ကျန်းဝေ အဖမ်းခံရခြင်း

"တာချန်းမြို့ထဲက တစ္ဆေအရေအတွက် တိုးလာနေပြီ။ ဒါက နိမိတ်ကောင်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ အစောပိုင်းက သံသယတွေ မှန်ခဲ့တယ်။ ငါတို့ လက်ရှိမှာ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တွေရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကာလထဲမှာ ရောက်နေတယ်။ ကျိုးကျန့် ပြောတာ မှန်တယ်။ တကယ်လို့ ငါတို့ ဒီ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ထိရောက်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ရင်၊ လူသားမျိုးနွယ်မှာ အနာဂတ် ရှိချင်မှ ရှိတော့မယ်။"

ယန်ကျန့် ဓာတ်လှေကားဖြင့် ကျန်းယန်၏ တိုက်ခန်းသို့ ပြန်တက်လာခဲ့သည်။

သူ မှိန်ဖျော့ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းနေစဉ်၊ အဆောက်အဦးထဲတွင် တစ္ဆေများ မရှိကြောင်း သူ သိရှိသော်လည်း၊ သူ မှောင်မိုက်သော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သည့်အခါတိုင်း သူ တင်းမာသွားခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။

၎င်း အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

သူ တံခါးခေါက်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ။" ကျန်းယန်၏ အသံ အတွင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါပါ၊ ယန်ကျန့်။"

အလျင်စလို ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ကျန်းယန် လျင်မြန်စွာ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။

သူမ ခုမှ ရေချိုးပြီးကာစ၊ တဘက်တစ်ထည် ပတ်ထားလျက်၊ ဆံပင်ခြောက်စက်တစ်လုံး ကိုင်ထားပြီး၊ သူမ၏ ဆံပင် စိုစွတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာတွင် မှိန်ဖျော့သော နီမြန်းမှုတစ်ခု ရှိနေပြီး၊ သူမကို အထူး ဆွဲဆောင်မှုရှိစေသည်။

သူမ ယန်ကျန့်ကို မြင်သောအခါ၊ သူမ၏ မျက်လုံးများ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပလာသည်။

"နင် ရောက်လာတာ အတော်ပဲ။ ငါ နင့်အတွက် သတင်းကောင်း ပါလာတယ်။"

သူမ ယန်ကျန့်၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး၊ ပြုံးရင်း သူ့ကို အတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

"ဘာ သတင်းကောင်းလဲ။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ငါးရက်။ ငါးရက်ပဲ။ ငါ စုစုပေါင်း သန်းလေးရာ သုံးခဲ့တယ်။ သန်းလေးရာ! ငါ့ဘဝမှာ ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ငါ ဒီလောက် တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံ သုံးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တော့မှ အိပ်မက် မမက်ခဲ့ဘူး။ နင် ဒီနေ့ အဲ့ဒီ မန်နေဂျာတွေနဲ့ သူဌေးတွေကို မြင်လိုက်သင့်တယ်။ သူတို့ ငါ့ကို မြင်တဲ့အခါ သိပ် လေးစားကြတာ၊ ငါ့ကို နတ်ဘုရားမတစ်ပါးလိုတောင် ဆက်ဆံကြတယ်။"

ကျန်းယန် စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာများကို ပြန်လည်ပြောပြနေသည်။

ထို ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းများနှင့် မန်နေဂျာများ သူမကို ကြည့်သည့်ပုံစံ သူမကို ကျေနပ်မှုဖြင့် ပြည့်စေသည်။

"ဒါဆို၊ မင်း ဆိုလိုတာက သန်းလေးရာလုံး ရွှေနဲ့ လဲလှယ်ပြီးသွားပြီပေါ့။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့။ နင် ကိစ္စတွေ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဖို့ ငါ့ကို ယုံလို့ရတယ်။ ပစ္စည်းရောက်ငွေချေပဲ။ ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တာချန်းမြို့ ပတ်ပတ်လည် ပြေးလွှားနေခဲ့ရတယ်၊ အဓိက ဘဏ်တွေနဲ့ ရွှေဆိုင်အားလုံးကို သွားခဲ့တယ်။ ငါ မြို့ပြင်ကိုတောင် အကြိမ်အနည်းငယ် ထွက်သွားခဲ့သေးတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ၊ ဒီနေ့၊ ငါ နောက်ဆုံး အရောင်းအဝယ်ကို အပြီးသတ်ခဲ့တယ်။ သန်းလေးရာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရွှေလေ။ ကြည့်စမ်း၊ အားလုံး ဒီမှာပဲ။"

