မည်သူမည်ဝါ ရှိသော တစ္ဆေ

"ငါ ထင်တာတော့ ငါတို့ မြောင်ရှောင်ဆန်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို ပြန်ခေါ်သင့်တယ်။ တကယ်လို့ တကယ်ပဲ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေခဲ့ရင်၊ ဒါဆိုရင် သူ အပြင်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာက သေချာပေါက် အလွန် အန္တရာယ်များတယ်။ အဲ့ဒါ ကြောက်စရာ ရုပ်ရှင်တွေ အမြဲတမ်း သွားပုံ မဟုတ်ဘူးလား။ တကယ်လို့ မင်း တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေရင်၊ မင်း ကံဆိုးပြီ၊" ကျောက်လေ အကြံပြုလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်၊" ယန်ကျန့် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ သဘောတူညီမှုမှာ ကြင်နာမှုကြောင့် မဟုတ်ပေ။

၊ ၎င်းမှာ၊ ဤတစ္ဆေ၏ သဘာဝကို နားမလည်ဘဲ၊ မလိုအပ်သော သေဆုံးထိခိုက်မှုများကို ရှောင်ရှားခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

တစ္ဆေတစ်ကောင် သတ်ဖြတ်ခြင်း စတင်သည်နှင့်၊ ၎င်း အန္တရာယ်ရှိသော ရှေ့ထုံးတစ်ခုကို တည်စေသည်။

သတ်ဖြတ်မှုများ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားဖွယ်ရှိသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ တကယ်လို့ တစ္ဆေ အခုထိ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ရသေးလျှင်၊ ၎င်း ဘယ်လောက်ပဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ပေါက်နေပါစေ၊ အနည်းဆုံးတော့ ယာယီ ဘေးကင်းသည်။

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာကို စောင့်ဆိုင်းနေကြတာလဲ။ အတူတူ သွားကြရအောင်၊" မြောင်ရှောင်ဆန်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

အုပ်စု ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို ရှာဖွေရန် သီးသန့်အခန်းမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်၊ တံခါး ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ ပွင့်လာသည်။

ရှန့်ကွမ်းယွန် လျှောက်ဝင်လာသည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ ခင်ဗျား အဆင်ပြေရဲ့လား။ အဲ့ဒါ ကောင်းလိုက်တာ!" မြောင်ရှောင်ဆန်း စိတ်သက်သာရာရမှု သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

တစ္ဆေဆန်သော အခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ အစောပိုင်းက ရှင်းပြမရနိုင်စွာ အရိုက်ခံခဲ့ရခြင်းက ဘာမှ မဟုတ်သလို ထင်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒါပေါ့၊ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဝမ်းကွဲညီမ၊ ငါတို့ ပြန်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။ ငါ ခုနက အရေးပေါ် ကိစ္စတစ်ခုအကြောင်း ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု လက်ခံရရှိလိုက်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် စောစော ထွက်ခွာသွားဖို့ လိုအပ်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာ နေပြီး ဆက်လက် ပျော်ရွှင်နိုင်ပါတယ်၊" ရှန့်ကွမ်းယွန် ပြောလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ဆန်း တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

"ဒါပေမဲ့..."

သူမ တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်ခြေအကြောင်း ဖော်ပြချင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယန်ကျန့် သူတို့ ပတ်ပတ်လည်တွင် တစ်ကောင် ရှိမရှိ လုံးဝ မသေချာနိုင်ပေ။

ဒါ့အပြင်၊ ၎င်း အမှန်တကယ် နောက်ကျနေပြီဖြစ်ပြီး၊ ပြန်ရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။" မြောင်ရှောင်ဆန်း တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "မင်း ထွက်သွားရဲသလား။ ခုနက၊ ကျောက်လေတောင် ထွက်သွားဖို့ မရဲခဲ့ဘူး။ အစ်ကိုယန်က ငါတို့ကြားထဲကို တစ္ဆေတစ်ကောင် ခိုးဝင်လာခဲ့ဖွယ် အခွင့်အလမ်းကောင်း ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဘယ်သူ အရင် ထွက်သွားသည်ဖြစ်စေ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ တကယ်လို့ တစ္ဆေ မင်းအိမ်နောက် လိုက်လာခဲ့ရင်၊ အကျိုးဆက်တွေက စိတ်ကူးကြည့်၍မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ မြောင်ရှောင်ဆန်း၊ ငါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အကြံပြုတာက ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဒီည အိမ်မပြန်သင့်ဘူး။ အခန်းတစ်ခန်း ကြိုတင်မှာယူပြီး ဒီအခြေအနေ ကုန်လွန်သွားတဲ့အထိ ရက်အနည်းငယ် အတူတူ နေကြရအောင်။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။"

