ပေါ်ထွက်လာခြင်း

မှန်ပေါ်တွင် ရေးထားသော စကားလုံးများ အခြားလူတိုင်းအတွက် ပြောင်းပြန် ပေါ်နေသော်လည်း၊ ဤသည်မှာ ယန်ကျန့်နှင့် အခြားသူများ သတင်းစကားကို ဖတ်ရှုခြင်းမှ မဟန့်တားခဲ့ပေ။

လက်ရေး အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေခဲ့ရင်တောင်၊ သူတို့ စကားလုံးများကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သေးသည်။

သို့သော်၊ ရှန့်ကွမ်းယွန် ရေးသားခဲ့သော ဝါကျ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများကို သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

သူ တကယ်ပဲ တစ်ခုခု ကြားခဲ့သလား။

အသံ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ၎င်း အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မှန်အတွင်းထဲတွင်၊ သူ အပြင်ဘက်မှ အသေးငယ်ဆုံး ဆူညံသံကို မကြားနိုင်သောကြောင့်တည်း။

မဟုတ်လျှင်၊ သူတို့ ဆက်သွယ်ပြောဆိုရန် စာရေးခြင်းကို အားကိုးခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

မြောင်ရှောင်ဆန်းလည်း အခြေအနေ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှု ရှိနေသော်လည်း၊ သူမ သူမ၏ သတ္တိကို မွေးမြူလိုက်ပြီး မှန်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ရေးလိုက်သည်: "ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ ပြေး! အဲ့ဒါ ကယ်ဆယ်ရေးသမားတွေ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါ တစ္ဆေ!"

သို့သော် သူမ ရေးသားခြင်း မပြီးဆုံးမီတွင်၊ ယန်ကျန့် သူမကို တားဆီးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ ရေးနေလို့ အသုံးမဝင်ဘူး။ သူ အခု ပိတ်မိနေပြီ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေက သိပ် ကြွပ်ဆတ်နေတယ်။ သူ တစ္ဆေရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံရချင်မှ ခံရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ လွယ်လွယ်ကူကူ ကြောက်လန့်ပြီး သေဆုံးသွားနိုင်တယ်။ သူ အခုထိ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိသေးဘူးဆိုတဲ့ အချက်က ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုပဲ။ အခြေအနေ ပိုမို ဆိုးရွားလာခြင်း မရှိသရွေ့၊ ငါတို့ လက်ရှိအခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းထားသင့်တယ်၊ တစ္ဆေ သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ဖြစ်နိုင်လောက်တယ်ဆိုတာ ငါတို့ သိနေရင်တောင်မှပဲ။"

ယန်ကျန့် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ စကားပြောလိုက်သည်။

သာမန်လူများအတွက်၊ တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ အကြီးမားဆုံး ရန်သူမှာ တစ္ဆေကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘဲ၊ ကြောက်ရွံ့မှု ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေတိုင်း ဖြေရှင်းမရနိုင်သော သတ္တဝါများ မဟုတ်ကြပေ။

တစ္ဆေတစ်ကောင် အနိုင်မတိုက်နိုင်ပုံ ပေါက်နေရင်တောင်၊ ခင်ဗျား အမှန်တရားကို သိရှိသွားသည်နှင့်၊ သာမန်လူတစ်ဦးပင်လျှင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်သည်။

၎င်း ခက်ခဲသည်၊ သို့သော် လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည်တော့ မဟုတ်။

သို့သော် အဲ့ဒီမတိုင်ခင်၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ခြင်းက ခင်ဗျားကို သေခြင်းတရား၏ ချောက်နက်ထဲသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ တွန်းပို့ရုံသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

"ဒါ… ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ယန်ကျန့်၊ တစ်ခုခု စဉ်းစားပါဦး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး!" မြောင်ရှောင်ဆန်း မျက်ရည်များ ဝဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

"ငါက ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ပထမဆုံး၊ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်။ ငါ တစ်ခုခု မလုပ်ခင် ငါ အခြေအနေကို အကဲဖြတ်ဖို့ လိုအပ်တယ်၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ဆန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မှန်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ရေးလိုက်သည်: "ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ စိတ်တည်ငြိမ်အောင်နေပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"