သူမ ကြမ်းပြင်ပေါ်က သေတ္တာကြီး အများအပြားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"လေးရာ ကီလိုဂရမ်။ ဒါပေမဲ့ ရွှေဈေးတွေ အခု တကယ် မြင့်နေပြီ။ အဲ့ဒါ တစ်ထောင် ရောက်နေပြီ။ ငါ တစ်ယောက်တည်း ဝယ်နေတာ မဟုတ်ဘူးနဲ့ တူတယ်။"

လေးရာ ကီလိုဂရမ် များပြားသလို အသံထွက်သော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်၊ သူတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ချထားသောအခါ ၎င်း သိပ် များပြားပုံ မပေါက်ပေ။

ယန်ကျန့် သေတ္တာများထဲမှ တစ်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အတွင်းထဲတွင် သပ်ရပ်စွာ စီထားသော ရွှေတုံးများ ရှိနေသည်။

သူ တစ်တုံး ကောက်ယူလိုက်သည်။

၎င်း အေးစက်၊ လေးလံ၊ ပြီးတော့ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသော်လည်း၊ သူ၏ အရိပ်ထင်ဟပ်မှု ဝေဝါးနေသည်၊ တစ်စုံတစ်ခု ၎င်းကို ဖုံးကွယ်ထားသည့်အလား။

သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်၊ ဤသည်တို့မှာ ပိုက်ဆံ သက်သက်သာ မဟုတ်ပေ။

၎င်းတို့မှာ မရှိမဖြစ်သော အရင်းအမြစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသည့်အခါ၊ ရွှေ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။

"တာချန်းမြို့ရဲ့ တာဝန်ခံတစ်ဦးအနေနဲ့၊ ငါ့မှာ ရွှေ ကီလိုဂရမ် တစ်ရာ ခွဲတမ်း ရှိတယ်။ အဲ့ဒါက ကောင်းတဲ့ အကျိုးခံစားခွင့်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ သန်းတစ်ရာ တန်ဖိုးရှိ သုံးစွဲနိုင်သော ရန်ပုံငွေပေါ့။ အနာဂတ်မှာ၊ ရွှေ ပို ဈေးကြီးလာရုံပဲ ရှိမယ်၊ ပြီးတော့ ကန့်သတ်ချက်တွေတောင် ရှိလာနိုင်လောက်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်၊ ဒီလောက် များပြားတဲ့ ပမာဏနဲ့ ရွှေ ဝယ်ယူဖို့ လုံးဝနီးပါး မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။"

တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ထိတ်လန့်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်နှင့်၊ ဘယ်သူက ရွှေကို ဆက်လက် ရောင်းချဦးမည်နည်း။ လူတိုင်း ၎င်းကို ဝယ်ယူရန် အလုအယက် ကြိုးစားနေကြလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ ၎င်း ရောင်းသူ အသာစီးရသော ဈေးကွက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"မင်းရဲ့ အဲ့ဒီ ဖောက်သည်တွေကို နောက် ဆက်သွယ်မနေနဲ့တော့၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ။" ကျန်းယန် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "မင်း သူတို့ဆီကနေ ဒီလောက်များများ ဝယ်ခဲ့တာ။ တကယ်လို့ ရွှေဈေးတွေ ထိုးတက်သွားခဲ့ရင်၊ သူတို့ နောင်တရပြီး မင်းကို သတ်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာနိုင်တယ်။ အထူးသဖြင့် မင်းလို သူဌေးကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ မင်း ပထမဆုံး ပစ်မှတ် ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

