နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာခြင်း

တစ်စက္ကန့်မျှသာအတွင်း၊ ယန်ကျန့် ကေတီဗီ မှ သုံးကီလိုမီတာအကွာရှိ လူသွားစင်္ကြံတစ်ခုပေါ်တွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ချက် ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်သွားသည်။

လူသုံးဦး လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ ညဘက် လမ်းပေါ်တွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး၊ အနီးအနားက လမ်းသွားလမ်းလာများ သတိမပြုမိခဲ့ကြပေ။

မဟုတ်လျှင်၊ ၎င်း နောက်တစ်ကြိမ် ထိတ်လန့်မှု ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။

"ကပ်သီးလေး လွတ်သွားပေမယ့်၊ အဲ့ဒါက အမှား သတိပေးချက်တစ်ခု သက်သက်ပဲ။ မျှော်လင့်ရတာကတော့၊ ဒါက အဲ့ဒီတစ္ဆေကို လုံးဝ ခါထုတ်ပစ်လိမ့်မယ်။ ကေတီဗီထဲက တခြားသူတွေ အဲ့ဒီတစ္ဆေရဲ့ ခြောက်လှန့်ခြင်း ခံရလောက်အောင် ကံဆိုးမလား ဆိုတာအတွက်တော့၊ အဲ့ဒါ ငါ စိုးရိမ်ပူပန်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခု မဟုတ်ဘူး၊" ယန်ကျန့် သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။

"မြောင်ရှောင်ဆန်း၊ အခု ပြီးသွားပြီ။"

မြောင်ရှောင်ဆန်း ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်ပြီး၊ တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်း ရင်းနှီးသလို ခံစားရသည်။

သူတို့ ကျောင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့စဉ်က၊ အတူတူပင် ဖြစ်ခဲ့သည်—မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တခြားနေရာတစ်ခုတွင် ပေါ်ပေါက်လာခြင်း။

ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည့်အတွက်၊ သူမ ဤတစ်ကြိမ် လျင်မြန်စွာ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ့-ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဘယ်မှာလဲ။" မြောင်ရှောင်ဆန်း စိုးရိမ်ပူပန်စွာ မေးလိုက်ပြီး၊ ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် လမ်းဘေး သစ်ပင်စိုက်ခင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်: "ဟိုမှာလေ။ ငါ သူ့ကိုလည်း ခေါ်ထုတ်လာခဲ့တယ်။"

မြောင်ရှောင်ဆန်း ရှန့်ကွမ်းယွန် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေပြီး၊ ပုံကျ ပျော့ခွေကာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ သူ အသက်ရှင်နေပြီး ထိုမှန်ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ပြီ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ယန်ကျန့်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူမ နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ယန်ကျန့်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ၊ ထိန်းချုပ်မရနိုင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များ၏ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေသော်လည်း၊ မြောင်ရှောင်ဆန်း မိန်းကလေးတစ်ဦး သက်သက်သာ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူမ ယန်ကျန့်လောက် လျင်မြန်စွာ မကြီးပြင်းလာခဲ့သလို၊ သူမ ကျန်းဝေ၏ သဘာဝအတိုင်း သတ္တိကောင်းမှုမျိုးလည်း မရှိပေ။

သူမ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များကို တစ်ယောက်တည်း စုံစမ်းစစ်ဆေးရဲသော ကျောက်လေ၏ သတ္တိနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။

သူမ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာ၊ ဝမ်ရှန်းရှန်းကဲ့သို့ပင်၊ သူမ သူမ၏ အတန်းထဲက အခြား မိန်းကလေးများထက် ပို ကံကောင်းခဲ့ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့်၊ စိတ်အတွင်းထဲတွင်၊ သူမ ကြွပ်ဆတ်ပြီး ကြောက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မြောင်ရှောင်ဆန်း သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ယန်ကျန့် ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူ သူမကို ဘယ်လို နှစ်သိမ့်ရမည်ကို မသိသောကြောင့်၊ သူ သူမကို သူ့ကို ဖက်ထားခွင့် ပြုလိုက်ရုံသာ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ယန်ကျန့်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊" မြောင်ရှောင်ဆန်း ရှိုက်သံများကြားမှ ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။ ငါ နည်းနည်း ကူညီပေးခဲ့ရုံ သက်သက်ပါ၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ဆန်း သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဆက်လက် ငိုကြွေးနေသည်။

