စာချုပ် အထမြောက်ခြင်း

ဖုန်းချပြီးနောက်၊ ယန်ကျန့်၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် မှိန်ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ကျောက်ခိုင်မင် "တံခါးခေါက်တစ္ဆေ" ဖြစ်ရပ်တွင် ပါဝင်ပတ်သက်သွားခဲ့ပြီ။

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ် သတင်းကောင်းပင်။

ရာဇဝတ်မှု စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနက သူ့ကို အကူအညီပေးစေချင်သည် ဟုတ်လား။ ဘယ်လောက် ရယ်စရာကောင်းလိုက်သလဲ။

သူနှင့် ကျောက်ခိုင်မင်ကြားက ပဋိပက္ခမှာ ပြေလည်အောင် ညှိနှိုင်း၍မရနိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်နေချေပြီ။

တကယ်လို့ သူတို့ လမ်းမဆုံခဲ့ကြလျှင်၊ ယန်ကျန့် သူ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ပြီး ကိစ္စရှင်းလင်းနှင့်နေလောက်ပြီဟု ခံစားနေမိ၏။

သို့သော် အခုမူ သူတစ်ပါး၏ လက်ကို အသုံးပြု၍ ညစ်ပတ်သော အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ခြင်းက သူ့အတွက် ဒုက္ခများစွာ သက်သာစေသည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ပြုံးနေရတာလဲ။ မင်း တစ်ခုခု ထူးထူးဆန်းဆန်း စဉ်းစားနေတာလား။" အနီးအနားတွင် သူ၏ ဖုန်းနှင့် ကစားနေသော ကျန်းဝေက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"မင်းကို မပြောဘူး။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ၊ မင်း ဖုန်းနဲ့ ကစားနေတုန်းပဲလား။ အဲ့ဒီတစ္ဆေ မင်းဆီ လာမှာကို မင်း မကြောက်ဘူးလား။" ယန်ကျန့် ပြန်ပြောသည်။

ကျန်းဝေ ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ခြေထောက် မင်း ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား။ မင်းတောင်မှ ကိုင်တွယ်လို့မရဘူးဆိုရင်၊ ငါ သေနှင့်နေလောက်ပြီ။ ဘာကို စိုးရိမ်စရာ ရှိသေးလို့လဲ။"

ထို တွေးခေါ်ပုံ လုံးဝ မှားယွင်းနေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ဧည့်ကြိုခန်း၏ တံခါး တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။

ကျန်းရှန်းကွေ့ စိတ်လှုပ်ရှားသော ခြေလှမ်းကျဲများဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။

"ပြီးသွားပြီ! သူဌေးချန်နဲ့ သူဌေးချင်တို့ သူတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ရောင်းဖို့ သဘောတူလိုက်ကြပြီ။ ငါ သူတို့အားလုံးကို ဝယ်ဖို့ စုစုပေါင်း ဘီလီယံတစ်ထောင် ကမ်းလှမ်းခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ နည်းလမ်း အလုပ်ဖြစ်ခဲ့တယ်—အဲ့ဒါက သူတို့ကို အရာအားလုံးကို သဘောတူညီအောင် ခြောက်လှန့်နိုင်ခဲ့တယ်။"

တစ္ဆေနယ်မြေကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် အပြည့်အဝ အာရုံမစိုက်ထားခဲ့သော ယန်ကျန့်၊ ဤမျှ လျင်မြန်စွာ အဆင်ပြေသွားသည့်အတွက် အံ့ဩသွားသည်။

ဒါပေါ့၊ ဒါက သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များအတွင်း၌ ရှိနေခဲ့သည်။

"ဘီလီယံတစ်ထောင် ဟုတ်လား။ အဲ့ဒါ သိပ်များလွန်းတယ်။ ကျွန်တော့်အစီအစဉ်အရ၊ တစ်ယောက်ကို သန်းတစ်ရာဆိုရင် သူတို့ကို ပြီးပြတ်အောင် လုပ်ဖို့ လုံလောက်ခဲ့မှာ။ ဦးလေးကျန်း ဒီလောက် ရက်ရောလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။"