"အဲ့လို မပြောပါနဲ့။ နင် ရှိနေမှတော့၊ ဘယ်သူက ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်ရဲမှာလဲ။ နင်က တစ္ဆေတွေကိုတောင် ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲလေ။ တာချန်းမြို့ရဲ့ အနာဂတ် သူဌေး။ ဒီအချိန်ကစပြီး၊ ငါတို့က တခြားသူတွေကို အနိုင်ကျင့်မယ့်သူတွေ ဖြစ်လာမှာ၊ ဒီလို အနိုင်ကျင့်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းယန်၏ မျက်လုံးများ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ ယန်ကျန့်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်မောင်းများကို သူ၏ လည်ပင်းပတ်လည်တွင် ရစ်ပတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီရက်ပိုင်းက တကယ် အိပ်မက်လိုပဲ သိလား။ ငါ အရင်က လစဉ် လစာ တစ်သောင်း ဒါမှမဟုတ် နှစ်သောင်း ရတာနဲ့ ဂုဏ်ယူနေခဲ့တဲ့ စာရင်းကိုင်လေးတစ်ယောက် သက်သက်ပဲ။ အခုနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလိုပဲ။"

"သန်းချီတန်တဲ့ ကားတစ်စီး မောင်း၊ သန်းပေါင်း ရာနဲ့ချီ သုံးစွဲ။ နင် ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုအားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ ငါ အခုလောလောဆယ် အလုပ်ချင်ဆုံးအရာက ဘာလဲဆိုတာ နင် သိရဲ့လား။"

"မင်း လစာ တောင်းနေတာ ဖြစ်ရမယ်။ မင်း အလုပ် ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်။ ငါ မင်းကို ငါးသန်း ဘောနပ်စ် ပေးမယ်။ ငါ့အတွက် ကြိုးစားပမ်းစား ဆက်လုပ်။ ငါ အများကြီး ကတိမပေးနိုင်ပေမယ့်၊ အနည်းဆုံးတော့ ငါ မင်းလစာကို နောက်ကျစေမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းယန် မြူဆွယ်သောဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်၊ "အရူးလေး၊ ဒီနေ့ ငါ နင့်ကို အသိတရား ဝင်လာအောင် သေချာလုပ်ပေးမယ်။ နင် အမြဲတမ်း ကလေးတစ်ယောက်လို ပြုမူနေတာ။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ သူမ ခြေဖျားထောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သူ့နှုတ်ခမ်းများပေါ် ဖိကပ်လိုက်သည်။

"နင် ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။" ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"နောက်ဆုံး စကားလုံးနှစ်လုံးကို ချန်ထားလိုက်၊" ကျန်းယန် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လျက်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ ပိုမို ပြူးကျယ်သွားသည်၊ "အန်တီ၊ နင် ကလေးတစ်ယောက်ကို တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

အန်တီ ဟုတ်လား။ ကျန်းယန်၏ ပါးစပ် တွန့်သွားသည်။

"နင် ကြိုက်ရင် ငါ့ကို အန်တီလို့ ခေါ်လိုက်။ ငါ ဒီနေ့ နင့်အပေါ် ငါ ကြိုက်သလို လုပ်တော့မယ်။ ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ ငါ ခုနက ရေတောင် ချိုးခဲ့သေးတယ်။"

သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာ နောက်တစ်ကြိမ် နီးကပ်လာသော်လည်း၊ သူမ သူ့ကို မနမ်းနိုင်မီ၊ လက်တစ်ဖက် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး၊ သူမ ဘတ်စကတ်ဘော ဒန့်ခ်ရိုက်သလို နောက်သို့ တွန်းဖယ်ခံလိုက်ရသည်။

"ဖွီး၊ ဖွီး၊ ဖွီး~!"

ကျန်းယန် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ဆံပင်များကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး၊ အနည်းငယ် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေပုံရသည်။

"နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ နင် ယောက်ျားတစ်ယောက်တောင် ဟုတ်ရဲ့လား။ နင် ငါ့အပေါ်မှာ ဘာ ခံစားချက်မှ မရှိဘူးလား။ ငါက ပထမဆုံး လှုပ်ရှားခဲ့တဲ့သူ၊ ပြီးတော့ နင် ငါ့ကို ဒန့်ခ်ရိုက်တယ် ဟုတ်လား။ နင် အရပ်ရှည်ရုံနဲ့၊ နင် သိပ် တော်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ငါ မတ်တတ်ရပ်ဖို့ ထိုင်ခုံတစ်လုံး ရှာတွေ့တဲ့အထိ စောင့်လိုက်ဦး။"

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ အရပ်ရှည်တာက ကောင်းပါတယ်။ ပြီးတော့ နင်၊ စိတ်ထဲမှာ ညစ်ညမ်းသော အတွေးများသာ ရှိနေတဲ့ မိန်းမတစ်ဦး၊ ငါတို့ ရောက်နေတဲ့ အခြေအနေကိုတောင် သတိမထားမိဘူး။"

