ပူးပေါင်းမှု

ထျန်းလျန်ချန်းတို့သည် ကမ်းစပ်တွင် ရပ်တန့်နေကြပြီး အတွင်းပိုင်းအခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေရင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနေကြသည်။ ယခင်က ယုံမင်ငါးမန်းများနှင့် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များစွာ သုံးစွဲခဲ့ရသည်။ တကယ်တော့ ဤနေရာ၌ ရှိနေသမျှ အချိန်တိုင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စဉ်ဆက်မပြတ် သုံးစွဲနေရသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည် အဆက်မပြတ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော မည်းနက်သော အငွေ့အသက်များကို ခုခံရန် လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာမသွားသမျှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အမြဲတမ်း သုံးစွဲနေရမည်ဖြစ်သည်။

ဤဝိညာဉ်စွမ်းအင် သုံးစွဲမှုသည် အနည်းငယ်မျှမဟုတ်ပေ။ အတွင်းပိုင်းသို့ နက်ရှိုင်းလေလေ မည်းနက်သော အငွေ့အသက်များ၏ သက်ရောက်မှုသည် ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး ၎င်းတို့သည် ခုခံရန်အတွက် ပို၍များပြားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သုံးစွဲရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ဦးတည်းသာ ခြွင်းချက်ရှိသည်။ ၎င်းသည် ယီထျန်းယွမ်ပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤအငွေ့အသက်များကို လုံးဝခံစားရခြင်းမရှိပေ။ သူ၏ “စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်သူ” ဘွဲ့အမည်အောက်တွင် ဤမည်းနက်သော အငွေ့အသက်များသည် သူ့ထံသို့ လုံးဝချဉ်းကပ်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။

အပြင်ပိုင်းမှ ကြည့်လျှင် သူသည် အခြားသူများနှင့် ကွဲပြားခြားနားမှု မရှိပေ။ အားလုံးသည် ဤမည်းနက်သော အငွေ့အသက်များကို တွန်းလှန်နေရသယောင်ပင်။ သို့သော် အကြီးမားဆုံး ကွဲပြားချက်မှာ ယီထျန်းယွမ်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အနည်းငယ်မျှပင် သုံးစွဲရန်မလိုအပ်ဘဲ အခြားသူများကမူ စဉ်ဆက်မပြတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သုံးစွဲရန်လိုအပ်သဖြင့် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် ဆေးလုံးများကို အမြဲတမ်း သောက်သုံးနေရသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤမည်းနက်သော အငွေ့အသက်များကို ခုခံရန်အတွက် ဆေးလုံးများစွာကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသည်။

“ယီညီ... မင်းမှာ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းဆေးလုံးရှိလား... မရှိရင် ငါ့မှာ အများကြီးပြင်ဆင်ထားတာ... မင်းကို ခွဲပေးလို့ရတယ်...” ထျန်းလျန်ချန်းက ဆေးလုံးပုလင်းများကို ထုတ်ယူပြီး ယီထျန်းယွမ်ထံ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

“ထျန်းအကိုကြီး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါလေးတော့ ငါ့မှာ ရှိပါတယ်... ဘာမှမပြင်ဆင်ထားဘဲ ဒီကိုလာရင် တကယ့်ကို လူမိုက်ပဲဖြစ်မှာပေါ့...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ သူ၏ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ၎င်းတို့ထက် များစွာမြင့်မားလှသဖြင့် အစမှအဆုံးထိ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းဆေးလုံးများ လုံးဝမလိုအပ်ပေ။ အလွန်သန်မာသော ရန်သူနှင့် ထိပ်တိုက်မတွေ့မချင်း သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သုံးစွဲရန်မလိုအပ်သလို ဖိအားမျိုးလည်း ခံစားရမည်မဟုတ်ပေ။

“ဒါဆိုလည်း... ငါ အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ပါဘူး... မင်းမှာ လိုအပ်တာတစ်ခုခုရှိရင် ငါတို့ကို ပြောပြလိုက်နော်...” ထျန်းလျန်ချန်းက ပြုံးလျက်ပြောသည်။

“ဟုတ်တယ်... ရှေ့မှာ လျှောက်ရမယ့်လမ်းတွေ အများကြီးကျန်သေးတယ်... ငါတို့ အချင်းချင်း ကူညီမှ ဒီခရီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာ... ဘာပြဿနာပဲရှိရှိ ပြောလိုက်နော်...”

