တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်မီးတောက်
Vol. 12 Ch. 173
ထုံချန်သည် အသည်းအသန် တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွက် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်၏။
ဤနေရာမှ လွတ်မြောက်ရန် သူမအတွက် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု သူမ သိရှိထားသည်။
သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင်၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက် အချိန်အနည်းငယ် ဆွဲပေးရန်၊ သူတို့ ကယ်ဆယ်ရေး ရောက်ရှိလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနိုင်လောက်အောင် ကံကောင်းကောင်း ရှိနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်နေမိသည်။
သို့သော်၊ ယန်ကျန့်၏ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာမှုက သူမကို တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် နားမလည်နိုင်ခြင်း နှစ်မျိုးလုံး ဖြစ်စေခဲ့သည်။
"ခင်ဗျားက... တစ္ဆေမျက်လုံး စုံထောက် ယန်ကျန့်လား။" ထုံချန်က ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် ကိုင်လျက် ရပ်နေသော၊ သူ၏နဖူးပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ္ဆေမျက်လုံးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်နေသော ထိုလူကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဖိုင်ကို ကြည့်ဖူးတယ်ပေါ့။" ယန်ကျန့် အံ့ဩခြင်းမရှိချေ။
စုံထောက်ဖိုင်များမှာ မျှဝေထားသော အရာများဖြစ်ပြီး၊ စုံထောက်တိုင်း အခြားသူများ၏ ဖိုင်များကို ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခွင့် ရှိသည်။
ရည်ရွယ်ချက်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နားလည်ရန်နှင့် အာဏာ ဟန်ချက်ညီမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ဖြစ်သည်။
ထုံချန် ပြန်ဖြေသည်၊ "ကျွန်မ ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာ တာချန်းမြို့က တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတချို့ရဲ့ ဖိုင်တွေကို ကြည့်ခဲ့တယ်၊ ခင်ဗျားဖိုင် အပါအဝင်ပေါ့။ ခင်ဗျားက အခုထိ တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်ကနေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူပဲ။ ခင်ဗျား ကူညီဖို့ ဒီကို ရောက်လာခဲ့တာလား။"
"အတိအကျ ကူညီဖို့ ရောက်လာခဲ့တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်လိုအပ်ချက်တွေကို သဘောတူညီခဲ့ပြီး လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီကို လာခိုင်းခဲ့တာ။ တစ္ဆေနယ်မြေထဲကို မိုက်မိုက်မဲမဲ ပြေးဝင်သွားခဲ့တဲ့ စုံထောက်က ခင်ဗျားပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။
"အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာအားလုံးကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသဖို့ စီစဉ်မထားခဲ့ဘူး၊ ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ သေဆုံးခွင့် ပေးလိုက်မလို့ပဲ။ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပြီးနောက်၊ ကျွန်တော် ကျောက်ကျန့်ကော်ကို သတင်းပို့နိုင်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် လက်ပိုက်ကြည့်နေပြီး ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ ဘယ်သူကမှ သက်သေပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ခုနက လုပ်ဆောင်ချက်တွေက ကျွန်တော် သိခဲ့ဖူးတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကျွန်တော့်ကို သတိရစေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တစ်တပ်တစ်အား ကူညီပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။"
ထုံချန်၏ ကိုယ်ကျိုးစွန့်သော အပြုအမူက ယန်ကျန့်ကို ကျိုးကျန့်အား သတိရစေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သူ သူ့ကိုယ်သူ ထုတ်ဖော်ပြသပြီး သူမကို ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ခင်ဗျား ဘယ်လို ဒီလို လုပ်ရက်တာလဲ။" ထုံချန် အနည်းငယ် စိတ်တိုဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။
"ကျွန်တော် ဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ။" ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေရင်း၊ ဖယောင်းတိုင်ကို ကိုင်လျက် ပိုမို နီးကပ်စွာ လျှောက်လာသည်။
"တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တွေဆိုတာ သူရဲကောင်းလုပ်ပြီး ဖြေရှင်းလို့ရတဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ပါဝင်ပတ်သက်တဲ့ ဘယ်သူမဆို သေဆုံးလိမ့်မယ်၊ ကျွန်တော် အပါအဝင်ပဲ။ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်စေဘူးလို့ အာမခံနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမဆို ကယ်တင်မယ်လို့တော့ အာမ မခံနိုင်ဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ ခုနက လုပ်ဆောင်ချက်တွေ မြင့်မြတ်ပြီး သူရဲကောင်းဆန်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ဝန်ခံပါတယ်။ ခင်ဗျားက တကယ့် သူရဲကောင်းအမျိုးသမီးတစ်ဦးပဲ။"
"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနောက် ဘာဖြစ်လာမှာလဲ။"
"ခင်ဗျား သေဆုံးသွားမယ်၊ သူတို့ သေဆုံးသွားမယ်၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ နောက်ထပ် တစ္ဆေမတစ်ကောင် တိုးလာလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါ အဆိုးဆုံး ရလဒ်ပဲ။"
"တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်းဆိုတာ ပင်ကိုအားဖြင့် သေရေးရှင်ရေး ကိစ္စတစ်ခုပဲ။ စုံထောက်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခြင်းဆိုတာ ဘယ်အချိန်မဆို စတေးဖို့ ပြင်ဆင်ထားခြင်းကို ဆိုလိုတယ်၊" ထုံချန် ဆို၏။
ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "ကျွန်တော့်ကို ဒါတွေ ပြောနေတာ အသုံးမဝင်ဘူး။ ခင်ဗျား သူ့ကို ပြောသင့်တယ်။"
သူ အပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်နေသော အဘိုးအိုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်~!"