ယန်ကျန့် သူ၏ နောက်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ကျန်းယန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ယန်ကျန့်၏ နောက်ဘက်တွင်၊ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု ထလာခဲ့ပြီး၊ လူတစ်ဦးကဲ့သို့ မတ်မတ် ရပ်နေကာ၊ အေးစက် ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ပြီးတော့ ဤလူ... ဦးခေါင်း မရှိပေ။

"အဲ့ဒါ... တစ္ဆေတစ်ကောင်လား။" ကျန်းယန် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူမ ဤတစ္ဆေကို မှတ်မိသည်။

၎င်းမှာ ကုန်တိုက်ထဲက ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေ ဖြစ်သည်။

ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော လူများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ကုန်တိုက်တစ်ခုလုံးနီးပါးကို ဖုတ်ကောင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သော တစ်ကောင်။

"ဒါပေါ့၊ အဲ့ဒါ တစ္ဆေတစ်ကောင်ပဲ၊" ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အနီရောင် အလင်းတန်း အများအပြား တောက်ပနေသော်လည်း၊ ၎င်းတို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မြေပြင်ထဲသို့ ပြန်လည် နစ်ဝင်သွားပြီး၊ ယန်ကျန့်၏ အရိပ် နောက်တစ်ကြိမ် ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ့ ပထမဆုံး တစ္ဆေကို ထိန်းချုပ်ပြီးနောက်၊ ငါ နေ့တိုင်း နှစ်နာရီမှ သုံးနာရီအထိ လှုပ်ရှားမရ ဖြစ်သွားတယ်။ ငါ့စိတ် ထိခိုက်ခံရတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ လှပတဲ့ မိန်းမတစ်ဦး ဖြစ်နေပါစေ၊ သူမ ငါ့အတွက် လမ်းလျှောက်နေတဲ့ အလောင်းတစ်လောင်း သက်သက်ပဲ။ သူမကို သတ်ဖြတ်ခြင်းက ငါ့ အပြစ်စိတ်ကို မထိခိုက်စေဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက် သူမ၏ နူးညံ့သော လည်ပင်းပေါ်တွင် ရှိနေကာ၊ သူ၏ မျက်လုံးများ အနီရောင် တောက်ပနေသည်။

"ဒုတိယမြောက် တစ္ဆေကို ထိန်းချုပ်ပြီးနောက်၊ ငါ့ လှုပ်ရှားမရခြင်း တိုးတက်လာခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ အနည်းငယ် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့တယ်။ ငါ့ ခန္ဓာကိုယ် တဖြည်းဖြည်း ပုံမှန်အတိုင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒုတိယမြောက် တစ္ဆေကို ဖိနှိပ်ဖို့ ငါ့ အာရုံစိုက်မှုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို သုံးစွဲရတယ်။ တကယ်လို့ ငါ သတိမထားခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒါ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားနိုင်တယ်၊ ခုနကလိုပဲ။ အဲ့ဒီတစ္ဆေ တစ်နေ့ကျရင် ငါ့ကိုတောင် သတ်ကောင်း သတ်နိုင်တယ်။"

"ငါ့အနီးမှာ ကပ်နေခြင်းက အန္တရာယ်များတယ်။ နင် နားလည်ရဲ့လား။"

ကျန်းယန် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး၊ ထို့နောက် ဂရုတစိုက် ယန်ကျန့်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီလိုက်သည်။

"နင် သိပ် ပင်ပန်းတဲ့ ဘဝတစ်ခု ဖြတ်သန်းနေရမှာပဲ။"

ယန်ကျန့် အံ့အားသင့်သွားပြီး၊ ထို့နောက် ပြောလိုက်သည်၊ "အဲ့ဒါက တန်ဖိုးပဲ။ ဒီလောကမှာ ဘာမှ အလကား မရဘူး။ ငါ နင့်ကို ငါနဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေဖို့ သတိပေးခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နင် ငါ့ကို ဆက်ပြီး တွယ်ကပ်နေတယ်။ နင် ငါ့အတွက် အခြေအနေတွေကို ခက်ခဲအောင် လုပ်နေတာ။"

