခုန်ချပြီး တစ်ပတ်လှည့်လာခဲ့ရင် ဒီကိစ္စကို ငါတို့ ဆက်မစစ်ဆေးတော့ဘူး... မဟုတ်ရင်တော့...” ထျန်းလျန်ချန်း၏အကြည့်များသည် အေးစက်သွားပြီး ၎င်းတို့သုံးဦး၏မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယခင်က ၎င်းတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည်နှင့်တူသည့် လုပ်ရပ်များအတွက်၊ သူ့ကို သတ်လိုက်လျှင်ပင် မမှားပေ။

ယခုအခါ သူ့ကို အောက်သို့ခုန်ချပြီး တစ်ပတ်လှည့်လာရန်သာ ပြောခြင်းသည် အနည်းဆုံး အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အလမ်းရှိသေးသည့်အတွက် အလွန်သနားကရုဏာပြသည့် လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။

“ဒါဆိုရင် မင်းတို့က ငါနဲ့ တကယ်ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီပေါ့... ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်လို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

ကျောက်လုံ၏အကြည့်များသည် အေးစက်လှသည်။ သူသည် ဘေးဘက်ရှိ အခြားအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“မင်းတို့ ဒီသေမင်းမြူခိုးထဲကနေ ဘယ်လိုထွက်ရမလဲ သိချင်လား... ငါပြောပြမယ်... ဒီသေမင်းမြူခိုးက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်... အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်မိရင် သေရာလမ်းကို ရောက်သွားနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါအခုသိထားတာက ဘယ်လိုလျှောက်ရမလဲဆိုတာ... မင်းတို့ ငါနဲ့အတူ သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ကူညီပေးမယ်ဆိုရင်... ငါ့မှာရှိတဲ့ ဒီမြေပုံကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ လှမ်းပေးမယ်...”

ကျောက်လုံသည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ချက်ချင်းပင် အခြားအဖွဲ့ထံမှ အကူအညီတောင်းခံလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ဘက်တွင် ယခုအခါ လူသုံးဦးသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး အခြေအနေမှာလည်း အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ ယုံမင်ငါးမန်းများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အဆိပ်သင့်ထားပြီး ယခုမှ အနည်းငယ် ပြန်လည်ထူထောင်လာနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ လူလေးဦး၏ ဝိုင်းထားမှုကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ထင်ရှားသည်မှာ ၎င်းတို့သည် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် အခြားအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ထံမှ အကူအညီတောင်းခံရန်သာ တတ်နိုင်သည်။ အခြားအဖွဲ့တွင် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူသုံးဦးရှိပြီး၊ ၎င်းတို့သည် ယုံကြည်အားကိုးရပုံပေါက်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ အမှန်တကယ်အခြေအနေကို မည်သူမျှ မသိပေ။

ယီထျန်းယွမ်တို့သည် ထိုအဖွဲ့ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။

“မြေပုံတစ်ခုတည်းလား... မြေပုံတစ်ခုတည်းဆိုရင် ဒီလျော်ကြေးက နည်းလွန်းတယ်...” အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဤလျော်ကြေးသည် နည်းပါးလွန်းသည်ဟု ထင်မြင်သည်။ “အနည်းဆုံး လက်နက်တစ်ချို့ပါ ထပ်ထည့်ပေးရမယ်... မဟုတ်ရင် ငါတို့ မုဆိုးကျားညီအစ်ကိုသုံးယောက်ကို လှုပ်ရှားစေချင်ရင် ဒီစျေးနှုန်းက နည်းလွန်းတယ်...”

“မင်းတို့က မုဆိုးကျားညီအစ်ကိုသုံးယောက်တဲ့လား...” ထျန်းလျန်ချန်း၏မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် မုဆိုးကျားညီအစ်ကိုသုံးယောက်ဆိုသည်မှာ မည်သည်ကိုမသိပေ။ သို့သော် ထျန်းလျန်ချန်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်လျှင် ဤလူများသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိသာသည်။ ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်၏ အဆင့်ခြောက်မှခုနစ်အထိ ရှိကြပြီး၊ အတော်လေး သန်မာသည့်အဆင့်ဖြစ်သည်။

ယခင်က ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့သုံးဦး၏ လှုပ်ရှားမှုကို အနည်းငယ်သတိပြုမိခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ယုံမင်ငါးမန်းများကို သတ်ဖြတ်ရာတွင် အလွန်လွယ်ကူစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော အဖော်များအားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း ဤညီအစ်ကိုသုံးယောက်မှာ မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့၏စွမ်းအားကို ဤအချက်မှ သိသာစွာ တွေ့မြင်နိုင်သည်။

“သူတို့သုံးယောက်က မကောင်းမှုမရှိတဲ့လူတွေ... မကြာသေးခင်က မိန်းကလေးငယ်တွေကို ဖမ်းဆီးပြီး အဓမ္မပြုကျင့်ခဲ့ကြတယ်... မကြာခင်ကမှ ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး မီးရှို့ဖျက်ဆီးကာ လုယက်မှုတွေ ကျူးလွန်ခဲ့တယ်... ဂိုဏ်းရဲ့ သခင်မကြီးကိုလည်း အဓမ္မပြုကျင့်ခဲ့လို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးခံရတယ်... ယခင်က ယုံမင်အင်ပါယာမှာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပေမယ့် အဲ့ဒီအင်ပါယာပြိုလဲသွားပြီးနောက် သူတို့မှာ ပုန်းအောင်းစရာနေရာမရှိတော့ဘဲ မြေအောက်ဘုံကို ထွက်ပြေးလာခဲ့ရတာ... ဒီမှာ ဒီလူယုတ်မာတွေနဲ့ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး...” ထျန်းလျန်ချန်းက ယီထျန်းယွမ်တို့သုံးဦးထံ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ဆက်သွယ်ပြီး ၎င်းတို့၏ မူလပုံစံမှန်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်၏အကြည့်များသည် အေးစက်သွားသည်။ ဤသူများသည် လူယုတ်မာများဖြစ်ကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