တံခါးခေါက်သံ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ သေဆုံးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဤနှုန်းအတိုင်းသာဆိုလျှင်၊ ဤနေရာရှိ လူတိုင်း မကြာမီ သေဆုံးသွားကြလိမ့်မည်၊ ထုံချန် အပါအဝင်။
တကယ်လို့ လူတစ်စု တံခါးခေါက်တစ္ဆေနှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့ခဲ့လျှင်၊ သေဆုံးမှုများမှာ ကျပန်းဖြစ်ပြီး၊ သေဆုံးရန် လူတစ်ဦး ရွေးချယ်ခံရလိမ့်မည်။
သို့သော်၊ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦး ရွေးချယ်ခံရနိုင်ခြေမှာ အလွန် နည်းပါးသည်။
"တော်ပြီ၊ စကားပြောတာ ရပ်လိုက်တော့။ မြန်မြန် သူတို့ကို ကယ်တင်လိုက်ပါ။ ဒီလို ဆက်ဖြစ်နေခဲ့ရင်၊ ကျန်ရှိနေတဲ့ လူတိုင်း သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်။ ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားပြီးမှ နောက်ထပ် စကားတွေ ပြောလို့ရတယ်၊" ထုံချန် ဆိုရင်း၊ သူမ၏ မျက်နှာ ထိတ်လန့်မှုကို ပြသနေသည်။
"လူတွေကို ကယ်တင်တာက မြှောက်ပင့်ချော့မော့ခြင်း ဒါမှမဟုတ် ဆွဲဆောင်မှုနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ အဲ့ဒါက အဆက်အသွယ်တွေနဲ့ ဆိုင်တယ်။ သေသေချာချာ ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ဘယ်လို လုပ်သလဲဆိုတာ လေ့လာထား၊" ယန်ကျန့် ရှေ့သို့ တိုးထွက်သွားရင်း ဆိုလိုက်သည်။
ထုံချန်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။
ဤလူ တကယ်ပဲ သူမကို မြှောက်ပင့်ချော့မော့သည်ဟု စွပ်စွဲရသလား။
သို့သော် ယန်ကျန့်၏ စကားများ သူမကို ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။
အဆက်အသွယ်တွေ ဟုတ်လား။ သူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။
"အဘိုး၊ ငါတို့က တစ်ဖက်တည်းသားတွေပါ။ တံခါးခေါက်တာ ရပ်လိုက်တော့။ ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာသာပေးပြီး ဒီလူတွေကို ချမ်းသာပေးပါ၊" ယန်ကျန့် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို ကိုင်လျက် မှန်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ဆိုလိုက်သည်။
ဖယောင်းတိုင်ပေါ်က တစ္ဆေမီးတောက် စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းရောင်တစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေပြီး၊ သူ၏ ပတ်ပတ်လည် သုံးမီတာခန့် ဧရိယာကို လင်းထိန်စေသည်။
ဖယောင်းတိုင်မီး အဘိုးအိုအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်နှင့်၊ တောင့်တင်း ညှိုးနွမ်းသော လက် တံခါးခေါက်ခြင်း ရပ်တန့်သွားပြီး၊ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ် ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်။
တစ္ဆေ ဖယောင်းတိုင်မီးကြောင့် နောက်သို့ တွန်းထုတ်ခံနေရသည်။
