အင်အားဖြည့်တင်းမှု

"ညီငယ်လေး၊ ကျေးဇူးတင်လို့ မဆုံးနိုင်အောင်ပါပဲ။ မင်းက ငါတို့ရဲ့ တကယ့် ကယ်တင်ရှင်ပါပဲ။ အရင်က ငါ မှားခဲ့ပါတယ်၊ ဒီနေရာမှာ မင်းကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ့အပေါ် အငြိုးအတေး မထားဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါတို့ ထပ်တွေ့ဖြစ်ခဲ့ရင်၊ ငါ မင်းကို ထမင်းတစ်နပ်တော့ ကျွေးကိုကျွေးရမယ်။"

မစ္စတာချင် လူနေရပ်ကွက်၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်ရင်း၊ ယန်ကျန့်၏ လက်များကို ကျေးဇူးတင်မျက်ရည်များဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားလေ၏။

"အစောပိုင်းက မင်းကို သံသယဝင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ငါ့ကိုယ်ငါ ရှက်မိပါတယ်။ ဒါက ငါ့ဘက်က လျော်ကြေးငွေ အနည်းငယ်ပါပဲ၊ မင်း လက်ခံလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ စကားဝှက်ကို ကတ်ပေါ်မှာ ရေးထားပါတယ်ကွာ။"

မစ္စတာချန်က ပို၍ပင် တိုက်ရိုက်နိုင်လှသည်။

သူ ယန်ကျန့်၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ကတ်တစ်ကတ်ကို သူ၏ ကျေးဇူးတင်ခြင်း အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ထိုးထည့်လိုက်၏။

သေခြင်းမှ ကပ်လွတ်ခဲ့ပြီးနောက်၊ စီးပွားရေးသမားနှစ်ဦး သူတို့၏ ယခင် ငွေကြေးဆုံးရှုံးမှုများအကြောင်း လုံးဝ မေ့လျော့သွားကြလေပြီ။

သူတို့ အခု ခံစားနေရသည်မှာ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ကျေးဇူးတင်မှုတို့သာ ဖြစ်သည်။

‘’ယန်ကျန့်၊ တကယ့် ဆရာကြီးတစ်ဆူ’’

ထိုအတွေးသာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေတော့သည်။

ယန်ကျန့် သူတို့ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကားများ တရစပ်ဆိုနေကြစဉ် ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

သူတို့ အမှန်တရားကို မသိကြခြင်းက ကောင်းပေစွ။

တကယ်လို့သာ သိခဲ့လျှင်၊ သူတို့ ဒေါသတကြီး ခုန်ပေါက်ပြီး သူ့ကို ဓားဖြင့် ထိုးရန် ကြိုးစားနေကြလောက်ပြီ။

နောက်ထပ် အပြန်အလှန် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက်၊ သူဌေးနှစ်ဦး သူတို့၏ လိပ်စာကတ်များကို ချန်ထားခဲ့ကြသည်။

ယန်ကျန့်၊ သူတို့၏ လွှမ်းမိုးနေသော ကျေးဇူးတင်မှုကို မခံနိုင်တော့သဖြင့်၊ သူတို့ကို နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်မထွက်ခွာမီ သူ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကိုလည်း ချန်ထားခဲ့ရသည်။

"သူတို့ ဘာမှမသိဘဲ နေတာက ပိုကောင်းပါတယ်၊" ယန်ကျန့် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲက ကတ်ကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

၎င်းအပေါ်တွင် အနည်းဆုံး သန်းအနည်းငယ်တော့ ရှိရမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်၏။

ဤသူဌေးများ သူတို့၏ လက်ဆောင်များအတွက် ကပ်စေးနဲကြမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ၊ သူ စိတ်အားထက်သန်စွာ အရောင်းပြခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

"ပြီးသွားပြီ၊" ယန်ကျန့် စားပွဲပေါ်သို့ စာချုပ်ကို တင်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီလူနေရပ်ကွက် အခု လုံးဝ ခင်ဗျားပိုင် ဖြစ်သွားပြီ၊ ဦးလေးကျန်း။"