ကျန်းရှန်းကွေ့ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ အနာဂတ်မှာ ဆက်တွေ့ကြရဦးမှာပဲလေ။ ငါတို့ သိပ် ရက်စက်လို့မဖြစ်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ အငြိုးအတေးထားပြီး နောက်ပိုင်း ဒုက္ခပေးဖို့ ပြန်လာကြလိမ့်မယ်။ သန်းတစ်ထောင် (၁ ဘီလီယံ)က သူတို့ လက်ခံနိုင်တဲ့ ဘောင်အတွင်းမှာ ရှိနေတယ်။ တကယ်လို့ ငါတို့ ဈေးနှုန်းကို ဒီထက် ပိုနိမ့်အောင် ဖိခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒါ ဆန့်ကျင်ဘက် အကျိုးသက်ရောက်သွားနိုင်တယ်။"

"ဒါဆို၊ ဦးလေးကျန်း၊ ခင်ဗျား သူတို့ဆီကနေ အသားတစ်ဖဲ့ လှီးဖြတ်လိုက်ပေမဲ့၊ သိပ် နာကျင်အောင်တော့ မလုပ်ခဲ့ဘူးပေါ့။" ယန်ကျန့် နားလည်သွားသည်။

"အကြမ်းဖျင်းတော့ အဲ့ဒီသဘောပါပဲ၊" ကျန်းရှန်းကွေ့ ဆို၏။

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ ၎င်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

အခြားသူများအတွက် နေရာအနည်းငယ် ချန်ထားပါ၊ နောင်တွင် သူတို့နှင့် ဆက်ဆံရာ၌ ပိုမို လွယ်ကူလိမ့်မည်။

သို့သော်၊ တကယ်လို့ ၎င်း သူသာ ဆိုလျှင်၊ သူ ဤနည်းအတိုင်း သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းရှန်းကွေ့မှာ ဘီလီယံနာ သူဌေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ သူမှာမူ သက်တမ်းတို တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦးသာ။

ကျန်းရှန်းကွေ့ အနာဂတ်အတွက် စဉ်းစားရန် တတ်နိုင်သော်လည်း၊ ယန်ကျန့် ထိုသို့ ပြုလုပ်ရန် မလိုအပ်ဟု ခံစားမိသည်။

"ဒါက စာချုပ်မူကြမ်းပဲ။ သူတို့ လက်မှတ်ထိုးလိုက်တာနဲ့၊ အရာအားလုံး ပြီးပြတ်သွားလိမ့်မယ်။ သူတို့ အတွင်းသတင်းကို မသိသရွေ့၊ နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့ လှည့်စားခံခဲ့ရကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ရင်တောင်၊ နောက်ကျသွားလောက်ပြီ၊" ကျန်းရှန်းကွေ့ ဆို၏။

ယန်ကျန့် ပြန်ပြောသည်၊ "ပြီးပြတ်သွားမှတော့၊ ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်လိုက်ကြရအောင်။ ကျွန်တော့်ကို စာချုပ် ပေးပါ၊ ကျွန်တော် သူတို့ရဲ့ လက်မှတ်တွေ သွားယူလိုက်မယ်။"

"ဒါ ပြီးသွားရင်၊ သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း၊ ငါ မင်းကို အမြတ်ရဲ့ လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပေးမယ်၊" ကျန်းရှန်းကွေ့ ဆို၏။

ယန်ကျန့်ကို လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပေးပြီးသည့်တိုင်၊ သူ အမြတ်အစွန်း ရရှိနေဦးမည်သာ။

