လင်းယွဲ့ သေပြီလား (၃)

ယခု လေးပါးသော သင်္ကေတ ကောင်းကင်ဘုံအတားအဆီးမှ ကျင့်ကြံသူများ၏ အနှစ်သာရသွေးလည်း မရှိ၊ အခြေခံငါးပါး ကောင်းကင်ဘုံအတားအဆီးမှ ကျင့်ကြံသူ ကိုးဦး၏ အနှစ်သာရသွေးလည်း မရှိသောကြောင့် သူသည် သွေးပူဇော်ခြင်းကို သဘာဝအားဖြင့် မပြုလုပ်နိုင်ပေ၊ ထို့ကြောင့် ခဏတာအတွက် အလှဆင်ပစ္စည်းအဖြစ်သာ အသုံးပြုနိုင်တော့သည်။

ခဏကြာပြီးနောက်။

ရှားဟုန်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော လက္ခဏာများ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး လင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသော သွေးကြာပန်းဆီမီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဤသွေးကြာပန်းဆီမီးသည် အသက်ရှူသံ၊ အသံနှင့် အလားတူအရာများကို ကာကွယ်နိုင်သော အတားအဆီးရတနာဖြစ်ပြီး ၎င်းကို အသက်သွင်းရန် မန္တန်စွမ်းအင် မလိုအပ်ပေ။

၎င်းသည် လည်ပတ်ရန်အတွက် လတ်ဆတ်သောသွေးကိုသာ လောင်စာအဖြစ် လိုအပ်သည်။

သူစမ်းသပ်ခဲ့ပြီး သာမန်လူတစ်ဦး၏ လတ်ဆတ်သောသွေးကို လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြုပါက အလျင်အမြန် ကုန်ဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လင်းယွဲ့သည် မီးငှက်၏သွေးကို လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။

ဖန်ခွက်ထဲမှ အလွန်များပြားသော မီးငှက်၏သွေးကို ဆီမီးတစ်လုံးစာခန့်သာ သွေးကြာပန်းဆီမီးထဲသို့ လောင်းထည့်ခြင်းသည် အလွန်ကြာရှည်စွာ လောင်ကျွမ်းနေရန် လုံလောက်သည်။

စားသုံးနှုန်းအရ ၎င်းသည် သာမန်လူတစ်ဦး၏ လတ်ဆတ်သောသွေးထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ကြာရှည်ခံနိုင်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

"အာလုံးနီးပါးပြီးပြီ"

လင်းယွဲ့သည် သွေးကြာပန်းဆီမီးကို ကောက်ယူကာ ဆီမီးပေါ်ရှိ ကြာပန်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သွေးကြာပန်းဆီမီး၏ အတားအဆီး၏ အကွာအဝေးကို ချိန်ညှိနိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် သူ့ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အခန်းတွင်းရှိ အလင်းတန်းများ၏ ခမ်းနားလှသော မြင်ကွင်းသည် ရှားဟုန်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လုံးဝဝင်ရောက်သွားပြီး ရှားဟုန်လီ၏ အရှိန်အဝါက ရုတ်တရက် တိုးပွားလာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ရှားဟုန်လီသည် ထူးဆန်းသော တောက်ပမှုပါဝင်သော မျက်လုံးများကိုလည်း ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဟာဟား... ဟာဟား ဒါကြောင့် ဒီလိုကိုး"

ရှားဟုန်လီသည် ရုတ်တရက် အံ့သြဝမ်းသာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒါ ငါ့ရဲ့ မွေးရာပါ နတ်တန်ခိုးလား။ ဟားဟား လင်းယွဲ့ မင်းကို ငါ မကြောက်တော့ဘူး။ ဒီတစ်ခါ မင်း သေချာပေါက် သေပြီ"

"အဲဒီလောက် ယုံကြည်မှုရှိတာလား"

လင်းယွဲ့က ရှားဟုန်လီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဆီမီးရောင်သည် အနည်းငယ်မျှပင် မတုန်လှုပ်ခဲ့ပေ။

၎င်းသည် သူ၏မျက်လုံးများတွင် တိတ်တဆိတ် ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး ထိုမျက်လုံးများကလည်း လုံးဝ မလှုပ်မရှားပေ။

သူ့လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲလိုက်သောအခါ တန်းလျားပေါ်ရှိ တောက်ပသောလုံပုလဲကို ချည်နှောင်ထားသော လျှော်ကြိုးသည် ရုတ်တရက် တင်းမာသွားပြီး ပါးလွှာသောနေရာမှ မသိမသာ ပြတ်ထွက်သွားသည်။

အလင်းရောင်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

အခန်းပင် မှောင်မိုက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

...

