ပိတ်မိနေခြင်း

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ရှန့်ကွမ်းယွန် သူ၏ မျက်နှာကို ဆေးကြောပြီးဖြစ်သည်။

နှာခေါင်းသွေးယိုခြင်း အများစု ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ မှန်ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများ တုန်လှုပ်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ရှေ့မှ မှန် သူ၏ မျက်နှာကို ထပ်မံ ထင်ဟပ်ခြင်း မရှိသောကြောင့်တည်း။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

ရှန့်ကွမ်းယွန် မှန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ၊ ဘယ်ညာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် သူ ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ သူ၏ ရှေ့မှ မှန်ကြီး သူ၏ အရိပ်ထင်ဟပ်မှုကို ပြသရန် ပျက်ကွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ မှန်ထဲတွင် လုံးဝ တည်ရှိမနေသည့်အလား။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

ရှန့်ကွမ်းယွန် နားမလည် ဖြစ်သွားသည်။

သူ ရေပိုက်ခေါင်း၊ ဘေစင်၊ နှင့် လက်ဆေးကန်ကိုပင် ကြည့်လိုက်သည်—ဤအရာအားလုံး မှန်ထဲတွင် ပေါ်နေသော်လည်း၊ သူ ကိုယ်တိုင်မှာမူ ဘယ်နေရာတွင်မှ မတွေ့ရပေ။

မှန် လုံးဝ ဗလာကျင်းနေသည်၊ သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အလား။

"ငါ သွေးအလွန်အကျွံ ဆုံးရှုံးလို့ စိတ်အာရုံချောက်ခြားနေခြင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ သရဲခြောက်ခံနေရတာလား

ရှန့်ကွမ်းယွန် သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အလုပ်မှ စိတ်ဖိစီးမှု မကြာသေးမီက သူ့အပေါ် သက်ရောက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ဆရာဝန် သွားပြသင့်သလား။

"ထားလိုက်တော့၊ အရေးမကြီးပါဘူး။ ငါ ပြန်ထွက်သွားလိုက်ရုံပဲ။ ဖြစ်နိုင်တာက တစ်စုံတစ်ယောက် နောက်ပြောင်ကျီစယ်နေတာ။"

အခြေအနေ ထူးဆန်းသော်လည်း၊ သူ ၎င်းအပေါ် အလွန်အကျွံ အာရုံစိုက်မနေခဲ့ပေ။

သူ လှည့်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

အိမ်သာတွင် အဓိက တံခါး မရှိပေ။

သို့သော် သူ ထွက်ခွာရန် ထောင့်ချိုးကို လှည့်လိုက်သောအခါ၊ သူ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။

သူ ပြန်လာရန် အသုံးပြုခဲ့သော ရင်းနှီးသည့် လမ်းကြောင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

သူ့ကို အမှောင်ထု နံရံတစ်ခု ကြိုဆိုနေသည်—ညဘက်တွင် လာသော အမှောင်ထုမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ခိုင်မာသော အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေပုံရသော ထူထဲ မင်ကဲ့သို့သော အမှောင်ထု၊ သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသည်။

တကယ်လို့ သူ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့လျှင်၊ သူ အဆုံးမရှိသော ချောက်နက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါ မြေကြီးပေါ်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ။" ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ရှန့်ကွမ်းယွန် လုံးဝ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်သွားသည်။

ပထမ၊ သူ၏ အရိပ်ထင်ဟပ်မှု မှန်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ အခု အပြင်ဘက် ဤသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

၎င်း တကယ်ပဲ တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်မလား။

ရှန့်ကွမ်းယွန် ခိုင်မာသော ရုပ်ဝါဒီတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ ကလေးဘဝကတည်းက သိပ္ပံပညာကို ယုံကြည်ခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားများနှင့် တစ္ဆေများအကြောင်း ပုံပြင်များ သူ့အတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အရာများ သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ အတွေ့အကြုံနုသော ကလေးများသာ ယုံကြည်မည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အလုပ်စတင်လုပ်ကိုင်ပြီးနောက်၊ ဘယ်သူက ထိုကဲ့သို့သော အရာများကို ယုံကြည်နေဦးမည်နည်း။

သို့သော် သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသောအရာများ သူ၏ ခိုင်မာသော ယုံကြည်မှုများကို တုန်လှုပ်စေနေသည်။

ပြီးတော့ သံသယ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်၊ ကြောက်ရွံ့မှု သဘာဝအတိုင်း လိုက်ပါလာပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းမိုးလာသည်။

