စစ်မေးခြင်း

ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံး စတင်ချိန်မှ အဆုံးသတ်ချိန်အထိ ငါးမိနစ်အောက်သာ ကြာသည်။

ဝမ်ရှောင်ကျန်၊ ခုခံနိုင်စွမ်းရှိသော တခြား မည်သူနှင့်မဆိုအတူ၊ ယန်ကျန့်မှ လျင်မြန်စွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခံလိုက်ရသည်။

တကယ်လို့ ဝမ်ရှောင်ကျန်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ လွှတ်ပေးခဲ့တဲ့ တစ္ဆေ မရှိခဲ့ရင်၊ ယန်ကျန့်ကို ခဏတာ နေရာရွှေ့ပြောင်းပြီး ရှောင်တိမ်းဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းခဲ့ရခြင်း၊ သူတို့ သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရတဲ့ အရှိန်က ဒီထက်ပင် မြန်ဆန်ဦးမည်။

တစ္ဆေနယ်မြေက တစ္ဆေတွေကို ဆန့်ကျင်ရာမှာ အထူးသဖြင့် မထိရောက်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လူတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတဲ့ ကိစ္စရောက်လာတဲ့အခါ၊ ၎င်း အလွန်အစွမ်းထက်ခဲ့သည်။

“သေသင့်တဲ့သူတွေ အားလုံး သေဆုံးပြီးပြီ။ အခု မင်းတို့ အလှည့်။ စားပွဲအောက်မှာ နောက်ထပ် ပုန်းနေဖို့ မလိုတော့ဘူး—ဒီ အစည်းအဝေး စားပွဲ တကယ် မရှိဘူး၊” ယန်ကျန့် လျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က စားပွဲကို ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခုလို ဖြတ်သွားခဲ့ပြီး၊ ကြီးမားတဲ့ စားပွဲက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

၎င်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်၊ ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ စီးပွားရေး အမှုဆောင် လေးငါးဦး၊ တာချန်းမြို့မှ ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ သူဌေးကြီးများ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တုန်ယင်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“မင်းတို့အားလုံး သြဇာညောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ။ ပြောစရာ စကား မရှိကြဘူးလား။ မင်းတို့မှာ မရှိရင် ကိစ္စမရှိဘူး။ အခု မင်းတို့ကို ပို့ဆောင်ပေးလိုက်တာကလည်း အဲ့ဒီလောက် လွယ်ကူလိမ့်မယ်၊” ယန်ကျန့် ပြောလိုက်ပြီး၊ အမှုဆောင်တစ်ဦးကို သေနတ် ချိန်လိုက်သည်။

“မပစ်နဲ့! ကျွန်တော်တို့က သာမန်လူတွေပါ။ ကျွန်တော်တို့ကို သတ်တာက မင်းကို ဘာအကျိုးမှ ဖြစ်စေမှာ မဟုတ်ဘူး၊” ချမ်းသာတဲ့ စီးပွားရေးသမား တစ်ဦး ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ စကားထစ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေတယ်၊ “ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ကို ဘာအန္တရာယ်မှ ဖြစ်စေမှာ မဟုတ်ဘူး။”

“ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် မင်းကို သန်းသုံးရာ ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ။” နောက်ထပ် အမှုဆောင်တစ်ဦး တောင်းပန်တယ်၊ သူ့မျက်နှာ ငွေနဲ့ သူ့အသက်ကို ဝယ်ဖို့ ကြိုးစားနေရင်း အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်နေတယ်။

ယန်ကျန့် သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ အနီရောင် အလင်းတန်း တစ်ချက်နဲ့၊ အမှုဆောင်က ထိုနေရာကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

နောက်တစ်ခဏမှာ၊ သူ မြေအောက် မီတာ ၁၀ အကွာမှာ ပြန်ပေါ်လာပြီး၊ အရှင်လတ်လတ် မြှုပ်နှံခံလိုက်ရတယ်။

“ဒါက ငွေကြေးအကြောင်း မဟုတ်တော့ဘူး။ မင်း ဘယ်လောက် ချမ်းသာချမ်းသာ၊ မင်း သေရဦးမှာပဲ။ မင်းမှာ ပိုက်ဆံ များလေလေ၊ မင်း ပိုအန္တရာယ်များလေလေပဲ။ ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် မင်း ငါ့ခေါင်းပေါ်မှာ ဆုငွေ တင်မလား ဘယ်သူသိမလဲ။”

