ဓားကျင့်ကြံခြင်း ရက်တစ်ရာ။ သံသားရဲတိုက်ခိုက်ခြင်း။ (၃)

"ချန်ခုန်း၊ မင်းပြန်လာပြီပဲ။" မော့ထျဲသည် စူးချန်ခုန်းကို မြင်သောအခါ စိတ်သက်သာရပြီး သက်မောချကာ ဆိုလေ၏။

မော့ထျဲ ထိခိုက်မှုမရှိသည်ကို တွေ့သောအခါ စူးချန်ခုန်းလည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သက်သာရာရသွားလေ၏။ ထို့နောက် သူသည် ဇဝေဇဝါနှင့် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ “အရှင်၊ တခြားသူတွေ ဘယ်မှာလဲ။ ဘာလို့ တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရတာလဲ။”

ခုလေးတင် စူးချန်ခုန်း သံနက်အိမ်တော်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ လူတစ်ယောက်မှ မတွေ့ရဘဲ တိတ်ဆိတ်နေတာကို သိလိုက်ရသည်။

ဒါကိုကြားတော့ မော့ထျဲက သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။ "တစ်နေ့မနက်က အနက်ရောင်မြင်းတပ်ဂိုဏ်း ရောက်လာတယ်။ သံနက်အိမ်တော်ကို သူတို့ဂိုဏ်းနဲ့ ပူးပေါင်းစေချင်တယ်တဲ့။ မဟုတ်ရင် သုံးရက်အတွင်း သံနက်အိမ်တော်ကို ပြားပြားချပ်ချပ်ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်လို့ ဆိုတယ်။ သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးတော့ ငါ လူတိုင်းကို အလုပ်ထုတ်ပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။"

သံနက်အိမ်တော်၏အဖွဲ့ဝင်များစွာသည် အနက်ရောင်မြင်းတပ်ဂိုဏ်းတွင် ပါဝင်ရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။ မော့ထျဲကိုယ်တိုင်က သူ့အဖေထားခဲ့သော အုတ်မြစ်ကို ထိုဂိုဏ်းသို့ လက်မလွှဲလိုသောကြောင့် အဖွဲ့ဝင်အားလုံးကို ထုတ်ပယ်ခဲ့သည်။

ထိုစကားကြောင့် စူးချန်ခုန်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ အနက်ရောင်မြင်းတပ်ဂိုဏ်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ရောက်လာခဲ့တယ်ပေါ့။ သုံးရက်အတွင်း သူတို့ပြန်လာမယ်ဆိုပဲ။

မော့ထျဲသည် သူ့ရင်ဘတ်ထဲက ငွေစက္ကူနှစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြီး စူးချန်ခုန်းထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။ "ချန်ခုန်း၊ ငါ့မှာ သားမရှိဘူး။ ငါ အသက်ကြီးလာလို့ အနားယူတဲ့ အခါကျရင် မင်းလက်ထဲကို သံနက်အိမ်တော်ကို အပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားခဲ့ပေမယ့် အခုတော့... အဲဒီနေ့ကို မရောက်နိုင်တော့ပါဘူးကွာ။ ဒီငွေနှစ်ရာကို ယူသွားလိုက်။ မင်းဆန္ဒရှိရင် မြို့ထဲမှာ အိမ်ဝယ်ပြီး ပန်းပဲဖိုလေးဖွင့်ပေါ့။ ဒီကိုသာ ပြန်မလာခဲ့နဲ့တော့။"

လက်ထဲက ငွေစက္ကူအရွက်နှစ်ရာကို ကြည့်ရင်း စူးချန်ခုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်သည် “သခင်၊ သခင်ကြီးကရော ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ။”

မော့ထျဲက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့ကွာ။ ငါကဒီမှာ မင်းကိုစောင့်နေတာပါ။ မင်းထွက်သွားတာနဲ့ ငါချက်ချင်းထုပ်ပိုးပြီး ထွက်သွားတော့မှာ။ ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ပင်ပန်းခဲ့ရတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အနားယူရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီလေ။"

“ဒါဆို သခင်ကြီး… ဂရုစိုက်ပါ”

စူးချန်ခုန်းသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီး ငွေစက္ကူကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ကာ မော့ထျဲကို ဦးညွှတ်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

သံနက်အိမ်တော်သည် တစ်ဖန်ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မော့ထျဲသည် အိမ်နောက်ဖေးရှိ ကျောက်စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ လကို ငေးမောရင်း အရက်တစ်ခွက်မော့လိုက်သည်။ သူက ရယ်မောရင်း “ငါ တစ်သက်လုံး မသန်မာခဲ့ဘူး။ အနက်ရောင်မြင်းတပ်ဂိုဏ်းရေ… မင်းတို့က ငါ့အဖေ ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးကို ဖယ်ချင်ရင် ငါ့အလောင်းကို ကျော်ပြီးမှပဲ နင်းရလိမ့်မယ်။”

