အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူခြင်း

"သူဌေး၊ အထဲမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" အဝင်ဝမှ ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦး၊ အတွင်းမှ ဆူညံပွက်လောရိုက်သံများ ကြားရသဖြင့် အလျင်စလို မေးလိုက်ကြသည်။

မစ္စတာချင်နှင့် မစ္စတာချန်တို့မှာမူ ထိတ်လန့်တကြား ပြေးထွက်လာကြပြီး၊ မျက်နှာများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ အထင်းသား ဖြစ်နေသည်။

"သိပ်အများကြီး မေးမနေနဲ့တော့။ ဒီ ကျိန်စာသင့်တဲ့နေရာကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားကြရအောင်။"

ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦး နောက်ထပ်မေးရန် မရဲတော့ဘဲ ချက်ချင်း သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ သူဌေးများနောက်သို့ လိုက်ပါ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

"တောက်စ်၊ ဒီနေရာ တကယ်ပဲ တစ္ဆေခြောက်နေတာလား။ အဲ့ဒီ ယန်ကျန့်ဆိုတဲ့ လူငယ်လေး၊ ကျန်းရှန်းကွေ့ သူ့ကို ဘယ်က ရှာလာခဲ့တာပါလိမ့်။ သူ့ပုံစံက တစ်မျိုးကြီးပဲ။"

"အဲ့ဒီအကြောင်း လောလောဆယ် စိတ်မပူကြနဲ့ဦး။ အရင်ဆုံး ထွက်သွားကြရအောင်။ တကယ်လို့ တကယ် တစ္ဆေခြောက်နေခဲ့ရင်၊ ဒါ နောက်စရာကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။"

သူတို့ စကားပြောနေကြရင်း၊ လျင်မြန်စွာ ဓာတ်လှေကားဖြင့် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသက်သွားကြသည်။

အရောင်းပြခန်းမှာ ငါးထပ်သာ မြင့်သော်လည်း၊ အတွင်း၌ ဓာတ်လှေကားတစ်စင်း ရှိနေသေး၏။

"နောက်ကျရင်၊ ဒီဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ ဆရာကြီးတချို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီး တကယ် တစ္ဆေခြောက်နေသလား ကြည့်ကြရအောင်၊" မစ္စတာချန်က သူ၏ နဖူးမှ ချွေးစေးများကို သုတ်ရင်း ဆိုသည်။

"ငါ တစ်သက်လုံး ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ရတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ ခင်ဗျား ထင်တာ ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက တကယ်လို့လား။"

မစ္စတာချင် သူ၏ လက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သွေးများ စွန်းထင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ဆိုသည်၊ "ကြည့်ပါဦး၊ ဒါ အတု ဖြစ်နိုင်မလား။ အစောပိုင်းက အဲ့ဒီ အလုပ်သမားတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတာက ထူးဆန်းနေပြီ။ ဒီဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်က ကြီးမားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ခြေရာကောက်လို့မရအောင် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်လောက်အောင်တော့ မဟုတ်ဘူးလေ—အလောင်းလည်းမရှိ၊ အသက်ရှင်သန်မှု လက္ခဏာလည်းမရှိ။"

"ဖြစ်နိုင်တာက ယန်ကျန့် ပြောခဲ့သလိုပဲ—ငါတို့ တစ္ဆေတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာ။"

"ကျန်းရှန်းကွေ့ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတာကို အစကတည်းက သတိပြုမိခဲ့မှာ သေချာတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ ယန်ကျန့်ကို ဒါကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ အထူးတလည် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာ။ တကယ်တော့၊ ငါတို့ အဆုံးထိ ဘာမှမသိအောင် ဖုံးကွယ်ခံထားရတာပဲ။"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်၊ သူတို့ဘေးမှ ကိုယ်ရံတော်များ ရုတ်တရက် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

"သူဌေး၊ ဓာတ်လှေကားမှာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်၊" ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦး ပြောလိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာအရောင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ဓာတ်လှေကား မရပ်မနား ဆက်လက် ဆင်းသက်နေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ၊ ဓာတ်လှေကားပေါ်တွင် ပြသထားသော အထပ်နံပါတ် -၅ ကို ပြနေပြီး၊ နံပါတ်များ ဆက်လက် ခုန်နေသည်: -၆၊ -၇။

"ဒီ အရောင်းပြခန်းက ငါးထပ်ပဲ ရှိတာ။ ဘယ်လိုလုပ် မြေအောက် ခုနစ်ထပ် ရှိနိုင်မှာလဲ။" မစ္စတာချန် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ခုန်ထလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"မြန်မြန်၊ ဓာတ်လှေကားကို ရပ်ခိုင်း!"

