← Chapters

မြင်ကွင်း ရပ်တန့်သွားခြင်း

Vol. 11 Ch. 160

မြင်ကွင်း ရပ်တန့်သွားခြင်း

Vol. 11 Ch. 160

ယန်ကျန့် အခုအချိန်မှာတော့ တစ္ဆေက အစကတည်းက ကျန်းဝေနောက်ကို လိုက်နေခဲ့တယ်ဆိုတာ သေချာနေပြီ။

ကျန်းဝေ ဘယ်နေရာမှာ ပေါ်လာသည်ဖြစ်စေ၊ တစ္ဆေကလည်း အဲ့ဒီနေရာမှာ ပေါ်လာလိမ့်မည်။

အစောပိုင်းက၊ သူတို့ လမ်းပေါ်မှာ ရှိနေစဉ်၊ ယန်ကျန့် အဲ့ဒါကို သတိပြုမိနှင့်ပြီးသား။

သူ တစ္ဆေ ကားအတွင်းထဲမှာ ထိုင်နေတယ်ဆိုတာတောင် သေချာနေခဲ့သည်။

အခု၊ ယန်ကျန့်နဲ့ ကျန်းဝေ ဗီလာထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီ။

သူ မမှားဘူးဆိုရင်၊ တစ္ဆေ သူတို့နောက်ကို အတွင်းထဲအထိ လိုက်ပါလာခဲ့လောက်ပြီ။

သို့သော်၊ ဤတစ္ဆေကို မျက်စိဗလာဖြင့် မမြင်နိုင်ပေ။

၎င်းကို မှန် သို့မဟုတ် အခြား အလင်းပြန်သော မျက်နှာပြင်များမှတဆင့်သာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

"မင်း နားလည်ထားဖို့ လိုတာက မင်းနောက်ကို တစ္ဆေတစ်ကောင် အခု လိုက်နေတယ်ဆိုတာပဲ။ အဲ့ဒါက ချက်ချင်း ခြိမ်းခြောက်မှု မပေးပေမဲ့၊ အဲ့ဒါ မင်းနောက်ကို ဆက်လိုက်နေမယ်ဆိုရင်တော့ သိပ် အန္တရာယ်များတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုပဲ၊" ယန်ကျန့် လေးနက်စွာ ဆို၏။

"ဘာပဲပြောပြော၊ တစ္ဆေ အမြဲတမ်း ဒီအခြေအနေမှာပဲ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ အာမမခံနိုင်ဘူး။ တကယ်လို့ သူ့အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒါ အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။"

တစ္ဆေများ အမြဲတမ်း တူညီသော အခြေအနေတွင် ရှိမနေတတ်။

အချို့ တစ္ဆေများ အချိန်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲနိုင်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့ အန္တရာယ်ကင်းမဲ့ပုံ ပေါက်နိုင်သော်လည်း၊ အခြားအချိန်များတွင် သူတို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

"အိမ်ထဲက အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ကြည့်ရတယ်။ မင်း မမှားဘူးဆိုတာ သေချာလား၊ အစ်ကိုကြီး ခြေထောက်။" ကျန်းဝေ သူ့ရှေ့က မှန်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေရသည်။

သူ ၎င်းကို ထိတွေ့ရန်ပင် မရဲခဲ့။

"ဒါကြောင့်ပဲ၊ မင်း မသေချာတဲ့အခါ၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြည့်တာက အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒီနည်းနဲ့ဆို၊ မင်း အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ ဗလာကျင်းနေသော ဧည့်ခန်းမဆောင်ကို ပတ်ပတ်လည် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့်၊ သူ တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ အရိပ်အယောင် တစ်စုံတစ်ရာ မမြင်တွေ့ခဲ့ပေ။

သို့သော် ယန်ကျန့်၏ စကားများ သူ့ကို တစ်ခုခု တကယ်ပဲ မှားယွင်းနေကြောင်း ယုံကြည်စေသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ ကြည့်လိုက်မယ်၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်ပြီး၊ မိတ်ကပ်မှန်ကို ကောက်ယူကာ သူ၏ မျက်နှာရှေ့တွင် ကိုင်မြှောက်လိုက်သည်။

"တွေ့လား။ ဘာမှမရှိဘူး။ ဒီမှာ တစ္ဆေ မရှိဘူး၊" သူ ပြောလိုက်ပြီး၊ မှန်ကို လျင်မြန်စွာ ချထားလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ဦးလေ။ တစ္ဆေက မင်းနောက်မှာ ရပ်နေရမယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလို့လဲ။"

"ကောင်းပြီ၊ ငါ လှည့်ကြည့်လိုက်မယ်၊" ကျန်းဝေ ခဏ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ မှန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကောက်ယူလိုက်သည်။

သူ ၎င်းကို ကိုင်မြှောက်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်ကာ၊ အိမ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မှန်ထဲတွင် ဖမ်းယူလိုက်သည်။