ရှန့်ကွမ်းယွန် ကြောက်ရွံ့စပြုလာသည်။

သူ၏ ပထမဆုံး အတွေးမှာ ရဲကို ဖုန်းဆက်ရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်နှင့်၊ သူ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

ရဲကို ဖုန်းဆက်ရမှာ ဟုတ်လား။ သူ ဘာများ ပြောရမည်နည်း။ သူ ကေတီဗီ အိမ်သာတစ်ခုထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး ထွက်မရဖြစ်နေကြောင်းလား။ သို့မဟုတ် သူ တစ္ဆေဆန်သော တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်းလား။ တကယ်လို့ သူ အဲ့လို ပြောခဲ့လျှင်၊ သူတို့ သူ့ကို ရယ်မောဖွယ်ရှိသည်။

"ငါ ငါ့ဝမ်းကွဲညီမကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဘာဖြစ်နေလဲ မေးလိုက်မယ်။ ငါ ထိတ်လန့်လို့မဖြစ်ဘူး။ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြောက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။"

ရှန့်ကွမ်းယွန် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် အတင်း ကြိုးစားလိုက်ပြီး မြောင်ရှောင်ဆန်း၏ နံပါတ်ကို ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"ဟေး၊ ရှောင်ဆန်း၊ ငါပါ၊ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို။"

လိုင်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ မြောင်ရှောင်ဆန်း၏ အသံ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ တကယ်ပဲ ခင်ဗျားလား။ ခင်ဗျား အဆင်ပြေလို့ ကျွန်မ အရမ်း ဝမ်းသာတယ်။"

အိမ်သာဆီသို့ လမ်းလျှောက်လာနေသော ယန်ကျန့်၊ မြောင်ရှောင်ဆန်း ရှန့်ကွမ်းယွန်၏ ခေါ်ဆိုမှုကို ဖြေကြားနေသည်ကို မြင်သောအခါ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ရှန့်ကွမ်းယွန် ဘယ်လို အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ။ အဲ့ဒါ မဖြစ်သင့်ဘူး။

တစ္ဆေ ရှန့်ကွမ်းယွန်၏ ပုံစံကို လွှဲပြောင်းယူပြီးနှင့်နေပြီ။

ဘာလို့ သူ အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ။

"ရှောင်ဆန်း၊ အဲ့ဒါ တကယ်ပဲ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဟုတ်မဟုတ် အရင် သေချာအောင်လုပ်။ တကယ်လို့ မင်း မသေချာဘူးဆိုရင်၊ ဖုန်းချလိုက်ရုံပဲ။ မင်း ဒီလို အခြေအနေတွေမှာ ဖုန်းတွေကို ဒီအတိုင်း ဖြေကြားလို့မရဘူး။ အကျိုးဆက်တွေကို မင်း သိတယ်၊" ယန်ကျန့် သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ဆန်း၏ ပျော်ရွှင်မှု ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်။

သူမ ကျောင်းတုန်းက ၁၃၈ ဖြင့် စတင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို သတိရလိုက်သည်။

အဲ့ဒီ ခေါ်ဆိုမှုက တံခါးခေါက်တစ္ဆေကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့ပြီး၊ ကျောင်းဂိတ်ဝတွင် လူတိုင်းနီးပါးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

"ဝမ်းကွညီမ ငါ အခု အိမ်သာထဲမှာ ရောက်နေတယ်။ ဒီမှာ တစ်ခုခု လွဲချော်နေပုံပဲ။ နင်နဲ့နင့်ရဲ့ အတန်းဖော်တွေ လာကြည့်သင့်တယ်။ တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင်၊ ရဲကို ချက်ချင်း ခေါ်လိုက်ပါ၊" ရှန့်ကွမ်းယွန်၏ အသံ ဖုန်းမှတဆင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြ၊" ယန်ကျန့် ဖုန်းကို ယူလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် စကားပြောလိုက်သည်။

ရှန့်ကွမ်းယွန် ပြောလိုက်သည်၊ "အဲ့ဒါ ယန်ကျန့်လား။ မင်းတို့ လာကြည့်သင့်တယ်။ ငါထင်တာတော့ အိမ်သာရဲ့ ထွက်ပေါက် ပိတ်ဆို့ခံထားရတယ်။ အပြင်ဘက်မှာ မည်းမှောင်နေတယ်၊ ပြီးတော့ ဘာဖြစ်နေလဲ ငါ မသိဘူး။ ဒါ့အပြင်၊ ငါအစောပိုင်းက မှန်ထဲ ကြည့်လိုက်တုန်းက၊ ငါ ငါ့ရဲ့အရိပ်ထင်ဟပ်မှုကို မမြင်ခဲ့ရဘူး။ ငါ ထင်တာတော့ ခင်ဗျား မှန်တယ်—ငါ တစ္ဆေဆန်သော တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီ။ ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ခင်ဗျား ကူညီနိုင်မလား။"

