လိုအပ်ချက်များနှင့် သဘောတူညီချက်

မြို့ထဲတွင် တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပွားနေခြင်းက ယန်ကျန့်၏ အစောပိုင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အတည်ပြုပေးနေသည်။

လူဦးရေ ပိုမိုထူထပ်သော နေရာဖြစ်လေလေ၊ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပွားရန် ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများလေလေပင်။

ပြန့်ပွားနိုင်သည်မှာ တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်ချေ—တစ္ဆေကလေး ဖြစ်ရပ်၊ ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေအရိပ် ဖြစ်ရပ်၊ သူ့အိမ်တွင် သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော တစ္ဆေပင်လျှင် အားလုံး မြို့ထဲ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့ကြသည်။

"ရွှေတွေကို ကွမ်းကျန်းဥယျာဉ်ကို ရွှေ့ပြီးရင်၊ ငါ မြို့ကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်သင့်တယ်၊" ယန်ကျန့် သူ့ဘာသာ တွေးနေမိ၏။

သို့သော် သူ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့်၊ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူများအတွက် ဂြိုလ်တုဖုန်း နောက်တစ်ကြိမ် မြည်လာပြန်သည်။

ယန်ကျန့် ခရီးသည်ထိုင်ခုံပေါ်ရှိ ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားကာ၊ ထို့နောက် ၎င်းကို ကိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ငါပါ၊ ကျောက်ကျန့်ကော်ပါ၊" တစ်ဖက်မှ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤတစ်ကြိမ်၊ ဆက်သွယ်ရေးကို ကိုင်တွယ်နေသည်မှာ လျိုရှောင်ယွီ မဟုတ်တော့ပေ။

"ကပ္ပတိန်ကျောက်၊ ခင်ဗျား ဘာများ ထပ်လိုသေးလို့လဲ၊" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ကျန့်ကော်၏ လေသံမှာ လေးနက်နေ၏။

"မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်က တကယ်ပဲ သာမန်မဟုတ်ဘူး။ ငါ အထောက်အပံ့အတွက် စေလွှတ်လိုက်တဲ့ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ အခုတင်ပဲ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားပြီ။ အခြေအနေက ပိုမို ဆိုးရွားလာနေပြီး၊ မြို့လယ်ခေါင်က လမ်းတော်တော်များများ လုံးဝ ပိတ်ဆို့ခံထားရတယ်။ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ နှစ်ယောက် ပိတ်မိနေရုံတင်မကဘူး၊ အနည်းဆုံး သာမန်လူ ရာပေါင်းများစွာလည်း အဲ့ဒီထဲ ပါဝင်ပတ်သက်မိနေကြပြီ။"

"..."

ယန်ကျန့် စကား မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

လူတွေကို သေဖို့အတွက် အတွင်းကို မစေလွှတ်ဖို့ သူ သူတို့ကို သတိပေးပြီးသား၊ သို့တိုင် သူတို့ သွားခဲ့ကြသေးသည်။

ဘယ်လောက်တောင် ရှုပ်ထွေးတဲ့ အမိန့်ပေးမှုလဲ။

တကယ်လို့ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ဖြေရှင်းချင်တယ်ဆိုရင်၊ အောက်ကလူတွေ အဲ့ဒါကို ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်း ရှိမရှိ စဉ်းစားရမည်။

ဒီလို မဆင်မခြင် ပြုမူခြင်းမျိုးက လူတွေကို သေစေနိုင်၏။

"အဲ့ဒါ ဖြစ်ပြီးမှတော့၊ အခု ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းဆက်တာ ဘာ အဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မှာလဲ၊" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ကျန့်ကော် ပြန်ဖြေသည်၊ "ဒါက ငါ့ရဲ့ အမိန့်ပေးမှုမှာ အမှားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ ငါ မင်းကို တောင်းပန်ဖို့ အကြွေးတင်တယ်။"

"ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်မနေပါနဲ့။ ခင်ဗျား စေလွှတ်လိုက်တဲ့ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတွေရဲ့ မိသားစုတွေကို တောင်းပန်လိုက်ပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ မဆင်မခြင် အမိန့်ပေးမှုက သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကို သေစေခဲ့တာ၊" ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ သိပါတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ ဒီအတွက် တာဝန်ယူပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်က အလွန် အရေးပါမှု ရှိတယ်။ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ နှစ်ယောက် ဆုံးရှုံးခြင်း၊ မြို့လယ်ခေါင်ကို ပိတ်ဆို့ထားရခြင်း၊ ပြီးတော့ အရပ်သား ရာပေါင်းများစွာ ပါဝင်ပတ်သက်နေခြင်း—ဒီလို တာဝန်မျိုးက ငါ့ကို သုံးခါ သေဒဏ်ပေးဖို့ လုံလောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အသက်က ဒီနေရာမှာ အရေးပါတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းလည်း တာချန်းမြို့ရဲ့ ဒေသခံတစ်ယောက်ပဲ။ မင်း ဒီ တစ္ဆေဖြစ်ရပ် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ဆိုးရွားသွားတာကို မြင်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား။"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုက ဒီ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်ကို ပို ရှုပ်ထွေးအောင်ပဲ လုပ်လိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် အဲ့ဒီတစ္ဆေအကြောင်း နည်းနည်း သိတယ်။ အဲ့ဒါ တစ္ဆေနယ်မြေထဲက လူအားလုံးကို သတ်ပြီးရင် ထွက်သွားလိမ့်မယ်။ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတွေ ပိုပြီး စေလွှတ်ခြင်းက တာချန်းမြို့ထဲမှာ ၎င်းရဲ့ နေထိုင်မှုကို ကြာရှည်စေရုံပဲ ရှိမယ်၊ ပြီးတော့ ဆုံးရှုံးမှုတွေကလည်း ပုံမှန်အတိုင်း တိုးလာလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီတစ္ဆေနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဘာမှ လုပ်ပေးလို့ မရဘူး။ ခင်ဗျား နားလည်ခဲ့ရင်၊ ခင်ဗျား သိမှာပါ။"

"ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်ကနေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး တခြားသူတွေကို မင်းနဲ့အတူ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူပဲ။ မင်းရဲ့ အတန်းဖော်တွေကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်း တခြားသူတွေကိုလည်း ကယ်တင်နိုင်သင့်တယ်။ ငါ မင်းကို ဒီ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းခိုင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းကို လူတွေကို ကယ်တင်စေချင်ရုံပဲ၊ အဲ့ဒါ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေရင်တောင်မှပေါ့၊" ကျောက်ကျန့်ကော် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဆို၏။

အခုလောလောဆယ်၊ သူ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းဖို့ ရည်မှန်းနေခြင်း မဟုတ်—သူ ဆုံးရှုံးမှုများကို လျှော့ချချင်ရုံသာ။

လူတွေကို ကယ်တင်ရမယ် ဟုတ်လား။

ယန်ကျန့် စဉ်းစားလိုက်သည်။

တကယ်လို့ သူ တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးပြုခဲ့လျှင်၊ သူ လူတွေကို ဘေးကင်းစွာ ခေါ်ထုတ်လာနိုင်မည်၊ သို့သော် မဆင်မခြင် ဝင်ရောက်ခြင်းက အန္တရာယ်များ ရှိနေဆဲ။

သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဖုန်း မြည်လာသည်။

"စောင့်ဦး၊ ကျွန်တော် ဒီ ဖုန်းကို ကိုင်ဖို့ လိုတယ်၊" ယန်ကျန့် သူ သူ့ကိုယ်သူ စဉ်းစားဖို့ အချိန်ပိုရရန် အခွင့်အရေးကို အသုံးပြုရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းရဲ့ အကြောင်းပြန်တာကို စောင့်နေမယ်။"

ယန်ကျန့် ဂြိုလ်တုဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

"ကျန်းယန်လား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ယန်ကျန့်၊ တကယ်ပဲ မင်းလား၊" ကျန်းယန်၏ အသံ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ပေါက်သည်။

