ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သာ ကြည့်တော့
Vol. 11 Ch. 159
"ဒါ မင်းအိမ်လား။" ယန်ကျန့်က ကျန်းဝေကို စံအိမ်ခြံဝင်းတစ်ခုလို ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ နေရာတစ်ခုဆီသို့ ကားမောင်းပို့ရင်း မေးလိုက်သည်။
မြင်ကွင်းထဲမှာ မိုးမျှော်တိုက် တစ်လုံးမှ မရှိ။
ဧရိယာတစ်ခုလုံး အဆင့်မြင့် လူနေအိမ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်လို့နေသည်။
ဒီလို အချက်အချာကျတဲ့ နေရာမျိုးမှာ၊ ဗီလာတစ်လုံး အနည်းဆုံး သန်းဆယ်ဂဏန်းလောက် တန်ဖိုးရှိပေလိမ့်မည်။
ငွေကြေးချမ်းသာသူများသာ ဤနေရာတွင် နေထိုင်ရန် တတ်နိုင်ကြ၏။
"မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒါက ငါ့အိမ်တွေထဲက တစ်လုံးပဲ၊" ကျန်းဝေက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
"..."
ကောင်းပြီလေ၊ ယန်ကျန့် တွေးလိုက်မိသည်။
သူ မမေးခဲ့သင့်ဘူး၊ ကျန်းဝေကို ကြွားဝါဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုက်မိပြီ။
"ဆရာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခင်ဗျားကားကို ရပ်ပေးပါ၊" လူနေအိမ်ရာဝင်းမှ လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ဦး ရုတ်တရက် ယန်ကျန့်၏ ကားကို တားဆီးလိုက်သည်။
"ညီလေး၊ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား။" ယန်ကျန့် ပြတင်းပေါက်ကို ချလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဆရာ၊ ခင်ဗျား ဒီမှာနေတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်နော်။ ကျွန်တော်တို့ စည်းမျဉ်းအရတော့ ဒီမှာမနေတဲ့သူတွေကို ဝင်ခွင့်မပြုပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့အလုပ်ကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးပါ၊" လုံခြုံရေးအစောင့် ယဉ်ကျေးစွာ ဆို၏။
"ကျန်းဝေ၊ မင်း ဘာမှ မပြောတော့ဘူးလား။" ယန်ကျန့် သူ့သူငယ်ချင်းဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဆရာ၊ ခင်ဗျားသူငယ်ချင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။" လုံခြုံရေးအစောင့် ကျန်းဝေ၏ လက်ထဲက တစ်စုံတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း နိုးကြားသွားသည်။
"ငါ့သေနတ်နဲ့ ငါ ကစားနေတာလေ။ ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲ။" ကျန်းဝေ မော့ကြည့်ရင်း နားမလည်သလို မေးလိုက်သည်။
"မင်းတို့ ဘာလို့ ကားကို တားနေရတာလဲ။ ဒါ ငါ့သူငယ်ချင်း၊ ငါ့ကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးတာ။ ခြွင်းချက်အနေနဲ့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူးလား။"
လုံခြုံရေးအစောင့် သူတို့ကို ခဏတာ အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီး ကျန်းဝေကို မှတ်မိသွားပုံရသည်။
သူ ကျန်းဝေ၏ လက်ထဲက ရွှေရောင် ဒဲဆတ်အီးဂဲလ် သေနတ်နှင့် အနီးအနားတွင် ပြန့်ကျဲနေသော ကျည်ဆန်များကိုလည်း သတိပြုမိလိုက်၏။
ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက်၊ သူ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ ခင်ဗျားတို့ ဝင်သွားလို့ ရပါပြီ။"
"ကျေးဇူးပဲ၊" ယန်ကျန့် ပြောပြီး ကားကို ခြံဝင်းထဲသို့ မောင်းဝင်သွားသည်။
"မင်းတို့ဆီက လုံခြုံရေးကတော့ တကယ် တင်းကြပ်တာပဲ။ သူဌေးရပ်ကွက်တွေက တကယ်မတူဘူး။ ဒါပေမဲ့ အတည်ပြောရရင်၊ ကားထဲမှာ သေနတ်နဲ့ ဒီလောက် ပေါ်ပေါ်တင်တင် ကစားနေတာလား။ မင်း အလွယ်တကူ တိုင်ကြားခံရနိုင်တယ်နော်။ နည်းနည်းပါးပါး သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ မနေနိုင်ဘူးလား။" ယန်ကျန့် မှတ်ချက်ချသည်။
