ရှားဟုန် ရှားဟုန် (၃)

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အသံတည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ယခုထွက်သွားနိုင်ပြီ၊ ဒါပေမယ့် ဒီလအတွင်း ချင်းတုကနေ မထွက်ခွာရဘူးဆိုတာ မှတ်ထားပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် ခဏတာ အံ့သြသွားသော်လည်း လက်အုပ်ချီကာ "ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်ကို သွားခွင့်ပြုပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထောင်၏ မှောင်မိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သော စင်္ကြံအဆုံးတွင် လင်းယွဲ့၏ အရိပ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူးသည် ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်၏။

"သခင်မပဲ အရင်က လင်းယွဲ့အပေါ် သံသယသိပ်မရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့ပြီး သူမြို့ပြင်ထွက်သွားရင် လိုက်ကြည့်ဖို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မလွှတ်ဖို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဒါဆို ဘာလို့ အခု..."

"ဒီနေ့ဟာ နှစ်ဆယ့်ကိုးရက်မြောက်နေ့ဖြစ်ပြီး မြို့ပြင်ထွက်ပွဲတွေအတွက် ထွက်သွားတဲ့ သံသယရှိသူတွေထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါ့လူတွေက မတွေ့သေးဘူး"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှားလီ ပျောက်ဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်နေတာ သေချာတဲ့ ဒီချင်းတုကနေ ထင်ရှားတဲ့ သဲလွန်စတစ်ခုမှ မရသေးဘူး။ အဲဒါကို မင်း အရမ်းထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား"

"ဟုတ်တယ် အဲဒါက ထူးဆန်းတယ်" ဟု ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူးက အံ့သြစွာဖြင့် ပြောသည်။

"ဒါပေမယ့် လင်းယွဲ့..."

"ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံ ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပဲ"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် သူ၏ ဖီးနစ်မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းကာ လင်းယွဲ့ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူ တာအိုဆရာတုကို တော်တော်ကြာကြာ မတွေ့ဘူးသေးဘူး၊ ဒီနေ့ တွေ့ဆုံတဲ့အခါ သူ အရင်ကထက် အများကြီး စကားပြောခဲ့တယ်။ သူက တာအိုဆရာတုက ရှားလီကို သတ်ခဲ့တယ်လို့လည်း အတင်းအကျပ် ပြောခဲ့တယ်၊ အဲဒါက ငါ့အတွက် ထူးဆန်းသလို ခံစားရတယ်"

"သခင်မရဲ့ ကိုယ်ခံပညာနဲ့ နတ်တန်ခိုးတွေနဲ့ဆိုရင် သခင်မရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံက သိပ်မဝေးလောက်ပါဘူး" ဟု ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။

"ဖြစ်နိုင်တယ်၊ လင်းယွဲ့က တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ဇနီးအပေါ် သူပြုမူပုံကို ကြည့်ရင် ဟန်ဆောင်ပုံမပေါ်ဘူး"

"သူ့ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းလိုက်" ဟု ဘိုင်လီဖုန်းကျီက အမိန့်ပေးသည်။

"စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ မလိုဘူးလား" ဟု ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူးက အံ့သြနေဆဲဖြင့် မေးသည်။

"မလိုဘူး။"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်ကို တွက်ကြည့်ပါ။ ရှားလီ အရွယ်ရောက်ဖို့ မကြာတော့ပါဘူး"

ထိုည။

လင်းယွဲ့သည် ခြံဝင်းထဲတွင် တိတ်တဆိတ်ထိုင်ကာ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်မည့် အစီအစဉ်၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို မျက်နှာမဲ့လျက် စဉ်းစားနေသည်။

သူကျရှုံးပါက သေဆုံးနိုင်ခြေ အလွန်များသည်။

သူအောင်မြင်ပါက ၎င်းသည် အမှန်တကယ် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး တာအိုဆရာတု၏ အသက်မရှည်တော့ခြင်းကဲ့သို့သော သူ အရင်က မစဉ်းစားခဲ့ဖူးသော ပြဿနာများစွာကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်...