ကျန်းယန် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်၊ "ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ ဒီနေ့ သိပ် ပျော်ရွှင်နေခဲ့တာ၊ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါ့အပြင်၊ နင် ငါ့ကို မထိခိုက်စေဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ပြီးတော့ ငါ နင့်ကို ထားမသွားချင်ဘူး။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ အလုပ်တွေ ရှာရခက်တယ်။ ဘယ်သူဌေးမှ နင့်လောက် ရက်ရောတာ မရှိဘူး။"

"ဒါဆို၊ နင် ပိုက်ဆံ လိုချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် နင့်အသက် လိုချင်တာလား။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့၊ ငါ့အသက်ပေါ့။"

"အဲ့ဒါ မှန်ကန်တဲ့ အဖြေပဲ။"

ကျန်းယန် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံမရှိတဲ့ ဘဝက အသုံးမဝင်ဘူး။ ငါ လိုချင်တဲ့ ဘဝကို ငါ မနေထိုင်နိုင်ဘူး။ ငါ သေသွားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်။"

"..."

"ကောင်းပြီ၊ နင် ကြိုက်သလို လုပ်။ တကယ်လို့ နင် ငါ့အတွက် ဆက်လက် အလုပ်လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ ငါ ငြင်းပယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အတွက် ကိစ္စတချို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက် ငါ တကယ် လိုအပ်တယ်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း နင့် ပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးထား၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယန် မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

"ငါတို့ ပြောင်းတော့မယ်၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တာချန်းမြို့ ပို အန္တရာယ်များလာနေပြီ။ ငါ ဒီနေ့ ကံကောင်းခဲ့တယ်၊ တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။ မြို့ထဲမှာ တစ္ဆေတွေ ပိုများများလာနေသလို ငါ ခံစားရတယ်။ လူ ပို များလေ၊ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်ပွားနိုင်ခြေ ပိုများလေပဲ။ ငါ ဆင်ခြေဖုံးမှာ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်။ ငါ့အမေ မကြာခင် မြို့ပြင်ကနေ ပြန်လာတော့မယ်၊ ဖြစ်နိုင်တာက ရက်အနည်းငယ်အတွင်း။ သြော်၊ ပြီးတော့ ငါ့မှာ ကားတွေ လုံလောက်အောင် မရှိဘူး။ ငါ နင့်ဆီကို နောက်မှ ဆယ်သန်း လွှဲပေးမယ်။ ငါးသန်းကို ကားနှစ်စီး ဝယ်ဖို့ သုံးလိုက်။ တစ်စီးက ပစ်ကပ်ထရပ်ကား ဖြစ်ရမယ်။ ဈေးပေါတာ အဆင်ပြေတယ်။ ငါ အနာဂတ်မှာ ခေါင်းတလားတွေ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု သယ်ယူပို့ဆောင်ဖို့ လိုအပ်နိုင်လောက်တယ်။"

"တခြား ကားက အရေးမကြီးဘူး၊ အဲ့ဒါ မြန်သရွေ့ပေါ့။ Sport ကား မဝယ်နဲ့။ ငါ သူတို့ကို မကြိုက်ဘူး။ သူတို့က သိပ် နိမ့်တယ်၊ ပြီးတော့ မြင်နိုင်စွမ်းက ဆိုးတယ်။"

"ငါ ဖုန်းဆက်ပြီး ငါ့အတန်းဖော် သူ့အဖေရဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင် ဘယ်လို ဖြစ်နေလဲဆိုတာ မေးလိုက်ဦးမယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ ယန်ကျန့် သူ၏ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ ကျန်းဝေ၏ နံပါတ်ကို ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ပိုက်ဆံသုံးစွဲတာက ငါ့ရဲ့ အထူးကျွမ်းကျင်မှုပဲ။"

ကျန်းယန် နောက်တစ်ကြိမ် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး၊ ယန်ကျန့် ဖုန်းခေါ်ဆိုနေစဉ်၊ ခြေဖျားထောက်လိုက်ပြီး သူ့ကို နမ်းလိုက်သည်။

"ဟင်။ နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။" ယန်ကျန့် သူမကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းယန်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်၊ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ နမ်းရုံသက်သက်ပါ။ အဲ့ဒါ သာမန်ပါပဲ။ တချို့ နိုင်ငံတွေမှာ၊ အဲ့ဒါက သာမန် နှုတ်ဆက်ခြင်းတစ်ခုတောင် ဖြစ်သေးတယ်။"

