နိုးထလာသော သွေး

"တောက် တောက်~!"

ညသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး၊ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

သို့သော် အချိန်တစ်ခုတွင်၊ ရှင်းလင်းသော ရေစက်ကျသံ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပဲ့တင်ထပ် စပြုလာသည်။

ဤအသံ ရေချိုးခန်းမှ လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ တိုက်ခန်း အဆောက်အဦး၏ မျက်နှာကျက်မှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"တစက်~!"

နောက်ထပ် တစ်စက် ကျဆင်းလာသည်။

အသံ ယန်ကျန့် အိပ်ပျော်နေစဉ် သူ၏ အိပ်ရာဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့တစ်ခု လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

မျက်နှာကျက်မှ စက်ကျလာသည်မှာ ရေ မဟုတ်ဘဲ ကြက်သွေးရောင် သွေး ဖြစ်သည်။

သွေး အမိုးရှိ အက်ကွဲကြောင်းများမှတဆင့် စိမ့်ဝင်လာသည်၊ ၎င်း ဘာကိုမဆို ထိုးဖောက်နိုင်သည့်အလား၊ ပြီးတော့ ပမာဏ တဖြည်းဖြည်း တိုးများလာနေသည်။

မကြာမီ၊ မျက်နှာကျက်တစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းသွားသည်၊ နက်ရှိုင်း နိမိတ်မကောင်းသော အနီရောင်။

မျက်နှာကျက်ပေါ်က သွေးများအတွင်း၌၊ လူတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို မြင်နိုင်သည်။

၎င်း၏ ပါးစပ် ပွင့်နေပြီး၊ ဝေဝါးသော မျက်နှာအသွင်အပြင်များကို ဖော်ပြနေကာ၊ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်မှုဖြင့် ရုန်းကန်နေသည်၊ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရသော နတ်ဆိုးဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့၊ နာကျင်မှုဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေသည်။

သို့တိုင်၊ ဤအရာအားလုံး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး၊ အသံ တစ်စုံတစ်ရာ လွတ်မြောက်မလာပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ ဆတ်ခနဲ ပွင့်လာသည်။

သူ လုံးဝ အိပ်ပျော်နေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ဝက်တစ်ပျက် နိုးနေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး၊ သူ့ကို သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပြောင်းလဲမှုများကို အထူး သတိထားမိလွယ်စေသည်။

"စိတ်အာရုံချောက်ခြားခြင်းလား။"

သူ မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်သောအခါ၊ သူ အခန်းထဲတွင် ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မမြင်ခဲ့ပေ။

မျက်နှာကျက်မှ ကျဆင်းလာသော ရေစက်များ မရှိခဲ့သလို၊ ကြက်သွေးရောင် သွေး တစ်စုံတစ်ရာလည်း မရှိခဲ့ပေ။

ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာအားလုံး စိတ်အာရုံချောက်ခြားခြင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရသည်၊ ၎င်း ဘယ်တုန်းကမှ မတည်ရှိခဲ့သည့်အလား။

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါ စိတ်အာရုံချောက်ခြားခြင်း မဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် သူ၏ ခေါင်းအုံးကို စွန်းထင်းနေသော ကြက်သွေးရောင် သွေးတစ်စက်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သွေးမှာ ထူထဲပြီး စေးကပ်နေသည်။

၎င်း ထူးခြားသော အနံ့ဆိုးတစ်ခုကို ဆောင်နေသည်၊ ၎င်း ပုပ်သိုးနှင့်နေပြီဖြစ်သည့်အလား။

ယန်ကျန့် ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်ပြီး၊ အိပ်ရာမှ ထကာ၊ လျင်မြန်စွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ပြီး၊ တိုက်ခန်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့်။

စင်္ကြံလမ်း ခဲနေသော သွေးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကြက်သွေးရောင် ခြေရာများ တန်းစီလျက် အမှတ်အသားပြုထားသည်၊ တစ်စုံတစ်ယောက် ယခင်က ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည့်အလား။

တိုက်ခန်း၏ အဝင်ဝတွင်၊ သွေးစွန်းနေသော ခြေရာများ အထူးသဖြင့် ရှုပ်ထွေးပြီး ထူထပ်နေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် အစောပိုင်းက တံခါးဝတွင် တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေခဲ့ပုံရသည်။