“ကြည့်ရတာက ငါတို့သုံးယောက်က နာမည်ကြီးနေပြီထင်တယ်... မင်းတို့က ငါတို့ရဲ့အမည်ကို သိနေသေးတာပဲ...” မုဆိုးချန်က အနည်းငယ်ပြုံးလျက် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

“မင်းတို့သုံးယောက်ရဲ့ နာမည်တွေကို ဘယ်သူမသိပဲ နေမှာလဲ...” ကျောက်လုံ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အနည်းငယ်ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ “မင်းတို့ ကူညီပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်... ငါမြေပုံတင်မကဘူး... အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုကိုပါ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ လှမ်းပေးမယ်... လိမ်မပြောဘူးဆိုတာ အာမခံတယ်...”

“မင်းတို့ကရော...” မုဆိုးကျားညီအစ်ကိုသုံးယောက်သည် ကျန်နှစ်ဦးဘက်သို့ အကြည့်များပို့လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ မည်သည့်စျေးနှုန်းပေးနိုင်မည်ကို စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါတို့လည်း ပေးရမှာလား...”

ကျန်နှစ်ဦးသည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ကျောက်လုံသာ အကူအညီတောင်းခံထားခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့နှင့် မည်သို့ဆိုင်နိုင်မည်နည်း။

“မင်းတို့ မပေးချင်ရင်... အောက်ကို ခုန်ချပြီး နှစ်ပတ်လှည့်လာလို့ရတယ်... ဒါဆိုရင် ငါတို့ မင်းတို့ဆီက ဘာမှမယူဘူး...” မုဆိုးချန်း၏မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ လိမ်ညာပြောနေသည့်ပုံမပေါက်ပေ။

“ကျွန်တော်တို့... အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု ပေးလိုက်ပါမယ်...”

“ဟမ်...”

“အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်လက်နက် နှစ်ခု... ကျွန်တော်တို့မှာ ဒါပဲရှိပါတယ်...”

၎င်းတို့သည် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူများဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများဖြစ်သဖြင့် အခြေအနေမှာ အတော်လေးညံ့ဖျင်းသည်။ မကြာသေးမီကမှ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပုံရပြီး မည်သည့်အရင်းအနှီးမျှ မရှိသလောက်ဖြစ်သည်။

“အင်း... မဆိုးဘူး...”

မုဆိုးချန်းသည် ယီထျန်းယွမ်တို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ “သူတို့ပေးတဲ့စျေးက နည်းတော့မနည်းဘူး... မင်းတို့ကရော ဘယ်လိုစျေးပေးမှာလဲ...”

ထိုသို့ပြောရင်း ၎င်းတို့ညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် အဆင့်ခုနစ်မှရှစ်အထိရှိသော စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ယခင်တိုက်ပွဲတွင် ၎င်းတို့၏ စွမ်းအင်သုံးစွဲမှုသည် အနည်းငယ်မျှသာဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့၏စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ် သန်မာလှသည်။

ကျောက်လုံတို့၏ မျက်နှာအရောင်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်ပွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယီထျန်းယွမ်တို့ထံ စျေးနှုန်းမေးမြန်းနေသည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ယီထျန်းယွမ်တို့ဘက်က ပိုမိုမြင့်မားသောစျေးနှုန်းပေးလျှင် ၎င်းတို့ဘက်သည် သေဆုံးရမည်မှာ သေချာသည်။

“စျေးနှုန်းပေးရမယ်တဲ့လား...” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “ဘာ့ကြောင့်လဲ...”

ထျန်းလျန်ချန်းတို့သည်လည်း အေးစက်စွာ ကြည့်နေကြပြီး အနည်းငယ်မျှ အလျှော့ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိကြပေ။ ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် အနည်းငယ်နိမ့်ကျသော်လည်း၊ ဤသို့သော စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသည့် ကျင့်ကြံသူများအပေါ် အလျှော့ပေးခြင်းသည် ကြီးမားသော စော်ကားမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

“ဘာ့ကြောင့်လဲဆိုတော့... ငါတို့ရဲ့စွမ်းအားက ဒါအတွက် လုံလောက်တယ်လေ...” ၎င်းတို့သည် အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်လက်နက်များကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။ တစ်ဦးစီအသုံးပြုသော လက်နက်များသည် မတူညီသော်လည်း လက်နက်တိုင်းမှ သွေးစွမ်းအင်များ ဟုန်းဟုန်းထလျက် မည်မျှလူသတ်ဖြတ်ခဲ့မှန်း မသိနိုင်သော အနံ့များထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း... ငါ စျေးနှုန်းတစ်ခုပေးမယ်... မင်းတို့ စိတ်ကျေနပ်မှာသေချာတယ်...” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“ဘယ်လိုစျေးလဲ...”

မုဆိုးချန်း၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ ၎င်းတို့သည် မြေအောက်ဘုံသို့ သွားရောက်ရန် ရည်မှန်းထားသဖြင့်၊ ပိုမိုများပြားသော အရင်းအမြစ်များကို စုဆောင်းရန် လိုအပ်သည်။ မဟုတ်ပါက မြေအောက်ဘုံတွင် အခြေချနေထိုင်ရန် မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

“မင်းတို့သုံးယောက်ရဲ့ အသက်ကို ထားခဲ့မယ်... ဒါဆို လုံလောက်ပြီလား...” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

တည်ငြိမ်သောလေသံထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခု ဖုံးကွယ်ထားသည်။

အခန်း (၄၆၈) ပြီးပါပြီ။