အိမ်ပြင်တွင် မီးတုတ်များမှ အလင်းရောင်သည် ညနေလေတွင် တဖျတ်ဖျတ်လင်းလက်နေပြီး ညသည် မကောင်းသော လက္ခဏာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သံချပ်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သားများစွာသည် တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်အနေအထားဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေကြသည်။

ရုတ်တရက်….

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်း ငါ့ကို ကတိပေးထားတယ်"

ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အသံတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် အိမ်တွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ညကောင်းကင်သို့ လွင့်စင်သွားကာ လူတိုင်းကို ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားစေသည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီနှင့် ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူးတို့ပင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားကြသည်။

သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားကြသည်။ ဤသည်မှာ လင်းယွဲ့၏အသံဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်စရာမရှိပေ။

နောက်တစ်ခဏ….

"ဘန်း"

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အိမ်၏ သစ်သားတံခါးများသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး တံခါးတစ်ချပ်သည် ဘောင်မှ လွင့်ထွက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် အသံကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘိုင်လီဖုန်းကျီနှင့် အခြားသူများ၏ စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများအောက်တွင် သွေးရွှဲနေသော လက်တစ်ဖက်သည် မှောင်မိုက်သော အတွင်းပိုင်းမှ ဆန့်ထွက်လာပြီး အောက်ဘက်တံခါးခုံကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ရှားလီ မင်း ကတိပျက်သွားပြီ"

နောင်တနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် ဆိုးရွားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဘိုင်လီဖုန်းကျီနှင့် အခြားသူများသည် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော မျက်နှာဖြင့် လင်းယွဲ့ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏လက်များသည် ရေနစ်နေသောသူသည် ကောက်ရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ တံခါးခုံကို တုန်ယင်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ အခန်းထဲမှ တွားသွားရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် ဘိုင်လီဖုန်းကျီနှင့် အိမ်ပြင်ရှိလူများကို အသက်ရှင်လိုသော ဆန္ဒအပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် တံခါးဝ၌ လဲလျောင်းနေသော လင်းယွဲ့သည် သူ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်သော်လည်း မည်သည့်အသံမှ မထွက်မီ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော လက်တစ်စုံက ဆွဲငင်ကာ အတွင်းသို့ ပြန်ဆွဲခေါ်သွားသည်။

မှောင်မိုက်မှုကသူ့ပုံရိပ်ကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ညသည် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

အိမ်တံခါးဝရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းနေသော ဆွဲရာနှစ်ခုကိုသာ မြင်နိုင်သည်။

"ဒါ..."

ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ချူးသည် ခဏရပ်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"သခင်မ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ အခုလေးတင် လင်းယွဲ့..."

"သူ့ကို အသံလုံတဲ့ အတားအဆီးထဲ ပြန်ဆွဲခေါ်သွားတာ" ဟု ဘိုင်လီဖုန်းကျီက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ရှားလီရဲ့ လက်ချက်များလား" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွဲ့သည် ထိုကိစ္စတွင် အဓိကသံသယရှိသူဖြစ်နေပြီး ယခု ရှားလီ၏ လက်ချက်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်ရသောကြောင့် ၎င်းတို့သည် ကူညီရန် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည်မဟုတ်ပေ။

နောက်ထပ် အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်။

သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော လူငယ်တစ်ဦးက အိမ်တွင်းမှ ယိုင်တိုင်ယိုင်တိုင် ထွက်လာသည်။

ထိုသူက ရှားလီဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်စရာမရှိပေ။