"ဘယ်အချိန်ကတည်းက အဲ့ဒါ သာမန် ဖြစ်သွားတာလဲ။ အဲ့ဒါ နိုင်ငံခြားမှာ အဲ့ဒီလိုလား။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊" ကျန်းယန် သူမ၏ ခေါင်းကို လွှဲလိုက်ပြီး၊ ရှက်ရွံ့နေသည်။

ယန်ကျန့် အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "နင် အရှက်ကင်းမဲ့စွာ ငြင်းပယ်နေတာလား။ အဲ့ဒါ စက်ဆုပ်စရာပဲ။ ငါ သွားတိုက်ဖို့ လိုအပ်တယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ သူ နှစ်ကြိမ် တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး သူ၏ ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်သည်။

"နင် ချမ်းသာပြီး အခုထိ လူပျိုဖြစ်နေတဲ့အတွက် နင် ခံရတာပဲ။"

ကျန်းယန်၏ ရင်ဘတ် ဒေါသဖြင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။

သူမ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ခေါင်းကို လှည့်ကာ၊ လျှောက်ထွက်သွားသည်။

ငါ နင်နဲ့ ကစားတာ ပြီးပြီ။

ငါ အိပ်ရာကို သွားယူပြီး အိပ်တော့မယ်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းဘက်မှာ ဘယ်လိုလဲကွာ။ မင်း ကိုင်တွယ်ပြီးပြီလား။ ဝမ်းကွဲအစ်ကို သေပြီလား။ တကယ်လို့ သူ သေပြီဆိုရင်၊ ငါ မြောင်ရှောင်ဆန်းကို ဝမ်းနည်းကြောင်း လက်ဆောင်တစ်ခု ပို့လိုက်မယ်။ ဘယ်လောက်က သင့်တော်မယ်လို့ မင်း ထင်လဲ။ လေးရာက သိပ် နည်းနိုင်လောက်တယ်။ လေးသောင်း ဆိုရင်ရော။ တကယ်လို့ သိပ် နည်းနေခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒါ ငါ့ရဲ့ သူဌေးသား ဒုတိယမျိုးဆက် အဆင့်အတန်းကို ထင်ဟပ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊" ကျန်းဝေ၏ အသံ ဖုန်းမှတဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စိတ်မပူနဲ့၊ သူတို့ မသေပါဘူး။ ငါ သူတို့ကို ထုတ်ခေါ်ခဲ့ပြီ။ ငါ မင်းကို တစ်ခုခု မေးဖို့ လိုအပ်တယ်။"

ယန်ကျန့် စကားမဆုံးမီ၊ ကျန်းဝေ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "ခွေးမသား၊ ငါ့ဆီကနေ ထွက်သွား! ခွေး**! ငါ မင်းဖင်ကို ကန်ပစ်မယ်!"

"ဟေ့ကောင် အဲ့မှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မင်း ရန်ဖြစ်နေပြန်ပြီလား။ တကယ်လို့ ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင်၊ ဗီဒီယို ဖွင့်လိုက်။ မင်း အရိုက်ခံရတာကို ငါ ကြည့်ချင်တယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်၊ "အမြဲတမ်း ငါက တခြားသူတွေကို ရိုက်တာပဲ။ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မရိုက်နိုင်ဘူး။ ခုနကပဲ၊ အဘွားကြီးတစ်ယောက် ဝင်လာပြီး၊ သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေ ချွတ်စပြုလာတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူမ ဖြစ်နိုင်တာက ငါ့ကို လုယက်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ။ မင်း ငါ့အိတ်ကပ်တွေထဲမှာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ သိတယ်မလား။ ဒါပေမဲ့ အခု အဆင်ပြေသွားပြီ။ ငါ သူမကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီ။ ခံစားချက် ကောင်းလိုက်တာ။ ငါ မင်းကို နောက်မှ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပို့လိုက်မယ်။"

"ဒီနေ့ခေတ် မိန်းမတွေ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ယဉ်ကျေးမှု လုံးဝ မရှိဘူး။ လက်တွေ ခြေထောက်တွေ အကောင်းကြီးနဲ့ ဘာလို့ လူတွေကို လုယက်မယ့်အစား ကောင်းမွန်တဲ့ တစ်ခုခု မလုပ်ကြတာလဲ။"

