ရှားဟုန် ရှားဟုန်

ဘိုင်လီဖုန်းကျီရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေလား။

နေဝင်ချိန်အောက်တွင် လင်းယွဲ့သည် ရထားကို ခြံဝင်းတံခါးဆီသို့ မောင်းနှင်သွားပြီး အံ့သြမှုအပြည့်ရှိသော မျက်နှာကို လုံးဝပြသထားကာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးများက ဆက်တိုက် ပေါ်ပေါက်နေသည်။

“အရင်က တစ်ခါမှ လာမရှာဖူးဘဲ ဒီနေ့မှ တံခါးဝမှာ စောင့်နေတယ်ဆိုတော့ ထူးဆန်းတာပဲ။

သူတို့ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားတာများလား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို သံသယဝင်နေကြတာများလား”

ထိုအချိန်တွင် လင်းယွဲ့၏ အတွေးများ သူ့စိတ်ထဲ၌ တက်ကြွလာသော်လည်း သူသည် ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားသည်။

"ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူး"

လင်းယွဲ့သည် ရထားပေါ်တွင်ထိုင်ကာ မြင်းဇက်ကြိုးကို သူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ပြီး ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ရထားကို ရပ်လိုက်ကာ ဤကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ကို အနည်းငယ်အံ့သြစွာကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတာလား"

သူ့ရှေ့မှလူသည် သူ အကြိမ်ကြိမ်တွေ့ဆုံဖူးသော ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူး ဖြစ်နေသည်မှာ မမျှော်လင့်ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့"

ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူးသည် အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လင်းယွဲ့နောက်မှ ရထားကိုလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် ရထားပေါ်မှ ချက်ချင်းခုန်ဆင်းကာ လက်အုပ်ချီပြီး လေးလေးစားစား နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကိုယ်တော်တိုင် ကြွရောက်လာရတာအတွက် ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ ဒီကျွန်တော်မျိုးကတော့ ကြောက်လွန်းလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးကို ဆေးကုသပြီး အနားယူလို့ရအောင် အိမ်ထဲကို ခေါ်သွားခွင့်ပြုပါလို့ ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူးကို တောင်းပန်ချင်ပါတယ်။ သူက ဒီနေ့ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ခရီးသွားလာခဲ့တာမို့ နည်းနည်းပင်ပန်းနေပုံရပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးက အခုချိန်မှာ သိပ်မကောင်းလို့ပါ။ ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်မှူး နားလည်ပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူးသည် ရထားကို လှမ်းကြည့်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားပါ အလျင်စလို မလိုပါဘူး။ ဒီမှာ စောင့်နေပါ့မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူး"

အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး လင်းယွဲ့သည် ခြံဝင်းတံခါးနှင့် အခန်းတံခါးများကို ဖွင့်ပြီးနောက် ရထားဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကုလားကာကို ညင်ညင်သာသာ မြှောက်ကာ ရထားပေါ်မှ ဆူဇီချူးကို ဂရုတစိုက် ပွေ့ချီလိုက်သည်။

ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူးသည် သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေပြီး ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။

"မင်းဇနီးရဲ့ ရောဂါက အရင်ကထက် ပိုဆိုးပုံရတယ်။ သူမ ဖျားပြန်ပြီလား"

သူ၏ အာရုံခံစားမှုဖြင့် ထိုအမျိုးသမီး၏ အသက်ရှူသံက ပို၍ပင် အားနည်းနေပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပူလောင်နေကာ အဖျားကြီးနေကြောင်း သူ သဘာဝကျကျ ခံစားမိသည်။

လင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းချကာ "ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီးက အမြဲတမ်း ကံမကောင်းရှာဘူး၊ အားနည်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မွေးဖွားလာပြီး ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာကို ခံစားပြီးနောက် ဘယ်တော့မှ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော် ကြောက်တယ်... သူမမှာ အချိန်သိပ်မကျန်တော့မှာကို ကျွန်တော် ကြောက်တယ်"