အိမ်သာ အပြင်ဘက် မည်းမှောင်နေတယ် ဟုတ်လား။ ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဤအသေးစိတ်အချက်ကို မှတ်သားလိုက်သည်။

သူ အိမ်သာ အဝင်ဝရှေ့တွင် ရပ်နေနှင့်ပြီ။

ဤနေရာရှိ အရာအားလုံး သာမန်ဖြစ်သည်။

အမှောင်ထု မရှိ၊ လင်းထိန်နေသော မီးများသာ ရှိသည်။

"ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ဆီ ပို့လိုက်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် သုံးသပ်ပေးမယ်၊" ယန်ကျန့် သူ၏ အခိုင်အမာပြောဆိုချက်များကို တိုက်ရိုက် မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ရှန့်ကွမ်းယွန် တကယ်ပဲ တစ်မျိုးမျိုးသော ဒုက္ခထဲတွင် ရှိနေနိုင်သည်။

၎င်းကို ယန်ကျန့် အခုထိ နားမလည်နိုင်သေးရုံသာ။

"ကောင်းပြီ။"

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အခု အိမ်သာထဲကို ဝင်တော့မယ်။ မင်း တကယ်ပဲ အိမ်သာထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သေချာလား။" ယန်ကျန့် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့ က သေချာပါတယ်။ ငါ ဒီမှာ ရပ်ပြီး ခင်ဗျားကို ဖုန်းပေါ်ကနေ စကားပြောနေတာ။ ငါ တခြား ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေနိုင်ဦးမှာလဲ။" ရှန့်ကွမ်းယွန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ သိပြီ။"

ခေါ်ဆိုမှု ပြီးဆုံးပြီးနောက်၊ ယန်ကျန့် ချက်ချင်း ဖုန်းချလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူ အခြားသူများကို အိမ်သာထဲသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။

သို့သော် လက်တွေ့မှာ ရက်စက်သည်။

အိမ်သာ ဗလာကျင်းနေသည်။

ရှန့်ကွမ်းယွန်၏ အရိပ်အယောင် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

"ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလား။ ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်ကို သူ အိမ်သာထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ ခုနကမှ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။" မြောင်ရှောင်ဆန်း နောက်တစ်ကြိမ် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။

ကျောက်လေ ပြောလိုက်သည်၊ "ဖုန်းခေါ်ခဲ့တဲ့သူက ရှန့်ကွမ်းယွန် မဟုတ်ဘဲ၊ တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်မလား။"

"မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး။ သူ့ စိတ်ခံစားချက်တွေက စစ်မှန်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့အကြောင်း ထူးဆန်းတာ ဘာမှ မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေါ့၊ တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဟန်ဆောင်မှု ဖြစ်နိုင်ခြေကို ငါတို့ ပယ်ချလို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေ အစောပိုင်းက သီးသန့်အခန်းထဲမှာ ပေါ်လာခဲ့ပြီးသား ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ ဒီခေါ်ဆိုမှုက ဖြစ်နိုင်ခြေများတယ် အတုအပ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ထင်တာတော့ ရှန့်ကွမ်းယွန် လိမ်ညာနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူ တကယ်ပဲ အိမ်သာထဲမှာ ရှိနေတာ။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး၊ သူ၏ အကြည့် ထက်မြက်လာကာ ဘေစင်အပေါ်က မှန်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

မှန်ထဲတွင်၊ ရှန့်ကွမ်းယွန် စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ဖုန်းပြောနေပြီး၊ ရံဖန်ရံခါ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေသည်။

"အိမ်သာထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူက မှန်အတွင်းထဲမှာ ရှိနေလို့ပဲ။"

အိမ်သာ ဗလာကျင်းနေသော်လည်း၊ မှန်ထဲတွင်၊ ရှန့်ကွမ်းယွန်၏ ပုံရိပ် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ပေါ်ပေါက်နေသည်။

