တစ္ဆေနယ်မြေထဲသို့ တစ်ဖန်ပြန်ဝင်ခြင်း

တာချန်းမြို့၏ အသည်းနှလုံး၌ ကောင်းကင်ပြင်သည် အလင်းရောင် တစ်စွန်းတစ်စမျှပင် ကင်းမဲ့ကာ အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက် လူသားတို့၏ လှုပ်ရှားမှု အငွေ့အသက်အားလုံး တစ်ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အလား။

မြို့တစ်မြို့လုံး အခွံသက်သက်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပုံရ၏။

နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ ညနေခြောက်နာရီသာ ရှိသေးသည်။

သို့သော်၊ နွေရာသီဖြစ်၍ နေမင်း အပြင်ဘက်တွင် ပူလောင်စွာ ထွန်းလင်းနေသင့်သည့်တိုင်၊ ဤနေရာ၌မူ ကိုယ့်လက်ကိုပင် ကိုယ့်မျက်နှာရှေ့၌ မမြင်နိုင်လောက်အောင် မှောင်မည်းတိတ်ဆိတ်နေချေပြီ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤအမှောင်ထု ယန်ကျန့်အပေါ် ဘာအကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့။

သူ၏ တစ္ဆေမျက်လုံး ပွင့်လာသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို၊ မှောင်မည်းနေသော လောကကြီး အနီရောင်အလင်းလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး၊ အနီးအနားမှ ရှုခင်းများ ထိုမျက်လုံးအတွက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သာလာသည်။

အမှောင်ထုက လူသားများကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေသော်လည်း၊ တစ္ဆေများအပေါ်တွင်မူ အရာမထင်။

ယန်ကျန့် တစ္ဆေမျက်လုံး၏ စွမ်းရည်များကို အတော်အတန် နားလည်သဘောပေါက်နှင့်နေပြီ။

သူ ဤတစ္ဆေနယ်မြေထဲသို့ ကားမောင်းဝင်ရောက်လာစဉ်မှာပင်၊ လမ်းပေါ်တွင် အခြားကားတစ်စီးလည်း ရှိနေခဲ့သည်—သန်းလေးဆယ်ကျော်တန် ဇိမ်ခံယာဉ်တစ်စီး။

ကားတွင် ယာယီလိုင်စင်နံပါတ်ပြားသာ တပ်ဆင်ထားပြီး၊ ၎င်း၏ အခြေအနေအရ၊ ကားအရောင်းပြခန်းမှ ခုမှ ထုတ်ယူလာခါစ၊ အသစ်စက်စက်ဖြစ်ပုံရသည်။

ယာဉ်မောင်းမှာ ပန်းရောင်ဂါဝန် ဝတ်ဆင်ထားသော၊ ဖြူစင်လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး။

သူမ အရပ်မရှည်ဘဲ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် အနည်းငယ် သေးငယ်ပုံပေါက်သော်လည်း၊ ဂါဝန်အောက်မှ သူမ၏ သွယ်လျ ဖြူဖွေးသော ခြေထောက်များက လမ်းသွားလမ်းလာများ လှည့်ကြည့်ရလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

သို့သော် အခု၊ တစ်ချိန်က နူးညံ့သိမ်မွေ့ခဲ့သော ထိုခြေထောက်များ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တင်းမာနေပြီး၊ ကြွက်သားများ တောင့်တင်းကာ၊ သွေးပြန်ကြောများ ဖောင်းကြွနေသည်။

ဖိနပ်ကို ကန်ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် ခြေဗလာဖြစ်နေသော ခြေတစ်ဖက်၊ ကားမရပ်တန့်စေရန် ငြင်းဆန်လျက် လီဗာကိုပြင်းထန်စွာ ဖိနင်းထားသည်။

"မင်းရဲ့ ချစ်သူက ဘာပြောလိုက်လဲ။ သူ ငါတို့ကို လာကယ်မှာလား။" ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှ အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက စာချုပ်တစ်စောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း၊ သူမ၏ မျက်နှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် မေးလိုက်သည်။

