ရှားဟုန် ရှားဟုန် (၂)

ငွေရောင်မျက်နှာဖုံးအောက်မှ ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ ဖီးနစ်မျက်လုံးများက လျစ်လျူရှုထားပြီး သူမသည် တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့်သာ ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာတုက တိတ်နေတော့ ကျွန်မလည်း ဘာတတ်နိုင်တော့မှာလဲ။ နည်းနည်းတော့ ကြမ်းရတော့မယ်ထင်တယ်။ တာအိုဆရာတုက ကံမကောင်းလို့ အဲဒီနောက်ဆက်တွဲကြောင့် သေသွားရင်လည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်မတင်နိုင်ဘူးနော်။ သည်းခံပေးပါ"

တာအိုဆရာတုသည် သက်ပြင်းချကာ သူ့ခေါင်းကိုခါယမ်းပြီး "တပ်မှူးဘိုင်လီ မေးတာကို ကျွန်တော်မသိဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ၊ တကယ်ကို ခေါင်းမာလိုက်တာ... ကောင်းပြီလေ၊ မိန်းမတွေက တကယ်ကို ခေါင်းမာကြတာပဲ" ဟု ပြောသည်။

တာအိုဆရာတုသည် လှောင်ပြောင်နေသည်ဖြစ်စေ အခြားတစ်ခုခုကို ဆိုလိုသည်ဖြစ်စေ ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် လျစ်လျူရှုကာ လင်းယွဲ့ဘက်သို့ လှည့်ပြီး "လင်းယွဲ့၊ ပြောစရာရှိရင် ပြောပါ။ ဒီနေ့ မင်းမြို့ပြင်ထွက်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်၊ မင်းရဲ့ဇနီး မကောင်းဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ တပ်မှူး"

လင်းယွဲ့သည် ဦးညွှတ်ကာ သက်ပြင်းချပြီး "ကျွန်တော့်ရဲ့ နိမ့်ကျတဲ့ ဇနီးက ကြာကြာခံနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူမက အပြင်ထွက်ကြည့်ချင်လို့ ကျွန်တော်က စိတ်ပျော့သွားပြီး သဘောတူလိုက်တယ်။ မမျှော်လင့်ဘဲ တောင်ပေါ်က ဆောင်းဦးလေက တော်တော်ပြင်းထန်တယ်၊ ကျွန်တော့်နဲ့အတူ တက်ပြီးနောက် ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ သူမ ဖျားသွားတယ်၊ သူမရဲ့ကျန်းမာရေးက... ကျွန်တော် ကြောက်တယ်..."

သူသည် ဆက်မပြောဘဲ သက်ပြင်းချကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "အဲဒီတာအိုဆရာနဲ့ စကားပြောပြီးနောက် သခင်မဆီက တခြားအမိန့်မရှိရင် ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးကို လိုက်ပါဖို့ အိမ်ပြန်ခွင့်ပြုတော်မူပါ" ဟု ပြောသည်။

တာအိုဆရာတုသည် လင်းယွဲ့ကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် စဉ်းစားဟန်အနည်းငယ် ပေါ်နေသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဘယ်အချိန်မဆို ပြန်လို့ရပါတယ်" ဟု ဘိုင်လီဖုန်းကျီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တပ်မှူး"

လင်းယွဲ့သည် နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ကာ တာအိုဆရာဘက်သို့ လှည့်ပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "တာအိုဆရာတု ကျွန်တော် တကယ်တော့ ခင်ဗျားကို နောက်တစ်ကြိမ် မတွေ့ချင်ပါဘူး၊ ခင်ဗျား အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ သေသည်ဖြစ်စေ ကျွန်တော့်အတွက် အရေးမပါတော့ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့တစ်နှစ်က ဆက်ဆံရေးကို ထည့်စဉ်းစားပြီး ကျွန်တော် လာခဲ့တာပါ" ဟု ပြောသည်။

