တစ္ဆေမျက်နှာ ထုံချန်

ဤအခိုက်အတန့်တွင်။

လမ်းဘေးရှိ ဟော့ပေါ့ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ ဒုတိယထပ်၌။

နေရာက မီးများအားလုံး ပိတ်ထားသဖြင့် မှောင်မှိန်နေသည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် စုဝေးနေသော လက်ကိုင်ဖုန်းများမှ ပြန့်ကျဲနေသော အလင်းရောင် အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး၊ တိုးညှင်းသော ရှိုက်သံများနှင့် တီးတိုးစကားပြောသံများဖြင့် လိုက်ပါနေသည်။

လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ဤနေရာတွင် စုရုံးနေကြသည်။

သူတို့သည် ဤဖြစ်ရပ်တွင် ပါဝင်ပတ်သက်မိသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

အတွေ့အကြုံအချို့ကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်၊ သူတို့ အမှန်တကယ် ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ ဘာလဲဆိုတာ နားလည်လာကြသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုက သူတို့၏ စိတ်၏ ကြည်လင်မှန်ကန်မှုကို ချိုးဖျက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

သူတို့ လုံးဝ စိတ်မပျက်ပြားသွားသေးသည့် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ လူတစ်ယောက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဌာနချုပ်မှ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦး။

လူအုပ်အပြင်ဘက်ရှိ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်မှာ အရပ်ရှည်သော၊ လုပ်ငန်းခွင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ ဆံပင်ကို မြင်းမြီးပုံ ဖွဲ့ထားရာ၊ သူမအား အလွန် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသော ပုံပန်းသွင်ပြင် ပေးထားသည်။

သူမ၏ ရင့်ကျက် အေးစက်သော မျက်နှာမှာ လေးနက်မှုနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ၏ အမည်မှာ ထုံချန်၊ အခြားမြို့တစ်မြို့မှ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦး။

သူမ သူမ၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေအတွင်းရှိ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များကို ကိုင်တွယ်ရန် တာဝန်ရှိသည်။

သူမ စီမံခန့်ခွဲသောမြို့၌ လူဦးရေနည်းပါးသဖြင့်၊ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များ ရှားပါးစွာ ဖြစ်ပွားပြီး၊ သူမ၏ နေ့စဉ်တာဝန်များမှာ မလေးလံလှပေ။

သို့သော်၊ တာချန်းမြို့တွင် "တံခါးခေါက်တစ္ဆေ" ဖြစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ၊ သူမအား ဌာနချုပ်မှ ဤနေရာသို့ လာရောက်ပြီး အထောက်အပံ့ပေးရန် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဤနေရာမှ အခြေအနေမှာ သူမ စိတ်ကူးထားခဲ့သည်ထက် များစွာ ပိုမို ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။

တစ္ဆေနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ထုံချန် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။

သူမ မှတ်တမ်းများတွင် ဖော်ပြထားသော တံခါးခေါက်တစ္ဆေကို မကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း၊ ဤနေရာရှိ တစ္ဆေကျွန် အရေအတွက် သက်သက်ကပင် သူမ၏ ကျောရိုးထဲ စိမ့်တက်သွားစေရန် လုံလောက်သည်။

ဤသည်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်းကို ရင်ဆိုင်ရခြင်း မဟုတ်တော့—၎င်းမှာ တစ္ဆေအလုံးအရင်းကို ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေနယ်မြေထဲတွင် ပိတ်မိနေခြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သော်၊ ထုံချန် ဤအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို အသက်ရှင်လျက် ဦးဆောင်ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မှု မရှိတော့ပေ။

သူမ လုပ်နိုင်သမျှမှာ အခြေအနေ ပြောင်းလဲမှု သို့မဟုတ် အထက်မှ အင်အားဖြည့်တင်းမှုများကို စောင့်ဆိုင်းရင်း၊ တတ်နိုင်သမျှ ကာလကြာရှည်စွာ ထိန်းထားရန်သာ။

ထို့ကြောင့်၊ သူမ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို စုစည်းပြီး ဤဟော့ပေါ့ဆိုင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေစေခဲ့သည်။

သို့သော်၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

"ဘယ်သူ အော်တာလဲ။ ငါ မင်းတို့အားလုံးကို ပြောပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မအော်ပါနဲ့၊ အသက်ရှင်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ ငါ့ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို လိုက်နာကြ!" ထုံချန် ဒေါသတကြီး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ထိုသူကို ဆူပူရန် လှည့်လိုက်သည်။