အရောင်းပြခန်းတွင် သတင်းစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော ကျန်းရှန်းကွေ့မှာ အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားသည်။

သူ မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ခဲ့သောအရာ ယန်ကျန့်မှ ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ ပြီးမြောက်အောင်မြင်ခဲ့ပြီး၊ လွှဲပြောင်းခြင်း စာချုပ်ကို ချောချောမွေ့မွေ့ ရရှိခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ငါ နောက်ထပ် လွှဲပြောင်းခြင်း စာချုပ်တစ်ခု ချက်ချင်း ရေးဆွဲပြီး မင်းနာမည်အောက်ကို ပိုင်ဆိုင်မှုတချို့ လွှဲပြောင်းပေးပါ့မယ်၊" ကျန်းရှန်းကွေ့ ဆို၏။

ယန်ကျန့် ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဦးလေးကျန်း၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ထက် စီးပွားရေးကို ပို နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က နောက်ဆုံး အမြတ်အစွန်းတွေကိုပဲ စိတ်ဝင်စားတာ။ ခင်ဗျား ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ကျွန်တော့်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ရင်တောင်၊ ကျွန်တော် ဒီမှာ ထိုင်ပြီး သူတို့ကို ရောင်းချနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့်၊ အဲ့ဒီ ဒုက္ခတွေအားလုံး မလိုအပ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်အတွက် အဆောက်အဦးနဲ့ ဗီလာ အနည်းငယ်ပဲ ချန်ထားပေးပါ။ ကျန်တာတွေက ခင်ဗျားရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ဆက်ရှိနေနိုင်ပါတယ်။"

"အဲ့ဒါ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ငါတို့ နောက်ပိုင်း အမြတ်တွေ ခွဲဝေယူလို့ ရတာပေါ့၊" ကျန်းရှန်းကွေ့ ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဦးလေးကျန်း၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ငွေသားအစား ရွှေနဲ့ ပေးချေလို့ ရမလားခင်ဗျာ။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်းကွေ့ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း ရွှေကို တော်တော် စိတ်ဝင်စားတာပဲ။ ရွှေဈေးက မကြာသေးခင်က အပြင်းအထန် တက်နေခဲ့တယ်။ တကယ်လို့ မင်း ပိုက်ဆံကို ရွှေအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ရင်၊ ဈေးနှုန်း ကျဆင်းသွားခဲ့ရင် မင်း အရှုံးပေါ်နိုင်တယ်နော်။"

"အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ၊ အဲ့ဒါ ကျွန်တော့်အတွက် အသုံးမဝင်ဘူး။ ရွှေကတော့၊ အခြားတစ်ဖက်မှာ၊ သိပ် အသုံးဝင်တယ်။"

ယန်ကျန့် ဆက်ပြောသည်၊ "ပြီးတော့ ရွှေ ဆက်လက် တန်ဖိုးတက်နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။ ဦးလေးကျန်း၊ ခင်ဗျားရဲ့ အပိုရန်ပုံငွေတချို့ကို ရွှေအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ စဉ်းစားကြည့်သင့်ကောင်း စဉ်းစားနိုင်လောက်တယ်။ နောင်ကျရင် ခင်ဗျား နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ငါက စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်။ ငါ့ရန်ပုံငွေတွေက လည်ပတ်နေဖို့ လိုအပ်တယ်။ သူတို့ကို ရွှေအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး အဲ့ဒီမှာ ဒီအတိုင်း ထားရှိထားခြင်းက အဆိုးဆုံး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အမျိုးအစားပဲ၊" ကျန်းရှန်းကွေ့ ခေါင်းခါရင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ဤသည်ကို မြင်လျှင်၊ ယန်ကျန့် နောက်ထပ် မဖိအားပေးတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ကျန်းရှန်းကွေ့တွင် ကြီးမားသော စီးပွားရေး အင်ပါယာတစ်ခု ရှိသည်။