ယန်ကျီဝင်က ထောက်ခံစကားဆိုသည်။

လန်ဟူကတော့ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြောလိုက်... ခုနက ကျေးဇူးတင်တယ်...” သူ၏စကားသံသည် ခိုင်မာပြတ်သားလှပြီး အနည်းငယ် အေးစက်နေသော်လည်း၊ အလွန်ကျေးဇူးတင်နေသည့် သဘောကို သိသာစွာ ခံစားရသည်။

“ဟုတ်တယ်... မင်းကို တကယ်ကျေးဇူးတင်ရမယ်... မင်းမရှိရင် ဒီကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...” ၎င်းတို့အားလုံးသည် ယီထျန်းယွမ်ကို ကျေးဇူးတင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်နှင့် အဖွဲ့ဖွဲ့လာနိုင်ခဲ့သည်ကို ၎င်းတို့သည် အလွန်ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

ဤနေရာသို့ ချောမွေ့စွာ ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့ခြင်းသည် ယီထျန်းယွမ်၏ အကူအညီကြောင့်သာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် သူ့အား ကျေးဇူးတင်စကားများ ပြောဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ ယီထျန်းယွမ်အပေါ် ၎င်းတို့၏သဘောထားသည် ပို၍ပင် ရင်းနှီးလာသည်။ သူ၏ ထူးချွန်သော စွမ်းရည်များကို ပြသပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ချက်ချင်းရရှိခဲ့သည်။

ယခင်က ၎င်းတို့သည် သူ၏သတ္တိကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။ ယခုမူ ၎င်းတို့သည် သူ၏စွမ်းအားကို အသိအမှတ်ပြုနေကြသည်။ သားရဲထိန်းသူဆိုသည်မှာ နတ်ဘုရားအင်းဆရာထက်ပင် ပို၍ရှားပါးသော အလုပ်အကိုင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် သားရဲထိန်းသူဖြစ်ရန် စိတ်အားထက်သန်သူများ နည်းပါးသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် အလွန်ခက်ခဲပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်သော သားရဲများ နည်းပါးသည့်အတွက် အကျိုးအမြတ်နည်းပါးသည်။ သားရဲများကို နားလည်သဘောပေါက်သည့် မွေးရာပါအရည်အချင်းရှိသူများမှလွဲ၍ သားရဲထိန်းသူဖြစ်ရန် မည်သူမျှ အကြံပြုလေ့မရှိပေ။ ထို့အစား လက်နက်ပြုလုပ်သူအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခြင်းက ပို၍ အကျိုးရှိသည်။

“ဒီစကားတွေကို မြေအောက်ဘုံရောက်မှ ဆက်ပြောကြတာပိုကောင်းမယ်... အခုတော့ လမ်းတဝက်လောက်ပဲ ရောက်သေးတာ... နောက်ထပ်တဝက်လောက် လျှောက်ရဦးမှာ...”

ယီထျန်းယွမ်က ယုံမင်လမ်းကြောင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး ပြောသည်။ သူတို့သည် လမ်းတဝက်ကျော်မျှသာ ရောက်ရှိထားပြီး ကျန်တဝက်သည် လွယ်ကူမည်မဟုတ်ပေ။

“ဟုတ်တယ်... ကျေးဇူးတင်စကားတွေ ပြောဖို့ အချိန်မတန်သေးဘူး...” ထျန်းလျန်ချန်းက ပြုံးလျက် ပြောသည်။ “ယီညီရဲ့ ခုနက စွမ်းဆောင်မှုက တော်တော်ကောင်းခဲ့တယ်... ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့အလှည့်ပဲ... မြေအောက်ဘုံကို ရောက်ဖို့အတွက် ငါတို့ အချိန်ကြာရှည်ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ... ယီညီတစ်ယောက်တည်း ထင်ပေါ်နေတာကို ငါတို့မလိုလားဘူး...”

“အမှန်ပဲ... ငါတို့သုံးယောက်က ဒီလိုပဲ လာဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာ... အကိုကြီးက တစ်ယောက်ထပ်ခေါ်ဖို့ ပြောတော့ ငါလည်း ဘာမှမဆန့်ကျင်ခဲ့ဘူး... ဘယ်သူမှ မကူညီရင်တောင် ငါတို့မှာ မြေအောက်ဘုံကို ရောက်ဖို့ အခွင့်အလမ်းများစွာရှိတယ်...” ယန်ကျီဝင်၏အကြည့်များသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။ “ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ယီညီပါလာတော့ ပိုပြီးလွယ်ကူသွားမှာပဲ... အကူအညီများလေလေ ပိုကောင်းလေပဲလေ...”