ကိုယ်ရံတော်များ ချက်ချင်း ဓာတ်လှေကားကို ရပ်တန့်ရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ ဓာတ်လှေကား ချွတ်ယွင်းနေခြင်း မရှိဘဲ၊ နံပါတ် -၁၀ ကို ပြသသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဓာတ်လှေကားအတွင်းမှ အလေးချိန်မဲ့ခြင်း ခံစားချက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ဓာတ်လှေကားအတွင်းမှ လူများ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ လုံးဝ ကြောင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ ဓာတ်လှေကားတံခါးကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ နှလုံးသားများ တဒုန်းဒုန်း ခုန်နေသည်။

အရွယ်ရောက်ပြီးသူများအဖြစ်၊ သူတို့ အမှန်တကယ် ထူးကဲသော တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရနိုင်သည်ဟု စတင် သဘောပေါက်လာကြသည်။

"တင်း~!"

ဓာတ်လှေကားမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ -၁၀ ထပ်ရှိ တံခါး ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

သို့သော်၊ သူတို့ကို ကြိုဆိုနေသည်မှာ ရင်းနှီးသော အရောင်းပြခန်း၏ ပထမထပ် မဟုတ်ဘဲ လုံးဝ အမှောင်ထု ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် မည်းမှောင်နေသည်၊ အမှောင်ထု အဆုံးမရှိသော ချောက်နက်တစ်ခု သူတို့ကို တစ်စစီ ဝါးမျိုရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့်အလား သူတို့၏ ကျောရိုးကို အေးစက်သွားစေသည်။

"ဘုရားသခင်၊ ဒါ ဘယ်လို ကျိန်စာသင့်တဲ့နေရာမျိုးလဲ။" မစ္စတာချန်၏ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး၊ သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးလည်း ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေပုံရသည်။

သူတို့ ကျွမ်းကျင်ပြီး သာမန်လူ သုံးလေးယောက်ကို ပြဿနာမရှိဘဲ ကိုင်တွယ်နိုင်သော်လည်း၊ ဤအခြေအနေမှာ သူတို့၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းထက် ကျော်လွန်နေသည်။

သူတို့ အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေများကို ကိုင်တွယ်နိုင်သော်လည်း၊ တစ္ဆေဆန်သော တစ်စုံတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရန် သတ္တိ မရှိကြပေ။

"ပြန်သွား၊ မြန်မြန်၊ ဓာတ်လှေကားနဲ့ ပြန်တက်။ ငါတို့ တစ္ဆေတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာ သေချာတယ်၊" လုံးဝ တည်ငြိမ်မှု မပျောက်ဆုံးသေးသော ထိပ်ပြောင် မစ္စတာချင် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ဆို၏။

ကိုယ်ရံတော်များ ယခင်အထပ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် မျှော်လင့်လျက်၊ ဓာတ်လှေကားကို အလျင်အမြန် လည်ပတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ ခလုတ်များကို မည်သို့ပင် နှိပ်စေကာမူ၊ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိခဲ့ပေ။

"သူဌေး၊ ဓာတ်လှေကား ပျက်နေတယ်။ ငါတို့ ပြန်တက်လို့ မရတော့ဘူးနဲ့ တူတယ်၊" ကိုယ်ရံတော် ပြောလိုက်ရာ၊ သူ၏ အသံ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

"ရှစ်~!"