သူသည် ခဏရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည်၊ "ဒီနေ့ ခင်ဗျားကို ခေါင်းမာမာနဲ့ မနေဖို့ အကြံပေးဖို့ လာခဲ့တာပါ၊ ခင်ဗျား ရှားလီကို သတ်ခဲ့တာ ကျွန်တော်သိတယ်၊ ခင်ဗျားကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ ဒီလိုသံသယ မရှိဘူး၊ ဘာလို့ အဲဒီအတိုင်း ဝန်ခံပြီး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရတာကို ရှောင်ရှားမလဲ၊ မြန်မြန်သေဆုံးတာက ပိုကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမခေါင်းကို အနည်းငယ်လှည့်လိုက်ပြီး နားထောင်ရန် မခံနိုင်တော့ပေ။

“လင်းယွဲ့က နောက်တစ်ကြိမ် ဘာမှမသိဘဲ တာအိုဆရာတုက ရှားလီကို သတ်ခဲ့တယ်လို့ အတင်းအကျပ်ပြောနေတယ်။ သူ တကယ်ကို တော်တယ်လို့ ထင်နေတာလား”

"ဟဲဟဲ..."

တာအိုဆရာသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "မင်း ဒီစကားပြောဖို့ပဲ တာအိုဆရာဆီ လာတာလား။ တကယ်ကို စကားအလဟဿပဲ၊ အိမ်ပြန်ပြီး မင်းရဲ့ဇနီးကို ပြုစုတာ ပိုကောင်းမယ်၊ သူမ သေတော့မယ်၊ မင်းမှာ တာအိုဆရာတုကို လာတွေ့ဖို့ စိတ်ကူးရှိသေးလား။ ဒီမှာ တပ်မှူးဘိုင်လီကို ချဉ်းကပ်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလား"

"ကျေးဇူးကန်းလိုက်တာ"

လင်းယွဲ့သည် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ "ဆူဇီချူး ဒီအခြေအနေအထိဖြစ်လာတာက ခင်ဗျားကြောင့်ဖြစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ခင်ဗျား သူမကို မကြိုက်တာ ကျွန်တော်သိတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူမ နှစ်ရက်တောင် မခံနိုင်တော့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် မင်းက ဒီလို လှောင်ပြောင်နေတာလား"

တာအိုဆရာတုက မျက်နှာအေးစက်စွာဖြင့် တုံ့ပြန်သည်။

ထောင်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လင်းယွဲ့သည် မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ငါတို့ နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံမှု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်၊ ငါ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ဒီနောက်ပိုင်း မင်းနဲ့ ငါ ဘာမှ မပတ်သက်တော့ဘူး၊ မင်းက ငါ့ကို မင်းရဲ့သားအဖြစ် သတ်မှတ်ဖို့ မလိုဘူး၊ နောင် ဘာတွေဖြစ်လာပါစေ၊ မင်း ဒီမှောင်မိုက်တဲ့ အခန်းထဲမှာပဲ နေရမယ်၊ မင်း ငါ့ဘဝထဲကို နောက်ထပ် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လို့ မရတော့ဘူး၊ နားလည်လား"

တာအိုဆရာတုသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် လျစ်လျူရှုစွာ ပြောလိုက်သည်။

"စကားတွေ အများကြီး အလဟဿဖြစ်ခဲ့တယ်၊ သာမန်လူမိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ဘဝကို မင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တာက ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။ မင်းရဲ့ အကန့်အသတ်ရှိတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါ"

လင်းယွဲ့သည် တာအိုဆရာတုကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်ပြီး ဘိုင်လီဖုန်းကျီကို ဦးညွှတ်ကာ လှည့်ထွက်သွားပြီး ထောင်မှ လျစ်လျူရှုစွာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် အစောပိုင်းကပင် အလွန်ရှင်းလင်းစွာ ပြောခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ထိုအရက်သမား၏ ဉာဏ်ပညာဖြင့် သူ၏စကားများထဲမှ သတင်းစကားများကို သေချာပေါက် နားလည်လိမ့်မည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောဘဲ တာအိုဆရာတုကိုသာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

တဂွမ်ဂွမ်မြည်သံနှင့်အတူ အေးစက်ပြီး ခိုင်မာသော ထောင်တံခါးက နောက်တစ်ကြိမ် ပိတ်သွားသည်။

မှောင်မိုက်ထဲတွင် တာအိုဆရာတုသည် အကျဉ်းထောင်တွင် တိတ်တဆိတ်ထိုင်ကာ လင်းယွဲ့၏စကားများကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေပြီး စိတ်ထဲတွင် တီးတိုးရေရွတ်နေသည်။

"ယွဲ့အာ မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ... ဟန်ဆောင်ထားသော ဆူဇီချူးသည် နှစ်ရက်အတွင်း သေတော့မှာ။ သူမက ရှားလီ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။ ငါ့ကို မလုပ်ဆောင်ဖို့ သတိပေးဖို့တောင် အန္တရာယ်ယူပြီး..."

