အသက်ရှင်နေခြင်း၏ တန်ဖိုး

ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်နှင့်လေပြီ။

ဝမ်ရှောင်မင် (ပါမောက္ခ ဘရုစ်ပီ) ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင်၊ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင် မီးညှိလိုက်သည်နှင့်၊ ၎င်း၏အလင်းရောင် ဖုံးလွှမ်းထားသော ဧရိယာသည် တစ္ဆေများ ချဉ်းကပ်နိုင်ခြင်းမရှိသော ဘေးကင်းသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး၊ လူသားများအတွက် အကြွင်းမဲ့ လုံခြုံမှုကို အာမခံပေးသည်။

သို့သော်၊ မှတ်သားထားရမည့် အရေးကြီးသော အချက်တစ်ချက် ရှိ၏။ အနီးအနားရှိ တစ္ဆေ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလေ၊ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင် ပို၍ လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းလေ ဖြစ်သည်။

အလွန်အမင်း ဆိုးရွားသော အခြေအနေများတွင်၊ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် မိနစ်အနည်းငယ်၊ သို့မဟုတ် စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာဖြင့် လောင်ကျွမ်းကုန်ဆုံးသွားနိုင်ပြီး၊ လုံခြုံမှုအချိန်ကို သိသိသာသာ တိုတောင်းသွားစေသည်။

ယခင်က၊ ယန်ကျန့် တံခါးခေါက်တစ္ဆေနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့စဉ်၊ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ မလောင်ကျွမ်းခဲ့ပေ။

သို့သော် အခု၊ လမ်းမီးတိုင်အောက်မှ တစ္ဆေအနီးတွင်၊ လောင်ကျွမ်းနှုန်းမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ လျင်မြန်နေသည်။

ဤအချက်ပြမှုက အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုတည်းသာ ဆောင်သည်- အန္တရာယ်၊ အလွန်အမင်းဆိုးရွားသော အန္တရာယ်။

တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ၊ ယန်ကျန့် လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

သူနှင့် တစ္ဆေကြားတွင် သိသာထင်ရှားသော အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိပြီးနောက်၊ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်၏ လောင်ကျွမ်းနှုန်း သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားသည်။

ငြိမ်းသေလုနီးပါး ဖြစ်နေပုံရသော တဖျပ်ဖျပ်လင်းနေသည့် မီးတောက်၊ နောက်တစ်ကြိမ် တည်ငြိမ်သွားသည်။

အကျပ်အတည်း အာရုံ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း၊ ယန်ကျန့်၏ နှလုံးသားထဲမှ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှု အနည်းငယ်မျှပင် မလျော့ပါးသွားခဲ့။

သူ မူလက လမ်းမီးတိုင်အောက်မှ တစ္ဆေမှာ တစ္ဆေနယ်မြေအတွင်းမှ တစ္ဆေကျွန်တစ်ကောင် သက်သက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

၎င်း အန္တရာယ်အချို့ ရှိနေသော်လည်း၊ အခု သူ့အတွက် သိသာထင်ရှားသော အရာတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။

အစောပိုင်းက ထုံချန်၏ မဆင်မခြင် ပြုမူခဲ့ပုံကို ပြန်လည် သတိရမိသောအခါ၊ ယန်ကျန့် စိတ်သက်သာရာရမှု အာရုံတစ်ခုကို မတွေးမိဘဲ မနေနိုင်တော့။

သူ၏ ယခင် သတိထားမှုနှင့် နိုးကြားမှုတို့က သူ၏အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။

မဟုတ်လျှင်၊ ဤကယ်ဆယ်ရေး မစ်ရှင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ကို ဆုံးရှုံးခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သွားနိုင်လောက်သည်။

"ဒါက ဆိုလိုတာက ဒီတစ္ဆေက တံခါးခေါက်တစ္ဆေထက် အဆင့်ပိုမြင့်တယ်ပေါ့လေ။" ယန်ကျန့် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တကယ်လို့ ဒီတစ္ဆေရဲ့ အန္တရာယ်အဆင့်က တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် မြင့်မားခဲ့ရင်၊ ဘာလို့ အဲ့ဒါ တံခါးခေါက်တစ္ဆေရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ ပေါ်လာရမှာလဲ။"

ယန်ကျန့်၏ အကြည့် မသေမချာ ရွေ့လျားသွားပြီး၊ သူ လမ်းမီးတိုင်အောက်တွင် ရပ်နေသော၊ သူ့ကို ကျောခိုင်းထားလျက်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်း မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသော တစ္ဆေကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ထို့နောက်၊ လင်းထိန်နေသော လမ်းမီးတိုင်က သူ့ကို အဖြေပေးလိုက်သည်။

ဤတစ္ဆေ လုံးဝ တစ္ဆေနယ်မြေအတွင်း၌ ရှိမနေခဲ့။

၎င်း အမြဲတမ်း လက်တွေ့လောကထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် လမ်းမီးတိုင် ငြိမ်းသေမသွားဘဲ လင်းထိန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေ၏ ပတ်ဝန်းကျင် ဧရိယာ တစ္ဆေနယ်မြေ၏ ထိခိုက်ခြင်း မခံခဲ့ရပေ။