"သောက်ကျိုးမပေးတဲ့ လောကကြီး" မော့ထျဲက သက်ပြင်းချကာ ကူကယ်ရာမဲ့နေလေ၏။ သူလိုချင်တာက သံနက်အိမ်တော်ကို ကောင်းကောင်း စီမံခန့်ခွဲနိုင်ဖို့ပင်။ သို့ပေမယ့် ကံကြမ္မာက သူ့ဘက်မှာ မရှိခဲ့။

မော့ထျဲက ထွက်သွားဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါ။ သူ့အတွက် သံနက်အိမ်တော်သည် သူမွေးဖွားရာနေရာသာမက ၎င်းသည် သူ့တွင်ရှိသောတစ်ခုတည်းသော အရာဖြစ်ပြီး သူနောက်ဆုတ်မှာ မဟုတ်သည့် စည်းဖြစ်သည်။

သူသည် အိမ်ကြီး၏လုံခြုံရေးအတွက် အမြဲအလျှော့ပေးခဲ့ပြီး စော်ကားမှုအမျိုးမျိုးနှင့် အရှက်ခွဲမှုတိုင်းကို သည်းခံခဲ့သည်။ ယခုတော့ သူသည် အိမ်ရှိ အခြားအဖွဲ့ဝင်များကို အလုပ်ထုတ်ပြီး ဤနေရာတွင် သေလိုစိတ်ဖြင့် တစ်ယောက်တည်းနေရန် ရည်မှန်းထားသည်။

တံတိုင်းအပြင်ဘက် အရိပ်ထဲ၌ စူးချန်ခုန်း တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။ သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မော့ထျဲသည် ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

"သွားမယ်။ ဓားကို ရက်တစ်ရာ ကျင့်ကြံပြီးပြီဆိုတော့ ဒီအခိုက်အတွက် သုံးလိုက်ရအောင်။"

သူ့ခါးရှိ သံဖြတ်ဓားကို ထိလိုက်သည်ရင်း မျက်လုံးများတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု လက်ကနဲ။ ဒီတစ်ခါ သူ သံနက်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာတာ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

"ရှစ်ကျစ်ကျန်း၊ မင်းငါ့ကိုရှာနေတာလား... ဒါဆိုလည်း ငါလာပြီ"

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများသည် ရေခဲတမျှ အေးစက်နေ၏။

မော့ထျဲသည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် စူးချန်ခုန်းနှင့်တွေ့ဖူးသော လူကောင်းအနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်မှာ သေချာပါသည်။

အနက်ရောင်မြင်းတပ်ဂိုဏ်း၏ လုယူမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင် သူသည် သူ၏ငယ်သားများအပေါ် သနားကြင်နာသည်ထက် ပိုသူဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်း ဤကမ္ဘာသို့ ပထမဆုံးရောက်ရှိလာသောအခါ မော့ထျဲက သူ့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် သူ ရေခဲတောထဲမှာ ငတ်ပြတ်ပြီး သေသွားနိုင်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် နောက်ပိုင်းတွင် မော့ထျဲကို တိတ်တဆိတ် ကူညီခဲ့ပြီး ယန်ဖေးကဲ့သို့သော လူများ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုများကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သော်ငြား ထိုကျေးဇူးတရား၏ အကြွေးသည် အမှန်တကယ်ပင် ဆပ်၍ မကုန်နိုင်ခဲ့ပါပေ။

"အကြင်နာတရားကို အကြင်နာတရားနဲ့ တုံ့ပြန်မယ်။ ရန်ကိုရန်ခြင်း တုံ့ပြန်မယ်။ ရန်သူတစ်ယောက်အတွက် အမြစ်နဲ့ အကိုင်းအခက်တို့ကို ချေမှုန်းပစ်ရမယ်။"