ဓာတ်လှေကားအတွင်းမှ မီးများ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလာပြီး၊ အလင်းနှင့်အမှောင် တစ်လှည့်စီ ဖြစ်နေကာ၊ ၎င်းတို့ မည်သည့်အချိန်မဆို ငြိမ်းသေသွားတော့မည့်အလား။

"မြန်မြန်၊ အကူအညီ ခေါ်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ငါတို့ကို ကယ်တင်ခိုင်း၊" မစ္စတာချင် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦး လျင်မြန်စွာ သူတို့၏ ဖုန်းများကို ထုတ်ယူပြီး အကူအညီအတွက် ခေါ်ဆိုလိုက်ကြသည်။

ခေါ်ဆိုမှုများ ချောမွေ့စွာ ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ အရေးပေါ် အချက်ပြမှုများ ပေးပို့ပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော်၊ လိုင်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ပြောကြားသည်မှာ ရောက်ရှိလာရန် အနည်းဆုံး နာရီဝက် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို စောင့်ဆိုင်းရန် တောင်းဆိုသည်။

"နာရီဝက် ဟုတ်လား။ ဆယ်မိနစ်အတွင်း ဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။" မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော မစ္စတာချန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကိုယ်ရံတော် ဝန်လေးစွာ ရှင်းပြသည်၊ "မြို့ကနေ ဝန်ထမ်းတွေ စေလွှတ်ဖို့ ဆယ်မိနစ် ကြာပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကွမ်းကျန်းအိမ်ရာက မြို့လယ်နဲ့ နည်းနည်း ဝေးတယ်၊ ပြီးတော့ အနီးအနားမှာ ရဲစခန်း မရှိဘူး။ မိနစ်သုံးဆယ်အတွင်း ဒီကို ရောက်ရှိလာတာက ကောင်းနေပြီ။ ဒါ့အပြင်၊ ဒီအခြေအနေက ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာတာပါ။ ဘယ် ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်မှ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူဌေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ထားပါ။ မမျှော်လင့်ထားတာ တစ်ခုခု မဖြစ်ပွားသရွေ့၊ ငါတို့ အဆင်ပြေပါလိမ့်မယ်။"

သို့သော် သူ စကားမဆုံးမီတွင်၊ မှိန်ဖျော့သော ခြေသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ရှေ့မှ အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံ ရှင်းလင်းပြီး၊ တစ်လှမ်းချင်း၊ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေသည်။

"ဘယ်သူလဲ။ ရှေ့မှာ ဘယ်သူလဲ။" ကိုယ်ရံတော် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ ဓာတ်လှေကားထဲမှ ခြေလှမ်းထွက်ရန် မရဲပေ။

ဓာတ်လှေကားမီးများ တဖျပ်ဖျပ် လင်းနေသော်လည်း၊ ၎င်းတို့ အခုထိ ငြိမ်းသေသွားခြင်း မရှိသေး။

အပြင်ဘက်က အမှောင်ထု လွှမ်းမိုးနေပြီး၊ သူတို့ မြေအောက် ဆယ်ထပ်တွင် ရှိနေကြသည်။

ဘယ်သူမှ မဆင်မခြင် ခြေလှမ်းထွက်ရန် မရဲပေ။

သို့သော် ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိခဲ့ပေ။

ခြေသံများ ဆက်လက် ချဉ်းကပ်လာပြီး၊ ဓာတ်လှေကားဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ ရွေ့လျားလာနေသည်။

ကိုယ်ရံတော် ချွေးစေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တင်းမာနေသည်။

သူ လျင်မြန်စွာ သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဓာတ်မီးဖွင့်ကာ၊ ရှေ့တွင် ဘာရှိသည်ကို ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် အလင်းရောင် အမှောင်ထုကို မထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အနက်ရောင်၏ ဖိနှိပ်ထားခြင်း ခံနေရသည့်အလား၊ တစ်မီတာအတွင်းရှိ သေးငယ်သော ဧရိယာကိုသာ လင်းထိန်စေသည်။

" ဘယ်သူလဲ။ တစ်ခုခု ပြောပါဦး!" ကိုယ်ရံတော် ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့တိုင်၊ ခြေသံများထံမှ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘဲ၊ ပို၍သာ နီးကပ်လာသည်။

"အဲ့ဒါ... လူတစ်ယောက် မဟုတ်လောက်ဘူးလား။ အဲ့ဒါ တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်မလား။" မစ္စတာချန် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် စကားထစ်စွာပြောလိုက်သည်။