သို့သော် သူမ ရေးသားခြင်း တစ်ဝက်တစ်ပျက် ရောက်နေစဉ်မှာပင်၊ သူမ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး၊ သူမ လုနီးပါး အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

သူမ သူမ၏ ပါးစပ်ကို လျင်မြန်စွာ အုပ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူမ မှန်ထဲက အိမ်သာ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေသော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုသူ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ မြင်နိုင်သည်၊ hide-and-seek ကစားပွဲတစ်ခုတွင်ကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေသည့်အလား၊ မလှုပ်မယှက်။

သူမ ပြင်းထန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ဘက်မှ အိမ်သာထဲသို့ တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့ ကေတီဗီ တစ်ခုတွင် ရှိနေကြပြီး၊ တခြားတစ်စုံတစ်ယောက် အိမ်သာ အသုံးပြုရန် ရောက်လာနိုင်လောက်သည်။

သူမ အတည်ပြုရန် လိုအပ်သည်။

"ဘယ်သူမှ မရှိဘူး…"

မြောင်ရှောင်ဆန်း သူမ၏ နောက်ဘက်က ဧရိယာ လုံးဝ ဗလာကျင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှု ခိုင်မာသွားသည်။

သူမ၏ ဘက်မှ အိမ်သာတံခါးဝတွင် ဘယ်သူမှ ရပ်နေခြင်း မရှိပေ။

ထိုသူ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ မှန်ထဲက အိမ်သာ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မှိန်ဖျော့စွာ၊ သူမ ပုံရိပ်မှ ထိုးထွက်နေသော ဖြူဖျော့သော လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို မြင်နိုင်သည်။

၎င်း သွေးမရှိပေ။

တောင့်တင်းနေသည်၊ အလောင်းတစ်လောင်းကဲ့သို့။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ ခင်ဗျားနောက်မှာ… ခင်ဗျားနောက်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ရပ်နေတယ်၊" မြောင်ရှောင်ဆန်း ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ အသံ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်ယင်နေသည်။

သို့သော် မှန်၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ရှန့်ကွမ်းယွန် သူမကို မကြားနိုင်ပေ။

သူ ဤဘက်မှ ဘာအသံမှ မကြားနိုင်ပေ။

သူ ရေးလိုက်သည်: "မင်း ဘာပြောနေတာလဲ၊ ဝမ်းကွဲညီမ။ ငါ ကြားခဲ့တဲ့ အသံ ပျောက်သွားပုံပဲ။ အဲ့ဒီလူ ထွက်သွားပြီလား။ ပြောပါဦး၊ ဘယ်သူက ငါ့ကို ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားအောင် ကူညီပေးနိုင်မလဲ။ ငါ ဒီမှာ ပိတ်မိမနေချင်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ငါ့ကို ကယ်တင်ခိုင်းပါ။"

မြောင်ရှောင်ဆန်း၏ လက် တုန်ယင်နေသည်။

သူမ တစ်ခုခု ရေးချင်ခဲ့သော်လည်း ဘာပြောရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။

ထိုသူ ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ သူ၏ ဘက်မှ အိမ်သာတံခါးဝတွင် တည့်တည့် ရပ်နေသောကြောင့်တည်း။

ဤမြင်ကွင်း မြောင်ရှောင်ဆန်း တစ်ဦးတည်းသာ မြင်တွေ့ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

အခြားသူများလည်း ၎င်းကို သတိပြုမိခဲ့ကြသည်။

အိမ်သာ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေသော ပုံရိပ်၊ ဝင်ရောက်လိုသော်လည်း မလှုပ်ရှားဘဲ၊ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ မြင်နိုင်သော။

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာနှင့် တောင့်တင်းနေပြီး၊ ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

၎င်း မှန်ထဲတွင်သာ တည်ရှိနေသည်။

လက်တွေ့တွင်၊ ၎င်း ထိုနေရာတွင် မရှိပေ။

"ယန်ကျန့်၊ အဲ့ဒီလူ… တစ္ဆေတစ်ကောင်လား။" ကျောက်လေ၏ အသံ တုန်ယင်နေသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ဒုတိယအကြိမ် မြင်တွေ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင်။