"ဒီက လုံခြုံရေးတွေက ဒီအရာတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူးလေ။ မင်း သေနတ်ကိုင်ထားသည်ဖြစ်စေ၊ ဒုံးပျံပစ်လောင်ချာကိုင်ထားသည်ဖြစ်စေ၊ သူတို့ မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘူး။ သူတို့ နေထိုင်သူတွေရဲ့ ဘယ် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စကိုမှ ပေါက်ကြားစေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ တစ်ခါက ခြံဝင်းထဲမှာ ကျားတစ်ကောင် မွေးထားတာတောင် တွေ့ဖူးတယ်၊" ကျန်းဝေ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဆို၏။
"မင်း နောက်နေတာလား။ ကျား မွေးလို့ရတယ် ဟုတ်လား။"
"ကျားငယ်လေးတစ်ကောင်ပါ၊ ခွေးတစ်ကောင်အရွယ်လောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကြာကြာမခံခဲ့ပါဘူး။ တခြား နေထိုင်သူတွေ တိုင်ကြားခဲ့ကြပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ကို ပို့လိုက်ရတယ်၊" ကျန်းဝေ ရှင်းပြသည်။
"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါ ဘာမှမဟုတ်သေးဘူး။ ငါ တစ်ခါက သူဌေးသားတစ်ယောက် ဥယျာဉ်ထဲမှာ အလှပဂေးတစ်ယောက်ကို ခွေးတစ်ကောင်လို သံကြိုးနဲ့ဆွဲပြီး လမ်းလျှောက်နေတာ တွေ့ဖူးတယ်။"
"အလှပဂေးကို လမ်းလျှောက်တယ် ဟုတ်လား။" ယန်ကျန့် သူ့ကို နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်လေ၊ သူက သူမလည်ပင်းမှာ ကြိုးတစ်ချောင်း ချည်ထားပြီး၊ သူမကို ခွေးတစ်ကောင်လို မြေကြီးပေါ် လေးဘက်ထောက်သွားခိုင်းနေတာ။ ပြောကြတာတော့၊ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က တတိယတန်းစား အနုပညာရှင်တစ်ယောက်တဲ့။"
"အကျင့်မကောင်းတဲ့ကောင်တွေ၊ မင်းတို့ သူဌေးတွေ တကယ်ပဲ ပုံမှန်မဟုတ်ကြဘူး၊" ယန်ကျန့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
"ငါလည်း အဲ့လိုပဲ ထင်တယ်။ ငါ သူတို့လောက် ပုံမှန်မဟုတ်လို့ ငါ နေရာလွဲမှားနေသလို ခံစားရလေ့ရှိတယ်။ ငါက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့တစ်ယောက်လားလို့ အရင်က ငါ တွေးမိဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ငါ သဘောပေါက်သွားပြီ၊ သူတို့ကမှ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့သူတွေ၊" ကျန်းဝေ လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း ဆို၏။
"မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်... ထူးခြားနေရသလဲဆိုတာ ငါ နားလည်သွားပြီနဲ့ တူတယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
ဒီကောင် ချမ်းသာတဲ့ အရူးတွေကြားထဲမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပုံရသည်။
"ဟိုရှေ့က ဗီလာက ငါ့အိမ်ပဲ၊" ကျန်းဝေ ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
မကြာမီ၊ စတုရန်းမီတာ တစ်ထောင်နီးပါး ကျယ်ဝန်းသော ကြီးမားသည့် ဗီလာတစ်လုံး မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
၎င်း၏ ရှေ့ခြံဝင်းတွင် ရေကူးကန်တစ်ခု ရှိပြီး၊ နောက်ခြံဝင်းမှာမူ ဈေးကြီးသော အလှဆင် သစ်ပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
အပြင်ပန်းကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင်၊ ဤနေရာ တန်ဖိုး အလွန်ကြီးမားကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။
"ဒီကောင်က သာမန် သူဌေးသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး၊" ယန်ကျန့် သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်မိသည်။
သူဌေးသားတစ်ယောက် ဖြစ်ခြင်း၌ အဆင့်အတန်းများ ရှိပြီး၊ ကျန်းဝေမှာမူ သေချာပေါက် ထိပ်ဆုံးအဆင့်၌ ရှိနေသည်။
သူ၏ မိသားစုတွင် ဘီလီယံနှင့်ချီသော ပိုင်ဆိုင်မှုများ ရှိပေလိမ့်မည်။
သို့သော်၊ ဗီလာပတ်ဝန်းကျင် ဧရိယာမှာမူ ယခု ရဲတိပ်များဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားပြီး၊ အရာရှိတစ်ဦး အနီးအနားတွင် အစောင့်ချထားသည်။
ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုလည်း ကပ်ထားသည်: "ဓာတ်ငွေ့ ယိုစိမ့်မှု။ အန္တရာယ်ရှိသည်။ အနားမကပ်ရ။"
"ပိတ်ဆို့ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာ တပ်မှူးလျိုပဲ၊" ယန်ကျန့် သတိရလိုက်သည်။