ယန်ကျန့် ချက်ချင်း သွေးစွန်းနေသော ခြေရာများ လမ်းကြောင်းနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

သူ လှေကားမှ ဆင်းသက်သွားပြီး တိုက်ခန်း အဆောက်အဦးမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ခြေရာများ နောက်ဆုံးတွင် လူနေအိမ်ရာဝင်းအတွင်းရှိ စိမ်းလန်းသော နေရာတစ်ခုဘေးက ခုံတန်းတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်အောက်တွင်၊ လူပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေပြီး၊ ယန်ကျန့်၏ ရောက်ရှိလာမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။

"ယန်လီလား။" ယန်ကျန့် စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ဤသွေးမှာ သာမန် တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ ခြေရာ မဟုတ်ဘဲ ယန်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တစ္ဆေသွေး ဖြစ်သည်။

သူ ဤသည်ကို ကောင်းကောင်း သိသည်။

ဒါကြောင့် သူ ထိတ်လန့်တကြား မဖြစ်ပေ။

"ယန်ကျန့်၊ ဒါ ဖြစ်နိုင်တာက ငါတို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ငါ့အချိန် ကုန်ဆုံးလုနီးပြီ၊ ငါ နှုတ်ဆက်ချင်ပြီး မင်းနဲ့ စကားအနည်းငယ် ပြောချင်ခဲ့တယ်။"

ယန်လီ ထရန့်ခ်ျကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည် ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူ့ကိုယ်သူ တင်းကျပ်စွာ ပတ်ထားလျက်၊ ဦးထုပ်တစ်လုံး သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားရာ၊ သူ၏ အသွင်အပြင်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် သွေးများ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထိန်းချုပ်မရနိုင်စွာ စီးဆင်းနေသည်၊ ဖွင့်ထားသော ရေပိုက်ခေါင်းမှ ရေကဲ့သို့၊ ပတ်ဝန်းကျင် ဧရိယာကို စွန်းထင်းစေပြီး သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် အိုင်ထွန်းနေသည်။

"မင်းကို နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့တာကတည်းက အချိန်အတန်ကြာပြီ။ မင်းရဲ့ အခြေအနေ ဆိုးရွားလှပုံပဲ။"

ယန်ကျန့် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး၊ ဂရုတစိုက် ချဉ်းကပ်သွားသည်။

ယန်လီ ပြောလိုက်သည်၊ "မင်း ငါ့အနားကို သိပ် မကပ်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ငါ့အတွင်းထဲက တစ္ဆေ နိုးထလာခဲ့ပြီ။ ငါ့သတိ ဘယ်လောက်ကြာကြာ တည်တံ့ဦးမယ်ဆိုတာ ငါမသိဘူး။ ငါ့အနားကို ချဉ်းကပ်ခြင်းက သိပ် အန္တရာယ်များတယ်။"

ယန်ကျန့်၏ နှလုံးသား တင်းကျပ်သွားသည်။

အမှန်ပင်၊ ယန်လီ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

အနီးအနားက လမ်းမီးတိုင်အောက်တွင်၊ သူ ယန်လီ၏ မျက်နှာ မရှိတော့ကြောင်း ဝေဝါးစွာ မြင်နိုင်သည်၊ သွေးများဖြင့် ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခံထားရသည်။

သူ လူသားတစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။

"မင်း ငါ့ကို ဘာပြောချင်ခဲ့တာလဲ။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ယန်လီ ပြန်ဖြေသည်၊ "ကလပ်က လူတွေ မင်းကို မျက်စိကျနေတယ်။ ဟွမ်ကန်းရွာက ဖြစ်ရပ်က သူတို့ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ မင်းကို သတ်ဖို့ စီစဉ်နေကြတယ်။ မင်းရဲ့ တည်ရှိမှုက လူအများအပြားကို ခြိမ်းခြောက်နေတယ်။ တကယ်လို့ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ရင်၊ မင်း တာချန်းမြို့ကနေ ထွက်ခွာသွားပြီး တခြားမြို့တစ်မြို့ကို ပြောင်းရွှေ့သင့်တယ်လို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။"