"ဘာမှ ရှိမနေသေးဘူး။ ငါ့နောက်က ထမင်းစားခန်းက ဗလာပဲ၊ ဟိုဘက်က စာကြည့်ခန်းလည်း အဆင်ပြေတယ်၊ မီးဖိုချောင်လည်း ရှင်းနေတာပဲ၊" ကျန်းဝေ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် မှန် ဆိုဖာဘက်သို့ လှည့်သွားသောအခါ၊ သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး၊ သူ၏ နှလုံးခုန် ရပ်သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။

ဆိုဖာနောက်တွင် လူတစ်ဦး ရပ်နေသည်။

ပုံရိပ်သည် ညစ်ပတ်သော အလုပ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းနေကာ၊ သူ၏ မျက်နှာ စာရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပမှုကင်းမဲ့ပြီး ဟောက်ပက် ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းဝေ မှန်မှတဆင့် ၎င်းကို ကြည့်နေစဉ်၊ တစ္ဆေ၏ ဦးခေါင်း အနည်းငယ် စောင်းသွားပြီး၊ သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပုံရသည်။

"ခွေးမသား!" ကျန်းဝေ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ဆတ်ခနဲ တုန်သွားသည်။

မိတ်ကပ်မှန် သူ၏ လက်ထဲမှ လျှောကျသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကွဲကြေသွားသည်။

"မင်း မြင်လိုက်လား။ တစ္ဆေ ဘယ်မှာလဲ။" ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်ပြီး၊ အနီးအနားတွင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသည်။

"သူ... သူ ဆိုဖာနောက်မှာ ရပ်နေတယ်၊" ကျန်းဝေ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောလိုက်ပြီး၊ တစ်လုံးတည်းသော ဆိုဖာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ ထိုနေရာ ဗလာကျင်းနေသည်။

ဤသည်မှာ သာမန်ပင်။

တစ္ဆေကို ဖန်ကဲ့သို့သော အလင်းပြန်သော မျက်နှာပြင်များမှတဆင့်သာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

၎င်းကို မျက်စိဗလာဖြင့် မမြင်နိုင်၊ သူ၏ တစ္ဆေမျက်လုံးဖြင့်ပင် မမြင်နိုင်ချေ။

ဤသည်မှာ မှန်အတွင်း၌ တည်ရှိနေသော တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး၊ လောလောဆယ်တော့၊ ၎င်း လက်တွေ့လောကကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်ခြင်း မရှိသေး။

"တွေ့လား။ ငါ မှန်တယ်လေ။ အဲ့ဒါ မင်းနောက်ကို ဒီအထိ လိုက်လာခဲ့တာ။ အတန်းပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲကတည်းက မင်းနဲ့အတူ ရှိနေခဲ့တာ၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"ဒါဆို... ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။" ကျန်းဝေ မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဒီမှန်တစ္ဆေက အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် မင်းနောက်ကို လိုက်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ အကြောင်းရင်းက ဘာလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ မင်းအိမ်ကို လာခဲ့တာ။ မင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ပထမဆုံး တစ္ဆေဖြစ်ရပ်က ဒီမှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် အရင်းအမြစ်က ဒီအိမ်ထဲမှာ ရှိနိုင်လောက်တယ်လို့ ငါ သံသယဝင်တယ်။ စဉ်းစားကြည့်စမ်း—ဒီမှာ အရင်က ထူးဆန်းတာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသလား။" ယန်ကျန့် ရှင်းပြသည်။

"ငါ့အတွေ့အကြုံအရ၊ တစ္ဆေတစ်ကောင် ဘယ်ကမှန်းမသိ မင်းအိမ်ထဲကို ဒီအတိုင်း ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ ဖြစ်နိုင်ခြေကိုလည်း ငါတို့ ပယ်ချလို့မရဘူး။"

"ငါ ကြောက်လွန်းလို့ သေး နည်းနည်း ထွက်ကျသွားတယ်။ ငါ့ကို အရင် စိတ်တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ခွင့်ပေးပါဦး၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်။

"အေးဆေးလုပ်။ သိပ် ကြောက်လန့်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ အဲ့ဒါ မင်းနောက်ကို လိုက်နေတာ တစ်ပတ်ကျော် ရှိနေပြီ။ မင်း လှုပ်ရှားဖို့ အခွင့်အရေး မတွေ့ခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်။ အဲ့ဒါက မင်း နေထိုင်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့်လည်း ဖြစ်တယ်၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

ဤ အဆင့်မြင့် လူနေရပ်ကွက်တွင် လူဦးရေ သိပ်သည်းမှု နည်းပါးသည်။

ဗီလာများ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အလှမ်းဝေးစွာ ခြားနားနေပြီး၊ အဲ့ဒါက တစ္ဆေ လှုပ်ရှားရန် အခွင့်အလမ်း အလွန် နည်းပါးသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

သို့သော်၊ အတန်းပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲမှ စတင်၍၊ ရှန့်ကွမ်းယွန် တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရပြီး တပ်မှူးလျို၏ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးဖြစ်သူ ကျန်းယွမ်လည်း တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရသောအခါ၊ ပိုမို လူထူထပ်သော ပတ်ဝန်းကျင်များတွင်၊ တစ္ဆေ၏ အောင်မြင်နိုင်ခြေ ပိုမို မြင့်မားကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