"သူမပဲ၊ အော်တာ သူမပဲ၊" အနီးအနားမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေပြီး၊ သူမ ထစ်ငေါ့စွာ ပြောသည်၊ "မ-မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး။"

"မင်း ဖြစ်တယ်ဆိုရင်၊ ဝန်ခံလိုက်စမ်း။ ဘာအကြောင်းရင်းလဲ။" ထုံချန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ပြောပြီးသားပဲ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူးလို့။ ရှင် ကျွန်မကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူး၊" အမျိုးသမီးက ဝန်မခံဘဲ အတင်းအကျပ် ငြင်းဆိုနေသည်။

ထုံချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ပုံမှန်မဟုတ်တာ တစ်ခုခု ရှိရင်၊ ငါ့ကို ချက်ချင်း ပြောပြ။ ဒါက အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်ပဲ။ သာမန်မဟုတ်တဲ့ ဘယ်အရာမဆို တင်ပြရမယ်။ ငါတို့ ရှိနေတဲ့ နေရာက အလွန် အန္တရာယ်များတယ်၊ ပြီးတော့ အခြေအနေက မင်းတို့ စိတ်ကူးနိုင်တာထက် အများကြီး ပို ရှုပ်ထွေးတယ်။ ဒီလို မဆင်မခြင် အော်ဟစ်တာမျိုးအတွက် နောက်တစ်ကြိမ် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင်၊ ငါ လူတိုင်းရဲ့ ဘေးကင်းမှုကို အာမ မခံနိုင်ဘူး။"

"ခင်ဗျားက တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ မဟုတ်ဘူးလား။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုမျိုး ပြောရက်တာလဲ။" အမျိုးသမီးက သူမကို အပြစ်တင်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထုံချန်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြီး၊ သူမ စကားပြောတော့မည်အပြုတွင်၊ အသံတစ်ခု သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းမာသွားစေသည်။

သူမ လှည့်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့။

"ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း~!"

လှေကားတက်လာသော ခြေသံများ ရှေ့မှ အမှောင်ထုထဲမှ ရှင်းလင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ခြေလှမ်းများမှာ လေးလံ၊ တောင့်တင်းပြီး၊ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ပေါ့ပါးသွက်လက်မှု ကင်းမဲ့နေသည်။

တစ်ချက် နားထောင်ရုံဖြင့်၊ ထုံချန် ပြောနိုင်သည်။

၎င်းမှာ လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းတစ်လောင်း။

"အားလုံးပဲ၊ ပါးစပ်ပိတ်ထားကြ၊" ထုံချန် ပြတ်သားစွာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူမ ဟော့ပေါ့ဆိုင်၏ မှန်တံခါးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရွှေ့သွားပြီး၊ သူမ၏ ဓာတ်မီးကို လှေကားထစ်ဆီသို့ ထိုးလိုက်ကာ၊ လှေကားအတက်တွင် ဘာများ တက်လာနေသလဲဆိုတာ မြင်နိုင်ရန် ပြင်းထန်သောအလင်းရောင်ကို အသုံးပြု၍ ကြိုးစားကြည့်ရှုလိုက်သည်။

တကယ်လို့ အဲ့ဒါ တစ္ဆေကျွန်တစ်ကောင် ဖြစ်နေရင်၊ ထုံချန် သူမ ကိုင်တွယ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မှုရှိသည်။

ခြေသံများ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ တဖြည်းဖြည်း ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူမ၏ လက်ထဲမှ စစ်သုံးလက်နှိပ်ဓာတ်မီး တောက်ပသော်လည်း၊ အမှောင်ထုကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်၊ မှိန်ဖျော့သော၊ မီးခိုးရောင် အလင်းရောင်တစ်ခုသာ လှေကားများကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

အလင်းရောင် လုံလောက်စွာ မရှိသော်လည်း၊ သူမအား ရှေ့တွင် ဘာရှိသည်ကို မြင်နိုင်စေရန် ခွင့်ပြုနေဆဲ။

တောင့်တင်း လေးလံသော ခြေသံများ ပိုမို နီးကပ်လာသည်။

ထုံချန်၏ နှလုံးသား တင်းကျပ်သွားသည်။

တစ္ဆေ သူတို့ကို ရှာတွေ့သွားပြီဟု သူမ သိလိုက်သည်။

အမှန်ပင်၊ ဟော့ပေါ့ဆိုင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းပြီး အန္တရာယ်အားလုံးကို ရှောင်ရှားနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ခြင်းမှာ အလွန် ရိုးစင်းလွန်းခဲ့သည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင် ပုန်းအောင်းခြင်းသာ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာ။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ များပြားလွန်းသဖြင့်၊ သူတို့၏ ကျိုးပဲ့လွယ်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေများကြောင့် အုပ်စုလိုက် ရွေ့လျားခြင်းမှာ အလွန် အန္တရာယ်များလွန်းလိမ့်မည်။