၎င်းတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြုံးကြည့်လိုက်ကြပြီး မြေအောက်ဘုံသို့ ခရီးဆက်ရန် ယုံကြည်မှု ပိုမိုတိုးလာသည်။ ယီထျန်းယွမ်ကမူ ဘာမှမပြောပေ။ သူသည် ယုံမင်လမ်းကြောင်းမြေပုံမှတစ်ဆင့် ရှေ့ဆက်ရမည့် အခြေအနေများသည် ပို၍ခက်ခဲလိမ့်မည်ကို သိရှိထားသည်။ ၎င်းတို့အတွက်ဆိုလျှင် ထိုသည်မှာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုနှင့် မခြားပေ။

သူ့အတွက်မူ ဖိအားများလှသည်ဟု မခံစားရပေ။ ၎င်းတို့သုံးဦးကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြဿနာမရှိပေ။ ၎င်းတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်လျှင် သူတို့ကို အနည်းငယ်ကူညီပေးရန် မဆိုးဟု ယီထျန်းယွမ်ခံစားရသည်။

သေမင်းမြူခိုးသည် ယခုအခါ အလွန်ထူထပ်နေသဖြင့် ၎င်းတို့သည် ဤနေရာ၌ မြူခိုးများ ပျံ့ကြဲသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရမည်ဖြစ်သည်။ မြူခိုးများ စုဝေးလာသည့်အချိန်နှင့် ပျံ့ကြဲသွားသည့်အချိန်သည် မသေချာသဖြင့် ၎င်းတို့သည် စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။

မည်မျှကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေရသည်မသိ နောက်ဘက်မှ လှေလှော်သံများ ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်လုံတို့သည် ဤဘက်သို့ ရောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့တွင် ယခုအခါ လူအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်တွင်သာ ရှိကြသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူများသည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

ထင်ရှားသည်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူများသည် လမ်းတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ယုံမင်ငါးမန်းများ၏ သားကောင်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကျင့်စဉ်အဆင့်မြင့်သူများဖြစ်သော စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်ရှိသူများသာ အဆုံးထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည်လည်း အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့်ပုံပေါက်သည်။ ယုံမင်ငါးမန်းများနှင့် တိုက်ပွဲဝင်ရခြင်းသည် လွယ်ကူသောအလုပ်မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် အရေအတွက်များပြားလှသော ငါးမန်းများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ပိုမိုခက်ခဲသည်။

ယုံမင်မြစ်ထဲတွင် ငါးမန်းမည်မျှရှိသည်ကို မည်သူမျှ မသိပေ။ သို့သော် မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသည်။ ထိုနေရာ၌ ကြာရှည်နေထိုင်လေလေ အန္တရာယ်များ ပိုမိုများပြားလာလေဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ အမြန်နှုန်းက တကယ့်ကို နှေးကွေးလွန်းတယ်... အခုမှ ကမ်းပေါ်ရောက်လာတာလား... ဒီလိုအမြန်နှုန်းနဲ့ဆို ပုတတ်ကောင်နဲ့မခြားဘူး... အိမ်ပြန်ပြီး နို့သောက်နေတာ ပိုကောင်းဦးမယ်...”

ထျန်းလျန်ချန်းက ယခင်က ခံရသော စော်ကားမှုများကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောဆိုလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် လက်နက်များကို ထုတ်ယူကြပြီး အကြည့်များထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ယခင်က ယုံမင်ငါးမန်းများဖြင့် ဝိုင်းထားခံရပြီး ယုံမင်မြစ်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့သည် လှုပ်ရှားရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေခဲ့သလို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန်လည်း ပျင်းရိခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ ကမ်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သဖြင့် ယခင်က အကြွေးများကို ပြန်လည်တွက်ချက်ရန် အချိန်ကျရောက်လာပြီဖြစ်သည်။