သူပြောနေစဉ် သူသည် လက်ထဲမှ ဆူဇီချူးကို နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုအပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အပြုံးက အနည်းငယ် ခါးသက်သက်ဖြစ်နေသည်။

"ဒီနေ့ သူမက ကျွန်တော်နဲ့အတူ မြို့ပြင်ထွက်ဖို့ အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုခဲ့တယ်၊ ဆောင်းဦးရာသီ အပန်းဖြေခရီးနဲ့ ဘိုးဘွားပူဇော်ပွဲအတွက်တင် မဟုတ်ဘဲ သူမနှစ်သက်တဲ့ ရှုခင်းရှိတဲ့နေရာကို သူမရဲ့ နောင်ဘဝ အနားယူရာနေရာအဖြစ် ရွေးချယ်ဖို့ပါ။ ကျွန်တော် စိတ်ပျော့သွားပြီး မမျှော်လင့်ထားဘူး... သြော်..."

ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူးသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ "မြန်မြန် မင်းရဲ့ဇနီးကို အိမ်ထဲခေါ်သွားပါ၊ အလျင်စလို မလိုပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ကံမကောင်းရှာသော လူငယ်စုံတွဲကို သနားသော်လည်း သူ မတတ်နိုင်သောအရာများ ရှိကြောင်း သိသောကြောင့် ဘေးမှသာ ကြည့်နေနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဤအမျိုးသမီးသည် အလွန်အားနည်းပြီး အဖျားကြီးလွန်းသောကြောင့် ထိုညပင် လွန်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဓာတုဗေဒပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သော သာမန်တာအိုဆရာတစ်ဦးအတွက်ပင် သူမကို ကုသရန် အတော်လေးခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ရန်သူများကို တိုက်ခိုက်ရာတွင်သာ ကျွမ်းကျင်သော သူကဲ့သို့သော ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူအတွက်မူ ပို၍ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူး”

ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး လင်းယွဲ့သည် ဆူဇီချူးကို ပွေ့ချီကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

စားပွဲပေါ်တွင် အရေးကြီးဆုံးသော အထုပ်ကို ထင်ရှားစွာ ချထားပြီးနောက် သူသည် ဆူဇီချူးကို အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းစေကာ ရေဇလုံတစ်ခုယူ၍ သူမ၏ ပူလောင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို စိုစွတ်သော အဝတ်ဖြင့် သုတ်ပေးပြီး သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် စိုစွတ်သော အဝတ်ကို တင်ပေးလိုက်သည်။

ဟန်ဆောင်နေလျှင် အခန်းကဏ္ဍကို အပြည့်အဝ ပါဝင်သရုပ်ဆောင်ရမည်။ အနည်းဆုံး သူ၏ လက်ရှိ သရုပ်ဆောင်မှုသည် စစ်မှန်သော ခင်ပွန်းတစ်ဦး၏ သရုပ်ဆောင်မှုနှင့် ခွဲခြား၍မရဟု သူယူဆသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူးသည် အမှန်တကယ်ပင် သနားကြင်နာတတ်သူဖြစ်သည်။ အင်အားကြီးမားသော ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤနိမ့်ကျသော သာမန်လူအတွက် တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းရန် ဆန္ဒရှိပြီး သူနှင့် သူ၏ငယ်ရွယ်သော ဇနီးသည်အား အချိန်အလုံအလောက်ပေးခဲ့သည်။

သနားသောစိတ်ဖြင့် လှုံ့ဆော်ခံရ၍ အကူအညီမပေးနိုင်သော်လည်း သူတို့အား အတူတကွ အချိန်ပိုပေးလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော်...

ဤဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူးသည် စစ်မှန်သော စုကျီချိုသည်... ထိုနေ့တွင်ပင် သေဆုံးသွားကြောင်း သတိပြုမိပုံမပေါ်ပေ။

သူမသည် တစ်ရက်တာ၏ အရိုးရှင်းဆုံး အိမ်ထောင်ရေးဘဝကိုပင် မခံစားခဲ့ရပေ။

လင်းယွဲ့သည် သူ၏နှလုံးသားထဲရှိ သွေးနှင့်မျက်ရည်အားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားကာ ယနေ့အထိ သူ၏အမုန်းဆုံးရန်သူနှင့်အတူ တစ်အိမ်တည်းနေထိုင်ကာ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

ရက်ပေါင်း တစ်ရာတိတိ။

ကံကောင်းထောက်မစွာ... ဤကဲ့သို့သော ဘဝက မကြာမီ အဆုံးသတ်တော့မည်။

"စောင့်ဆိုင်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူး"

အခန်းနှင့် ခြံဝင်းတံခါးများကို သော့ခတ်ပြီးနောက် လင်းယွဲ့သည် ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူးဘက်သို့ လှည့်ကာ ဦးညွှတ်ပြီး "သခင်မဆီက ကျွန်တော့်အတွက် ဘယ်လိုညွှန်ကြားချက်တွေ ရှိပါသလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူးသည် သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းပြီး "အထူးအရေးကြီးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ တပ်မှူးရဲ့ အမိန့်တစ်ခုကို လာပို့တာပါ" ဟု ပြောသည်။

သူသည် ခဏရပ်ပြီး "ဒီလကုန်အထိ လူငယ်သခင် ရှားလီကို မတွေ့ရင် တပ်မှူးက တာအိုဆရာတုကို ပြင်းထန်တဲ့ အရေးယူမှုတွေ လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ တပ်မှူးက မင်းကို အဲဒီတာအိုဆရာကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် တွေ့ချင်ရင် ဒီနေ့က မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးဖြစ်ကြောင်း ပြောခိုင်းလိုက်တယ်" ဟု ပြောသည်။

"ဒီနေ့လား"

လင်းယွဲ့က အံ့သြစွာဖြင့် "ဘာလို့ ဒီနေ့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို နောက်ထပ် မေးနေစရာ မလိုဘူး"

ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူးသည် သူ့ခေါင်းကိုခါယမ်းပြီး "အဲဒီတာအိုဆရာကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် တွေ့ချင်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သလား။ မသွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဒါပေမယ့်... လင်းယွဲ့သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး "ဒါဆိုရင် သူ့ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် တွေ့ပါရစေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

...

အကျဉ်းထောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အခန်းရှေ့တွင်။

တဂွမ်ဂွမ်မြည်သံနှင့်အတူ အေးစက်သော သံတံခါးက ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာပြီး အတွင်းရှိ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်ကို ဖော်ပြနေသည်။

အနီရောင်စစ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ငွေရောင်မျက်နှာဖုံးကို ဆောင်းထားသော ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ်ရပ်နေပြီး သူမ၏ အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းသော ဖီးနစ်မျက်လုံးများသည် လင်းယွဲ့ကို လှမ်းကြည့်ကာ တိုးညင်းစွာ "ဝင်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမပြောနေစဉ် သူမသည် ခြေတံရှည်များဖြင့် အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။

လင်းယွဲ့က သူမနောက်သို့ လိုက်ဝင်သွားသည်။

အေးစက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သော အကျဉ်းထောင်တွင် တာအိုဆရာတုသည် စားပွဲဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အရင်ကထက် အနည်းငယ် ပိုရှုပ်ပွနေပြီး သူ၏ငွေရောင်ဆံပင်များက အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသည်။

လင်းယွဲ့ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တာအိုဆရာတုသည် လျစ်လျူရှုစွာ တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ဘာလို့ ဒီကောင်လေး ပြန်ရောက်လာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာတု"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ချိတ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟန်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး "ဒီလင်းယွဲ့ကို မင်းက တစ်ချိန်က အမွေခံအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ဖူးတယ်လေ။ သူ့ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် တွေ့ပါစေဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်"

တာအိုဆရာတုသည် ဘိုင်လီဖုန်းကျီကို လှမ်းကြည့်ကာ "တပ်မှူးက ပြင်းထန်တဲ့ အပြစ်ပေးမှုတွေ လုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။