ပြောရမည်မှာ၊ ကျန်းဝေ တကယ်ပဲ အသုံးဝင်သော အကြံပြုချက်တစ်ခုကို တစ်ကြိမ်တော့ တီထွင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ နောက်ဆက်တွဲ ဝါကျ လူတိုင်းကို သူတို့၏ မျက်ခုံးများ ပင့်သွားစေသည်:

"ဒါပေါ့၊ ငါ ယန်ကျန့်နဲ့ အိပ်ရာတစ်ခု မျှဝေသုံးစွဲမယ်။ မင်း၊ ကျောက်လေ၊ နဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုတို့ကတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စီစဉ်လိုက်ကြပေါ့။"

"တစ္ဆေတွေ ဟုတ်လား။ အဲ့ဒါ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ။ မင်း အဲ့ဒါနဲ့ မူလတန်းကျောင်း ကလေးတွေကို လိမ်ညာလို့ရနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ် အရွယ်ရောက်ပြီးသားလူမှ အဲ့ဒါကို ယုံကြည်မှာ မဟုတ်ဘူး၊" ရှန့်ကွမ်းယွန် ပြောလိုက်သည်။

"ငါက အရွယ်ရောက်ပြီးသား၊ ပြီးတော့ ငါ ယုံကြည်တယ်၊" ကျန်းဝေ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ရှန့်ကွမ်းယွန် ပြန်ဖြေသည်၊ "မင်းတို့အားလုံး ရူးနေတဲ့ ကလေးတစ်စု သက်သက်ပဲ။ ငါ မင်းတို့နဲ့ နောက်ထပ် စကားမပြောချင်တော့ဘူး။ နောက်ကျနေပြီ၊ ပြီးတော့ ငါတို့ ပြန်မသွားခဲ့ရင်၊ ငါ့ ဝမ်းကွဲညီမရဲ့ မိဘတွေ စိတ်ပူလိမ့်မယ်။ ငါ သူမကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့တာက မင်းတို့ကို အတူတူ လည်ပတ်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးဖို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခု စုဝေးပွဲ ပြီးဆုံးသွားမှတော့၊ ထွက်ခွာသွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။"

"ယန်ကျန့်၊ ဖြစ်နိုင်တာက ငါ ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုနဲ့ အရင် သွားသင့်လား။ နင်တို့ ဆက်လက် ပျော်ရွှင်နိုင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင်၊ ငါ့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်ရုံပဲလေ။" မြောင်ရှောင်ဆန်း အကြံပြုလိုက်သည်။

"အကြံကောင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင်၊ ငါ့ကို ဖုန်းမဆက်နဲ့။ အဲဒီအစား အသုဘ အိမ်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ။ ငါတို့က အတန်းဖော်တွေ၊ ပြီးတော့ ငါ မင်းရဲ့ အလောင်းကို ကောက်ယူရတာ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ အသုဘကို တက်ရောက်ရတာမျိုး မဖြစ်ချင်ဘူး၊" ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြင်းထန်စွာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"အခုလောလောဆယ်၊ ငါ မင်းကို မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုနဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေဖို့ အကြံပြုတယ်။ ချက်ချင်း။"