"ငါ အခု အလုပ်များနေတယ်။ မင်း ပြောစရာ တစ်ခုခု ရှိရင်၊ မြန်မြန် ပြော၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

ကျန်းယန်၏ အသံ တုန်ယင်နေသည်။

"ငါ... ငါ တာချန်းမြို့ထဲမှာ လမ်းပျောက်နေတယ်လို့ ထင်တယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ အရာအားလုံးက မှောင်မည်းတိတ်ဆိတ်နေတာပဲ။ ငါက လမ်းပေါ်မှာ တစ်စီးတည်းသော ကားပဲ။ ခဏလေး အရင်က နေ့ခင်းဘက်ကြီးလေ။ မင်း ထင်လား... ငါ တစ္ဆေနဲ့ တိုးမိသွားတာ ဖြစ်နိုင်မလား။"

"မင်း ဘယ်လမ်းပေါ်မှာလဲ၊" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"အောင်ပွဲလမ်း။"

"အနီးအနားမှာ ရို့စ်ဘား ရှိလား။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! ငါ အစောပိုင်းက ဘားတစ်ခုနားကနေ ဖြတ်သွားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီထဲကနေ ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေ ထွက်နေခဲ့တယ်။ ငါ ကြောက်သွားပြီး ထွက်ပြေးဖို့ မီးနီကို ဖြတ်မောင်းခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ကားမောင်းလေလေ၊ ကားတွေ နည်းသွားလေလေပဲ၊ ပြီးတော့ မီးပွိုင့်အားလုံးလည်း ပျက်သွားပြီ..."

ကျန်းယန်၏ အသံ ရှိုက်သံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားသည်။

"ငါ မသေချင်ဘူး။ မင်း ငါ့ကို လာကယ်ပေးလို့ ရမလား။ ငါ တကယ် လိမ်လိမ်မာမာ နေပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ပစ်မထားခဲ့ပါနဲ့။ ငါ တစ္ဆေတွေကို သိပ်ကြောက်တာပဲ။"

"မင်း တကယ်ပဲ ဒုက္ခရှာရာမှာ ပါရမီပါတယ်ကွာ။ တာချန်းမြို့က လမ်းပေါင်းစုံထဲကမှ၊ မင်း အဲ့ဒီလမ်းကို ရွေးခဲ့ရတယ်။ ဆက်မောင်းနေပြီး ရွေ့လျားနေလိုက်။ ငါ့ဖုန်းကလွဲရင် ဘယ်ဖုန်းကိုမှ မကိုင်နဲ့။ ငါ တစ်ခုခု စဉ်းစားလိုက်မယ်၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"မင်း ငါ့ကို လာကယ်မှာ မဟုတ်လား။ ငါတို့ သဘောတူညီချက် ရှိခဲ့တယ်လေ—ငါ မင်းအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးမယ်၊ မင်း ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးမယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး၊ မင်း လာကိုလာရမယ်။ ငါ မင်းကို စောင့်နေမယ်။"

"ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"အိုကေ၊ မင်းကို ချစ်တယ်၊ မင်းက အကောင်းဆုံးပဲ၊" ကျန်းယန် သူမ၏ အသံ တုန်ယင်နေဆဲဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုနှင့် စိတ်ပျက်မှု ရောထွေးနေသော ခံစားချက်ဖြင့် ဖုန်းချလိုက်သည်။

မိန်းမတွေများ။

သူ ကျန်းယန် မြို့လယ်ခေါင်ကို ဖြတ်မောင်းပြီး ဒီ ရှုပ်ထွေးမှုထဲ ပါဝင်ပတ်သက်မိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဒါက သူ့ဒုက္ခတွေကို ပိုတိုးစေရုံသာ။

"ဒီဖြစ်ရပ်ရဲ့ အချိန်ကိုက်က မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နေရာက ဆိုးရွားလွန်းတယ်။ မြို့လယ်ခေါင်မှာ ယာဉ်ကြော အရမ်းများတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျောက်ကျန့်ကော် သက်ရောက်မှု ကြီးမားတယ်လို့ ပြောတာ အံ့ဩစရာ မရှိဘူး။ လူ ရာပေါင်းများစွာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတာကတောင် လျှော့ပေါ့ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်နိုင်လောက်တယ်။"