အပြင်ဘက်တွင် လှည့်လည်သွားလာခြင်းက ပို၍ အန္တရာယ်များရုံသာ ရှိလိမ့်မည်။

တစ်နေရာတည်းတွင် အတူတကွ နေထိုင်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

ခဏအကြာတွင်။

မှိန်ဖျော့စွာ လင်းနေသော လှေကားထစ်၌၊ ဦးခေါင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ထုံချန်၏ မျက်လုံးများ ပြတ်သားစွာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

၎င်းမှာ အဘိုးအိုတစ်ဦး။

သူ၏ မျက်နှာ ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့နေပြီး၊ သူ၏ အရေးအကြောင်းများ ချောက်ကမ်းပါးများကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းနေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ ဟောက်ပက်ဖြစ်ပြီး အသက်မဲ့နေကာ၊ မည်သည့် တက်ကြွမှုမျှ ကင်းမဲ့နေသည်။

သူ၏ အိုမင်းရင့်ရော်သော အရေပြား အလောင်းကွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ သူ ရက်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးနေခဲ့သည့်အလား။

သူ ရှေးဆန်သော အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှည် ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူ၏ အရပ်ရှည် ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းစွာ ရွေ့လျားကာ၊ လှေကားပေါ်မှ ခြေလှမ်းတိုင်း လေးလံသော ဒုန်းခနဲအသံ ထွက်ပေါ်နေသည်။

အဘိုးအို ပိုမို နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ဓာတ်မီးမှ ပြင်းထန်သော အလင်းရောင် နောက်သို့ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရပုံရသည်။

အမှောင်ထုလှိုင်းတစ်ခု ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်များ ထိခိုက်ခံရသည်—ကြမ်းပြင် ပုပ်ဆွေးလာပြီး၊ နံရံများ အခွံကွာလာသည်။

"ဒီတစ္ဆေ သာမန်တစ်ကောင် မဟုတ်ဘူး၊" ထုံချန် တွေးလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ နှလုံးသား အေးစက်သွားသည်။

သူမ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့သော အချိန်တစ်လျှောက်လုံး၊ သူမ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ္ဆေမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

၎င်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူမအား အိပ်မက်ဆိုးကဲ့သို့သော ခံစားမှု ပေးသည်။

ခန့်မှန်းရန် မလိုအပ်လုနီးပါး၊ ထုံချန် သေချာနေသည်။

ဤသည်မှာ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်၏ ရင်းမြစ်—ကုတ်နာမည်: တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဟု သတ်မှတ်ထားသော အဘိုးကြီးတစ္ဆေ။

"ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ငါ အခု ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ငါ ပြေးသင့်လား။" ထုံချန် သူမကိုယ်သူမ အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားပြီး လျင်မြန်စွာ စဉ်းစားလာသည်။

သူမ အခု ထွက်သွားလျှင် တစ်ယောက်တည်း လွတ်မြောက်နိုင်သေးသည်။

သို့သော် သူမ၏ နောက်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူမ၏ ရှေ့မှ အဘိုးအို သူမအား စဉ်းစားရန် အချိန်ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ အဘိုးအို ဒုတိယထပ်သို့ လုံးဝ ရောက်ရှိလာပြီး စားသောက်ဆိုင်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လှမ်းလာနေသည်။

ထုံချန်နှင့် အဘိုးအို သုံးမီတာအောက်သာ ကွာဝေးပြီး၊ မှန်တံခါးတစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ခြားနားနေသော်လည်း၊ သူမ မဆင်မခြင် ပြုမူဝံ့ခြင်း မရှိခဲ့။

သူမ ဤတစ္ဆေကို ကိုင်တွယ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မှု မရှိသလို၊ ကြိုးစားကြည့်ရန် သတ္တိလည်း မရှိခဲ့။

ထို့အပြင်၊ သူမ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းရန် မဟုတ်ဘဲ အသက်ကယ်ရန်နှင့် ဆုံးရှုံးမှုများကို လျှော့ချရန် ဖြစ်သည်။

သူမ မဆင်မခြင် မပြုမူခဲ့။

သူမ ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

အဘိုးအို မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း လမ်းလျှောက်မဝင်လာခဲ့။

သူ တံခါးဝတွင် ထူးဆန်းစွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် သူ၏ တောင့်တင်း ညှိုးနွမ်းသော လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ကာ မှန်တံခါးကို စတင် ခေါက်လိုက်သည်။

"ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း~!"