ဖြတ်သွားဖြတ်လာများ သိလိုစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်ကြသော်လည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုကြဘဲ၊ ၎င်း စုံတွဲတစ်တွဲ အချင်းများနေခြင်း သက်သက်ဟု ယူဆကြသည်—ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

ခဏအကြာတွင်၊ မြောင်ရှောင်ဆန်း၏ စိတ်ခံစားချက်များ တည်ငြိမ်သွားသည်။

သူမ သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ နင့် အကျီတွေကို ညစ်ပတ်အောင် လုပ်မိပြီ။"

"အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ထုတ်ဖော်လိုက်တာက ကောင်းတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ မင်း ငိုပြီးနောက် ပို ကောင်းသလို ခံစားရလိမ့်မယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ငိုကြွေးနေပြီး မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ မဟုတ်တာကို ငါ ဝမ်းသာတယ်။"

"တကယ်လို့ ငါ ငါရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ရင်ခွင်ထဲမှာ ငိုကြွေးခဲ့ရင် နင်သဝန်တိုမှာလား။" မြောင်ရှောင်ဆန်း တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်ပြီး၊ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "မဟုတ်ဘူး၊ ငါ စိုးရိမ်ရုံပဲ စိုးရိမ်မှာ၊ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို မင်းကို တစ္ဆေတစ်ကောင်လို့ မှားယွင်းစွာ ထင်မြင်ပြီး၊ ကြောက်လန့်သွားကာ၊ လမ်းပေါ် ပြေးတက်သွားပြီး၊ ကားတိုက်ခံရမှာကိုပေါ့။ အဲ့ဒါက ငါ့ ကယ်ဆယ်ရေးကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့ ဖြစ်သွားစေလိမ့်မယ်။"

"ဒါပေမဲ့ သူ့ကို အခု ကြည့်ရတာတော့၊ သူ မှန်ထဲမှာ မသေဆုံးခဲ့ရင်တောင်၊ သူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာ အများကြီး ရလိမ့်မယ်၊ အထူးသဖြင့် မင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မြင်ပြီးနောက်မှာပေါ့။ ဒါကြောင့်၊ အနာဂတ်မှာ သူ့နဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေပါ။ သူ့ကို ရုတ်တရက် မခြောက်လှန့်ပါနဲ့။ တကယ်လို့ သူ ရူးသွပ်သွားခဲ့ရင်၊ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။"

"အခု အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှတော့၊ မင်းမိဘတွေကို ဖုန်းဆက်ပြီး သူတို့ကို မင်းကို လာခေါ်ခိုင်းလိုက်။ နောက်ကျနေပြီ၊ ဒါကြောင့် အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူတော့။ ဒါ ပြီးဆုံးသွားပြီ။ ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အရ၊ အဲ့ဒီတစ္ဆေ မင်းနောက်ကို ထပ် လိုက်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံဖို့အတွက်တော့၊ မှန်တွေနဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေပါ။ တကယ်လို့ မင်း သူတို့ကို ရှောင်လွှဲလို့မရခဲ့ရင်၊ ရှေ့မှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ မရပ်နေနဲ့။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ငါ နင့်စကား နားထောင်ပါ့မယ်၊" မြောင်ရှောင်ဆန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို သွား စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ သူ ငါတို့ ဒီကို ရောက်ကတည်းက အဲ့ဒီမှာ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေခဲ့တာ။ သိပ် မကောင်းလှဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်ပြီး၊ ရှန့်ကွမ်းယွန်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူ့ကို တို့လိုက်သည်။