"ရှောင်ကျန် ကလပ် ဟုတ်လား။ တကယ်လို့ သူတို့ ငါ့ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းချင်တယ်ဆိုရင်၊ လာခဲ့ကြပေါ့။ တာချန်းမြို့ကနေ ထွက်ခွာသွားခြင်းက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တကယ်လို့ ငါ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာသွားပြီး တခြားမြို့တစ်မြို့ကို သွားခဲ့ရင်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီက လူတွေ ငါ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်သွားဖို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ရင်၊ ငါ တခြား ဘယ်နေရာကို သွားနိုင်ဦးမှာလဲ။"

ယန်ကျန့်၏ နှုတ်ခမ်းများ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ကွေးညွတ်သွားသည်။

"တကယ်လို့ သူတို့ ငါ့ကို တကယ် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းချင်တယ်ဆိုရင်၊ ဒါဆိုရင် ငါ ရှောင်ကျန် ကလပ်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလိုက်ရုံပဲ။ ငါ ဒီလို ဖြစ်နှင့်နေပြီ၊ ဘာကို ကြောက်စရာ ရှိသေးလို့လဲ။"

"နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ မင်း ငါ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ သေတ္တာ ရှောင်ကျန် ကလပ်က ယူသွားခဲ့ပြီ။"

ယန်လီ ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ မင်းကို ပိုက်ဆံနည်းနည်း အကြွေးတင်တယ်၊ ပြီးတော့ ငါ အဲ့ဒါကို ပြန်ဆပ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရတော့မှာ မဟုတ်မှာကို ငါ ကြောက်တယ်။"

"အဲ့ဒီလိုလား။ အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

သူ သေတ္တာ အတုတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ သူ လဲလှယ်ခဲ့ကြောင်း မဖော်ပြခဲ့ပေ။

"ငါ မင်းကို နောက်ဆုံး ကျေးဇူးတစ်ခု တောင်းဆိုချင်တယ်၊" ယန်လီ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"ပြောသာ ပြောပါ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ သိပ် ခက်ခဲလွန်းတယ်ဆိုရင်၊ ငါ ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။"

"ငါ့မိန်းမနဲ့ ကလေးကို တာချန်းမြို့မှာ ထားခဲ့တာက အကြံကောင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။ သူတို့ကို ငါတို့ရဲ့ ဇာတိမြို့ကို ပြန်သွားဖို့ မင်း သူတို့ကို ပြောစေချင်တယ်၊" ယန်လီ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "မင်း သူတို့ကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြောနိုင်ပါတယ်။ မင်း ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ပြုလုပ်နိုင်သေးသင့်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

"ငါ ရှောင်ကျန် ကလပ်ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခံနေရတယ်။ ငါ ငါ့မိသားစုကို ရက်ပေါင်းများစွာ မဆက်သွယ်ခဲ့ဘူး။ မင်းကလွဲရင် ဘယ်သူမှ သူတို့ရဲ့ လိပ်စာကို မသိဘူး။ ငါ သူတို့ကို ဖော်ထုတ်ပြသချင်စိတ် မရှိဘူး၊ အထူးသဖြင့် အခု ငါ သေဆုံးတော့မှာ ဖြစ်တဲ့အတွက်၊" ယန်လီ ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ၏ အသံ နက်ရှိုင်းသော အကူအညီမဲ့မှုနှင့် ဝန်လေးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းမိသားစုကို ကိုယ်တိုင် အကြောင်းကြားလိုက်မယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊" ယန်လီ ပြောလိုက်သည်။

"အချိန် နီးကပ်လာပြီ။ ငါ သွားရတော့မယ်။"

"မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

ယန်လီ ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါ သေဆုံးဖို့ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့ သွားမလို့။ ငါ ဒီတစ္ဆေကို တာချန်းမြို့မှာ နိုးထခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။ တကယ်လို့ အဲ့ဒါ ဒီမှာ ပေါ်လာခဲ့ရင်၊ မင်း ကိုင်တွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ သူ ထရပ်လိုက်ပြီး အနီးအနားက Sportကားတစ်စီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အင်ဂျင် ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ၊ သူ လီဗာကို အဆုံးထိ နင်းလိုက်သည်။