"အဖြေက တော်တော် သိသာထင်ရှားပါတယ်၊" ယန်ကျန့် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မမှားဘူးဆိုရင်၊ ဒီအရာ ငါတို့ကို တစ်ချိန်လုံး လိုက်ပါနေခဲ့တာ။ ငါတို့ အရင်က အဲ့ဒါကို မမြင်နိုင်ခဲ့တာ အံ့ဩစရာ မရှိဘူး။ ဒီတစ္ဆေက မှန်ထဲမှာပဲ တည်ရှိနေတာ။ အဲ့ဒါ လက်တွေ့မှာ တည်ရှိမနေဘူး။"

"မဟုတ်ဘူး၊ စောင့်ဦး။ အဲ့ဒီလိုသာ ဆိုရင်၊ စားပွဲထိုး အစောပိုင်းက အဲ့ဒါကို မြင်နိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ရင်တော့ တစ္ဆေရဲ့ တကယ့် ခန္ဓာကိုယ်က မှန်ထဲမှာ ရှိနေပြီး၊ လက်တွေ့မှာ ပေါ်လာတာက မမြင်နိုင်တဲ့ အရိပ်တစ်ခု သက်သက်ပဲ။"

တကယ်လို့ တကယ့် ခန္ဓာကိုယ်က မှန်ထဲမှာ ဆိုရင်၊ ဒါဆိုရင် မမြင်နိုင်တဲ့ အရိပ်က အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတယ်။

၎င်း နှစ်ခု လဲလှယ်ခံလိုက်ရသည့်အလား။

လက်တွေ့က မှန်ဖြစ်ပြီး၊ မှန်အတွင်းထဲက လောကက တစ္ဆေ နေထိုင်ရာ တကယ့်လောက ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ္ဆေ မှန်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး လူများ နေထိုင်ရာ တကယ့်လောကထဲသို့ ဝင်ရောက်ချင်နေသည်။

ရှင်းလင်းစွာပင်၊ တစ္ဆေ ဤသည်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ မလုပ်နိုင်၊ သို့မဟုတ်လျှင် ၎င်း မှန်ထဲကနေ ထွက်လာနှင့်နေလောက်ပြီ။

အခြေအနေတစ်ခု ရှိရမည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤသည်မှာ ရှန့်ကွမ်းယွန် တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

အခု သူ မှန်ထဲတွင် ရှိနေပြီး၊ တစ္ဆေ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်၊ နှစ်ခု နောက်တစ်ကြိမ် နေရာ လဲလှယ်လိုက်သည့်အလား။

"ဘယ် မှန်ကိုမဆို ဝေးဝေးက ရှောင်ပါ။ သူတို့ကို မထိနဲ့၊ ပြီးတော့ သူတို့ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ မစိုက်ကြည့်နဲ့။ ကျွန်တော် သေချာတာက ဒီတစ္ဆေ ဒီမှန်ထဲမှာပဲ ပေါ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါ ဘယ် မှန်ထဲမှာမဆို ပေါ်လာနိုင်တယ်—စားသောက်ဆိုင်တွေ၊ ကေတီဗီတွေ၊ ခင်ဗျားတို့ အိမ်တွေမှာတောင်မှပဲ။ ဘယ် မှန်မဆို သူ့ရဲ့ တံခါးပေါက် ဖြစ်နိုင်တယ်၊" ယန်ကျန့် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ကျန်းဝေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံး အဲ့ဒါနဲ့ ပထမဆုံး ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာ။"

ကျန်းဝေ တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ သူ အိမ်မှာ မှန်ထဲက သူ၏ အရိပ်နဲ့ ကျောက်-စက္ကူ-ကတ်ကြေး ကစားခဲ့သည့် ဂိမ်းကို သတိရလိုက်သည်။

ထိုစဉ်က၊ ၎င်း အချိန်ဖြုန်းရန် ရယ်စရာ ကစားပွဲလေးတစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူ ၎င်း တကယ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တော့မှ မထင်ခဲ့ပေ။

ထိုည သူနှင့်အတူ ကျောက်-စက္ကူ-ကတ်ကြေး ကစားခဲ့သော မှန်ထဲက ပုံရိပ် သူ၏ အရိပ်ထင်ဟပ်မှု မဟုတ်… ၎င်း တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် တစ္ဆေ အိမ်သာတံခါးဝတွင် အဘယ်ကြောင့် ရပ်တန့်သွားခဲ့သနည်း။