ရှန့်ကွမ်းယွန် ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ယန်ကျန့်၏ လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ကာ၊ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေသည်။ "တ-တစ္ဆေ ဘယ်မှာလဲ။ သူ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။"

"ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ။ အဲ့ဒါ ငါတို့ ပတ်ပတ်လည်မှာ မရှိနေသရွေ့၊ အဲ့ဒါ လုံလောက်ပြီလေ။ မင်း ကြောက်လန့်ပြီး သတိလွတ်မသွားဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

ယန်ကျန့် သူ၏ ပါးကို ပုတ်လိုက်ပြီး လက်ခလယ်တစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။ "ဒါ ဘာလဲ။ မင်း သိလား။"

"တစ်။"

ရှန့်ကွမ်းယွန် ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ မင်း ငါ့ကို လက်ခလယ်ထောင်ပြနေရတာလဲ။"

"မင်း အဆင်ပြေပုံပဲ။ ကြောက်လန့်ပြီး သတိလွတ်မသွားဘူး။ တော်သေးတာပေါ့။"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "စောစော အိမ်ပြန်ပါ။ ညဘက် လျှောက်သွားနေတာက အန္တရာယ်များတယ်၊ အထူးသဖြင့် မင်းလို ကံဆိုးတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်အတွက်ပေါ့။ ကျန်းဝေကို ကြည့်လေ—သူက ရွေးချယ်ခံရသူ၊ ကံကြမ္မာ၏ သားတော်ပဲ။ သူ တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ တစ်ညလုံး ကျောက်-စက္ကူ-ကတ်ကြေး ကစားခဲ့ပြီး တစ်ကြိမ်လေးတောင် မရှုံးခဲ့ဘူး။"

"တကယ်လို့ သူ တစ်ကြိမ်လေးတောင် သရေကျခဲ့ရင်၊ မှန်အတွင်းထဲကို ရောက်ရှိသွားခဲ့မယ့်သူက မင်း မဟုတ်ဘူး—အဲ့ဒါ သူ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

သူ ဤသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့်၊ ယန်ကျန့် ကျန်းဝေ၏ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကံကောင်းမှုကို အံ့ဩမိခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။

တစ္ဆေ ကျန်းဝေ၏ အရိပ်နှင့် ပေါင်းစပ်ပြီးနှင့်နေပြီ၊ သူ၏ အသွင်အပြင်ကိုပင် ဆောင်ယူထားသည်။

တစ်ခုတည်းသော ပျောက်ဆုံးနေသည့်အရာမှာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ကိုက်ညီရန် ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေ သေချာပေါက် သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို အတုခိုးရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်၊ သို့သော် ၎င်း ကျန်းဝေ သူနှင့် မှန်ထဲတွင် ကျောက်-စက္ကူ-ကတ်ကြေး ကစားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ပိုမို အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ၊ ကျန်းဝေ အကြိမ်တိုင်း အနိုင်ရခဲ့သည်။

သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများ မကိုက်ညီခဲ့သည့်အတွက်၊ တစ္ဆေ ကျန်းဝေကို မှန်ထဲတွင် အစားမထိုးနိုင်ခဲ့ပေ။

ဒါကြောင့်၊ ကျန်းဝေ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

"ပြောပါဦး၊ အဲ့ဒါ တကယ်ပဲ တစ္ဆေတစ်ကောင်လား။ ဒီလောကမှာ တစ္ဆေတွေ တကယ် တည်ရှိနေသလား။" ရှန့်ကွမ်းယွန် မေးလိုက်ပြီး၊ သိသိသာသာ တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ လုံလောက်အောင် မရှင်းလင်းသေးဘူးလား။ ဘာလို့ မင်း ငါ့ကို မေးနေရတာလဲ။ ကံကောင်းစွာနဲ့၊ ဒီတစ္ဆေက ထူးခြားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါက ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ သတ်ဖြတ်တတ်တဲ့ အမျိုးအစား မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ မဟုတ်ရင်၊ မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ကို မေ့လိုက်—ငါတို့ ကျန်တဲ့လူတွေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပါ့မလားဆိုတာတောင် ငါ မသေချာဘူး။"