"ငါ… ငါ မသိဘူး။ တကယ်လို့ သူ ငါတို့ကို ကယ်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ သူ လာမှာပါ၊" ကျန်းယန် ပြန်ဖြေရင်း၊ မျက်ရည်များ ဝဲလုနီးပါး ဖြစ်နေကာ၊ ကားဆက်မောင်းနေသည်။

ယန်ကျန့် သူမကို ကားဝယ်ရန် သန်းငါးဆယ် ပေးခဲ့ပြီး၊ ဒီနေ့ သူမ ပျော်ရွှင်စွာ သွားရောက်ထုတ်ယူခဲ့ကာ၊ စာချုပ်လက်မှတ်ထိုးရန် အရောင်းဝန်ထမ်းကို အတူခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့ ကားမောင်းနေစဉ်၊ အခြေအနေများ တစ်မျိုးတစ်မည် ဖြစ်လာသလို ခံစားလာရသည်။

ကောင်းကင် မှောင်မိုက်လာပြီး၊ သူတို့ အစောပိုင်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော လူအနည်းငယ်နှင့် ကားများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

မြို့တစ်မြို့လုံး ဗလာကျင်းနေပြီး၊ တစ္ဆေမြို့တစ်မြို့အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့်အလား။

ကျန်းယန် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ ရဲကို ဖုန်းဆက်သင့်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်၊" အရောင်းဝန်ထမ်း အကြံပြုလိုက်သည်။

ကျန်းယန်၏ အသံ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်ယင်နေသည်၊ "ငါတို့ တစ္ဆေတွေနဲ့ ကြုံတွေ့နေရတာ။ ယန်ကျန့်ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို မကယ်နိုင်ဘူး ယေရှုတောင်မှပဲ။ ငါ ဒီလိုမျိုး အရင်က ကြုံဖူးတယ်။ သူသာ မရှိခဲ့ရင်၊ ငါ သေနှင့်နေလောက်ပြီ။ ဒီတစ်ကြိမ်လည်း အတူတူပဲ။ ငါ မသေချင်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝက ခုမှ စတင်ခဲ့ရုံပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒီလို ဒီနေရာမှာ သေဆုံးသွားရတာက သိပ် နှမြောစရာကောင်းလွန်းတယ်။"

"ကိုယ့်ကိုယ်ကို မခြောက်လှန့်ပါနဲ့။ အဲ့ဒါ တကယ်ပဲ တစ္ဆေတွေ မဟုတ်နိုင်လောက်ပါဘူး၊" အရောင်းဝန်ထမ်းက သူမ၏ ငွေသုံးကြမ်းသော ဖောက်သည်ကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားရင်း ဆို၏။

ကျန်းယန် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ လက်ချောင်းများ စတီယာရင်ဘီးကို အလွန် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် ဖြူဖွေးသွားသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ သေချာပေါက် တစ္ဆေတွေပဲ။ ဖြစ်ကိုဖြစ်ရမယ်။ ပြီးတော့ ဒီတစ်ကြိမ်က အရင်တစ်ခေါက်နဲ့ မတူဘူး။ မဟုတ်ရင်၊ ယန်ကျန့် ငါ့ကို လှဲလျောင်းပြီး မလှုပ်ရှားဖို့ ပြောခဲ့မှာ၊ သူ ငါ့ကို ဆက်မောင်းနေပြီး မရပ်တန့်ဖို့ ပြောခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းယန် ရပ်တန့်ရန် မရဲသလို၊ အလွန် လျင်မြန်စွာ မောင်းနှင်ရန်လည်း မလုပ်ရဲခဲ့။

ကား၏ ရှေ့မီးများ ရှေ့သို့ မီတာအနည်းငယ်သာ လင်းထိန်စေသည်။

သူမ အခြေခံအားဖြင့် မျက်စိစုံမှိတ် မောင်းနှင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ ထူးဆန်း အမည်မသိ နေရာတစ်ခုခုသို့ မတော်တဆ မောင်းဝင်သွားမည်ကို ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေသည်။

"ဒင် ဒင် ဒင်~!"