"ဘာလဲ။" မြောင်ရှောင်ဆန်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

"ဘာမှ မဖြစ်နေဘူး။ ငါ ထင်တာက မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို နည်းနည်း ထူးထူးဆန်းဆန်း လုပ်နေတယ် ။ သူရဲ့ ရှပ်အင်္ကျီပေါ်က အိတ်ကပ် မှားယွင်းတဲ့ဘက်မှာ ရှိနေတာကို မင်း သတိမထားမိခဲ့ဘူးလား။ အရင်က၊ အဲ့ဒါ ဘယ်ဘက်မှာ ရှိခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု အဲ့ဒါ ညာဘက်မှာ ရှိနေတယ်။ အဲ့ဒါ အတူတူ ရှပ်အင်္ကျီပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အိတ်ကပ်က ဘက် ပြောင်းသွားခဲ့ပြီ။ ပြီးတော့ သူ့ခါးပတ်ပေါ်က စာလုံးတွေကလည်း ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတယ်၊" ယန်ကျန့် ထောက်ပြလိုက်ပြီး၊ ဤ သိမ်မွေ့သော အသေးစိတ်အချက်များကို ထက်မြက်စွာ သတိပြုမိခဲ့သည်။

"ဒါ့အပြင်၊ သူ့မျက်နှာပေါ်က ဒဏ်ရာတွေ ရှိနေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ သွေးထွက်တာ ရပ်သွားခဲ့ပြီ။ တကယ်လို့ သူတို့ ကျက်နေခဲ့ရင်တောင်၊ အဲ့ဒါ ဒီလောက် မြန်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ။ မင်း ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို သံသယဝင်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။ သူ ငါနဲ့အတူ ဒီကို လာခဲ့တာ၊" မြောင်ရှောင်ဆန်း တုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခွေးမသား၊ ယန်ကျန့်၊ မင်း နောက်ထပ် ထိတ်လန့်စရာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောနေတာလား။ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက တစ္ဆေလား။ ငါတို့ ခုနက အတူတူ ထိုင်နေခဲ့ကြတာလေ၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "သူ အိမ်သာ သွားခဲ့တယ်၊ အခု ရုတ်တရက် ထွက်သွားချင်နေတယ်။ အဲ့ဒါ ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင်၊ သူ့အဝတ်အစားတွေက အရင်ကနဲ့ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေတယ်။ ဒီပြောင်းလဲမှုတွေက တစ်ခုခု လွဲချော်နေတယ်လို့ မစဉ်းစားဘဲ နေဖို့ ခက်ခဲစေတယ်။"

"သူ တစ္ဆေ ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ အဲ့ဒါကို စမ်းသပ်ကြည့်တာက ဘာထိခိုက်မှုမှ မရှိပါဘူး။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ သူ ရုတ်တရက် သေနတ်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တံခါးဘေးက ရှန့်ကွမ်းယွန်ကို တည့်တည့် ချိန်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့ သူက လူသားဆိုရင်၊ ဒီသေနတ်ချက် သူ့ကို သတ်သင့်တယ်။ တကယ်လို့ သူ မသေဘူးဆိုရင်... ဒါဆိုရင် သူ တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်ရမယ်။"

"ယန်ကျန့်၊ နင် ရူးသွားပြီလား။ နင် ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို ပစ်တော့မှာလား။" မြောင်ရှောင်ဆန်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ သူ့ကို တားဆီးရန် ရှေ့သို့ ပြေးတက်လာသည်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း၊" ယန်ကျန့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

အနီးအနားတွင် ထိုင်နေခဲ့သော ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး မြောင်ရှောင်ဆန်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

သူမ၏ လက်မောင်းများ နူးညံ့သော်လည်း အေးစက်နေပြီး၊ သူတို့ သဘာဝမကျသော အင်အားတစ်ခုကို ဆောင်ထားသည်၊ ၎င်းတို့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် မသက်ဆိုင်သည့်အလား။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ နင်ယန်ကျန့်ကို ဒီလို လုပ်ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး!" မြောင်ရှောင်ဆန်း ငိုယိုရင်း၊ ရုန်းကန်နေသော်လည်း ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ ဆုပ်ကိုင်မှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဝမ်ရှန်းရှန်း စကားမပြောပေ။