ရွှေ မဝယ်ခြင်းက သူ့ကို သိပ် ထိခိုက်စေမည် မဟုတ်။

"အခု စာချုပ် ပြီးပြတ်သွားမှတော့၊ ကျန်းဝေရဲ့ အခြေအနေကကော ဘယ်လိုလဲ။ မင်း အဲ့ဒါကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ စီစဉ်ထားလဲ၊ အစ်ကိုကြီး ခြေထောက်။" ကျန်းရှန်းကွေ့ သူ၏ လေသံကို ပြောင်းလိုက်ပြီး၊ ယန်ကျန့်ကို "အစ်ကိုကြီး ခြေထောက်" ဟု ချစ်ခင်စွာ ခေါ်ဝေါ်လိုက်သည်။

"အဖေ၊ ခင်ဗျား နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ကို သတိရပြီလား။ ကျွန်တော် လမ်းဘေးကနေ ကောက်ယူခံခဲ့ရတယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာ။ ခင်ဗျား တစ်နေကုန် စီးပွားရေးအကြောင်းပဲ ပြောနေခဲ့ပြီး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိ အကျပ်အတည်းကိုတောင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် အဲ့ဒီတစ္ဆေရဲ့ ခြောက်လှန့်ခြင်း ခံနေရတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် ဘယ်တော့ သေဆုံးသွားမလဲ ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ။ ကျွန်တော် သွားပြီးရင် ခင်ဗျား အန်တီဟွမ်နဲ့ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ယူဖို့ စီစဉ်နေတာလား။"

ကျန်းဝေ သူ၏ ဖုန်းကို ချထားလိုက်ပြီး၊ စိတ်ပျက်စွာ မြည်တွန်တောက်တီးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ငါ မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။" ကျန်းရှန်းကွေ့ အနေရခက်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

သူ အမှန်တကယ် သိပ် အလုပ်များနေခဲ့ပြီး သူ၏ သား၏ အခြေအနေကို မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

"အခု နောက်ကျနေပြီ။ တစ္ဆေ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေဖို့ ကျွန်တော် လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဒီနေ့ အချိန် လုံလောက်အောင် မရှိတော့ဘူး။ မနက်ဖြန်မှ စတင်ကြရအောင်။ အဲ့ဒီအချိန်အထိ၊ ကျန်းဝေ ဘယ် မှန် ဒါမှမဟုတ် အလင်းပြန်တဲ့ မျက်နှာပြင်တွေနဲ့မှ ဝေးဝေးမှာ နေဖို့ သေချာအောင်လုပ်ပါ။ အဲ့ဒါ သူ့ကို လောလောဆယ် ဘေးကင်းစေသင့်တယ်။ တခြားလူတိုင်းအတွက်လည်း အတူတူပဲ၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"မင်း ဘာမှ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာလား။" ကျန်းရှန်းကွေ့ မေးလိုက်သည်။

"တစ်ပတ်ကျော် ရှိနေပြီ၊ ဘာမှ မဖြစ်သေးဘူး။ ဒီနေ့လည်း ကွာခြားမှာ မဟုတ်ဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ဒါကို ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော် အနာဂတ်မှာ ဒီမှာ နေထိုင်မှာပဲလေ၊" ယန်ကျန့် သူ့ကို အာမခံလိုက်သည်။

"စကားမစပ်၊ အရောင်းပြခန်းအတွက် သန်းငါးဆယ်ကို ကျွန်တော့် အမြတ်ငွေထဲကနေ နုတ်ယူနိုင်ပါတယ်။ ဦးလေးကျန်း အရောင်းဝန်ထမ်းတွေနဲ့ တခြား ပစ္စည်းတွေကို ဒီနေ့ ရွှေ့ပြောင်းပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါက ဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော့်အိမ် ဖြစ်လာတော့မှာကိုး။"