တစ္ဆေ ဟုတ်လား။

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ၊ ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးလည်း မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကို မခြောက်လှန့်ကြနဲ့။ ငါ ငါ့ဖုန်းကို ဟိုဘက် ပစ်ပေါက်ပြီး ကြည့်လိုက်မယ်၊" အနည်းငယ် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သော ကိုယ်ရံတော်၊ အလင်းရောင် အမှောင်ထုကို မထိုးဖောက်နိုင်သည့်အတွက် သူ၏ ဖုန်းကို ရှေ့သို့ ပစ်ပေါက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖုန်း ရှေ့သို့ လျှောတိုက်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ အမှောင်ထု အနည်းငယ် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

ဖုန်း ရပ်တန့်သွားသောအခါ အလင်းရောင်က နောက်ဆုံးတွင် ခြေသံများ၏ အရင်းအမြစ်ကို ဖော်ထုတ်ပြသလိုက်သည်။

ဖြူဖျော့၊ တောင့်တင်း၊ ပိန်လှီ ပြီး အရိုးပေါ်အရေတင် ခြေထောက်တစ်စုံ။

ဤ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ခြေထောက်များ သာမန်လူတစ်ဦးကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းတို့ ခြေဖျားထောက်လျက်၊ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

ခြေဖျားထောက် လျှောက်လှမ်းခြင်း ဟုတ်လား။

သာမန်လူတစ်ဦး ထိုသို့ လျှောက်လှမ်းမည်လား။

ဤမြင်ကွင်း ဓာတ်လှေကားအတွင်းရှိ လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

တစ္ဆေ~!

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ထိုစကားလုံး သူတို့၏ စိတ်ထဲသို့ ဖျတ်ခနဲ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အမှန်တရား အတည်ပြုပြီးသည်နှင့်၊ ၎င်း သူတို့၏ နားလည်မှုနှင့် သတ္တိကို လုံးဝ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်ပြီး၊ ကြောက်ရွံ့မှုသာ သူတို့၏ ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊

ထိုခြေထောက်များ၏ ပိုင်ရှင် မြေပြင်ပေါ်က တောက်ပနေသော ဖုန်းကို လေ့လာကြည့်ရှုနေသည့်အလား ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။

သို့သော် ဤ လေ့လာကြည့်ရှုမှု ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။

မကြာမီ၊ ခြေထောက်များ နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

"တောက်၊ တောက်~!"

ခြေသံများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လင်းထိန်နေသော ဧရိယာကို ဖြတ်ကျော်ကာ အမှောင်ထုထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် ၎င်း ပျောက်ကွယ်မသွားမီ၊ ရှင်းလင်းနေသည်။

ထိုခြေထောက်များ၏ ပိုင်ရှင် သူတို့ဆီသို့ ဆက်လက် ချဉ်းကပ်လာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဘာလုပ်ရမလဲ။ တစ္ဆေ လာနေပြီ၊ အဲ့ဒါ ငါတို့ဆီ လာနေပြီ!" မစ္စတာချန် စိတ်ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သူ အော်ဟစ်ချင်သော်လည်း ထိုသို့ ပြုလုပ်ရန် အင်အားပင် မရှိတော့ကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးလည်း လုံးဝ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့၏ သန်မာသော ကိုယ်လုံးများ ရှိနေသော်လည်း၊ သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှု သူတို့ သူဌေးများထက် မနည်းပေ။

"ကျန်းရှန်းကွေ့ကို ဖုန်းဆက်၊ မြန်မြန်၊ သူ့ကို ဖုန်းဆက်! အဲ့ဒီ ယန်ကျန့်ဆိုတဲ့လူကို ငါတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ လွှတ်ခိုင်းလိုက်။ သူ ဒီမှာ တစ္ဆေတွေ ရှိမှန်း သိတယ်။ သူ ဒီအရာကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိရမယ်၊" အလားတူ ကြောက်လန့်နေသော မစ္စတာချင်၊ ရုတ်တရက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အဓိက ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို သတိရလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်။

ဤအခြေအနေတွင်၊ ရဲကို ဖုန်းခေါ်သည်ဖြစ်စေ အကူအညီ တောင်းခံသည်ဖြစ်စေ၊ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

ကယ်တင်ရေးအတွက် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ ကျန်းရှန်းကွေ့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော ထိုလူငယ်လေးအပေါ်တွင် တည်ရှိနေသည်။