ကား လျင်မြန်စွာ တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၁၀၀ ကျော်လွန်သွားပြီး ဆက်လက် အရှိန်မြှင့်တင်ကာ၊ လမ်းတစ်လျှောက် အမြင့်ဆုံးအရှိန်ဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်လျက်။

သူ အဝေးပြေးလမ်းမကြီးမှတဆင့် မြို့မှ ထွက်ခွာသွားရန် ရည်ရွယ်သည်၊ သူ့ကိုယ်သူနှင့် မြို့ပြဧရိယာကြားတွင် တတ်နိုင်သမျှ အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိရန်။

"နောက်ထပ် တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦး သေဆုံးသွားပြီ၊" ယန်ကျန့် ယန်လီ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ယန်လီ နှုတ်ဆက်ရန် ရောက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ အခြေအနေ သိသိသာသာ ဆိုးရွားသွားခဲ့ပြီး သူ သူ၏ အတွင်းထဲက တစ္ဆေကို နောက်ထပ် မဖိနှိပ်နိုင်တော့သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

တစ္ဆေ၏ စွမ်းအားကို အသုံးမပြုဘဲတောင်၊ တစ္ဆေကိုယ်တိုင် ထွက်ပေါ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

"တကယ်လို့ မင်း ငါနဲ့အတူ ဟွမ်ကန်းရွာကို လိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ဖြစ်နိုင်တာက ဒီလို ဖြစ်ပျက်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့် သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် ထို့နောက် သူ သူ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ ဟွမ်ကန်းရွာသို့ သွားခဲ့လျှင် ပို၍ပင် မြန်မြန် သေဆုံးသွားခဲ့လောက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲ့ဒီ အုပ်စုထဲက၊ သူနှင့် ကျန်းဟန်သာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ကား၏ အင်ဂျင် ဟိန်းဟောက်နေသည်။

နံနက်စောစော နာရီများတွင် လမ်းများ လုံးဝနီးပါး ရှင်းလင်းနေသည်။

ယန်လီ၏ ကား တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၂၀၀ ကျော်လွန်အောင် အရှိန်မြှင့်တင်သွားပြီး၊ မီးပွိုင့်နီများကို ဖြတ်မောင်းကာ ယာဉ်ကြောများကြားထဲ လှည့်ပတ်မောင်းနှင်ရင်း၊ မြို့ထဲမှ အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။

သူ၏ ပတ်ပတ်လည်က ရှုခင်းများ ဝေဝါးသွားပြီး အလျင်အမြန် ကျော်ဖြတ်သွားသည်။

ဤအရှိန်တွင်၊ အသေးငယ်ဆုံး တိုက်မိမှုပင်လျှင် သေစေနိုင်သော တိုက်မိမှုတစ်ခုအဖြစ်သို့ ရလဒ်ထွက်ပေါ်လိမ့်မည်။

သို့သော် သူ ဘာကြောက်ရွံ့မှုမှ မခံစားရပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ သေဆုံးနှင့်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

သူ သတိ အစအနလေးတစ်ခုကိုသာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ဒါကြောင့် သူ သူ၏ ခြေထောက်ကို လီဗာနင်းခုံပေါ်တွင် ထားရှိပြီး၊ သူ တတ်နိုင်သမျှ ဝေးရာသို့ မောင်းနှင်သွားသည်။

တကယ်လို့ သူ ကံဆိုးပြီး မတော်တဆမှုတစ်ခု ကြုံတွေ့ခဲ့လျှင်၊ ဖြစ်ပါစေတော့။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ သူ၏ အကောင်းဆုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးပြီ။

တကယ်လို့ သူ၏ အတွင်းထဲက တစ္ဆေ မြို့ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လျှင်၊ သူ လုပ်နိုင်သည့်အရာ ဘာမှမရှိပေ။

ကံတရား သူ၏ ဘက်တွင် ရှိနေပုံရသည်။

သူ ဘာမတော်တဆမှုမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရဘဲ အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားကာ၊ မြို့ကို နောက်တွင် ချန်ထားခဲ့သည်။

ကား ရှေ့သို့ ဆက်လက် အရှိန်မြှင့်တင်သွားပြီး၊ ညဉ့်အခါမှတဆင့် ပြေးလွှားနေသည်။

အခု သူ မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည့်အတွက်၊ သူ မြို့ပြဧရိယာများနှင့် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးရာသို့ ရောက်ရှိရန် သူ တတ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်နေသည်။