သူမ ကြောင်နေပုံရသည်၊ သူမ ဘာလုပ်နေသည်ကိုပင် သူမ မသိသည့်အလား။

ယန်ကျန့် သူမကို ထိန်းချုပ်မှု ရယူထားခဲ့သည်။

"ယန်ကျန့်၊ သေသေချာချာ စဉ်းစားပါ။ တကယ်လို့ မင်း မှားခဲ့ရင်၊ တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးနိုင်တယ်၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေသည်။

ကျောက်လေ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်သင့်သလား မသင့်ဘူးလား မသေချာပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ယန်ကျန့် တစ္ဆေများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် အတွေ့အကြုံ ရှိသောကြောင့်၊ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက် ယုံကြည်စိတ်ချရသည်။

သို့သော် တကယ်လို့ ရှန့်ကွမ်းယွန် တကယ်ပဲ တစ္ဆေတစ်ကောင် ဆိုလျှင်၊ ၎င်း လုံးဝနီးပါး မယုံကြည်နိုင်စရာ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ သူ၏ သေနတ်ပေါ်က လုံခြုံရေးခလုတ်ကို ဖြုတ်ချလိုက်သည်။

"ငါ ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယုံကြည်တယ်။ တကယ်လို့ ငါ မှားခဲ့ရင်၊ ငါ တာဝန်ယူမယ်။"

"ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ခံစားချက်အကြောင်း စဉ်းစားပြီးပြီလား။ ယန်ကျန့်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မပစ်ပါနဲ့။ သူ တစ္ဆေ ဟုတ်မဟုတ် သိရှိဖို့ တခြား နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။" မြောင်ရှောင်ဆန်း မျက်ရည်များကြားမှ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုက အထိရောက်ဆုံး နည်းလမ်းပဲ။ ငါ့ကို စိတ်နှလုံး မာကျောတယ်လို့ အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ မင်း တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို နားလည်သွားတာနဲ့၊ ဘယ် တုံ့ဆိုင်းမှုမဆို မင်းကို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးစေနိုင်တယ်ဆိုတာ မင်း သဘောပေါက်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ယုံကြည်ပါ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး၊ ခဏစောင့်ပါဦး။ မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ ဒီအကြောင်း စကားပြောကြရအောင်၊" ရှန့်ကွမ်းယွန် ပြောလိုက်ပြီး၊ ကြောက်လန့်နေပုံရသည်။

"ဘိုင်း!"

နောက်တစ်ခဏတွင်၊ သေနတ်သံ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အား!" မြောင်ရှောင်ဆန်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤမျှ အနီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင်၊ လွဲချော်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ၊ ယန်ကျန့် သေနတ်များနှင့် ပတ်သက်၍ အသစ်သင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည့်တိုင်။

ကျည်ဆန် ရှန့်ကွမ်းယွန်ကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားသည်။

တကယ်လို့ သူ လူသားတစ်ဦး ဆိုလျှင်၊ သူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေပြီး၊ တုန်လှုပ်ကာ သေလုဆဲဆဲ ဖြစ်နေလောက်ပြီ။

"မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ပစ်တာလဲ။ အဲ့ဒါ ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။" ရှန့်ကွမ်းယွန် ယန်ကျန့်ကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ သူတို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

မြောင်ရှောင်ဆန်းပင်လျှင် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တောင့်တင်းသွားသည်။

ကောင်လေး ခုနကမှ အပစ်ခံခဲ့ရတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူ လုံးဝ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိပေ။

"ဘိုင်း!" ယန်ကျန့် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် ပစ်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်၊ ကျည်ဆန် ရှန့်ကွမ်းယွန်၏ ဦးခေါင်းကို ထိမှန်သွားသည်။

သူတို့ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ကျည်ဆန်ပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။

သို့တိုင် ရှန့်ကွမ်းယွန် ပြောနေဆဲဖြစ်သည်၊ "ယန်ကျန့်၊ မင်း ရူးနေလား။ ငါ မင်းကို ရဲစခန်း တိုင်မယ်လို့ မင်း ယုံလား။"

"ယန်ကျန့်၊ မင်း မှန်တယ်။ သူ... သူက တစ္ဆေတစ်ကောင်ပဲ၊" ကျောက်လေ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ကျောရိုးကို အေးစက်မှုတစ်ခု လျှောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ဤသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့်၊ ရှန့်ကွမ်းယွန်၏ ယခင်က ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားသည်။