ပြီးတော့ ထိုနည်းတူစွာပင်၊ တစ္ဆေ တစ္ဆေနယ်မြေထဲတွင် မရှိသည့်အတွက်၊ ၎င်း ယန်ကျန့်ကိုလည်း မြင်နိုင်ဖွယ်မရှိ။

ဒါကြောင့်၊ တစ်နည်းအားဖြင့်၊ တံခါးခေါက်တစ္ဆေ၏ နယ်မြေ အမှန်တကယ် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး၊ သူ့ကိုနှင့် အခြားသူများကို ထိုတစ္ဆေနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံခြင်းမှ တားဆီးပေးခဲ့သည်။

"တာချန်းမြို့မှာ မကြာသေးခင်က ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေခဲ့တာလဲ။ ငါ ဒီကို ခေါ်လာခဲ့တဲ့ တံခါးခေါက်တစ္ဆေကလွဲရင်၊ ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ တခြား တစ္ဆေတွေက ပို ပိုပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလာနေတယ်။ ငါ အဲ့ဒီတစ်ကောင်ကို အသေးအဖွဲ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု သက်သက်ပဲလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက သူဌေးအဆင့် တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်နေတာကိုး။" ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်သွားသည်။ "တာချန်းမြို့မှာ တစ်ခုခု ထူးခြားတာ ရှိနေလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် တခြား မြို့ကြီးတွေမှာလည်း ဒီအခြေအနေမျိုးပဲလား။"

"အဲ့ဒါ ထားလိုက်တော့။ ဘေးကင်းလုံခြုံဖို့အတွက်၊ တကယ်လို့ ငါ အဲ့ဒီတစ္ဆေကို နောက်တစ်ခါ တွေ့ခဲ့ရင် ငါ သူ့နဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေမယ်။ ခြွင်းချက် မရှိဘူး။"

သူ သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်စေရန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ၎င်း အမှား သတိပေးချက်တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

လမ်းမီးတိုင်အောက်မှ တစ္ဆေ ဘာ အန္တရာယ်ရှိသော လုပ်ဆောင်ချက်မှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

သူ ဘေးကင်းသည်။

ပတ်ချာလည် လျှောက်သွားရင်း၊ ယန်ကျန့် လမ်းကြားငယ်လေးတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းပြီး တစ္ဆေနယ်မြေ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

တကယ်လို့ သူ ကျန်းယန်ကို ဤနေရာတွင် ရှာမတွေ့ခဲ့လျှင်၊ သူ လက်လျှော့ရန်မှလွဲ၍ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ တစ္ဆေနယ်မြေအပြင်ဘက် လက်တွေ့လောကတွင်၊ ယန်ကျန့် အစောပိုင်းက ဖြတ်သန်းခဲ့သော လမ်းမီးတိုင်အနီး၌၊ ပိတ်ဆို့ထားခြင်းကြောင့် လမ်းများ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဆိုင်များ ယာယီ ပိတ်ထားပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။

အမျိုးသားတစ်ဦး နံရံကို မှီလျက် ပုံကျထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ ဦးခေါင်း အနည်းငယ် ငုံ့ထားသည်။

သူ၏ မျက်နှာ ဒဏ်ရာရနေပြီး၊ သူ၏ ဒဏ်ရာများမှ အနံ့ဆိုးသော သွေးများ စီးကျနေသည်။

သို့သော် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိုးနှက်ချက်မှာ များစွာ ပိုမို ကြီးမားပုံရသည်။

သူ အသက်မဲ့နေပုံရသည်၊ မျှော်လင့်ချက်အားလုံး သူ၏ထံမှ ကုန်ခမ်းသွားသည့်အလား။

"ငါ့မှာ ငါ့အသက်ကလွဲလို့ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ ဘာလို့ မင်း ငါ့ကို အေးအေးဆေးဆေး မထားရက်တာလဲ။" အမျိုးသား ဖြည်းညှင်းစွာ သူ၏ ဦးခေါင်းကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး လမ်းမီးတိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လမ်းမီးတိုင် အနည်းငယ် တဖျပ်ဖျပ် လင်းနေသည်၊ ဝါယာကြိုးများ ချွတ်ယွင်းနေသည့်အလား။

သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်၊ သူ အခြား တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လမ်းမီးတိုင်အောက်တွင် တစ္ဆေတစ်ကောင် ရပ်နေသည်၊ သူ့ကို ကျောခိုင်းထားလျက်၊ သူ၏ မျက်နှာနှင့် အသွင်အပြင် ထာဝစဉ် ဖုံးကွယ်ထားလျက်။

တစ္ဆေနှင့် စကားပြောနေသော အမျိုးသားမှာ ကျောက်ခိုင်မင်မှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။

သူ တစ္ဆေနယ်မြေမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ သေစေနိုင်သော တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ ပေးဆပ်ခဲ့ရသော တန်ဖိုးမှာ သူ ဘယ်တော့မှ မခံယူလိုသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"မင်း ငါ့ဆီကနေ ယူစရာ တစ်ခုခု ကျန်နေသေးလို့ မင်း ထွက်မသွားတာ မဟုတ်လား၊ ဟုတ်တယ်မလား။" ကျောက်ခိုင်မင်၏ အသံ အေးစက်နေပြီး၊ သူ၏ ယခင် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေသည်။