အဘယ်ကြောင့် ၎င်း သူ့ကိုယ်သူ လုံးဝ မပြသခဲ့သနည်း။

၎င်း ယခင်က သူ့ကိုယ်သူ ဖော်ထုတ်ပြသခဲ့သည် မဟုတ်လော။

တကယ်လို့ တစ္ဆေ ဖော်ထုတ်ခံရပြီးနောက် ပေါ်ထွက်လာရန် ငြင်းဆန်ခဲ့လျှင်၊ အဘယ်ကြောင့် ၎င်း အခု မှန်ထဲတွင် ပေါ်လာရသနည်း။

ယန်ကျန့် မြောင်ရှောင်ဆန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်၊ "မကြောက်ပါနဲ့။ တကယ်လို့ မင်း မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို ကယ်တင်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ မှန်ပေါ်မှာ ဆက်ရေးပြီး သူနဲ့ ဆက်သွယ်ပြောဆိုပါ။ တစ္ဆေကို အပြင်ကို ဆွဲဆောင်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားပြီး အဲ့ဒါကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာဖွေပါ။ အဲ့ဒါ ငါတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်လောက်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါ အလုပ်ဖြစ်မယ်လို့ ငါ အာမမခံနိုင်ဘူး။ ကျရှုံးနိုင်ခြေ မြင့်မားတယ်၊ အထူးသဖြင့် မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို တစ္ဆေရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံထားရပြီးသား ဖြစ်တဲ့အတွက်။ သူ့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက ကြိုတင်ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲတယ်။"

"မင်းတို့ ကျန်တဲ့လူတွေအတွက်တော့…"

ယန်ကျန့် ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ ကျန်းဝေ၊ နှင့် ကျောက်လေတို့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဒီမှာ နေချင်စိတ် မရှိဘူးဆိုရင်၊ တစ္ဆေ ငါ့ အမြင်အာရုံထဲမှာ ရှိနေတုန်း အခု ထွက်သွားကြပါ။ တကယ်လို့ အဲ့ဒါ နောက်တစ်ကြိမ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒါ နောက်ဆက်တွဲ ဘယ်သူ့ကို တွယ်ကပ်မလဲဆိုတာ ငါ မသေချာနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ မင်းတို့က သာမန်လူတွေ သက်သက်ပဲ ဖြစ်တဲ့အတွက် အကူအညီ သိပ် ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ထွက်သွားခြင်းက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ။"

"ယန်ကျန့်၊ မင်း မှန်တယ်။ ငါ ဒီမှာ လမ်းရှုပ်နေရုံပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ငါ သွားမယ်။ မြောင်ရှောင်ဆန်း၊ သတိထားပါ။ ငါ တကယ် အကူအညီ သိပ် မပေးနိုင်ဘူး။ တကယ်လို့ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ရင်၊ ငါတို့ ဆက်သွယ်ကြမယ်။"

ကျောက်လေ တောင်းပန်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။

"ခွေးမသား ဘယ်လောက် သူရဲဘောကြောင်လိုက်သလဲ! အဲ့ဒီ အရူးက လုံးဝ အားကိုးလို့မရဘူး။ ယန်ကျန့်၊ စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ မထွက်သွားဘူး။ ငါ မင်းနဲ့အတူ ဒီမှာ နေပြီး မင်းကို အဖော်ပြုပေးမယ်။ အဲ့ဒီ ကျောက်လေ ဒီလို ထွက်ပြေးသွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ ငါ သူ့ကို လိုက်ဖမ်းပြီး တောင်းပန်ခိုင်းမယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ တကယ်လို့ ငါ သူ့ကို မဖမ်းမိခဲ့ရင်၊ ငါ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းဝေ၊ ဒေါသတကြီးဖြင့်၊ ကျောက်လေနောက်သို့ အလျင်စလို လိုက်ထွက်သွားသည်။ "ကျောက်လေ၊ မပြေးနဲ့! သတ္တိ ရှိရင် ငါ့ကိုစောင့်

"..."