အသံမှာ လေးလံ၊ ဖိနှိပ်ပြီး၊ အသက်ရှူကြပ်လုနီးပါး ဖြစ်စေသည်။

ထုံချန် တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်ဆိုင်ရာ မှတ်တမ်းများကို ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသည်။

သူမ၏ မျက်နှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြ၊ အားလုံးပဲ၊ ထွက်သွားကြ!"

အခြားသူများ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး၊ ဘာဖြစ်နေမှန်း နားမလည်ကြပေ။

"သွား၊ ဘေးတံခါးကနေ ထွက်သွားကြ!" ထုံချန် နောက်တစ်ကြိမ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ အခြားသူများ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။

အော်ဟစ်သံ အများအပြား ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ဘေးတံခါးဆီသို့ ပြေးလွှားသွားကြသည်။

သို့သော် ပထမဆုံးလူ ဘေးတံခါးသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ၊ သူတို့ နံရံတစ်ခုကို ဆောင့်တိုက်မိလိုက်ပြီး၊ သူတို့၏ နှာခေါင်းမှ သွေးထွက်သည်အထိပင် ဖြစ်သွားသည်။

တံခါး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

၎င်း၏ နေရာတွင် ရေညှိများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော၊ ပုပ်သိုးနံ့ ထုတ်လွှတ်နေသည့် နံရံတစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" ထုံချန် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ တံခါး ပျောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမ ထို့နောက် လမ်းဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော မှန်ပြတင်းပေါက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းတို့လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ မချိုးဖျက်နိုင်သော နံရံများဖြင့် အစားထိုးခံထားရသည်။

စားသောက်ဆိုင်အတွင်းရှိ ဟော့ပေါ့စားပွဲများပင် ပျောက်ကွယ်စပြုလာသည်။

"ဒီနေရာ... ဒါ ဟော့ပေါ့ဆိုင် မဟုတ်ဘူး၊" ထုံချန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း~!"

တံခါးခေါက်သံ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒုန်း~!

ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် အော်ဟစ်သံများကြားထဲတွင်၊ တစ်စုံတစ်ယောက် ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး၊ အသက်မဲ့ကာ အေးစက်နေသည်။

သေပြီ။

ထုံချန် နားလည်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ တံခါးခေါက်တစ္ဆေ၏ သတ်ဖြတ်နည်း—တံခါးခေါက်၍ သတ်ခြင်း၊ တန်ပြန်ရန် နီးပါး မဖြစ်နိုင်ပေ။

မှတ်တမ်းများက ဤအချက်ကို ရှင်းပြပြီးသား။

"တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး၊" သူမ သွားကြိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မြင်းမြီးပုံကို ဖြည်လိုက်သည်။

သူမ၏ ဆံပင်များ ပြေကျသွားပြီး၊ သူမ ၎င်းကို ရှေ့သို့ သပ်ချလိုက်သည်။

သူမ၏ ဆံပင်၏ အကာအကွယ် မရှိဘဲ၊ ဖြူဖျော့ အရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သော မျက်နှာတစ်ခု သူမ၏ ဦးခေါင်းနောက်စေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

မျက်နှာတွင် နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ် ပါရှိပြီး၊ ယောက်ျားပီသခြင်း၊ မိန်းမပီသခြင်း ကွဲပြားစွာ မရှိပေ။

၎င်း၏ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားပြီး၊ ၎င်း၏ နှုတ်ခမ်းများ အပေါ်သို့ ကွေးတက်နေကာ ဖြူဖျော့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

တစ္ဆေမျက်နှာ ထုံချန်။

အဲ့ဒါ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ မှတ်တမ်းများ သူမကို ခေါ်ဝေါ်သောအမည်။

ထုံချန် အပြင်ဘက်မှ အဘိုးအိုကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ဦးခေါင်းနောက်စေ့ရှိ တစ္ဆေမျက်နှာကို သူ့ဘက်သို့ နေရာချထားလိုက်သည်။

"ကျွီ၊ ကျွီ၊ ကျွီ~!"