သူ များပြားတဲ့ လျော်ကြေးငွေ ကတိကဝတ်ကြောင့် မယိမ်းယိုင်ခဲ့ဘူး။

သူ ဘယ်ပိုက်ဆံ ယူလို့ရလဲ၊ ဘယ်ပိုက်ဆံ မယူနိုင်ဘူးလဲ ဆိုတာကို သိတယ်။

မျက်စိစုံမှိတ် တပ်မက်မှုက နောက်ဆုံးမှာ သူ့ရဲ့ ကျရှုံးမှုကိုသာ ဦးတည်စေလိမ့်မယ်။

“ဒါဆို… ဒါဆို မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပိုက်ဆံမှလွဲလို့ ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာက မင်းကို အန္တရာယ် မဖြစ်စေဘူး မဟုတ်လား။” အဲ့ဒီ ချမ်းသာတဲ့ စီးပွားရေးသမား အော်ဟစ်တယ်၊ သူ့မျက်နှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြူဖျော့နေတယ်။

ယန်ကျန့် ပြုံးလိုက်တယ်။ “မင်းတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လျှော့မတွက်ကြနဲ့။ မင်းတို့ တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်—မင်းတို့ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့တောင် မဲပေးခဲ့ကြသေးတယ်။ အဲ့ဒါက တစ္ဆေထက် ပို ရက်စက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ရှောင်ကျန်ကို မေးချင်တာ မဟုတ်တဲ့ အရာတချို့ ရှိတယ်။ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမဆို ငါ သိချင်တာကို သိရင်၊ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ကို ချန်ထားဖို့ စဉ်းစားကောင်း စဉ်းစားနိုင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါက စိတ်မရှိတဲ့ နတ်ဆိုးကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ငါမှာ သေးငယ်တဲ့ အသိစိတ်လေး နည်းနည်းတော့ ရှိတယ်။”

“မင်း ဘာသိချင်တာလဲ။”

“ယန်လီကို ဘယ်သူ သတ်ခဲ့တာလဲ။ ဝမ်ရှောင်ကျန်က အဲ့ဒါ ကလပ်ရဲ့ လုပ်ရပ် မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ သူ့ကို ယုံကြည်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ယန်လီကလည်း ကလပ်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ပဲ။ သူ ဘယ်လောက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခဲ့ပါစေ၊ သူ သူ့လူတွေကို သတ်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးဖို့အထိ မိုက်မဲမှာ မဟုတ်ဘူး၊” ယန်ကျန့် မေးလိုက်တယ်။

“ကျွန်… ကျွန်တော် တကယ် မသိဘူး။ ကျွန်တော်တို့က ရှယ်ယာရှင်တွေ သက်သက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့က ကလပ် လည်ပတ်နေဖို့ ရန်ပုံငွေကိုသာ ထောက်ပံ့ပေးတယ်။ သီးခြားအသေးစိတ်အချက်အလက်အားလုံးကို ဝမ်ရှောင်ကျန်က စီမံခန့်ခွဲတာပါ၊” စီးပွားရေးသမား စကားထစ်တယ်။

ယန်ကျန့် ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ “မင်းတို့ လုပ်တာအားလုံးက ဘာမှ မစီမံခန့်ခွဲဘဲ ပိုက်ဆံ လွှဲပေးနေရုံဆိုရင်၊ ဒါဆို မင်းတို့က အရင်းအမြစ်တွေကို ဖြုန်းတီးနေရုံပဲ။ ခုနက ပျောက်သွားတဲ့ လူနဲ့ သွားပေါင်းလိုက်။”

အဲ့ဒါနဲ့၊ စီးပွားရေးသမား ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ တစ္ဆေနယ်မြေကနေ မြေအောက် မီတာ ၁၀ အကွာကို ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရတယ်။

တစ္ဆေနယ်မြေ ဆုတ်ခွာသွားတာနဲ့အမျှ၊ စီးပွားရေးသမားက ချက်ချင်း ဘက်ပေါင်းစုံမှ ဖိအားပေးနေတဲ့ မြေဆီလွှာရဲ့ ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူ့ကို အသက်ရှူကျပ်စေတယ်။

သူ အလိုအလျောက် ရုန်းကန်ခဲ့ပေမဲ့၊ အဲ့ဒါ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။

သူ သူ့အသက် ဖြည်းညှင်းစွာ လျော့ပါးသွားတာကိုသာ ခံစားနိုင်တယ်။

သူ သေတော့မှာ။

နောင်တတရားက သူ့နှလုံးသားကို ပြည့်စေခဲ့တယ်။

သူ ယန်ကျန့်ကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းဖို့ ဝမ်ရှောင်ကျန်နဲ့ သဘောတူခဲ့တာ ဘာလို့ ဒီလောက် မိုက်မဲခဲ့ရတာလဲ။