"ဒီတစ်ကြိမ်၊ မင်း ငါနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။ နောက်တစ်ကြိမ်၊ မင်း ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးရလိမ့်မယ်။ အပြင်မှာ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာက သေးငယ်တဲ့ တစ်ခု သက်သက်ပဲ။ မင်း အဓိက တစ်ခုနဲ့ ဘယ်တော့မှ မကြုံတွေ့ပါစေနဲ့လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်၊ သို့မဟုတ် အဲ့ဒါ လွတ်မြောက်ဖို့ ဒီလောက် လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှန့်ကွမ်းယွန် တုန်လှုပ်သွားသည်။ "ဒ-ဒါက တစ်ကြိမ်တည်း ဖြစ်ရပ်တစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ် ငါ ဒီအကြောင်း အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ရတာလဲ။"

"သူတို့ကို ကြည့်လိုက်။ သူတို့လည်း မသိကြဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်ပြီး၊ ဖြတ်သွားဖြတ်လာများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

အား၊ ငါ နားလည်ပြီ!

ရှန့်ကွမ်းယွန်၊ အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အလျောက်၊ ယန်ကျန့် ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

သာမန်လူ အများစုကဲ့သို့ပင်၊ သူ အမှောင်ထဲတွင် ထားခံခဲ့ရသည်။

ဒီနေ့၊ သူ လူအများစု သူတို့၏ ဘဝများတွင် ဘယ်တော့မှ မကြုံတွေ့ရမည့် တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တစ်ခုထဲသို့ ကံဆိုးစွာ မတော်တဆ ကြုံတွေ့ခဲ့ရုံသာ။

သူ တကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့လောက်အောင် ကံကောင်းခဲ့သည်—သို့မဟုတ် ကံဆိုးခဲ့သည်။

"ယန်ကျန့်၊ ကျွန်မ မိဘတွေ ဒီမှာ ရောက်နေပြီ။ ကျွန်မ သွားရတော့မယ်။"

မြောင်ရှောင်ဆန်း လျှောက်လာပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာ စကားပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ရှန့်ကွမ်းယွန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "မြောင်ရှောင်ဆန်းကို အိမ်ပြန်ပို့လိုက်ပါ။ ငါတို့ တစ်နေ့ကျရင် ထပ်တွေ့ကြဦးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒီလို အချိန်အခါမျိုးတွေမှာ၊ ဘေးကင်းစွာ နေထိုင်ခြင်းက ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ။ အသက်အတွက် ဒီ ဒုတိယအခွင့်အရေးကို တန်ဖိုးထားပါ။"

"က-ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊" ရှန့်ကွမ်းယွန် ပြောလိုက်သည်။

"မလိုအပ်ပါဘူး။ မင်း နောက်တစ်ခါ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရင် ငါ့ဆီ လာမတောင်းနဲ့ရုံပဲ၊" ယန်ကျန့် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ့ကို ကြိုတင် သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဒီတစ်ကြိမ် ဒုက္ခအလုံအလောက် ပေးခဲ့ပြီးပြီ၊" ရှန့်ကွမ်းယွန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ကားတစ်စီး လမ်းဘေး အစွန်းသို့ ဆွဲရပ်လိုက်ပြီး၊ ၎င်းဘေးတွင် ရပ်နေသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်၊ "ရှောင်ဆန်း၊ ရှန့်ကွမ်းယွန်၊ မင်းတို့ မလာကြသေးဘူးလား။"