သူ အစောပိုင်းက တပ်မှူးလျိုကို ဖုန်းဆက်ခဲ့ပြီး ကျန်းဝေ၏ နေအိမ်ကို ချိပ်ပိတ်ထားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
အကြောင်းရင်းမှာ ကျန်းဝေ၏ အိမ်တွင် မည်သည့် တစ္ဆေဖြစ်ရပ်မှ မဖြစ်ပွားစေရန်နှင့် သူ၏ မိသားစုကို ကာကွယ်ရန် ဖြစ်သည်။
တပ်မှူးလျိုမှာမူ၊ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များ ပိုမို ဆိုးရွားမလာစေရန်နှင့် တာချန်းမြို့တွင် နောက်ထပ် သေဆုံးထိခိုက်မှုများ မဖြစ်ပေါ်စေရန် မလိုလားသည်မှာ သေချာသည်။
ဒါကြောင့်၊ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးနှင့် တရားဝင် အကြောင်းရင်း နှစ်မျိုးစလုံးအတွက်၊ ထိုဧရိယာကို ချိပ်ပိတ်ထားခဲ့ရသည်။
အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ဆင်ခြေအတုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မဟုတ်လျှင်၊ တကယ်လို့ ဤနေရာရှိ ချမ်းသာသော နေထိုင်သူများ ထိုနေရာ တစ္ဆေခြောက်ကြောင်း သိရှိသွားခဲ့လျှင်၊ သူတို့ တစ်ခဏအတွင်း ထွက်ပြေးသွားကြပေလိမ့်မည်။
"မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်က ယန်ကျန့်ပါ၊ တပ်မှူးလျို ဖိတ်ကြားလို့ ဒီမှာ အထူးဖြစ်ရပ်တစ်ခု ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ရောက်လာတဲ့ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူပါ။ ကျွန်တော် ဒီအိမ်ထဲကို ဝင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်၊" ယန်ကျန့် လျှောက်သွားပြီး တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက ယန်ကျန့် ဟုတ်တယ်မလား။ ငါတို့ အရင်က ဖူရမ်ကုန်တိုက်မှာ တွေ့ဖူးကြတယ်။ မင်း ဒီမှာ ရှိနေတာ ကောင်းလိုက်တာ။ မဟုတ်ရင်၊ ဒီအခြေအနေ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆွဲထားဦးမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ၊" အရာရှိက သိသိသာသာ စိတ်သက်သာရာရဟန်ဖြင့် ဆို၏။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော တစ္ဆေခြောက်သည့်အိမ်ကို စောင့်ကြပ်နေရခြင်းမှာ မသေးငယ်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုပင်။
"ဒါကို ကျွန်တော့်ကို ထားလိုက်ပါ။ ခင်ဗျား တာဝန်မှ ဆုတ်ခွာနိုင်ပါပြီ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီအတွက် ကျွန်တော် ခွင့်ပြုချက် ရယူဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်၊" အရာရှိ ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ဝင်သွားလို့ ရပါတယ်။ သတိထားရုံပါပဲ။"
"ကျေးဇူးပဲ၊" ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဗီလာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
အမှန်တကယ်တော့၊ သူ အိမ် တစ္ဆေမခြောက်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိရှိသည်။
အရာအားလုံး သာမန်အတိုင်းပင်။
မှန်ထဲက တစ္ဆေ ကျန်းဝေနောက်သို့ တစ်ချိန်လုံး လိုက်ပါနေခဲ့သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ မင်း တံခါးဝမှာ ရပ်နေတာလဲ။ ဝင်ခဲ့လေ၊" ယန်ကျန့် လျှောက်ဝင်သွားရင်း ပြောလိုက်ရာ၊ ကျန်းဝေ အဝင်ဝတွင် တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။
"ငါ့အိမ် တစ္ဆေခြောက်နိုင်လောက်တယ်။ ငါ ဒီအပြင်မှာပဲ နေတော့မယ် ထင်တယ်၊ အစ်ကိုကြီး ခြေထောက်။ မင်းသာ ဝင်သွားလိုက်ပါ။ ငါ သိပ် အကူအညီ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊" ကျန်းဝေက အနေရခက်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"တကယ်လို့ မင်း မဝင်ခဲ့ရင်၊ ငါတို့ ဒါကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းကြမှာလဲ။ တကယ်လို့ မင်း ဒီလို ဆက်လုပ်နေရင်၊ ငါ မင်းကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ထားခဲ့နိုင်လောက်တယ်။ ဒီ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်က မင်းကို ဗဟိုပြုနေတာ။ တကယ်လို့ မင်း တစ်နေ့ကျရင် သေဆုံးသွားခဲ့ရင်၊ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းကို ငါ မကူညီခဲ့ဘူးလို့ အပြစ်မတင်နဲ့၊" ယန်ကျန့် တင်းမာစွာ ဆို၏။