“နောက်တစ်ယောက်၊” ယန်ကျန့် အော်ခေါ်လိုက်တယ်။

“မလုပ်ပါနဲ့၊ မလုပ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်ကို မမေးပါနဲ့။ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် မင်းကို ကျွန်တော့် ကုမ္ပဏီကို ပေးမယ်။ အဲ့ဒါ တန်ဖိုး ဘီလီယံနဲ့ချီ ရှိတယ်။ ဘယ်လိုလဲ။” နောက်ထပ် အမှုဆောင်တစ်ဦး မျက်ရည်တွေ စီးကျရင်း တောင်းပန်တယ်။

သေခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ၊ သူ မစွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ အရာ မရှိဘူး။

“မင်း နောက်နေတာလား။ ငါက သူဌေးတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တဲ့သူနဲ့ တူနေလို့လား။ မင်း မသိရင်၊ ဒါဆို မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သွားပေါင်းလိုက်။ မင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီကို မင်းရဲ့ သားဆီမှာ ထားခဲ့လို့ရတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ မင်းမိသားစုကို မထိဘူး၊” ယန်ကျန့် ပြောလိုက်ပြီး၊ လူကို ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်တယ်။ “နောက်ဘဝ ရှိခဲ့ရင်၊ မဲမပေးခင် သေချာ စဉ်းစားပါ။ လက်မြှောက်တာက ထင်သလောက် မရိုးရှင်းပါဘူး။ တစ်ချက် မှားယွင်းသွားတာနဲ့၊ လူတွေ တကယ် သေကြတယ်။”

“မင်းတို့ ကျန်တဲ့သူတွေအတွက်၊ ငါ မမေးတော့ဘူး။ မင်းတို့လည်း ဘာမှ မသိလောက်ဘူးလို့ ငါ သံသယရှိတယ်။ မင်းတို့ကို အတူတူ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ကြရအောင်။ အနည်းဆုံး မင်းတို့ လမ်းမှာ အပေါင်းအသင်း ရလိမ့်မယ်။”

ယန်ကျန့် ထရပ်လိုက်ပြီး၊ စစ်မေးခြင်းကို ဆက်လက် မလုပ်ဆောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

သူ ကလပ်မှာ ဆက်နေဖို့ အန္တရာယ်များတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဝမ်ရှောင်ကျန် သေဆုံးသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တစ္ဆေက အပြင်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ၊ ပြီးတော့ တခြား တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတွေ အကူအညီလာပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ အာမခံချက် မရှိဘူး။

ဒီလူတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီးနောက်၊ ထွက်ခွာဖို့ အချိန်တန်ပြီ။

“ခဏလေး၊ ခဏလေး! ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် တစ်ခုခု သိတယ်!” ကျန်ရစ်တဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

သူ့နာမည်က မာယိုချိုင်၊ တာချန်းမြို့မှာ လူသိများတဲ့ စွန့်ဦးတီထွင်သူတစ်ဦး။

ယန်ကျန့် သူ့ကို သတင်းမှာတောင် မြင်ဖူးတယ်။

“မင်း မာယိုချိုင် ဟုတ်တယ်မလား။ ပြောစမ်းပါ။ မင်း ဘာသိလဲ။ ကျွန်တော့်ကို လိမ်ညာဖို့ မကြိုးစားနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မင်းအိမ်ကို ကျွန်တော် လာလည်ကောင်း လာလည်လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါ မကောင်းဘူး၊” ယန်ကျန့် ပြောလိုက်တယ်။

မာယိုချိုင် အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေတယ်၊ “ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း ပြောနေတာပါ! ဝမ်ရှောင်မင်က တာချန်းမြို့က ရို့စ်ဘားလို့ခေါ်တဲ့ ဘားတစ်ခုကို မကြာခဏ သွားလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို စုံစမ်းခိုင်းခဲ့တယ်။ ပိုင်ရှင်က ဝမ်ယွဲ့။ သူ အရင်က ကလပ်ကို ရောက်ဖူးတယ်။ သူ ယန်လီရဲ့ သေဆုံးမှုအကြောင်း တစ်ခုခု သိရမယ်။”

“မင်း ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားဖို့ ဒါကို လုပ်ကြံပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးမလား။” ယန်ကျန့် သံသယဖြင့် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းလိုက်တယ်။ “ဘာ မိုက်မိုက်မဲမဲ လုပ်ရပ်မှ မလုပ်နဲ့။”