မှန်ထဲက ရှန့်ကွမ်းယွန် ဤသည်ကို သတိမမူမိပုံရပြီး၊ အကူအညီအတွက် ဖုန်းများကိုသာ ရူးသွပ်မတတ် ခေါ်ဆိုနေကာ၊ အိမ်သာထဲမှ ထွက်ခွာသွားရန် မရဲပေ။

မှန် အိမ်သာကိုသာ ထင်ဟပ်နေသည်။

အိမ်သာ အပြင်ဘက်က လောက မှန်ထဲတွင် မပေါ်ပေါက်ပေ။

ဒါကြောင့် ရှန့်ကွမ်းယွန် အပြင်ဘက် လောက မည်းမှောင်နေသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ ကျွန်မ ဒီမှာ။ ငါတို့ကို မြင်နိုင်လား။"

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ၊ မြောင်ရှောင်ဆန်း ကြောက်ရွံ့ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်။

သူမ မှန်ဆီသို့ ပြေးသွားပြီး၊ ၎င်းကို ထုနှက်နေသည်။

သို့သော် မှန်ထဲက ရှန့်ကွမ်းယွန် သူမကို ကြားပုံမရပေ။

သူ သူမကို ကြည့်ရန် လှည့်မလာခဲ့ပေ။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ယန်ကျန့် ချက်ချင်း မြောင်ရှောင်ဆန်း၏ ဖုန်းကို အသုံးပြု၍ ရှန့်ကွမ်းယွန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

မှန်ထဲတွင်၊ ရှန့်ကွမ်းယွန် ဖုန်းမြည်သံကို ကြားပြီး လျင်မြန်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်၊ "ဟယ်လို၊ ဝမ်းကွဲညီမလား။ ဘာလို့ သူတို့ အခုထိ မရောက်သေးတာလဲ။ ငါးမိနစ် ရှိနေပြီ။ မင်းတို့ဘက်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာလား။"

"ငါပါ၊ ယန်ကျန့်။"

"ယန်ကျန့်၊ အပြင်ဘက်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ ငါ့ကို ပြောပြပါ။ အပြင်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ။"

"အပြင်ဘက်မှာ အားလုံး အဆင်ပြေတယ်။ ဘာမှ မဖြစ်ပျက်နေဘူး။ ဒုက္ခရောက်နေတာက မင်းပဲ။ အပြင်ကို မကြည့်နဲ့။ ဘယ်သူမှ ဝင်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ လှည့်ပြီး မှန်ကို ကြည့်လိုက်။ ငါတို့အားလုံး ဒီမှာ ရှိနေတယ်။" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ရှန့်ကွမ်းယွန် အလိုအလျောက် သူ၏ နောက်မှ မှန်ကို ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ တုန်လှုပ်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

မှန်ထဲတွင်၊ သူ၏ ဝမ်းကွဲညီမ မြောင်ရှောင်ဆန်း ငိုယိုရင်း မှန်ကို ထုနှက်နေသည်၊ သို့သော် သူ ဘာမှ မကြားရပေ။

သူမ၏ ဘေးတွင်၊ ကျောက်လေနှင့် ကျန်းဝေ ကြောက်ရွံ့သော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် ရပ်နေကြသည်။

ယန်ကျန့် ဖုန်းကို ကိုင်ထားပြီး၊ သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေသည်။

"ဘာလို့ မင်းတို့အားလုံး မှန်ထဲမှာ ရောက်နေတာလဲ။"

"မှန်ထဲမှာ ရောက်နေတာ ငါတို့ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါ မင်းပဲ၊" ယန်ကျန့်၏ အသံ ဖုန်းမှတဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ရှန့်ကွမ်းယွန် တောင့်တင်းသွားပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများ ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏ လက်ထဲက ဖုန်း ချော်ကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

"ဘိ၊ ဘိ..."

ခေါ်ဆိုမှု အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသည်။

"ဖုန်း ကျကွဲသွားတာလား။"

မှန်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ယန်ကျန့်၊ ဖုန်း ကျသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူ ဖုန်း ကျကွဲသွားသလား ဆိုသည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ခေါ်ဆိုမှု ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီး၊ နောက်ထပ် ဆက်သွယ်ပြောဆိုရန် ခက်ခဲစေသည်။

ယခင် အခြေအနေအရ၊ မှန်အတွင်းထဲက လူ အပြင်ဘက်က လူများကို မကြားနိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။

ပြီးတော့ သူ သိလိုစိတ် ရှိသည်—ရှန့်ကွမ်းယွန် အဘယ်ကြောင့် မှန်အတွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သနည်း။ ပြီးတော့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော တစ္ဆေ ဘယ်မှာလဲ။