စူးချန်ခုန်းသည် သံနက်အိမ်တော်မှ မိုင်ပေါင်းများစွာဝေးသော လှိုဏ်ဂူဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ မကြာခင်မှာ အသုံးပြုရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ တိုက်ပွဲဝင်သံချပ်ကာကို ဖန်တီးဖို့ တစ်လနီးပါး အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် အနက်ရောင်မြင်းတပ်ဂိုဏ်းနှင့် နက်ရှိုင်းသော ရန်ငြိုးအာဃာတများ ရှိသည်။ အစက သူသည် ချီသွေးနယ်ပယ်သို့ အဆင့်တက်သည်နှင့် ရန်သူများကို သုတ်သင်ရင်း ရှစ်ကျစ်ကျန်းကို ကိုင်တွယ်ပြီး အမြစ်နှင့် အကိုင်းအခက်များကို ချေမှုန်းပစ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။ သို့ပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ သံနက်အိမ်တော်ကို အနက်ရောင်မြင်းတပ်ဂိုဏ်းက ဖြိုခွင်းတော့မယ့် အချိန်မှာ စူးချန်ခုန်းဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူနေထိုင်ခဲ့တဲ့နေရာကို အပျက်အစီးတွေ မဖြစ်မီ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားဖို့ အချိန်တန်လေပြီ။

အနက်ရောင်မြင်းတပ်ဂိုဏ်း၏ ခြေကုပ်စခန်းသည် ချင်းရွှေမြို့၏ တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။ ညနက်သည်တိုင် တစ်ချိန်က တောက်ပခဲ့သော ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်းနှင့် အပြိုင် နီးနီးကပ်ကပ် တည်ရှိနေသည့် အဆောက်အဦများဖြင့် တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေသေးသည်။

အနက်ရောင်မြင်းတပ်ဂိုဏ်း၏ ခြေကုပ်စခန်းအ၀င်ဝတွင် အနက်ရောင်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်နက်များကိုင်ဆောင်ထားသော သိုင်းသမားသည် စစ်သားများနှင့်ဆင်တူပြီး စေ့စေ့စပ်စပ် ရပ်နေလေ၏။

တကယ်တော့ ရှစ်ကျစ်ကျန်း ကိုယ်တိုင်က ဂိုဏ်းရဲ့ သိုင်းပညာကို စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုမှာ တရားမျှတစွာ ဆုပေး ဒဏ်ပေးလုပ်ပြီး အနက်ရောင်မြင်းတပ်ဂိုဏ်းရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေကို တင်းကျပ်တဲ့ စည်းကမ်းနဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်တွေကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။

မျှော်စင်တစ်ခုစီတွင် လေးများကိုင်ဆောင်ထားသော သိုင်းပညာရှင် အများအပြား စောင့်ကြည့်နေကြ၏။ သူတို့သည် အနက်ရောင်မြင်းတပ်ဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်းလက်ရွေးစင်များ ဖြစ်ကြသည်။

"ဟမ်? တစ်ယောက်ယောက် လာနေတယ်။ တာဝန်ကနေ ပြန်လာတဲ့ အနက်ရောင်မြင်းတပ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်လား။"

ထိုအချိန်တွင် တာဝါတိုင်တစ်ခုပေါ်မှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည် အမှောင်ထဲသို့ ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်မြင်းတပ်ဂိုဏ်း၏ ခြေကုပ်စခန်းနယ်မြေအနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသော မှောင်မှောင်မဲမဲ အသွင်အပြင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ပထမတော့ သူတို့သည် အနက်ရောင်မြင်းတပ်ဂိုဏ်းမှ ပြန်လာသော တပည့်တစ်ဦးမျှသာဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ထိုအသွင်သဏ္ဍာန်မှာ အလွန်ကြီးမားပြီး ခံ့ညားလွန်းသောကြောင့် တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီဟု လျင်မြန်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သစ်ပင်များကြားတွင် တွဲလောင်းကျနေသော မီးပုံးထိန်ထိန်လေးများဆီသို့ ထိုလူ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်နှင့် သူ၏အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ချွမ်း ချွမ်း!"

၎င်းသည် သိသိသာသာ လေးလံသော ငွေရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ပါ၀င်သည့် သံချပ်ကာ အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ ချပ်ဝတ်တန်ဆာပေါ်တွင် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုစီသည် ပေဝက်ခန့်အရှည်ရှိ စူးရှသောသတ္တုဆူးများဖြင့် ရှိလေ၏။ သူ၏ လှုပ်ရှားသွားလာမှုမှ သတ္တုမြည်သံသည် ဂီတသံအလား။ ၎င်းသည် မြင့်မားပြီး အားကြီးသော သတ္တုသားရဲရိုင်းကြီးကဲ့သို့ အထက်စီးဆန်သော အရောင်အဝါတို့ ထုတ်လွှတ်နေလျက်။

စူးချန်ခုန်း၏ခါးမှ သံဖြတ်ဓားသည် ရန်သူ၏သွေးကို မြည်းစမ်းကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေပုံရသည်။

"ဒီည... မင်းတို့တွေ အစွမ်းကုန်သာတိုက်ကြပေတော့။"

သံခမောက်အောက်မှ စူးချန်ခုန်း၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အေးစက်စက် အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေလေ၏။