"တကယ်လို့ ငါ ကျန်းယန်ကို သူ့ကံကြမ္မာအတိုင်း ထားခဲ့လိုက်ရင်၊ အဲ့ဒါ ငါ့စိတ်ထဲမှာ နေသာထိုင်သာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူမ မကြာသေးခင်က ငါ့ကို ကိစ္စတော်တော်များများမှာ ကူညီပေးနေခဲ့တာ။ ဒါ့အပြင်၊ ကျန်းရှန်းကွေ့နဲ့ စီးပွားရေး အပေးအယူတွေအတွက် ငါ သူမရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်ဦးမယ်။"

သူ၏ ရွေးချယ်စရာများကို ချိန်ဆပြီးနောက်၊ ယန်ကျန့် ဂြိုလ်တုဖုန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကျောက်ကျန့်ကော်လား။"

"ငါပါ။ မင်း စဉ်းစားပြီးပြီလား။" ကျောက်ကျန့်ကော် သူ ဖုန်းနားမှာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည့်အလား၊ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ခရီးတစ်ကြောင်း ထွက်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့အတွက်ပဲ။ ကျွန်တော် ဘယ်နှစ်ယောက် ကယ်တင်နိုင်မလဲ ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ တစ်ယောက်ကို ခေါ်ထုတ်လာနိုင်မလား ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့၊ ကျွန်တော် ဘာမှ အာမ မခံနိုင်ဘူး၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"ကျေးဇူး အများကြီး တင်ပါတယ်၊" ကျောက်ကျန့်ကော် သူ၏ အသံ သက်သာရာရမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"သိပ် စောစောကြီး ပျော်မနေပါနဲ့ဦး။ ကျွန်တော် အခုလောလောဆယ် တရားဝင် တာဝန်ခံတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီ မစ်ရှင်က ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ တောင်းဆိုမှုတစ်ခု သက်သက်ပဲ။ အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်မှာ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"ဘာ လိုအပ်ချက်တွေလဲ။ မင်း ပြောနိုင်ပါတယ်၊" ကျောက်ကျန့်ကော် ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်တော် တာချန်းမြို့ တာဝန်ခံရဲ့ အခွင့်အာဏာကို လိုချင်တယ်၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

ကျောက်ကျန့်ကော် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ကျောက်ခိုင်မင် ဒီဖြစ်ရပ်မှာ စတေးခံရဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေများတယ်။ မင်း တာချန်းမြို့အတွက် နောက်ဆက်ခံမယ့် တာဝန်ခံအဖြစ် တာဝန်ယူခြင်းက ဖြစ်ကိုဖြစ်မယ့်ကိစ္စနီးပါးပဲ။ ဘာလို့ ဒီတောင်းဆိုမှုကို အခု လုပ်ရတာလဲ။"

"ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင် အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိတယ်၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

အမှန်တကယ်တွင်၊ သူ၏ တောင်းဆိုမှု၌ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ရလဒ်နှစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါက အရင်က မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ မြို့တစ်မြို့မှာ တာဝန်ခံ တစ်ယောက်ပဲ ရှိနိုင်တယ်၊ မင်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ။ နောက်တစ်ယောက် ခန့်အပ်ခြင်းက ပြဿနာတချို့ကို သေချာပေါက် ဖြစ်စေလိမ့်မယ်၊" ကျောက်ကျန့်ကော် ဆို၏။