ကျန်းရှန်းကွေ့ ပြုံးလိုက်သည်။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ဈေးနှုန်းက နည်းနည်း မြင့်ပေမဲ့၊ ဒီ အရောင်းပြခန်းက တကယ်ပဲ နေရာကောင်းတစ်ခုပါ။ အဲ့ဒါကို အလှဆင်ဖို့ အားထုတ်မှု အများကြီး လိုအပ်ခဲ့တယ်။ ဒါက မင်း ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာ ဖြစ်နေမှတော့၊ ငါ မင်းကို အတိုချုံး လှည့်ပတ်ပြပေးပါရစေ။ ပထမထပ်က ဧည့်ခန်းမဆောင်၊ အဲ့ဒါ အရင်က ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်နေရာပေါ့။ သူတို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားပြီးနောက်၊ မင်း အဲ့ဒါကို ဧည့်ခန်းအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်တယ်။ ဒုတိယထပ်မှာ အနားယူခန်း၊ ကိုယ်လက်ကြံ့ခိုင်ရေးခန်းမ၊ ဘိလိယက်ခန်း၊ ပြီးတော့ ရေကူးကန်တစ်ခု ရှိတယ်။ တတိယထပ်မှာ ဧည့်ခန်း၊ လက်ဖက်ရည်ခန်း၊ ပြီးတော့ ဘားငယ်လေးတစ်ခု ရှိတယ်။ စတုတ္ထထပ်က ငါ့ရုံးခန်းနဲ့ အိပ်ခန်းပဲ။ ပဉ္စမထပ်က လက်ရှိမှာ ဗလာကျင်းနေတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်း ကြိုက်သလို စီစဉ်နိုင်တယ်။"

"ငါ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှာ အချိန်အများကြီး ကုန်ဆုံးလေ့ရှိခဲ့တဲ့အတွက်၊ အရောင်းပြခန်းမှာ မင်း လိုအပ်တာအားလုံး ရှိတယ်။ မင်း ချက်ချင်း ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်နိုင်တယ်။ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်က အခန်း သိပ်မများတာပဲ—စတုတ္ထထပ်မှာ ဧည့်သည် အိပ်ခန်းငါးခန်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ အဓိက အိပ်ခန်းပဲ ရှိတယ်။"

သူ ယန်ကျန့်ကို မြေနေရာအနေအထားကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အခန်းတွေက လုံလောက်တာထက် ပိုပါတယ်၊" ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဦးလေးကျန်းဆီကနေ ဒါကို ယူလိုက်ရတဲ့အတွက် ကျွန်တော် နည်းနည်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားရတယ်။"

ထိုနေရာမှာ ကျန်းရှန်းကွေ့ တန်ဖိုးထားသော တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ မင်း ငါ့ကို ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အပေးအယူတစ်ခု ပိတ်နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တာပဲ။ အရောင်းပြခန်းတစ်ခုက နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင်၊ မင်း အဲ့ဒီအတွက် ပိုက်ဆံ ပေးခဲ့တာပဲ။ ပြီးတော့ အိမ်ရာဝင်းထဲမှာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ဒီလောက်များများ ရှိနေတာနဲ့၊ ငါ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ အရောင်းပြခန်းအသစ်တစ်ခု အလွယ်တကူ တည်ထောင်နိုင်ပါတယ်။ ငါ မင်း ကျန်းဝေရဲ့ အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်၊" ကျန်းရှန်းကွေ့ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဆိုပြီး၊ ထို့နောက် လေးနက်သော လေသံဖြင့် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးကျန်း၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျန်းဝေရဲ့ အခြေအနေကို ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ်၊" ယန်ကျန့် သူ့ကို အာမခံလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ ဒီနေ့ မြို့ထဲမှာ တက်ရောက်ဖို့ လုပ်ငန်းကိစ္စတချို့ ရှိနေတယ်။ ကျန်းဝေကို မနက်ဖြန် ဒီမှာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေဖို့ ပြောလိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ ငါတို့ အဲ့ဒီအခါကျမှ လှုပ်ရှားကြမယ်။"

"ကောင်းပြီလေ၊ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဆောင်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ်ကိုကြီး ခြေထောက်၊" ကျန်းရှန်းကွေ့ ဆို၏။

"ပင်ပန်းခဲ့ရတာက ခင်ဗျားပါ၊ ဦးလေးကျန်း။"

ယန်ကျန့် ပြုံးလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ကျန်းဝေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"သတိထားဦး။"

"ဘာကို သတိထားရမှာလဲ။ ငါ ဘယ်မှ သွားဖို့ စီစဉ်မထားဘူး။ ငါ ဒီည ဒီမှာပဲ နေမယ်။ ငါ မင်း ပြန်လာတာကို စောင့်ပြီး ငါတို့ အတူတူ အိပ်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ။"