ရုတ်တရက်၊ သတိပေးသံတစ်ခု ကားအတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဒက်ရှ်ဘုတ်ပေါ်တွင် ခရီးသည်ဘက်ခြမ်း တံခါး ပွင့်သွားကြောင်း ပြသနေသည်။

"ဘာ!"

ကျန်းယန်၏ မျက်လုံးများ ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး၊ သူမ အရောင်းဝန်ထမ်း၏ ထိုင်ခုံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင်၊ မှောင်မည်းတိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း၊ သူမ မှန်တွင် ထင်ဟပ်နေသော အရိပ်တစ်ခုကို ဝေဝါးစွာ မြင်နိုင်သည်၊ ကား မည်မျှပင် လျင်မြန်စွာ သွားနေပါစေ၊ ၎င်း ခါထုတ်ပစ်၍ မရနိုင်သော ဝေဝါးသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု။

ပြီးတော့ တံခါးများ သော့ခတ်ထားသော်လည်း၊ ဒက်ရှ်ဘုတ်မှ ညွှန်ပြသည့်အတိုင်း၊ ခရီးသည်တံခါး ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာနေသည်။

အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အေးစက် ကြောက်မက်ဖွယ် လေပြေတစ်ခု အတွင်းသို့ တိုးဝင်လာပြီး၊ ကားအတွင်းမှ အပူချိန်ကို ဒီဂရီအများအပြား ချက်ချင်း ကျဆင်းသွားစေသည်။

တောင့်တင်း ဖြူဖျော့သော၊ အရောင်အသွေး တစ်စုံတစ်ရာ ကင်းမဲ့သည့် လက်တစ်ဖက်၊ အဖွင့်မှတဆင့် ဖြည်းညှင်းစွာ တွားသွားဝင်ရောက်လာပြီး၊ ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှ အရောင်းဝန်ထမ်းဆီသို့ လှမ်းနေသည်။

"မြန်မြန်၊ တံခါးပိတ်လိုက်!" ကျန်းယန် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဘာဖြစ်နေမှန်း အခုထိ မသိသေးသော အရောင်းဝန်ထမ်း၊ တံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်သွားသည်ကို သတိပြုမိပြီးနောက် အလိုအလျောက် တံခါးကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်၊ ဖြူဖျော့သော လက် တံခါးတွင် ညှပ်မိသွားပြီး၊ အရေပြားနှင့် အသားများ ကွဲထွက်သွားကာ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဍာန် ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်သွားလျက်၊ အနံ့ဆိုး ပုပ်သိုးနံ့တစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"အား~!"

တံခါးကို ခုမှ ဆွဲကိုင်လိုက်သော အရောင်းဝန်ထမ်း၊ လက်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူမ စာချုပ်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ခွေခေါက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

တံခါး လုံးဝ ပွင့်ထွက်သွားသည်။

မင်ကဲ့သို့ ထူထဲသော အမှောင်ထု ကားအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။

အတွင်းခန်းမီးများ မမှန်မကန် တဖျပ်ဖျပ်လင်းလာသည်၊ လျှပ်စစ်ပတ်လမ်းများ ပျက်စီးနေသည့်အလား။

အရောင်းဝန်ထမ်း၏ အော်ဟစ်သံများ မရပ်တန့်ခဲ့။

ကျန်းယန် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ပြင်းထန်စွာ ကိုက်လိုက်ပြီး၊ အသံ မထွက်စေရန် ငြင်းဆန်လိုက်သော်လည်း၊ သူမ၏ ခြေထောက် သူမ သတိမထားမိဘဲ လီဗာကိုပိုမို ဖိနင်းလိုက်မိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ အခြား လမ်းတစ်လမ်းပေါ်တွင်။