"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ငါ ဝင်လာနေပြီ။ ဖိနပ် ချွတ်ဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။ ငါတို့ဆီမှာ ဖျော်ရည်နဲ့ ကော်ဖီ ရှိတယ်။ မင်း ဘာသောက်ချင်လဲ။" ကျန်းဝေ ရုတ်တရက် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည်။
"ဖျော်ရည်ပဲ။"
"ဖျော်ရည်က ပျက်သွားနိုင်လောက်တယ်။ ငါ ရက်အနည်းငယ် အိမ်မပြန်လာဘူးလေ၊ ပြီးတော့ အိမ်ဖော်လည်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ မရှိခဲ့ဘူး၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ကော်ဖီ။"
"ငါ အဲ့ဒါကို ဘယ်လို ဖျော်ရမလဲ မသိဘူး။"
"ရေပဲ၊ ဒါဆိုရင်။"
"ငါ ထင်တာတော့ ရေလည်း ပြတ်တောက်နေလောက်ပြီ။"
"ဒါဆိုရင် ထားလိုက်တော့၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့ ဘယ်လို ထားလိုက်လို့ ဖြစ်မှာလဲ။ ဒါက မင်း ငါ့အိမ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာတာလေ။ ငါ မင်းကို သေသေချာချာ ဧည့်ခံရမယ်။ ငါတို့ ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားလို့မဖြစ်ဘူး။ ပြောစမ်းပါ၊ မင်း ဘာသောက်ချင်လဲ။" ကျန်းဝေ အတင်း တောင်းဆိုသည်။
"မင်းအိမ်မှာ ဘာမှမရှိဘူး။ ဘာသောက်စရာ ရှိမှာလဲ။" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့ ရှိတာလေးနဲ့ ဖြစ်အောင်လုပ်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ။ ငါ လာဖိုက် (Lafite) တစ်လုံး ဖွင့်နိုင်တယ်။ ငါ ထင်တာတော့ ဝိုင်မြေအောက်ခန်းထဲမှာ အလုံးအနည်းငယ် ရှိလောက်တယ်။ ငါတို့ဆီမှာ မော်ထိုင်း (Maotai) လည်း ရှိသေးတယ်။ ခဏလေး စောင့်ပါ၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်။
"တော်ပြီ၊ တော်ပြီ။ မင်း ချမ်းသာမှန်း ငါ သိပါတယ်။ အခု အလေးအနက်ထားရမယ့် ကိစ္စအကြောင်း ဆွေးနွေးကြရအောင်။ မင်း တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ပထမဆုံး ကြုံတွေ့ခဲ့တာက အိမ်မှာ ဟုတ်တယ်မလား။ အတိအကျ ဘယ်နေရာမှာလဲဆိုတာ မင်း မှတ်မိသေးလား။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။
ကျန်းဝေ ရှုပ်ထွေးသွားပုံရသည်။
"ငါ မသိဘူး။ မင်း ငါ့အိမ် တစ္ဆေခြောက်နေတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။"
"..."
"ငါ မင်းနဲ့ အခု စကားမပြောချင်တော့ဘူး။ မင်းအိမ် တစ္ဆေခြောက်သည်ဖြစ်စေ မခြောက်သည်ဖြစ်စေ၊ မင်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သာ ကြည့်တော့၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်ပြီး၊ စားပွဲပေါ်က မိတ်ကပ်မှန်တစ်ချပ်ကို ကောက်ယူကာ ကျန်းဝေကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ငါ မမှားဘူးဆိုရင်၊ အဲ့ဒီတစ္ဆေ မင်းနောက်ကို လိုက်နေတုန်းပဲ။ မင်း သူ့ကို မမြင်နိုင်ရုံပဲ။ မှန်ကို သုံးပြီး မင်းကိုယ်ပိုင် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်။ မင်းနောက်ကို ဘာလိုက်နေလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်းပါ။"
"မင်း နောက်နေတာလား။ မင်း ဒီမှာ ရှိနေတာနဲ့၊ အစ်ကိုကြီး ခြေထောက်၊ ဘယ်တစ္ဆေ ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာမှ ငါ့ကို ထိခိုက်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကြည့်ဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်။
"မင်း ကြောက်နေတာလား။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။
"ငါလား။ ကြောက်တယ် ဟုတ်လား။ အစ်ကိုကြီး ခြေထောက်၊ မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်နေတာ၊" ကျန်းဝေ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သာ ကြည့်လိုက်တော့၊" ယန်ကျန့် သူ့ကို မှန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကျန်းဝေ တံတွေး မျိုချလိုက်သည်။
"ငါ တကယ်ပဲ ကြည့်ရမှာလား။"
"ဟုတ်တာပေါ့။"