ကျောက်လုံသည် ၎င်းတို့၏အနေအထားကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မျက်နှာအရောင်ပြောင်းသွားသည်။ ၎င်းတို့သည် ယုံမင်ငါးမန်းများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီးနောက် ယခုမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထျန်းလျန်ချန်းတို့၏ အလှည့်ဖြစ်လာပြီး အမှန်တကယ်ပင် ကံကြမ္မာသည် တရားမျှတသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

“ထျန်းအကိုကြီး... ကျွန်တော်... ခုနက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောမိလိုက်တာပါ... သခင်ကြီးက လူကောင်းဆိုတော့ ကျွန်တော်လို လူယုတ်မာကို အပြစ်မမှတ်ပါနဲ့... ကျွန်တော်ကို လေထဲက အနံ့ဆိုးတစ်ခုလို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”

အမှန်တကယ်ပင် ကျောက်လုံသည် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်တတ်သူဖြစ်သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် တောင်းပန်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ယခုအခါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များစွာ သုံးစွဲထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ထျန်းလျန်ချန်းတို့နှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ပါက ၎င်းတို့သာ သေဆုံးရမည်မှာ သေချာသည်။

“မင်းရဲ့ အနံ့ဆိုးက တော်တော်လေး ပြင်းထန်တာပဲ...” ယီထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ ကြည့်လျက် ပြောသည်။ “ခုနက ဘယ်သူက ငါ့ကို လူမိုက်လို့ အော်ခဲ့တာလဲ... ဒါမှမဟုတ် လူထုံလေးလို့ ခေါ်ခဲ့တာလား...”

“အဲဒါ ကျွန်တော် မှားမိလိုက်တာပါ... ကျွန်တော် ဒီလိုမပြောသင့်ခဲ့ပါဘူး...” ကျောက်လုံက မျက်နှာညှိုးငယ်စွာ ပြောသည်။ “ကျွန်တော် အနည်းငယ် မာန်တက်မိသွားတာပါ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မှာ အတွင်းပိုင်းကို သွားဖို့ လမ်းကြောင်းမြေပုံရှိပါတယ်... ကျွန်တော်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ ပူးပေါင်းပြီး ဒီမြေပုံကို အတူသုံးလို့ရပါတယ်...”

ကျောက်လုံသည် ၎င်းတို့နှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားလိုခြင်း မရှိပေ။ ယခုအခါ အန္တရာယ်များလှသည့်အတွက် လူများလေလေ ပိုမိုကောင်းမွန်လေဖြစ်သည်။ အားလုံးသည် မြေအောက်ဘုံသို့ သွားရောက်လိုကြသူများဖြစ်ပြီး ရတနာရှာဖွေရန် လာခြင်းမဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် လမ်းကြောင်းမြေပုံရှိသူများနှင့် ပူးပေါင်းရန် အခွင့်အလမ်းများစွာ ရှိသည်။

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အနီးအနားရှိလူများ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ အထူးသဖြင့် ယခင်က ကျောက်လုံတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သော အဖွဲ့မှလူများပင်ဖြစ်သည်။

“ဒါမလိုအပ်ပါဘူး...” ထျန်းလျန်ချန်းက အေးစက်စွာ ကြည့်လျက် ပြောသည်။ “မင်း စောစောက ဘာတွေလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့... ယုံမင်ငါးမန်းရဲ့ အလောင်းတွေကို ငါတို့ဘက်ကို လွှင့်ပစ်ပြီး ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာကို ငါမမေ့သေးဘူး...”

ယီထျန်းယွမ်၏ အကြည့်များသည် အေးစက်သွားသည်။ ယခင်က ထိုဖြစ်ရပ်ကို သူသည် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့ကို ရက်ရက်စက်စက် ထောင်ချောက်ဆင်ခံခဲ့ရသည့်အတွက် သူ၏စိတ်ထဲတွင်လည်း အလွန်မကျေနပ်ခဲ့ပေ။ ထိုမျှအန္တရာယ်များသော နေရာ၌ ပစ်မှတ်ဖြစ်သွားရခြင်းသည် သေဆုံးရခြင်းနှင့် မခြားပေ။

ကျောက်လုံသည် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ၎င်းတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်ခြင်းနှင့် မည်သည့်ကွဲပြားမှုရှိမည်နည်း။ တောင်းပန်စကားပြောရုံမျှဖြင့် သူ့အတွက် ဘာမှအကျိုးမရှိပေ။

အခန်း (၄၆၇) ပြီးပါပြီ။