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ စာချုပ်ကို ယူကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ မြေအောက် ဆယ်ထပ်တွင် ပိတ်မိနေသော သူဌေးချန်၊ သူဌေးချင်၊ နှင့် သူတို့၏ ကိုယ်ရံတော်များ၊ စိတ်ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေကြသည်။

ချွေးများ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ် သွန်းလောင်းကျလာပြီး၊ သူတို့ မှိန်ဖျော့စွာ လင်းနေသော ဓာတ်လှေကား အဝင်ဝကို စိုက်ကြည့်နေကြကာ၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တင်းမာနေပြီး၊ အပြင်သို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှ လှမ်းထွက်ရန် မရဲကြပေ။

ခဏလေးအကြာကမှ၊ သူတို့၏ ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦး အမှောင်ထုထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ နောက်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်စိတ် မရှိကြ။

"ကျန်းရှန်းကွေ့ ဘာပြောလဲ။ သူ သဘောတူခဲ့သလား။" သူဌေးချန် ခက်ခက်ခဲခဲ မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ ခွေးမသား ကျန်းရှန်းကွေ့ သဘောတူခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ စာချုပ်ကို ထိုနေရာမှာတင် လက်မှတ်ထိုးမှတဲ့။ ယန်ကျန့်ဆိုတဲ့ အဲ့ဒီလူ ငါတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ လာနေတယ်၊" သူဌေးချင် ပြောလိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာ ကြောက်ရွံ့မှု သို့မဟုတ် နာကြည်းမှုကြောင့် ဖြူဖျော့နေသည်။

"အဲ့ဒီကောင် တကယ်ပဲ သူ့အချိန်အခါတွေကို ဘယ်လို ရွေးချယ်ရမလဲ သိတာပဲ။ ၁ ဘီလီယံဆိုရင်ထားလိုက်ပါတော့။ သူ့ကို ရောင်းလိုက်ကြရအောင်။ ဒီနေရာက တစ္ဆေခြောက်နေတယ်၊ ပြီးတော့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေက အနာဂတ်မှာ ရောင်းထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခု သူတို့ကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်တာက ဆိုးရွားတဲ့အရာတစ်ခု မဟုတ်နိုင်လောက်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာ အရှုံးပေါ်တယ်လို့ မှတ်ယူလိုက်ရုံပဲ—သန်းရာဂဏန်းအနည်းငယ်လောက်ပဲ။ ငါတို့ အဲ့ဒါကို တတ်နိုင်ပါတယ်၊" သူဌေးချန် တုန်ယင်စွာ ဆို၏။

"ငါလည်း အဲ့လိုပဲ စဉ်းစားနေခဲ့တာ၊" သူဌေးချင် သဘောတူသည်။

"တောက်၊ တောက်၊ တောက်။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ရှေ့မှ အမှောင်ထုထဲမှ ရှင်းလင်းသော ခြေသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်၊ လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ်လင်းနေသော ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကဲ့သို့၊ သို့သော် ၎င်း ဘယ်တော့မှ ငြိမ်းသေမသွားပေ။

အချိန် ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ၊ အလင်းရောင် ပိုမို နီးကပ်လာသည်။

"ဘာ… ဘာကြီးလဲ အဲ့ဒါ။" အုပ်စု၏ အာရုံကြောများ နောက်တစ်ကြိမ် တင်းမာလာသည်။

သူတို့ အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး၊ ဓာတ်လှေကား၏ သတ္တုနံရံများကို ဖိကပ်ထားကြကာ၊ အစောပိုင်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ထပ်မံ ဖြစ်ပွားမည်ကို ထိတ်လန့်နေကြသည်။

"စိတ်လှုပ်ရှားမနေကြနဲ့၊ ငါပါ၊" အသံတစ်ခု ဆိုလာသည်။

အလင်းရောင် နီးကပ်လာသည်နှင့်၊ ၎င်း သူ၏ ဓာတ်မီး ဖွင့်ထားသော ဖုန်းကို ကိုင်ဆောင်လျက်၊ အမှောင်ထုထဲမှ လျှောက်ထွက်လာသော ယန်ကျန့်ကို ဖော်ထုတ်ပြသလိုက်သည်။

"မိနစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ခင်ဗျားတို့ သူဌေးနှစ်ယောက် ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိကြတော့ဘူးလား။"

"ခင်… ခင်ဗျားက ယန်ကျန့်လား။" သူဌေးချင်၏ မျက်လုံးများ မယုံကြည်နိုင်မှုဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ယန်ကျန့် အပေါ်မှ ဓာတ်လှေကားဖြင့် ဆင်းသက်လာမည့်အစား ရှေ့မှ လာနေသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့။

"သူဌေးကျန်းက ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားတို့ကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ ဒီစာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးမှသာ ဖြစ်မယ်၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"ခင်ဗျားတို့မှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူးဆိုရင်၊ မြန်မြန် လက်မှတ်ထိုးလိုက်ပါ။ ဒီနေရာက အန္တရာယ်များတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ကြာကြာ နေလေ၊ မမျှော်လင့်ထားတာ တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားနိုင်ခြေ ပိုများလေပဲ။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ သူ လျှောက်သွားပြီး သူတို့ကို စာချုပ်မိတ္တူ နှစ်စောင် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သူဌေးချင်၏ လက် တုန်ယင်နေပြီး သူ စာချုပ်ကို ယူလိုက်သည်။

သူ ဘောပင်တစ်ချောင်း ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ လက်မှတ်ထိုးရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း၊ သူ စက္ကူပေါ် ဘောပင်တင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ သူ ရုတ်တရက် ယန်ကျန့်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျန်းရှန်းကွေ့ မင်းကို ဘယ်လောက် ပေးခဲ့လဲ။ ငါ အဲ့ဒါကို နှစ်ဆ ပေးမယ်။ ငါတို့ကို ဒီစာချုပ် လက်မှတ်မထိုးခိုင်းပါနဲ့၊ ပြီးတော့ ငါတို့ကို ဒီငရဲတွင်းထဲကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပါ။"

"ဟုတ်တယ်၊ သူဌေးချင် ပြောတာ မှန်တယ်။ မင်းရဲ့ ဈေးနှုန်းကို ပြောပါ၊" သူဌေးချန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ ထို့နောက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ အသက်ရှူသံ ဖြုန်းတီးနေတာပဲ။ သူဌေးကျန်း ကမ်းလှမ်းခဲ့တဲ့ ဈေးနှုန်းက ခင်ဗျားတို့ မယှဉ်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။"

"ငါတို့ ဘယ်လို မယှဉ်နိုင်ရမှာလဲ။ ကျန်းရှန်းကွေ့ရဲ့ အသားတင် ပိုင်ဆိုင်မှုက ဘီလီယံအနည်းငယ်ပဲ ရှိတာ။ ငါတို့နှစ်ယောက် ပေါင်းလိုက်ရင် သူ့ထက် ပို တန်ဖိုးရှိတယ်။ သန်းငါးဆယ်—ငါ မင်းကို သန်းငါးဆယ် ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ။" သူဌေးချင် အရေးတကြီး ဆိုရင်း၊ ယန်ကျန့်ကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"သန်းငါးဆယ် ဟုတ်လား။ ကျွန်တော် ဒီမှာရှိတဲ့ အရောင်းပြခန်းကို ဝယ်ဖို့ ခုနကမှ သန်းငါးဆယ် သုံးခဲ့တာ။ ခင်ဗျားတို့ တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို သန်းငါးဆယ်နဲ့ ဝယ်ယူလို့ရတဲ့ ပိုက်ဆံမရှိတဲ့ အရူးတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာလား။" ယန်ကျန့် မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ မကြာသေးမီက စီးပွားရေး အရောင်းအဝယ်များကြောင့်၊ သူ၏ အရောင်းအဝယ်များ သိန်းဂဏန်းများမှ သန်းဂဏန်းများသို့၊ ပြီးတော့ အခု ဘီလီယံဂဏန်းများသို့ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်၏ အမြင် ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်မှာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့်။