ယန်ကျန့် ထို့နောက် ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီနေရာကနေ ထွက်သွား။ မင်း အပြင်ရောက်တာနဲ့၊ မင်းအဖေကို ဖုန်းဆက်ပြီး သူ့ကို မင်းကို လာခေါ်ခိုင်းလိုက်။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

ဝမ်ရှန်းရှန်း တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ ကြောက်ရွံ့မှုအပေါ် ထုံကျင်သွားခဲ့ပြီ။

အခြားလူတိုင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ယန်ကျန့် နောက်တစ်ကြိမ် စကားပြောလိုက်သည်။ "မြောင်ရှောင်ဆန်း၊ ဒီလိုမျိုး ကိစ္စတွေထဲမှာ ငါ ပါဝင်ပတ်သက်ချင်စိတ် မရှိပေမယ့်၊ ဒီတစ္ဆေ ငါတို့ရဲ့ အတန်းပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲကို ဖျက်ဆီးခဲ့မှတော့၊ ငါ ဒီအတိုင်း ထွက်ခွာသွားလိုက်တာက မှန်ကန်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ဒါကို အတူတူ စတင်ခဲ့မှတော့၊ ငါတို့ အတူတူ အဆုံးသတ်သင့်တယ်။ ငါ မင်းကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် အကောင်းဆုံး ကူညီပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ အဲ့ဒါ ငါ့စွမ်းရည်တွေထက် ကျော်လွန်နေခဲ့ရင်…"

"ဒါဆိုရင် ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။"

"က-ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊" မြောင်ရှောင်ဆန်း ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ့ကို ကျေးဇူးမတင်ပါနဲ့။ တကယ်လို့ တခြား ဘယ်သူမဆို ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ ငါ ဒီလို ကူညီမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ငါတို့ မျှဝေခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်တာ သူငယ်ချင်း သံယောဇဉ်ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ ငါ လျှောက်လှမ်းတော့မယ့် လမ်းက မင်းနဲ့ မတူဘူး၊ ပြီးတော့ ငါတို့ နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကို ငါ့ရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး နှုတ်ဆက်ခြင်းအဖြစ် မှတ်ယူလိုက်ပါ။"

"မင်း နောက်ပိုင်း လက်ခံရရှိမယ့်အရာက မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှု သတင်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ သို့မဟုတ် အဲ့ဒါက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ သေခြင်းတရား ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲ့ဒါအားလုံး အခု ကံကြမ္မာအပေါ် မူတည်နေပြီ။"

မြောင်ရှောင်ဆန်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုနဲ့ မှန်ပေါ်မှာ ဆက်လက် ဆက်သွယ်ပြောဆိုပါ။ ဒီနည်းလမ်းက တစ္ဆေကို အပြင်ကို ဆွဲဆောင်ထုတ်သင့်တယ်၊" ယန်ကျန့် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ဆန်း သူမ ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်လိုက်ပြီး ဆက်လက် ရေးသားလိုက်သည်: "ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ ယန်ကျန့် ခင်ဗျားကို ကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားမိပြီ။ မကြောက်ပါနဲ့၊ ပြီးတော့ မဆင်မခြင် ဘာမှ မလုပ်ပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် အခြေအနေတွေ ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်။"

"ဘာလို့ တခြားသူတွေ ထွက်ပြေးသွားကြတာလဲ။ သူတို့ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတာ သတိပြုမိခဲ့တာလား။ ပြောပါ၊ ပြောပါ!" ရှန့်ကွမ်းယွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေးသားလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာ ပိုမို ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်လာသည့် လက္ခဏာများ ပြသနေသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"

သူတို့ ဆက်လက် ဆက်သွယ်ပြောဆိုနေစဉ်၊ ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

သူ၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ခဲ့သည်။

သူတို့၏ ဆက်သွယ်ပြောဆိုမှု အမှန်တကယ် တစ္ဆေကို အပြင်သို့ ဆွဲဆောင်ထုတ်ခဲ့သည်။

အိမ်သာတံခါးဝတွင် ရပ်နေသော တစ္ဆေ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

၎င်း ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

ပြီးတော့ စားပွဲထိုး ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်းပင်၊ တစ္ဆေ အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။

သို့သော် ၎င်း၏ မျက်နှာ… ၎င်း ကျန်းဝေနှင့် တူသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ကျန်းဝေနှင့် အတိအကျ တူညီခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ခုနစ်ဆယ်မှ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း (70−80%) ခန့် ဆင်တူသည်။

၎င်း၏ အဝတ်အစားများလည်း ကွဲပြားနေပြီး၊ အလုပ်ဝတ်စုံတစ်ခု ဝတ်ဆင်ထားသည်။