"ကျွန်တော် ဒီအရာတွေကို နားမလည်ဘူး။ ကျွန်တော် ဆယ်မိနစ်အတွင်း အဖြေတစ်ခု လိုအပ်တယ်။ ခင်ဗျား သဘောတူရင်၊ ကျွန်တော် အခု လူတွေကို သွားကယ်မယ်။ ဒါပဲ။ ကျွန်တော် ဖုန်းချလိုက်ပြီ၊" ယန်ကျန့် နောက်ထပ် ဆွေးနွေးမှု မရှိဘဲ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် ဖုန်းချသွားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဂြိုလ်တု တည်နေရာပြစနစ်အရ၊ သူ လက်ရှိမှာ တာချန်းမြို့ရဲ့ မြို့လယ်ခေါင်မှာ ရှိနေပါတယ်။ ကပ္ပတိန်၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ၊" ဂြိုလ်တု တည်နေရာပြစနစ်ကို စောင့်ကြည့်နေသော လျိုရှောင်ယွီ တင်ပြလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ အထက်လူကြီးတွေကို တင်ပြရလိမ့်မယ်။ ဒါက အာရှဌာနခွဲအတွက် ကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဌာနချုပ်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် မလိုအပ်ဘူး။ အထက်လူကြီးတွေ သဘောတူခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒီအခါကျမှ ငါ ယန်ကျန့်ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို လက်ခံနိုင်မယ်။ မဟုတ်ရင်၊ ငါ လုပ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူး၊" ကျောက်ကျန့်ကော် သူ့ကိုယ်သူ အားတင်းရင်း ဆိုလိုက်သည်။

သူ ချက်ချင်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဖုန်းကို ထုတ်ယူပြီး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ငါးမိနစ်အတွင်း၊ ကျောက်ကျန့်ကော် အထက်မှ ခွင့်ပြုချက် ရရှိလိုက်သည်။

"အထူးအခြေအနေတွေက အထူးဆောင်ရွက်ချက်တွေကို တောင်းဆိုတယ်။ ငါ ယန်ကျန့်ရဲ့ မှတ်တမ်းကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးပြီ၊ သူက ကဏ္ဍအားလုံးမှာ ထူးချွန်တယ်၊ အထူးသဖြင့် ဟွမ်ကန်းရွာ ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက်၊ အဲ့ဒီမှာ သူ သိသာထင်ရှားတဲ့ ပံ့ပိုးမှုတွေ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ပါမောက္ခဝမ်ရဲ့ သုတေသနကို တိုးတက်စေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို လက်ခံနိုင်တယ်။ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ တစ်ယောက် ပိုရှိခြင်းက ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုပဲ။ ကျောက်ခိုင်မင်ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ အကဲဖြတ်ချက်က ညံ့ဖျင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ယန်ကျန့်က အဲ့ဒါကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်။ ကြိုတင်ကာကွယ်မှု အစီအမံတွေကို ကြိုတင် လုပ်ဆောင်ထားဖို့လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်။"

"တကယ်လို့ ကျောက်ခိုင်မင် ဒီဖြစ်ရပ်မှာ စတေးခံခဲ့ရရင်၊ ယန်ကျန့် တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူအတွက် လစ်လပ်နေရာကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီတောင်းဆိုမှုကို အတည်ပြုလိုက်တယ်။"

ဤအမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက်၊ ကျောက်ကျန့်ကော် အံ့သြဝမ်းမြောက်သွားသည်။

သူ ချက်ချင်း ယန်ကျန့်ကို သူ၏ လိုအပ်ချက်များ လက်ခံပြီးဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းကြားလိုက်သည်။

"သိပြီ။ ကျွန်တော် အခု ဖြစ်ပွားရာနေရာဆီ ကားမောင်းသွားနေပြီ၊" ယန်ကျန့် မျက်နှာသေဖြင့် ဆိုပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။

ကျောက်ကျန့်ကော် သဘောတူရန်မှလွဲ၍ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ယန်ကျန့်လည်း ဤ အဆင်ပြေမှုမျိုးကို ယခုအချိန်တွင် လိုအပ်နေသည်၊ အကြောင်းမှာ တာချန်းမြို့ တာဝန်ခံ၏ အခွင့်အာဏာ အချို့သော အခြေအနေများတွင် အတော်လေး အသုံးဝင်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ကားကို လှည့်လိုက်ပြီး အရှိန်မြှင့် မောင်းထွက်သွားသည်။

မထွက်ခွာမီ၊ သူ ကား၏ သိုလှောင်ခန်းမှ ရှည်လျားသော ရွှေရောင်သေတ္တာတစ်လုံးကို ယူလိုက်သည်။

၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ၊ သူ အနီရဲရဲ ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် ထူးဆန်းသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အရောင်အဝါ ထုတ်လွှတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊ ပုပ်သိုးနေသော အသား၏ အနံ့သင်းသင်းလေးနှင့်အတူ။

တစ္ဆေ ဖယောင်းတိုင်—အဲ့ဒါ ပါမောက္ခဝမ် နာမည်ပေးထားခဲ့သောအရာ။

မီးညှိလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ တစ္ဆေ ဖယောင်းတိုင် ၎င်း မီးငြိမ်းသွားသည်အထိ အကြွင်းမဲ့ ဘေးကင်းမှုကို ပံ့ပိုးပေးလိမ့်မည်။

"အာမခံချက်အတွက်၊ ငါ ဒါကို ယူလာရမယ်၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

အာမခံချက် အချို့ မရှိဘဲ၊ သူ အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးတစ္ဆေကို နောက်တစ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်ဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

"ရပ်!"

ရှေ့ရှိ လမ်းပိတ်ဆို့ထားမှုတစ်ခုတွင်၊ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း အများအပြား သူ့ကို လှည့်ပြန်ရန် အချက်ပြလိုက်ကြသည်။

ယန်ကျန့် ရှေ့တွင် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သိလိုက်သည်—လမ်း ပိတ်ဆို့ထားခြင်း ခံရသည်။

သို့သော် သူ ရှင်းပြရန် ကားထဲမှ မထွက်မီ၊ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ အထက်မှ အမိန့်တစ်ခု လက်ခံရရှိလိုက်သည်- "ဒီကားကို ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးလိုက်ပါ။"

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ၊ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြပြီး၊ ကားနံပါတ်ပြားကို စစ်ဆေးကာ ဆိုလိုက်သည်၊ "အတားအဆီးကို ရွှေ့လိုက်ပါ။ ဒီကားကို ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးလိုက်။"

"ထိရောက်သားပဲ၊" ယန်ကျန့် တွေးလိုက်ပြီး၊ ဒါ ကျောက်ကျန့်ကော်၏ လုပ်ဆောင်မှု ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဖြတ်မောင်းသွားသည်။

သူ ရှေ့သို့ ဆက်လက်သွားသည်နှင့်အမျှ၊ လမ်းများမှာ ပိုမို ခြောက်သွေ့လာပြီး၊ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ ပတ်ပတ်လည်တွင် တာဝန်ကျနေကြသည်။

ရှင်းလင်းစွာပင်၊ ထိုဧရိယာကို ကြိုတင် ဘေးလွတ်ရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူ လမ်းဆုံတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်သွားသောအခါ၊ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရှေ့ရှိလမ်းမှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် မှောင်မိုက်ခြင်း ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုမှ မျိုချခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"တစ္ဆေနယ်မြေက လှုပ်ရှားနေတုန်းပဲ၊" ယန်ကျန့် သူ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

တစ္ဆေနယ်မြေ ရှိနေခြင်းက အတွင်းရှိ လူတိုင်း သေဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်သေးကြောင်း ဆိုလိုသည်—အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ရှိနေသေးသည်။

သူ တစ္ဆေ ဖယောင်းတိုင်၊ မီးခြစ်တစ်လုံး၊ နှင့် အထူးပြုလုပ်ထားသော သေနတ်တစ်လက်ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော်၊ ရွှေရောင်ကျည်ဆန်များ နည်းပါးနေပြီ။

သူ ၎င်းတို့ တစ္ဆေများကို ထိရောက်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မမျှော်လင့်ထား—၎င်းတို့မှာ ခြိမ်းခြောက်မှုအတွက် ပို ဖြစ်သည်။

အရာအားလုံး အသင့်ဖြစ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ယန်ကျန့် လီဗာကိုနင်းလိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ မှောင်မိုက်လာသော လမ်းထဲသို့ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ တန်းတန်းမတ်မတ် မောင်းဝင်သွားတော့သည်။