"တကယ်လို့ မင်း ဒီလို ဆက်လုပ်နေခဲ့ရင်၊ မင်း သေသွားတာကမှ တော်ဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေ အောင်မြင်သွားခဲ့ရင် ဘယ်လို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်မလဲဆိုတာ ငါ မသေချာနိုင်ဘူး။ ငါ ထင်တာတော့ မင်းက ဒီကိစ္စရဲ့ သော့ချက်ပဲ၊ ဒါကြောင့် အကောင်းဆုံး အခြေအနေက မင်း အဲ့ဒီတစ္ဆေရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်း မခံရဖို့ပဲ၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ နားလည်ပြီ၊" ကျန်းဝေ တည်ကြည်လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ သွားတော့မယ်။"

ယန်ကျန့် ကြာကြာမနေခဲ့။

သူ လျင်မြန်စွာ လူနေရပ်ကွက်မှ ကားမောင်းထွက်ခွာသွားပြီး မြို့ဆီသို့ ပြန်ဦးတည်သွားသည်။

သူ ကျန်းယန်၏ တိုက်ခန်းမှ သူ၏ ရွှေများကို ရွှေ့ပြောင်းရန် လိုအပ်ပြီး ရို့စ်ဘားရှိ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်နှင့် ပတ်သက်သည့် အခြေအနေကိုလည်း စစ်ဆေးရန် လိုအပ်သည်။

သူ တိုက်ရိုက် ပါဝင်ပတ်သက်နေခြင်း မရှိသည့်တိုင်၊ သူ သတင်းအချက်အလက် ရရှိနေရန် လိုအပ်သည်။

သူ၏ မာစီးဒီးဘန့်ဇ်ကားကို အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်တွင် အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်ရင်း၊ ယန်ကျန့် မကြာမီ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

သူ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်၊ သူ တာချန်းမြို့အပေါ်တွင် ပျံဝဲနေသော ရဟတ်ယာဉ်တစ်စင်းကို သတိပြုမိလိုက်သည်၊ မည်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်မဆို လှုပ်ရှားရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

"ရဟတ်ယာဉ် ဟုတ်လား။ ကျောက်ကျန့်ကော် တခြားနေရာတွေကနေ အင်အားဖြည့်တင်းမှုတွေ ခေါ်ယူထားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်မလား။"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း စဉ်းစားဆင်ခြင်လိုက်သည်။

၎င်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန် မြင့်မားသည်။

တခြား ရှင်းလင်းချက် မရှိပေ။

ကျောက်ခိုင်မင် တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်တွင် ပိတ်မိနေပြီး အကူအညီ ငြင်းပယ်နေသည့်အတွက်၊ ကျောက်ကျန့်ကော်၏ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုမှာ တခြား နေရာများမှ အင်အားဖြည့်တင်းမှုများ ခေါ်ယူရန် ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ အဲ့ဒါကို လုပ်ဆောင်ဖို့ အမြန်ဆုံးနည်းလမ်းမှာ ရဟတ်ယာဉ်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

"သူတို့ လာခဲ့ရင်တောင်၊ သူတို့ သေဆုံးသွားမှာပဲ။ ငါ တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို ထိန်းကျောင်းပြီးသား၊ ပြီးတော့ ငါ အဲ့ဒီ တံခါးခေါက်တစ္ဆေကို ရင်ဆိုင်ဖို့တောင် မရဲသေးဘူး။ တခြား တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတွေလည်း ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊" ယန်ကျန့် တွေးလိုက်ပြီး၊ သူ၏ စတီယာရင်ဘီးကို လှည့်ကာ၊ ရဟတ်ယာဉ် ပျံဝဲနေသော ဧရိယာကို ရှောင်ရှားလိုက်သည်။

သူ ပါဝင်ပတ်သက်ချင်စိတ် မရှိပေ။

ပြီးတော့ တခြားသူများ၏ သေဆုံးမှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ သူ ကျောက်ခိုင်မင် ဤဖြစ်ရပ်တွင် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်သည်။