"တစ္ဆေနယ်မြေ ကျယ်ပြန့်လာပြီ၊" ယန်ကျန့် သူ၏ မာစီးဒီးကားကို မောင်းနှင်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် မကြာမီ၊ သူ ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။

ရှေ့က လမ်း ပိတ်ဆို့နေသည်။

ကားများ လမ်းဆုံတွင် စုပုံနေသည်။

လမ်းဘေးတွင် "အောင်ပွဲလမ်း" ဟု စာတန်းထိုးထားသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု စိုက်ထူထားပြီး၊ ၎င်း၏ ဆေးများ ကွာကျပြီး သံချေးတက်နေသည်။

တကယ်လို့ ယန်ကျန့် ဤနေရာသို့ ယခင်က မရောက်ဖူးခဲ့လျှင်၊ သူ နေရာကို မှတ်မိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ရို့စ်ဘားလား။" ယန်ကျန့် ကားကို ရပ်လိုက်ပြီး ဘေးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော ဘားတစ်ခု မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

၎င်း၏ ဆိုင်းဘုတ် ပြုတ်ကျနေပြီး၊ "ရို့စ်ဘား" ဟူသော စာလုံးများ ကွာကျသွားကာ၊ "တစ္ဆေ" ဟူသော စာလုံးသာ လေထဲတွင် ချိတ်ဆွဲလျက်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တဖျပ်ဖျပ် လင်းနေသည်။

ဒုတိယထပ်ရှိ ကွဲကြေနေသော မှန်မှတဆင့်၊ သူ သီးသန့်အခန်းများထဲမှ တစ်ခုတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အလောင်းတစ်လောင်းကို ဝေဝါးစွာ မြင်နိုင်သည်၊ အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးနေလျက်၊ သူ၏ လည်ပင်း ကြိုးတစ်ချောင်းဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ခံထားရပြီး၊ ဦးခေါင်း တစ်ဖက်သို့ စောင်းနေသည်။

သူ၏ တစ္ဆေမျက်လုံးမှတဆင့်၊ ယန်ကျန့် အလောင်း၏ ပါးစပ်ထဲက စီးကရက်တစ်လိပ်ကိုပင် မြင်နိုင်သည်၊ မှိန်ဖျော့စွာ မီးခိုးများ ထုတ်လွှတ်နေလျက်၊ ထိုသူ ခုမှ သေဆုံးသွားသည့်အလား။

"တစ္ဆေ ဒီမှာ မရှိတော့ဘူး။ အခု ဦးစားပေးက ကျန်းယန်ကို ရှာဖို့ပဲ။ တခြားသူတွေကို ကယ်တင်တာက နောက်မှထား၊ ငါ့လူတွေကို အရင် ကယ်တင်ရမယ်၊" ယန်ကျန့် လျင်မြန်စွာ သူ၏ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။

သူ လီဗာကိုနင်းလိုက်သည်။

သူ လူသွားစင်္ကြံပေါ်သို့ ကားမောင်းတက်လိုက်ပြီး၊ လမ်းဆုံကို အတင်းအကျပ် ရှောင်ကွင်းသွားကာ၊ သူ၏ လမ်းအတိုင်း ဆက်လက် သွားနေသည်။

သူ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီတွင်၊ ဘား၏ ဒုတိယထပ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အလောင်း ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲက စီးကရက် မှိန်ဖျော့သော အနီရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပလာသည်၊ ခုမှ ရှိုက်ဖွာလိုက်သည့်အလား။

ယန်ကျန့် လမ်း၏ အခြား အပိုင်းတစ်ခုသို့ ကားမောင်းသွားစဉ်၊ သူ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သူ၏ တစ္ဆေမျက်လုံး တစ်စုံတစ်ခုကို တုံ့ပြန်လိုက်ပုံရပြီး၊ သီးခြား လားရာတစ်ခုသို့ အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဟော့ပေါ့ဆိုင်တစ်ဆိုင်။

ဒုတိယထပ်တွင်။