တကယ်လို့ ဖြစ်နိုင်ခဲ့လျှင်၊ သူ ဝေးလံခေါင်သီသော လယ်ကွင်းတစ်ခု သို့မဟုတ် တောင်တန်းဧရိယာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိချင်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ အချိန် ကုန်ဆုံးလုနီးပြီဟု အာရုံခံမိသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

သူ၏ မိသားစုကို ဆက်သွယ်ခြင်းမှ ခုခံရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း၊ ယန်လီ ခရီးသည်ထိုင်ခုံပေါ်က ဖုန်းကို လှမ်းယူမိခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏ လက် လူသားအဖြစ် မှတ်မိရန် မလွယ်ကူတော့ဘဲ၊ သွေးများဖြင့် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့နေသည်။

သို့သော် သူ ဖုန်းကို ကောက်ယူပြီး ခေါ်ဆိုရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်။

သူ၏ လက်မောင်းတစ်ခုလုံး ပျို့အန်ချင်ဖွယ် ပျော့ခနဲမြည်သံနှင့်အတူ အရည်ပျော်သွားပြီး၊ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ဖိတ်စဉ်ကျသွားသော ထူထဲသည့် သွေးအိုင်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ငါ့အချိန် ကုန်သွားပြီ။"

ထိုအတွေး ယန်လီ၏ စိတ်ထဲသို့ ဖျတ်ခနဲ ဝင်ရောက်သွားသည်။

၎င်း သူ၏ လက်မောင်းတင် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ခြေထောက်များ၊ ကိုယ်လုံး၊ နှင့် ဦးခေါင်းအားလုံး အရည်ပျော်စပြုလာသည်။

သွေးများ ကား၏ အတွင်းပိုင်းကို ပြည့်စေသည်။

အားကစားကား ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားပြီး၊ အဝေးပြေးလမ်းမကြီးမှ လမ်းချော်သွားကာ လယ်ကွင်းတစ်ခုထဲသို့ တိုက်ဝင်သွားပြီး၊ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လိမ့်သွားသည်။

ကား၏ ခန္ဓာကိုယ် ကွဲအက်စပြုလာသည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ ၎င်း မြောင်းတစ်ခုထဲတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ကား မီးခိုးများ ထွက်နေသော်လည်း၊ ၎င်း မီးစွဲလောင်ခြင်း မပြုလုပ်နိုင်မီ၊ မီးခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထူထဲသော သွေးများ စမ်းရေတစ်ခုမှ ရေကဲ့သို့ ယာဉ်ထဲမှ ပန်းထွက်လာပြီး၊ ၎င်းပတ်ပတ်လည်တွင် အိုင်ထွန်းသွားသည်။

သွေး ဆက်လက် စီးဆင်းနေပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးနေသော ကားကို နှစ်မြှုပ်သွားသည်။

ထိုအချိန်၌ပင်၊ သွေး ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိပေ။

နာရီဝက်အတွင်းမှာပင်၊ ထူထဲသော သွေး မြောင်းကို ပြည့်စေခဲ့ပြီး၊ သွေးအိုင်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းသွားသည်။

အချိန် ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ၊ သွေးအိုင် ကျယ်ပြန့်လာပြီး၊ ကြက်သွေးရောင် ကန်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အမည်မသိ အချိန်ပမာဏတစ်ခု ကြာမြင့်ပြီးနောက်။

သွေးစိုနေပြီး၊ အရုပ်ဆိုးသော လက်မောင်းတစ်ဖက် အိုင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု၊ လိမ်ကောက်ပြီး သဘာဝမကျသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြင့်၊ သွေးထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ တွားသွားထွက်လာသည်။

၎င်း တာချန်းမြို့ဆီသို့ ဦးတည်မသွားဘဲ အစား အနီးဆုံး ရွာဆီသို့ တွားသွားစပြုလိုက်သည်။

သွေးလမ်းကြောင်းတစ်ခု လယ်ကွင်းကို ဖြတ်လျက် ၎င်း၏ လမ်းခရီးကို အမှတ်အသားပြုနေသည်။