နောက်တစ်ခဏတွင်၊ တစ္ဆေမျက်နှာ၏ ပါးစပ် ဟက်တက်ကွဲသွားပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ရယ်သံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အသံမှာ ဖော်ပြမရနိုင်—စူးရှ၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး၊ အရိုးထဲထိ စိမ့်အောင် ကြောက်စရာကောင်းသည်။

၎င်းကို ကြားရုံမျှဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက် အလိုအလျောက် သဘောပေါက်သွားလိမ့်မည်၊ ဤသည်မှာ လူတစ်ယောက်၏ ရယ်သံမဟုတ်၊ တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ ရယ်သံ ဖြစ်ကြောင်း။

တစ္ဆေရယ်သံ စတင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ အဘိုးအို၏ တံခါးခေါက်သံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ၏ တောင့်တင်း ညှိုးနွမ်းသော လက် လေထဲတွင် အေးခဲသွားသည်။

သေစေနိုင်သော တံခါးခေါက်သံ ရပ်တန့်ခံလိုက်ရပြီ။

သို့သော် ထုံချန်၏ တစ္ဆေမျက်နှာမှ တစ္ဆေရယ်သံ ထာဝစဉ် တည်တံ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

တစ္ဆေပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း၏ မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှု သူမအတွင်း၌ လှုပ်ရှားစပြုလာသည်။

ထို့အပြင်၊ ဤအဘိုးကြီးတစ္ဆေကို ဖိနှိပ်ရန် လိုအပ်သော တစ္ဆေစွမ်းအားမှာ သူမ ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသမျှထက် အလွန် ကျော်လွန်နေသည်။

မကြာမီ ထုံချန် သူမ၏ ဦးခေါင်းနောက်စေ့ရှိ တစ္ဆေမျက်နှာ ရယ်မောရင်း သူမ၏ ဦးရေပြားပေါ်ဖြတ်၍ ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ သိသည်၊ ဤတစ္ဆေမျက်နှာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မျက်နှာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ၎င်း လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ သူမ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့—သူမ တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

"ငါ ဒါကို ဆက်ဖြစ်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး၊" ထုံချန် အန္တရာယ်ကို သဘောပေါက်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း လှည့်လိုက်ကာ၊ သူမ၏ ဆံပင်ကို နောက်သို့ သပ်တင်၍ တစ္ဆေမျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ရယ်သံ ရပ်တန့်သွားသည်။

တစ္ဆေမျက်နှာ၏ လှုပ်ရှားမှုလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

သို့သော် တစ္ဆေရယ်သံ ရပ်စဲသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တံခါးခေါက်သံ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း~!"

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှည် ဝတ်ဆင်ထားသော၊ အလောင်းကွက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် အဘိုးအို၊ သူ၏ လက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်လိုက်ပြီး တံခါးကို စတင် ခေါက်လိုက်သည်။

ခေါင်းမပါသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် တဝဲလည်လည် ပြေးလွှားနေကြသည်။

နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

တစ္ဆေ၏ သတ်ဖြတ်မှုမှာ ထိုမျှ ရိုးရှင်းလှသည်။

သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူသုံးယောက် သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့်၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ ထိတ်လန့်မှု ပိုမို ကြီးထွားလာသည်။

အော်ဟစ်သံများနှင့် အကူအညီတောင်းသံများ အဆုံးမရှိ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ထုံချန် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

သူမ လှည့်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "အော်တာ ရပ်ကြတော့! ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာကြ။ မင်းတို့ လုပ်နိုင်တဲ့ ဘယ်နည်းလမ်းနဲ့မဆိုပဲ။ ငါ ဒီ… တစ္ဆေကို လောလောဆယ် ထိန်းထားလိုက်မယ်။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ သူမ သူမ၏ ဆံပင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ တန်လို့လား။ မင်း ဒီလို ဆက်လုပ်နေရင်၊ မင်း မကြာခင် တစ္ဆေပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းကြောင့် သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီလို ဖြစ်သွားတဲ့အခါ၊ ဒီနေရာမှာ နောက်ထပ် တစ္ဆေနှစ်ကောင် ရှိလာလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ဒီ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ပို မြန်မြန် သေဆုံးသွားရုံပဲ ရှိမယ်၊" တည်ငြိမ်သော အမျိုးသားအသံတစ်ခု ထောင့်တစ်နေရာမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်သူလဲ။"

ထုံချန် တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နံရံ၏ မထင်မရှားသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် လက်တိုရှပ်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ယောက် ရပ်နေသည်။

သူ၏ နဖူး ကွဲအက်နေပြီး၊ သွေးနီရောင် မျက်လုံးတစ်လုံး သူတို့၏ လားရာဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင်၊ သူ သွေးနီရောင် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ဖယောင်းတိုင် မီးထွန်းထားသည်။

၎င်း စိမ်းဖန့်ဖန့် မီးတောက်တစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေပြီး၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကာ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သည်။