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် နောင်တရသွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ သူ့ခေါင်းကိုငုံ့လိုက်ကာ သူ၏ အိုမင်းသော မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ အနည်းငယ် ဝဲလာသည်။

"လုအာ အဖေ တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် မင်းအဖေက ဒီဘဝမှာ ရှန်ရှောင်တာအိုဝါဒကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မသုံးတော့ဘူးလို့ ကျိန်ဆိုထားတယ်... ငါက သာမန်လူတစ်ယောက်လို နေထိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်၊ ယွဲ့အာကို အငြင်းပွားမှုတွေနဲ့ ဝေးဝေးနေစေချင်တယ်၊ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေထိုင်စေချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့်..."

သူသည် အေးစက်သော အကျဉ်းထောင်တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ထိုင်နေပြီး အားနည်းချိနဲ့သော အိုမင်းသူအိုမင်းသားတစ်ဦးနှင့် တူနေကာ မိမိကိုယ်တိုင် ချမှတ်ထားသော ဆန့်ကျင်ဘက်နှင့် အကျဉ်းသားတစ်ဦး၏ တမ်းတမှုတို့ဖြင့် ခါးသက်သက်ခံစားနေရပြီး စကားလုံးများဖြင့် လည်ချောင်းဆို့နေသည်။

"ယွဲ့အာ... မင်းကို ဘေးဥပဒ် မကျရောက်စေရဘူး..."

...

ထောင်၏ မှောင်မိုက်သော ရှည်လျားသော စင်္ကြံများတွင်။

"လင်းယွဲ့"

နောက်ကျောမှ ရုတ်တရက် ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ ကြည်လင်တည်ငြိမ်သော အသံထွက်လာသည်။ လင်းယွဲ့သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူးနှင့်အတူ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ကာ "တပ်မှူးမှာ အမိန့်များ ရှိပါသလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် သူ့ကို လှမ်းကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့်... အစောပိုင်းက အဲဒီတာအိုဆရာကို မင်း အများကြီး ပြောလိုက်ပုံရတယ်"

“အများကြီးပြောမိတော့ သူမက ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ သံသယဝင်လာပြီထင်တယ်”

လင်းယွဲ့၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချကာ "ဟုတ်ကဲ့၊ တာအိုဆရာတုက ရှားလီကို ကျွန်တော့်ရဲ့ နိမ့်ကျတဲ့ ဇနီးကို ဒုက္ခပေးဖို့ လှုံ့ဆော်ခဲ့ပေမယ့် ဒီတစ်နှစ်ပတ်လုံး သူ ကျွန်တော့်ကို တော်တော်ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခဲ့တယ်၊ ကျေးဇူးနဲ့ အမုန်းကို မေ့ဖို့ခက်တယ်၊ ကျွန်တော် စကားနည်းနည်း ပိုပြောခဲ့တယ်" ဟု ပြောသည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောဘဲ ရုတ်တရက် "မင်းရဲ့ခန့်မှန်းချက် မှားနေရင် မင်းရဲ့ဇနီးရဲ့ သေဆုံးမှုကို သူ မစီစဉ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် မင်း ဘာလုပ်မလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သူ မဟုတ်ဘူးလား"

လင်းယွဲ့က အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး "တပ်မှူးက လူသတ်သမားကို တွေ့ပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုပါ" ဟု ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

လင်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် "ဒါပေမယ့် လူသတ်သမားက အဲဒီတာအိုဆရာ ဖြစ်ရမယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်။ တပ်မှူးက အပြင်းထန်ဆုံး အရေးယူမှုတွေ လုပ်နိုင်တယ်၊ အဲဒီအခါကျမှ တာအိုဆရာက ဝန်ခံလိမ့်မယ်ထင်တယ်" ဟု ပြောသည်။