ယန်ကျန့် အရည်အချင်း ရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ၊ အနည်းဆုံးတော့ သူ အခြေအနေကို နားလည်သည်။

ထိုကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ကိုယ်ရံတော် တုံ့ဆိုင်းရန် မရဲဘဲ ကျန်းရှန်းကွေ့၏ နံပါတ်ကို မစ္စတာချင်အတွက် လျင်မြန်စွာ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"ဟယ်လို၊ မစ္စတာချင်လား။ ဘာကိစ္စ ရှိလို့ပါလဲ။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ အရောင်းပြခန်းအတွင်း၌၊ ကျန်းရှန်းကွေ့ သူ၏ ဝန်ထမ်းများကို လွှဲပြောင်းခြင်း စာချုပ်တစ်ခု ရေးဆွဲခိုင်းနေသည်။

သူ အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်—ဆယ်မိနစ်အောက်သာ ကြာမြင့်သေးသည်။

သူ သူတို့နှစ်ဦးထံမှ ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု လက်ခံရရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"မစ္စတာကျန်း၊ ကူညီပါ၊ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်ပါ! ကျွန်တော်တို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်လို့ ထင်တယ်။ မြန်မြန်၊ ခင်ဗျား ခေါ်လာခဲ့တဲ့ ယန်ကျန့်ဆိုတဲ့ လူငယ်လေးကို ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီဖို့ လွှတ်လိုက်ပါ!" မစ္စတာချင်၏ အသံ အရေးတကြီးဖြစ်ပြီး တုန်ယင်နေသည်။

"တကယ်လား။ တစ္ဆေ ဟုတ်လား။ အရောင်းပြခန်း တကယ် တစ္ဆေခြောက်နေတာလား။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်မှာလဲ။ အခု အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။" ကျန်းရှန်းကွေ့ အံ့ဩဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့… ကျွန်တော်တို့ ဓာတ်လှေကားနဲ့ -၁၀ ထပ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။ ယန်ကျန့် ပြောခဲ့တာတွေ လုံးဝ အမှန်ပဲ၊" မစ္စတာချင် ဆို၏။

"တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကျွန်တော်တို့ကို မြန်မြန် ကယ်တင်ဖို့ လွှတ်လိုက်ပါ။ တကယ်လို့ နောက်ကျသွားခဲ့ရင်၊ တစ်ခုခု ဆိုးရွားတာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

ကျန်းရှန်းကွေ့လည်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

သူ အစောပိုင်းက ဓာတ်လှေကားဖြင့် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းခဲ့ရုံသာ။

သူ သူတို့နှင့် အဘယ်ကြောင့် မကြုံတွေ့ခဲ့ရသနည်း။

ယန်ကျန့်၏ စွမ်းရည်များ အမှန်တကယ် ထူးကဲလှပုံရသည်။

"ခင်ဗျားတို့ကို ကယ်တင်တာက ပြဿနာ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမတိုင်ခင်၊ ကျွန်တော့်မှာ ခင်ဗျားနဲ့ မစ္စတာချန်တို့နဲ့ ဆွေးနွေးချင်တဲ့ စီးပွားရေး အဆိုပြုချက်တစ်ခု ရှိတယ်။"

"ဘာလဲ။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ၊ ခင်ဗျား စီးပွားရေးအကြောင်း ပြောချင်နေတုန်းပဲလား။ မြန်မြန် ငါတို့ကို ကယ်တင်ပါ!" မစ္စတာချင် ပြိုလဲကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းရှန်းကွေ့ ရယ်မောလိုက်သည်၊ "ဒီလောက် အလျင်မလိုပါနဲ့။ စီးပွားရေးက စီးပွားရေးပဲလေ။ ကျွန်တော် မကြာသေးခင်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုနှစ်ခုကို ဝယ်ယူဖို့ စဉ်းစားနေခဲ့တာ။ ခင်ဗျားနဲ့ မစ္စတာချန်တို့ အထုပ်လိုက် ရောင်းချဖို့ ဆန္ဒရှိမလားလို့ ကျွန်တော် သိချင်ပါတယ်။"

"ခွေးမသား ကျန်းရှန်းကွေ့၊ မင်း အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူနေတာ!"

မစ္စတာချင် ချက်ချင်း ကျန်းရှန်းကွေ့၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို သဘောပေါက်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။