“ကျွန်တော် လိမ်ညာနေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျိန်ရဲပါတယ်! ဝမ်ယွဲ့ကလည်း တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်ပဲ။ သူက ကိုင်တွယ်ရ ခက်တဲ့ လူတစ်ယောက်။ သူ တာချန်းမြို့မှာ ဖျော်ဖြေရေး နေရာများစွာ ပိုင်ဆိုင်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ငွေပေးရင်၊ သူ ဘာမဆို လုပ်လိမ့်မယ်၊” မာယိုချိုင် ရှင်းပြတယ်။

“အဲ့ဒီလိုလား။ ဒါဆို ငါ သူ့ကို သွားမေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမတိုင်ခင်၊ လုံခြုံစိတ်ချရဖို့အတွက်၊ မင်းကို ခန္ဓာကိုယ်အသစ်တစ်ခု ပေးမယ်။ ငါ အသုံးဝင်တဲ့ ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ရင်၊ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်ဖို့ သေချာအောင် လုပ်ပေးမယ်၊” ယန်ကျန့် ပြောလိုက်တယ်။

သူ စကားပြောနေရင်း၊ သူ့ခြေရင်းက အရိပ် ဖြည်းညှင်းစွာ မြင့်တက်လာတယ်။

မာယိုချိုင် တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိမီ၊ သူ့ရဲ့ ဦးခေါင်းကို တစ္ဆေအရိပ်က ဖြုတ်ပစ်လိုက်တယ်။

တစ္ဆေအရိပ်က ဦးခေါင်းကို အနီးအနားက ဦးခေါင်းခွံ ကွဲနေတဲ့ အလောင်းဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားပြီး လဲလှယ်လိုက်တယ်။

ခန္ဓာကိုယ်အသစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တယ်။

မာယိုချိုင် မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ သူ့ကို ခန္ဓာကိုယ်အသစ်တစ်ခု ပေးထားမှန်း မသိခဲ့ဘူး။

သူ ခဏတာ သတိလစ်သွားတာကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီးမှ ပြန်လည် သတိဝင်လာတယ်။

“ငါ့… ငါ့ကို ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။”

မာယိုချိုင် ရုန်းကန်ပြီး ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့လက်တွေကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူတို့နဲ့ လုံးဝ ရင်းနှီးမှုမရှိသလို ခံစားနေရတယ်။

ဒါ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ဘူး။

“မင်းကို ခန္ဓာကိုယ်အသစ်တစ်ခု ပေးလိုက်ပြီ။ မင်း ငါ့ကို လိမ်ညာတယ်လို့ ငါ ခံစားမိရင်၊ ဒီခန္ဓာကိုယ်က မင်းကို သတ်လိမ့်မယ်။ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းဘူးလား။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ခန္ဓာကိုယ်က မင်းကို သတ်တာလား။ အဲ့ဒီအခါ ဘယ်သူက မင်းကို ကယ်တင်နိုင်မလဲလို့ ငါ သံသယရှိတယ်။”

ယန်ကျန့်ရဲ့ အပြုံးက ထူးဆန်းပြီး အေးစက်နေကာ သူ၏ လည်ပင်းကို ညွှန်ပြနေသည်။ “ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ထား။ မင်းရဲ့ ခေါင်း မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားရင်၊ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။”

“သွားကြရအောင်။”

ယန်ကျန့် မြေပြင်ပေါ်က သေနတ်အနည်းငယ်နဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတချို့ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး၊ ဒီခရီးရဲ့ အကျိုးအမြတ်အဖြစ် မှတ်ယူကာ၊ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်အကြောင်းကော။ မင်း ကျွန်တော့်ကို မသတ်တော့ဘူးလား။” နောက်ဆုံး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ အမှုဆောင်က မေးလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ ရောနှောနေသည်။

“အာ၊ မင်းအကြောင်းကို ငါ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်တယ်။”

ယန်ကျန့် လှည့်လိုက်ပြီး သေနတ် တစ်ချက် ပစ်လိုက်သည်။

“ဒိုင်း!”

သေနတ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ လူ မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားကာ၊ သူ၏ မျက်နှာ သေခြင်းမှ ကပ်လွတ်ခဲ့ရခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုတွင် အေးခဲနေဆဲ။

ယန်ကျန့် ထွက်ခွာလုဆဲဆဲမှာပင်၊ ဝမ်ရှောင်ကျန် အစောပိုင်းက လွှတ်ပေးခဲ့တဲ့ တစ္ဆေ အဆောက်အဦးထဲကနေ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဒီတစ္ဆေက ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ လျှောက်သွားနေခြင်း မဟုတ်ဘူး။

၎င်းက ဝမ်ရှောင်ကျန်ရဲ့ အလောင်းဆီကို တည့်တည့် ဦးတည်သွားနေသည်။