"ဒါ အလုပ်ဖြစ်တယ် ဟုတ်လား။" ထုံချန်၏ မျက်လုံးများ မယုံကြည်နိုင်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။
ဤတစ္ဆေ ယန်ကျန့်၏ ကွယ်လွန်သွားသော အဘိုး ဖြစ်နေလေသလား။ သူ တကယ်ပဲ သူ၏ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြု၍ တစ္ဆေ သူတို့ကို ချမ်းသာပေးစေရန် ပြုလုပ်ခဲ့လေသလား။
မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
အဲ့ဒါ ဖယောင်းတိုင်ကြောင့်ပဲ။
ထုံချန်၏ အကြည့် ကြက်သွေးရောင် ဖယောင်းတိုင်ဆီသို့ ရွှေ့သွားသည်။
လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မီးတောက် အမှောင်ထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လင်းနေပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုးဝိညာဉ်များနှင့် ဆင်တူပုံရသော အရိပ်များ သန်းနေသည်။
"ပါမောက္ခ ဘရုစ်ပီရဲ့ ပစ္စည်း တကယ် အလုပ်ဖြစ်တာပဲ။ တံခါးခေါက်တစ္ဆေကိုတောင် နောက်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖယောင်းတိုင်က ပို မြန်မြန် လောင်ကျွမ်းနေတယ်၊" ယန်ကျန့် သူ၏ လက်ထဲက တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
သူ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို ပထမဆုံး မီးညှိခဲ့စဉ်က၊ ၎င်း ဘယ်တော့မှ မီးမကုန်ဆုံးနိုင်လောက်ဘူးဟု ထင်ခဲ့ရပြီး၊ လျော့နည်းသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ မပြခဲ့ပေ။
သို့သော် အခု၊ သူ ဖယောင်းတိုင် လောင်ကျွမ်းကျဆင်းနေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ပြီး၊ ၎င်း အဘိုးအိုနှင့် ပိုမို နီးကပ်လေ၊ ၎င်း ပိုမို လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းလေ ဖြစ်သည်။
"တစ်မိနစ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ တစ်မိနစ် အချိန်ပေးမယ်။ အဲ့ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ပဲ။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်နှစ်ယောက် ကယ်တင်နိုင်မလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်၊" ယန်ကျန့် နောက်သို့ လှည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
"ထွက်ပေါက်က ဟိုမှာ၊ ကျွန်တော် အစောပိုင်းက ပေါ်လာခဲ့တဲ့ နေရာမှာပဲ။ တစ္ဆေနယ်မြေထဲက အရာတော်တော်များများ ပြောင်းလဲခံထားရပြီ။ ခင်ဗျားတို့ မြင်တွေ့နေရတာတွေက အစစ်အမှန် ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"
"ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်၊" ထုံချန် ဆို၏။
ဤ ဘေးကင်းလုံခြုံသော ကာလကို ဆုပ်ကိုင်လျက်၊ သူမ ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "အသက်ရှင်ချင်တဲ့ ဘယ်သူမဆို၊ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့! ထွက်ပေါက် ဒီမှာ!"