သူ၏ မျက်နှာ လျင်မြန်စွာ ဖြူဖျော့သွားပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲက အလင်းရောင် မှေးမှိန်သွားကာ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မှိန်ဖျော့စပြုလာသည်... သူ လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့မှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ။

သူ ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ခြေရာကင်းမဲ့စွာ သုတ်သင်ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည့်အလား။

ကျန်ရှိနေသမျှမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခလောက်ခနဲ ကျသွားသော ရွှေရောင် ကျည်ဆန်နှစ်တောင့်သာ ဖြစ်သည်။

"ဘာ... ဘာ ခုနက ဖြစ်သွားတာလဲ။ သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။" ကျန်းဝေ ကြောက်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တစ်ခု သေချာတယ်: ဒီတစ္ဆေက ယုံကြည်ဖွယ်ရာ တစ်ယောက်ယောက်ကို အသုံးပြုပြီး လူအုပ်ထဲကို ရောနှောပေါင်းစပ်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ။ ဒါမှမဟုတ် ဖြစ်နိုင်တာက အဲ့ဒါ ငါတို့ရှေ့မှာ ပေါ်လာဖို့ သက်ရှိလူတစ်ဦးရဲ့ ပုံစံကို လိုအပ်ခဲ့တာ။ ငါတို့ သူ့ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုကို မြင်တွေ့သွားတာနဲ့၊ အဲ့ဒါ ရှန့်ကွမ်းယွန်ရဲ့ ပုံစံကို စွန့်လွှတ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။"

"ငါ မမှားဘူးဆိုရင်၊ အဲ့ဒါ ငါတို့ ပတ်ပတ်လည်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ၊ မမြင်နိုင်ဘဲ၊ အရင်ကအတိုင်းပဲ။ အဲ့ဒါ ထွက်ခွာသွားပြီလား မသွားသေးဘူးလား ဆိုတာတော့၊ ငါ အတိအကျ မပြောနိုင်ဘူး။"

"ငါ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တွေ အများအပြား မြင်ဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါကြုံဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး ပုန်းနေတဲ့ တစ္ဆေပဲ။ အဲ့ဒါ လူသား ပုံစံတစ်ခုကို ဆောင်ယူလိုက်တာနဲ့၊ အဲ့ဒါ တကယ့်လူတစ်ယောက်နဲ့ ခွဲခြားလို့မရအောင် ဖြစ်သွားတယ်။"

ဤအတွေးတွင်၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်သွားသည်။

အပြည့်အဝ လူသား မည်သူမည်ဝါ ရှိသော၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲသို့ ချောမွေ့စွာ ရောနှောပေါင်းစပ်နေသော တစ္ဆေတစ်ကောင်—၎င်း ဘာကိုများ လိုလားနိုင်ဖွယ် ရှိသနည်း။

စိတ်ကူးကြည့်ရန် သိပ် ကြောက်စရာကောင်းလွန်းသည်။

သို့သော် တစ်ခု သေချာသည်မှာ: ၎င်း ကောင်းသောအရာ မဟုတ်ပေ။

"တကယ်လို့ သူ ပျောက်သွားခဲ့ရင်၊ ရှန့်ကွမ်းယွန် ဘယ်မှာလဲ။" ကျောက်လေ မေးလိုက်သည်။

"ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့ အိမ်သာဆီကို၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ၏ သေနတ်ကို သေနတ်အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ အိမ်သာဆီသို့ အလျင်စလို သွားလိုက်သည်။

အုပ်စု သူ့နောက်မှ အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့ သီးသန့်အခန်းမှ ထွက်ခွာသွားစဉ်၊ တံခါးပေါ်က မှန် ပုံရိပ် ခြောက်ခု ထင်ဟပ်နေသည်။

သို့သော်၊ လူ ငါးဦးသာ အခန်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်: ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ မြောင်ရှောင်ဆန်း၊ ကျန်းဝေ၊ ကျောက်လေ၊ နှင့် ယန်ကျန့်။

အပို လူတစ်ဦး ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘယ်သူမှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။