ယန်ကျန့် သဘောတူလိုက်သည်၊ "မင်း လုံးဝ မှန်တယ်။ ဒီနေ့ခေတ် မိန်းမတွေက တကယ်ပဲ တစ်မျိုးပဲ။"

"ခွေးမသား၊ အဲ့ဒါ စက်ဆုပ်စရာပဲ။ ငါ့အခြေအနေထက် ပိုဆိုးသွားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီ မိန်းမ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ခံရဖို့ ထိုက်တန်တယ်။ မင်းရဲ့ ဒုက္ခအခြေအနေကို ငါ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သနားစာနာမိတယ်။ စကားမစပ်၊ မင်း ငါ့ကို အစောပိုင်းက ဘာ မေးချင်ခဲ့တာလဲ။" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မေးချင်ခဲ့တာက မင်းအဖေရဲ့ အိမ် ပြီးပြီလား ဆိုတာပဲ။ ငါ အဲ့ဒါကို ဝယ်ပြီး အဲ့ဒီကို ပြောင်းသွားဖို့ စီစဉ်နေတယ်။ မြို့က သိပ် အန္တရာယ်များတယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ ပြန်ဖြေသည်၊ "ဆောက်ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ရောင်းသိပ်မကောင်းဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက မင်း တခြားနေရာမှာ ကြည့်သင့်လား။"

"ဘာလို့လဲ။"

"အလုပ်သမား အများအပြား ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ငါ ထင်တာတော့ အဲ့ဒါ ဖြစ်နိုင်တာက တစ္ဆေခြောက်နေတာ။ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်၊ အဆောက်အဦး တစ်ရာကျော်၊ သင်္ချိုင်းတွေ တူးဆွ၊ ကန်တွေ မြေဖို့။ တစ္ဆေ နှစ်ကောင်လောက် ပတ်ပတ်လည် ရှိနေတာက သာမန်ပါပဲ၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း မကြောက်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။ တကယ်လို့ မင်း မနက်ဖြန် အချိန်ရှိရင်၊ ငါ မင်းကို အဲ့ဒီကို ကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားမယ်။ ငါ့အဖေ အလုပ်လုပ်ပေးတဲ့ အဲ့ဒီ အိမ်ခြံမြေ တည်ဆောက်သူတွေက သိပ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းတယ်။ သူတို့ကို သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ အကုန် ငွေညှစ်ထုတ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာကြရအောင်။ သူတို့ကို အဆောက်အဦး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာအတွက် ပေးချေခိုင်းလိုက်။ အဲ့ဒါ အသုံးဝင်ချင်မှ ဝင်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခံစားချက် ကောင်းလိမ့်မယ်။"

"ဘိုင်း!"

ယန်ကျန့် ပြန်မဖြေမီ၊ ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ပုံမှန် စစ်ဆေးမှု၊" အသံတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "ညီအစ်ကိုတို့၊ ခင်ဗျားတို့ အချိန်ကိုက် ရောက်လာခဲ့ကြတာပဲ။ ကျွန်တော် ရာဇဝတ်မှုတစ်ခု သတင်းပို့တော့မလို့ပဲ။ ဒီအမျိုးသမီး ကျွန်တော့်ကို လုယက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူမ ကျွန်တော့် ဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်စပြုခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူမကို ကန်ထုတ်လိုက်တယ်။ သူမကို ဖမ်းသွားပြီး လအနည်းငယ်လောက် ချုပ်ထားလိုက်ပါ။ ဒီနေ့ခေတ် အမျိုးသမီးတွေ တကယ် ဆုံးမဖို့ လိုအပ်တယ်။"

"ထိုင်လိုက်၊ မလှုပ်နဲ့။ မင်း လက်တွေကို ခေါင်းပေါ် တင်ထား။ မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

"(PUBG) ကစားနေတာ။"

"သူ့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်၊ ခေါ်သွားလိုက်။"

ကျန်းဝေ ရုန်းကန်လိုက်သည်၊ "အစ်ကို၊ ခင်ဗျားတို့ လူမှားနေပြီ။ ကျွန်တော် အပြစ်ကင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်က အရွယ်ရောက်ပြီးသားပါ။ ဒါက တရားမဝင်ဘူး။"

"ငါ့ရဲ့ နှစ်တွေအားလုံးမှာ၊ ဒီလောက် မျက်နှာပြောင်တိုက်တဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ငါ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ သူ့ကို ခေါ်သွားလိုက်၊" နောက်ထပ် အသံတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ ငါ့ကို ကယ်တင်ပါ! ယန်ကျန့်၊ ငါ့ကို ကယ်တင်ပါ!"