"ငါ့ အဖေ ငါ့ကို ခေါ်နေပြီ၊" မြောင်ရှောင်ဆန်း ပြောလိုက်ပြီး၊ ယန်ကျန့်၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။

"ဒါဆို မင်း ဘာကို စောင့်နေတာလဲ။ အိမ်ပြန်တော့၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ဆန်း တုံ့ဆိုင်းနေပြီး၊ ထို့နောက် ပြောသည်၊ "ငါရက်အနည်းငယ်အတွင်း တာချန်းမြို့ကနေ ထွက်ခွာသွားတော့မယ်။ နင် ငါ့ကိုပြောစရာ တစ်ခုခု မရှိဘူးလား။"

"သိပ်တော့ မရှိပါဘူး။ မင်း ငါ့ကို ပြောစရာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား။" ယန်ကျန့် နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ဆန်း ခဏ ရုန်းကန်နေပြီး၊ ထို့နောက် ရုတ်တရက် မျက်နှာနီမြန်းသွားကာ ပြောသည်၊ "ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ထပ် ကျေးဇူးတင်နေရတာလဲ။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ငါ စကားဆုံးအောင် ပြောပါရစေ။ ငါ မကြာခင် ကောလိပ်သွားတော့မယ်။ ဘွဲ့ရဖို့ လေးနှစ် ကြာလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် နင့်မှာ ရည်းစား မရှိသေးဘူးဆိုရင်… ငါ… ငါ နင့်ရဲ့ ရည်းစား ဖြစ်နိုင်တယ်။ တကယ်လို့ နင့်မှာ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် တစ်ယောက် ရှိနှင့်နေပြီဆိုရင်၊ ငါ ဘာမှ မပြောခဲ့သလိုပဲ မေ့လိုက်ပါတော့။"

မြောင်ရှောင်ဆန်း စကားပြောရင်း သူမ၏ မျက်နှာ ပို၍ပင် နီရဲလာသည်။

"ငါ အခု သွားတော့မယ်။ နင်လည်း အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူသင့်ပြီ။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ သူမ လှည့်ကာ လျင်မြန်စွာ လျှောက်ထွက်သွားသည်။

ယန်ကျန့် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး၊ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ဆန်း အဲ့ဒါနဲ့ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

ခဏစောင့်ပါဦး… မြောင်ရှောင်ဆန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်၊ သူ တကယ်ပဲ လေးနှစ်အတွင်း ရည်းစား မရှာနိုင်လောက်အောင်၊ သူ့ကို သူ့အနီးက တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ကျေနပ်လိုက်ရအောင် အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်လောက်အောင် အရှုံးသမားတစ်ယောက်လား။

ကံကြမ္မာ အတက်အကျ ရှိသည်—လူငယ်တစ်ယောက် ရည်းစားမရှိတာကို အထင်မသေးပါနဲ့။

သူ မြောင်ရှောင်ဆန်းကို သူ လုပ်နိုင်ကြောင်း သက်သေပြရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

ထို စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုနှင့်အတူ၊ ယန်ကျန့် လျင်မြန်စွာ တက္ကစီတစ်စီး ငှားလိုက်ပြီး အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ကေတီဗီ အိမ်သာထဲသို့ ပြန်သွားသောအခါ။

အိမ်သာထဲက ယခင် ဗလာကျင်းနေသော မှန် နောက်တစ်ကြိမ် ပုံရိပ်တစ်ခုကို ပြသနေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်၊ ပုံရိပ် မြောင်ရှောင်ဆန်းနှင့် မတူတော့ဘဲ ကျန်းဝေနှင့် တူညီသော အသွင်အပြင်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။

မှန်ထဲက ပုံရိပ် နောက်လှည့်ကာ ပိုမို နက်ရှိုင်းသော အပိုင်းသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ အပြင်ဘက်မှ အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။