သို့သော် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြား စိတ်ဓာတ်ကျိုးပျက်နေကြသည်။
ဘယ်နှစ်ယောက် သူမစကား နားထောင်မည် သို့မဟုတ် သူမ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာမည်မှာ မရှင်းလင်းပေ။
ယန်ကျန့် ဤအရာ တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ပေ။
သူ ဖယောင်းတိုင်မီးအပြင်ဘက်၊ အရိပ်ထဲတွင် ရပ်နေသော၊ မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်နေသည့် အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဤသည်မှာ သူ ဤအဘိုးအိုကို ဒုတိယအကြိမ် မြင်တွေ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းက သူ့ကျောရိုးကို အေးစက်သွားစေဆဲ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယန်ကျန့် ဤတစ္ဆေအပေါ် နက်ရှိုင်းသော ရန်လိုစိတ်၊ အမုန်းတရားပင်လျှင် ခံစားနေရသည်။
၎င်း သူ၏ အတန်းဖော်များ အလွန်များပြားစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး သူ့ကို လုံးဝနီးပါး သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။
"မင်းကို ဘယ်လို ထောင်ချောက်ဆင်ရမလဲ၊ အဘိုးကြီးကောင်၊" ယန်ကျန့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။ အနာဂတ်မှာ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိနေဦးမှာပဲ။ ငါ နိုးကြားနေသရွေ့၊ ငါ မင်းလက်ထဲမှာ သေဆုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင်၊ မင်းက ငါ့အတွက် နှစ်ဖက်သွားဓားတစ်လက်ပဲ။ ငါ မင်းကို နောက်ပိုင်းမှာ အသုံးချစရာ ရှိနေနိုင်သေးတယ်။"
"အချိန် နီးကပ်လာပြီ။ နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်၊ အဘိုး။"
သူ သူ၏ ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
တစ်မိနစ်နှင့် ဆယ်စက္ကန့်ကျော် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။
သူ အချိန်ပို ဖြစ်နေနှင့်ပြီ။
တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ၊ သူ လှည့်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်၊ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို ကိုင်ဆောင်လျက်။
သူ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်နှင့်၊ ဖယောင်းတိုင်မီး ဆုတ်ခွာသွားသည်။
အဘိုးအို နောက်တစ်ကြိမ် ချဉ်းကပ်လာစပြုသည်။
"ဒီမှာ ခွေခေါက်မနေကြနဲ့တော့။ ထပြီး ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ကြ!"
"ငိုတာ ရပ်လိုက်တော့။ တကယ်လို့ မင်းတို့ အခု မထွက်သွားခဲ့ရင်၊ နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်!"
"ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေကြတာလဲ။ မြန်မြန် ထကြ!"
ထုံချန် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေသည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဤမြို့သားများကို လွှမ်းမိုးထားခဲ့သည်။
သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည် သိပ် အားနည်းလွန်းသည်။
အချို့ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေကြသည်၊ အချို့ ထောင့်များတွင် ခွေခေါက် တုန်ယင်နေကြသည်၊ ပြီးတော့ အချို့ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်ကြတော့ပေ။
"ယန်ကျန့်၊ ခဏလေး ထပ်စောင့်ပါဦး။ နည်းနည်းလေးပဲ။ တချို့လူတွေ နောက်ကျကျန်နေသေးတယ်၊" သူမ ယန်ကျန့် ဖယောင်းတိုင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အရေးတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေမယ်၊" ယန်ကျန့် လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူလိုက်သည်။
ထုံချန် ဒေါသထွက်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်။
တကယ်လို့ သူ ထွက်သွားခဲ့လျှင်၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ တစ္ဆေနယ်မြေထဲတွင် လမ်းပျောက်သွားပြီး၊ သူတို့ သေချာပေါက် သေဆုံးလိမ့်မည်။
"ခင်ဗျား သူတို့နဲ့အတူ ဒီမှာ နေခဲ့မှာလား။" ယန်ကျန့် ထပ်မေးလိုက်သည်။
ထုံချန် သူတို့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
လူ နှစ်ဦး သို့မဟုတ် သုံးဦးသာ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမ လူတိုင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။
စိမ်းဖန့်ဖန့် ဖယောင်းတိုင်မီး ပို၍ ပို၍ ဝေးကွာသွားနေသည်။
ယန်ကျန့် ဤအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက် နောက်ထပ် နေထိုင်တော့မည် မဟုတ်ပုံရသည်။
သူ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ကျန်ရှိနေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ သေဆုံးရုံတင်မကဘဲ၊ သူမလည်း ဤနေရာတွင် သေကြေပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။
"တကယ်လို့ မင်းတို့ အခု မထွက်သွားခဲ့ရင်၊ မင်းတို့အားလုံး သေလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါ မင်းတို့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်၊" ထုံချန် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အနည်းငယ်ကို သူမနှင့်အတူ ဆွဲခေါ်သွားရင်း ယန်ကျန့်နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါသွားသည်။
လူများ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်အမျှ၊ ဖယောင်းတိုင်မီး မှေးမှိန်သွားသည်။
အမှောင်ထု နောက်တစ်ကြိမ် ကျရောက်လာပြီး၊ ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။
တံခါးခေါက်သံ စတိုးဆိုင်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
ငိုယိုသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင်၊ တံခါးခေါက်သံပင် ရပ်စဲသွားသည်။
တံခါးအပြင်ဘက် အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော အဘိုးအို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကာ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားသည်။
သို့သော် တစ္ဆေနယ်မြေ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။