"ဘိ၊ ဘိ၊ ဘိ..."

ယန်ကျန့် ဖုန်းချသံကို နားထောင်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေ ဒီတစ်ကြိမ် ဘာတွေ လျှောက်လုပ်နေတာလဲ။ သူ အဖမ်းခံလိုက်ရတယ်။

"ထားလိုက်တော့။ ငါ မနက်ဖြန် တပ်မှူးလျိုကို မေးလိုက်မယ်။ သူ ခုမှ ခေါ်ဆောင်သွားခံလိုက်ရတာပဲ။ သူ တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာမှ မဟုတ်တာ။ စိုးရိမ်စရာ ဘာမှ မရှိဘူး။"

သူ အိပ်ရာဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ သူ ကျန်းယန် သူမ၏ နေရာကို ယူပြီးသားဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်၊ ကန့်လန့်ဖြတ် လှဲလျောင်းနေပြီး၊ သူ့ကို ဘေးတိုက် တိုးဝင်ရန် နေရာကျဉ်းလေးတစ်ခုသာ ချန်ထားသည်။

၎င်းမှာ သူမ ပုံမှန် အိပ်လေ့ရှိသော နေရာ ဖြစ်သည်။

"တကယ်လို့ နင် ဘေးမှာ အိပ်ချင်စိတ် မရှိဘူးဆိုရင်၊ နင် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်နိုင်တယ်၊" ကျန်းယန် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ သူမကိုယ်သူမ တော်တော်လေး ကျေနပ်နေပုံရသည်။

"ငါက နင့် သူဌေးလေ။ ဒါ နင် ငါ့ကို ဆက်ဆံပုံလား။" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယန် ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါက နင့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဝန်ထမ်း၊ ပြီးတော့ ငါက မိန်းကလေးပဲဟာ။ နင် ငါ့ကို နည်းနည်း ပို ဂရုစိုက်သင့်တာပေါ့။"

"နင် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဆိုတာ ငါ လုံးဝနီးပါး မေ့သွားခဲ့တယ်၊" ယန်ကျန့် လျှောက်သွားပြီး စောင်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။

"နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။" ကျန်းယန် အလိုအလျောက် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး၊ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

ယန်ကျန့် သူမအပေါ် မိုးလိုက်သည်၊ "နောက်ဆုံး စကားလုံးနှစ်လုံးကို ချန်ထားလိုက်။"

ကျန်းယန်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်၊ "နင် စိတ်ပြောင်းသွားပြီလား။"

"တကယ်လို့ ငါတို့ မတော်တဆ ကလေးတစ်ယောက် ရခဲ့ရင်ရော။ ငါတို့ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတချို့ ယူသင့်သလား။" ယန်ကျန့် သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို နင် သွားဝယ်လိုက်လေ။"

ကျန်းယန် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို တွန်းလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာ နီမြန်းနေသည်။

"ငါက ယောက်ျားလေ။ ငါ ဘာလို့ အဲ့ဒါကို ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။ ငါတို့ မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ကျရင် ကလေးတွေ ရကြမှာပဲလေ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယန် ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် အိပ်ရာမှ လျင်မြန်စွာ ထလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာ နီရဲနေကာ၊ "ငါ့ကို စောင့်ပါ။ ငါ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်။"

"ဘုန်း!"

တံခါး လျင်မြန်စွာ ပိတ်သွားပြီး၊ သူမ၏ အလျင်စလို ခြေသံများ စင်္ကြံလမ်းတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ဟား၊ မိန်းမတွေ။ နင်တို့ ငါ့ကို ဉာဏ်ပိုသာလို့ မရဘူး။ ငါ့ IQ က နင်တို့ထက် လမ်းဆယ်လမ်းစာလောက် သာတယ်။"

ယန်ကျန့် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် အိပ်ရာပေါ် လှဲလျောင်းလိုက်သည်။

အိပ်ဖို့ အချိန်ပဲ။