သူ ကျောင်းမှထွက်ခါစ အတွေ့အကြုံနုသော ကျောင်းသားတစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။

"ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ ဈေးနှုန်းကို ပြောပါ။ ငါတို့ တတ်နိုင်သမျှအတွင်းမှာ ရှိနေသရွေ့ပေါ့၊" သူဌေးချင် ဆို၏။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို စဉ်းစားဖို့ နောက်ထပ် တစ်မိနစ် အချိန်ပေးမယ်။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ လက်မှတ်မထိုးဘူးဆိုရင်၊ ကျွန်တော် ထွက်သွားမယ်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ ဒီနေရာမှာ သေဆုံးဖို့ ပြင်ဆင်ထားနိုင်ပြီ။ အဲ့ဒီအရာ ထပ်လာနေပြီလို့ ကျွန်တော် ခံစားနေရတယ်။"

"သန်းနှစ်ရာ။ ဘယ်လိုလဲ။"

"စက္ကန့်ငါးဆယ် ကျန်သေးတယ်။"

"သန်းလေးရာ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သန်းလေးရာ ပေးမယ်။ အဲ့ဒါ လုံလောက်သင့်ပြီ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ သန်းလေးရာက တစ်သက်စာ ဇိမ်ခံဖို့ လုံလောက်တယ်။"

"စက္ကန့်လေးဆယ် ကျန်သေးတယ်၊" ယန်ကျန့် သူ၏ ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း ဆိုပြီး၊ သူတို့ကို ညှိနှိုင်းရန် နေရာ လုံးဝ မပေးပေ။

သူဌေးချင်၏ မျက်နှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး၊ တစ်စက္ကန့်ပြီးတစ်စက္ကန့် ပိုမို ဖြူဖျော့လာသည်။

သူ ယန်ကျန့်ကို ထိုနေရာမှ ထုတ်ခေါ်သွားရန် ဖျောင်းဖျနိုင်လိမ့်မည်ဟု အသည်းအသန် မျှော်လင့်နေသော်လည်း၊ ယန်ကျန့် မလှုပ်မယှက် ကျန်ရှိနေသည်။

သန်းရာပေါင်းများစွာ ကမ်းလှမ်းပြီးသည့်တိုင်၊ ယန်ကျန့် တစ်လက်မမျှ မရွေ့လျားခဲ့ပေ။

ဤအခြေအနေတွင်၊ စာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

"သူဌေးချင်၊ တကယ်လို့ ခင်ဗျား လက်မှတ်မထိုးဘူးဆိုရင်၊ ကျွန်တော် ထိုးမယ်။ သန်းရာဂဏန်းအနည်းငယ် ဆုံးရှုံးသွားတာက ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားအသက် ဆုံးရှုံးသွားတာကမှ တကယ့် အရှုံးပဲ။"

သူဌေးချန် စာချုပ်ကို ဆွဲလုလိုက်ပြီး သူ၏ နာမည်ကို လျင်မြန်စွာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။

"ဒါ လုံလောက်ပြီလား။"

ယန်ကျန့် စာချုပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား တော်တော် စဉ်းလဲကောက်ကျစ်တာပဲ။ ခင်ဗျား ဒီမှာ တစ်နေရာ လွတ်သွားတယ်။ အဲ့ဒီ လက်မှတ်မပါဘဲ စာချုပ်က အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိဘူး။ ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားကို ကယ်တင်ဖို့ လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။"

သူဌေးချန်၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူ အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ကြောက်လွန်းလို့ မေ့သွားခဲ့တာပါ။"