၎င်း နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်မှာ ပေါ်လာမည်နည်း။

ဘယ်သူမှ မသိပေ။

သို့သော် ၎င်း မှန်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာရန်အတွက်၊ ၎င်း သူ၏ နေရာကို ယူရန် မှန်ရှေ့တွင် ရပ်နေသော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်လိမ့်မည်။

တာချန်းမြို့ထဲက မှန်ရှေ့တွင် ရပ်နေသော မည်သူမဆို သူ၏ နောက်ပစ်မှတ် ဖြစ်လာနိုင်သည်။

"ခွေးမသားပဲ ငါ ဘယ်မှာလဲ။ ငါ လမ်းပျောက်နေပြီ။"

ကေတီဗီ (KTV) မှ ပြေးထွက်လာပြီးနောက်၊ ကျန်းဝေ ဦးတည်ရာမဲ့ လျှောက်သွားနေခဲ့ပြီး သူ ဘယ်လမ်းကြားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်ကို လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိခဲ့။

"ညီလေး၊ မင်းကို ပစ်ထားခဲ့တဲ့အတွက် ငါ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ငါ တကယ် လမ်းပျောက်နေတာ။ တစ္ဆေကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ ကူညီလို့မရဘူး။ တကယ်လို့ ငါ သွားခဲ့ရင်၊ ငါ အပိုဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲ ဖြစ်နေမှာ၊ မင်းကို အားပေးနိုင်မှာတောင် မဟုတ်ဘူး။"

"ဟေး၊ သူဌေး၊ အဖော် လိုချင်လား။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ မိတ်ကပ် အပြည့်လိမ်းထားသော ကြိုးသိုင်း ဂါဝန် ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေ ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်၊ "မင်း ငါ့ကို ပြောနေတာလား။"

အမျိုးသမီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့၊ သူဌေး။ ဒီမှာ ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာ။"

". . . အဲ့ဒါ တရားဝင်လား။" ကျန်းဝေ မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့ တရားဝင်ပေါ့။ ဒီနေရာက ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ အတရားဝင်ဆုံး နေရာပဲ။"

ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်၊ "တကယ်လို့ တရားဝင်ဆိုရင်၊ ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဘယ်ခွေးမသားက ပျော်ဖို့ တရားဝင် နေရာကို သွားမှာလဲ။"

"သူဌေး၊ မသွားပါနဲ့! ငါတို့ တရားမဝင်ပါဘူး၊ တရားမဝင်ပါဘူး!" အမျိုးသမီး လျင်မြန်စွာ ကျန်းဝေ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလို့ အစောပိုင်းက မပြောခဲ့တာလဲ။ မင်းဆီမှာ ဒီမှာ ဘာရှိလဲ။" ကျန်းဝေ လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ဆီမှာ ဒီမှာ အရာအားလုံး ရှိတယ်၊" အမျိုးသမီးက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "အရာအားလုံး ဟုတ်လား။ အဲ့ဒီလောက် အထင်ကြီးစရာလား။"

"ဒါပေါ့။"

အမျိုးသမီး ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျန်းဝေကို အတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်၊ "ဈေးနှုန်းက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို သတိပေးမယ်—ငါ့မှာ စံနှုန်းတွေ မြင့်တယ်။ ပစ္စည်းက ထိပ်တန်း ဖြစ်ရမယ်။ ထိတွေ့မှု တုံ့ပြန်ချက်နဲ့ အသံ အရည်အသွေးက ပြီးပြည့်စုံရမယ်။ ခြေသံ အသံစနစ်က အထူးသဖြင့် အရေးကြီးတယ်။"

"သြော်၊ ပြီးတော့ ဆေးလိပ်သောက်ခွင့် မပြုဘူး၊" ကျန်းဝေ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ဆေးလိပ်သောက်ခွင့် မရှိပါဘူး။ အားလုံး သီးသန့်အခန်းတွေချည်းပဲ။"

"ကောင်းတယ်။"