"ဟင်။"

ရုတ်တရက်၊ ယန်ကျန့် ဒုတိယထပ်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဗီလာ ချိပ်ပိတ်ထားသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်း ဒီမှာ ရှိနေသင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ခုနက အပေါ်ထပ်ကနေ ဆူညံသံတချို့ ကြားလိုက်ရတယ်။"

"မင်း တကယ် ပြောနေတာလား။ ဒါက ပို ကြောက်စရာကောင်းလာပြီ၊" ကျန်းဝေ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"! စကားမပြောနဲ့။ သေသေချာချာ နားထောင်။"

နှစ်ယောက်သား တိတ်ဆိတ်နေလိုက်ကြသည်။

သေချာပါသည်၊ ဒုတိယထပ်မှ ဆူညံသံအချို့ ထွက်ပေါ်နေသည်၊ မှိန်ဖျော့ပြီး ခွဲခြားသိမြင်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက် စကားပြောနေသံကဲ့သို့၊ သို့မဟုတ် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နာကျင်မှုဖြင့် ရုန်းကန်နေသော တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အသံကဲ့သို့ပင်။

"သေချာပေါက် တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ။ သွား စစ်ဆေးကြည့်ကြရအောင်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အဲ့ဒီကို တက်သွားချင်တာလား။ စပ်စုတတ်တာက ကြောင်ကိုသတ်တယ်၊ မင်း သိတယ်မလား။ ငါတို့ အဲဒီအစား ရဲကို ဖုန်းဆက်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် ဖြစ်နိုင်တာက ငါ ဒီ တစ္ဆေခြောက်တဲ့အိမ်ကို မီးရှို့ပြီး တစ္ဆေကို မီးလောင်သေအောင် လုပ်နိုင်မလား ကြည့်လိုက်မယ်၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ၏ သန်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိသော ဗီလာကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

"အခြေအနေကို နားမလည်ဘဲ မဆင်မခြင် ဘာမှ မလုပ်နဲ့။ ငါ တက်သွားပြီး ကြည့်လိုက်မယ်။ တကယ်လို့ တကယ်ပဲ နောက်ထပ် တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေခဲ့ရင်၊ ငါတို့ ချက်ချင်း ထွက်သွားမယ်။ ပြီးတော့ စကားမစပ်၊ တစ္ဆေတွေက မီးနဲ့ သတ်လို့မရဘူး။ မိုက်မိုက်မဲမဲ ဘာမှ မလုပ်နဲ့၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

သူ တစ္ဆေများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် ယုံကြည်မှု အချို့ ရရှိထားခဲ့သည်။

သူ တစ္ဆေ၏ ပြန်လည်နိုးထမှုကို နှောင့်နှေးစေခဲ့ပြီး၊ တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်ထားကာ၊ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် အတွေ့အကြုံ အများအပြား ရှိခဲ့သည်။

သူ ဤအရာများကို ယခင်ကကဲ့သို့ မကြောက်ရွံ့တော့ပေ။

"ငါ မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်၊" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ မင်း ငါနဲ့အတူ နေတာက ပို ဘေးကင်းတယ်၊ အထူးသဖြင့် မင်းအိမ်ရဲ့ ပထမထပ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေမှတော့၊" ယန်ကျန့် သဘောတူလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား လျင်မြန်စွာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားကြပြီး၊ ဆူညံသံနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကာ အခန်းတစ်ခန်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

အသံ အတွင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသည်။

" သောက်ကျိုးနည်း! အစ်ကိုကြီး ခြေထောက် ဒီမှာ ရှိနေတယ်၊ ဒါကြောင့် အတွင်းထဲက ဘယ်တစ္ဆေမဆို ထွက်သွားတော့!" ယန်ကျန့် မစုံစမ်းမီ၊ ကျန်းဝေ ရုတ်တရက် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပြီး တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။

အခန်းအတွင်းထဲတွင်၊ လိုက်ကာများ ဆွဲထားသောကြောင့် အနည်းငယ် မှောင်မိုက်နေသည်။

သို့သော် သူတို့ သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲလျောင်းနေပြီး၊ အဝတ်အစား လုံးဝ မပါဘဲ ရှေ့သို့ တွားသွားနေသည်ကို မြင်နိုင်သေးသည်။

သူ၏ အပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်မှာ အသက် သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၊ ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားလျက်။

တံခါး ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရသောအခါ၊ အတွင်းထဲက လူနှစ်ဦး လန့်ဖျပ်သွားပြီး ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ခဏတာမျှ၊ လေးယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

မြင်ကွင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

"အဖေ။ အန်တီဟွမ်။ ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။" ကျန်းဝေ နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများ တုန်လှုပ်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်နေသည်။

"ငါတို့ မမြင်တွေ့သင့်တဲ့ တစ်ခုခုကို မတော်တဆ တွေ့ရှိသွားပုံရတယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခေါင်းကို လွှဲလိုက်ကာ၊ မြင်ကွင်းကို ကြည့်မနေနိုင်တော့ပေ။

All Chapters