"ခင်ဗျား ကြိုက်သလို ဆက်ကစားနေချင်နေပါ။ ကျွန်တော့်မှာ အချိန် အများကြီး ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်ဘက်က အဲ့ဒီအရာကတော့ သိပ် စိတ်ရှည်မှာ မဟုတ်ဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ၏ နောက်ဘက်က အမှောင်ထုထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် ခြေသံတစ်စုံ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခြေသံများနှင့် မတူညီပေ။

၎င်း တစ်စုံတစ်ယောက် ခြေဖျားထောက် လျှောက်လှမ်းနေသံနှင့် တူသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ပေးပါ။ ကျွန်တော် လက်မှတ်ထိုးမယ်၊" သူဌေးချင် ပြောလိုက်ပြီး၊ နောက်ထပ် ငြင်းခုံရန် မရဲတော့ပေ။

သူ ဘာလှည့်ကွက်မှ မသုံးဘဲ သူ၏ နာမည်ကို လျင်မြန်စွာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။

သူဌေးချန်လည်း သူ၏ လက်မှတ်ကို ထပ်ထည့်လိုက်သည်။

"အခု… အခု လုံလောက်ပြီလား။"

ယန်ကျန့် စာချုပ်ကို ယူလိုက်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"အခု အဆင်ပြေသွားပြီ။ ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့။"

သူ ဘာ စိတ်ခံစားချက်မှ မခံစားရဘဲ၊ အနည်းငယ် ရယ်ချင်စိတ်သာ ပေါက်သွားသည်။

သူတို့ကို လှည့်စားဖို့ သိပ် လွယ်ကူခဲ့သည်။

အမှန်ပင်၊ ငွေရှာခြင်းမှာ နည်းလမ်းသာ အဓိက။

"ဒီ… ဒီအတိုင်းပဲလား။ ငါတို့ ဘေးကင်းပြီလား။" သူဌေးချင် တုန်ယင်စွာ မေးလိုက်ပြီး၊ မှိန်ဖျော့စွာ လင်းနေသော ဓာတ်လှေကားထဲမှ ခြေလှမ်းထွက်ရန် သိပ် ကြောက်လန့်နေသည်။

"တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ မထွက်သွားဘူးဆိုရင်၊ ခင်ဗျားတို့ ဒီနေရာမှာ သေဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"ကျွန်တော် ပြောဖို့လိုအပ်တာ အားလုံး ပြောပြီးပြီ။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ နေချင်တယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်တော် အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ သူ လှည့်ကာ အမှောင်ထုထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"စောင့်ဦး၊ စောင့်ဦး!"

သူတို့ နောက်ကျန်နေခဲ့မည့် နည်းလမ်း လုံးဝ မရှိပေ။

ယန်ကျန့် ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားသည်နှင့်၊ သူတို့၏ လွှမ်းမိုးနေသော ကြောက်ရွံ့မှု ရှိနေသော်လည်း၊ သူတို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

သူတို့ ပိုမို လျှောက်လှမ်းလေ၊ သူတို့ ပတ်ပတ်လည်က အမှောင်ထု ပိုမို လင်းလာလေ ဖြစ်သည်။

တဖြည်းဖြည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင် ပိုမို လင်းထိန်လာသည်။

မကြာမီပင်၊ သူတို့ ကွမ်းကျန်း အိမ်ရာစီမံကိန်း၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်နေကြကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ အရောင်းပြခန်းထဲတွင် မရှိတော့ပေ။

တုန်လှုပ်မှု၊ အံ့ဩမှု၊ နှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤသည်မှာ လုံးဝ တစ္ဆေဆန်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူတို့ ယန်ကျန့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်သေးမှု အရိပ်အယောင် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိတော့ပေ။

ထိုအစား၊ အသစ်တစ်ဖန် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေးစားကြည်ညိုမှု အာရုံတစ်ခု ရှိနေသည်—အမည်မသိနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောအရာများအပေါ် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှုတစ်ခု။