သို့သော် ရလဒ်မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တာအိုဆရာတုသည် နောက်ထပ် မပတ်သက်တော့ဘဲ အနည်းဆုံး နောက်နှစ်အနည်းငယ်အထိ ကောင်းကောင်းနေနိုင်လိမ့်မည်။

သူ၏တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်မှုမှာ တာအိုဆရာတုသည် မိမိကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ လုပ်ဆောင်တော့မည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုထောင်သည် တာအိုဆရာတုကို ချုပ်နှောင်ထားနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုအိုမင်းသူကို ချုပ်နှောင်ထားသောအရာမှာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကျိန်ဆိုချက်ဖြစ်သည်။

"ဒုံး"

ထိုအချိန်တွင် လင်းယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ခေါင်းလောင်းကြီးကို တီးခတ်သကဲ့သို့သော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ခဏအတွင်း သူ၏ရှေ့မှ အရာအားလုံးက လုံးဝရပ်တန့်သွားပုံရသည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် အဆုံးမရှိ ပဲ့တင်ထပ်နေသော ခေါင်းလောင်းကြီး၏ မြင့်မြတ်ခမ်းနားသော အသံမှလွဲ၍ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ဒုံး"

နောက်ထပ် မြင့်မားကြည်လင်သော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူ၏စိတ်ထဲတွင် တိုးညင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသော အားပျော့ပျော့သော အသံတစ်ခု တိတ်တဆိတ် ပြောကြားလာသည်။

"မင်းသိလား။ မွေးရာပါ နတ်တန်ခိုး နိုးထလာခြင်းဟာ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ လုံးဝမသိရတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်၊ မျိုးရိုး၊ အခြေခံ၊ အရည်အချင်း စတာတွေနဲ့ အနီးကပ် ဆက်စပ်နေတယ်။ ရှားလီလိုပဲ သူ့မျိုးရိုးရဲ့ အခြေခံက စွမ်းအားဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ မွေးရာပါ နတ်တန်ခိုး နိုးထလာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အသက်ကို ပြန်လည်ရရှိခြင်းနဲ့ ပတ်သက်နေမှာ သေချာတယ်"

ထို့နောက် အသံက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ရှားလီရဲ့ မွေးရာပါ နတ်တန်ခိုးက အသက်ပြန်လည်ရရှိခြင်းနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား"

လင်းယွဲ့သည် သူ့နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးအနည်းငယ်သန်းကာ ဤဒုတိယအဆင့် လျှို့ဝှက်ချက်ကို တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေပြီး ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်မည့် အစီအစဉ်အတွက် ပိုမိုယုံကြည်မှုရှိလာသည်။

...

နေထွက်ချိန်နှင့် လမင်းဝင်ချိန်။

အချိန်က အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသည်။

ကိုးလပိုင်း၏ ဆယ်ရက်မြောက်ညက သာမန်ညတစ်ည မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

“ဒုံးးးးး”

ချင်းတုအထက်တွင် ညကောင်းကင်သည် ရုတ်တရက် အလွန်အမင်း ညည်းသံဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

မိုးကြိုးပစ်သံနှင့်အတူ ကောင်းကင်သည် ရုတ်တရက် မြွေလိမ်မြွေကောက် လျှပ်စီးများ ပေါ်လာကာ ညကောင်းကင်တွင် လှည့်ပတ်ကာ ကောင်းကင်၏ မှောင်မိုက်မှုကို ရမ်းကားစွာ မွှေနှောက်နေစဉ် သက်တံရောင်စုံများသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ ကောင်းကင်ယံအထိ ဆက်သွယ်ထားသော တံတားများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရွှေနှင့်ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသော အလင်းပုလဲများစွာကို တိတ်တဆိတ် ကြဲဖြန့်လိုက်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အဖြစ်အပျက်က ကောင်းကင်ယံတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော လူများသည် ညကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ ထိုမြင်ကွင်းကို အံ့သြတကြီး ငေးကြည့်နေကြသည်။

"သက်တံတံတားနဲ့အတူ မိုးကြိုးပစ်ပြီး လူ့လောကမှာ အလင်းပုလဲတွေ ကြဲဖြန့်ထားတာ... အဲဒီလိုမြင်ကွင်းတွေကို ရှေးဟောင်းစာပေတွေမှာ ဖော်ပြထားတာ ငါမြင်ဖူးတယ်..."

"...ရှားဟုန်ပဲ"

"ဒါက ရှားဟုန်မျိုးနွယ်ရဲ့ သွေးနိုးထမှုရဲ့ လက္ခဏာပဲ"

"ဒီလို ခမ်းနားတဲ့ မြင်ကွင်းက ရှားဟုန်မျိုးနွယ်ရဲ့ သာမန်ကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ပြနေတယ်"

ထိုအချိန်တွင် ချင်းတုမြို့တစ်ဝှမ်း၌ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အံ့သြဖွယ်အသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"လာတော့မယ်။ တကယ် ချင်းတုမှာလား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် မြို့တော်ဝန်၏ အမြင့်ဆုံးသော နက္ခတ်တာဝါ၏ ထိပ်ရှိ လက်ရန်းကို မှီကာ ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်၏ အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေရင်း သူမမျက်လုံးကို မှေးမှိတ်ထားသည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများက ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သွားသည်။

"လင်းယွဲ့ရဲ့အိမ်မှာပဲ"