သူ ခါးသီးသော ရယ်မောခြင်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ "မင်း တကယ်ပဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ပဲ။ မင်းကြောင့်၊ ငါ အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ။ တကယ်လို့ မင်း ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းနေရင်၊ ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီအတိုင်း မသတ်ပစ်လိုက်တာလဲ။"

ကျောက်ခိုင်မင် သူ၏ လက်ထဲက အထူး ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော ပစ္စတိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ကြိမ် စဉ်းစားခြင်း မရှိဘဲ၊ သူ ၎င်းကို သူ၏ နားထင်သို့ ချိန်လိုက်ပြီး ခလုတ်ဆွဲလိုက်သည်။

သူ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ကို အဆုံးသတ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သို့သော် သေနတ် မပစ်ခတ်ခဲ့ပေ။

ကျည်ဆန် ဂျမ်းဖြစ်နေသည်။

ကျောက်ခိုင်မင် ကျည်ဆန်ကို ထုတ်ပစ်လိုက်ရာ၊ ရွှေရောင် ကျည်ဆန်အခွံတစ်ခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

သူ နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားကြည့်သည်၊ သူ၏ ဦးခေါင်းကို ချိန်ကာ ခလုတ်ဆွဲလိုက်သည်။

တစ်ဖန်၊ သေနတ် ဂျမ်းဖြစ်နေပြန်သည်။

သူ ကျည်ဆန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ပစ်ခတ်ရန် ကြိုးစားသည်။

သို့တိုင်၊ သေနတ် ဂျမ်းဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ကျည်ကတ်တစ်ခုလုံး ကုန်ဆုံးသွားသည့်တိုင်၊ သူ သေနတ်တစ်ချက်မျှ ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

"ခွေးမသား!" ကျောက်ခိုင်မင်၏ မျက်နှာ ဒေါသဖြင့် လိမ်ကောက်သွားပြီး၊ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့၊ သူ ပစ္စတိုကို လမ်းမီးတိုင်အောက်မှ တစ္ဆေဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

သေနတ် တစ္ဆေကို ထိမှန်သော်လည်း ဘာထိခိုက်မှုမှ မဖြစ်ပေါ်စေဘဲ၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုးရှင်းစွာ ကျသွားသည်။

ဤကဲ့သို့သော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။

သူ သူ့ကိုယ်သူ မသတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ့ကို ခြောက်လှန့်နေသော တစ္ဆေ ၎င်းကို ခွင့်မပြုခဲ့။

သူ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်စုစည်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ လက်တွေ့အရှိတရားက သူ့ကို ဆက်လက် ရိုက်ချနေပြီး၊ သူ့ထံမှ ပို၍ ပို၍ ယူဆောင်သွားသည်။

"မင်း ငါ့ကို သေခွင့်မပေးသေးဘူး ဟုတ်လား။ ကောင်းပြီလေ၊ ငါ အသက်ရှင်မယ်။ ငါ ဒါတွေအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်မယ်။ ငါ မင်းတို့ တစ္ဆေတွေကို နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မယ်။ အဆုံးမှာ ဘယ်သူ နိုင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။"

မတ်တပ်ရပ်ရန် ရုန်းကန်လျက်၊ ကျောက်ခိုင်မင် ခြေထော့နဲ့ဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး၊ သူ၏ ခြေတု သူ၏ နောက်မှ ဆွဲယူသွားသည်။

သူ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားစဉ်၊ သူ၏ ဖုန်း မြည်လာသည်။

"ဟယ်လို၊ ကျောက်ခိုင်မင်လား။ မင်းအဖေ ခုနကမှ မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်။ မင်း ချက်ချင်း ပြန်လာဖို့ လိုအပ်တယ်၊" ဆွေမျိုးတစ်ဦး၏ အသံ ဖုန်းမှတဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျောက်ခိုင်မင် ဤသည်ကို မျှော်လင့်ထားပုံရသည်။

သူ၏ အသံ တည်ငြိမ်နေပြီး သူ ပြန်ဖြေသည်၊ "ဦးလေး၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဒီနေ့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စတချို့ ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အသုဘ စီစဉ်ဖို့ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။"

ဖုန်းချပြီးနောက်၊ သူ၏ မျက်နှာ ဒေါသမျက်နှာဖုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လမ်းမီးတိုင်အောက်မှ တစ္ဆေ ခြေရာကင်းမဲ့စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ယန်ကျန့် တစ္ဆေနယ်မြေအတွင်း၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ သူ၏ စက်ဘီးကို စီးနင်းရင်း၊ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်လျက်၊ လမ်းများနှင့် လမ်းကြားများတစ်လျှောက် အေးအေးဆေးဆေး သွားလာနေပုံရသည်။

လက်တွေ့တွင်၊ သူ၏ တစ္ဆေမျက်လုံး ကျယ်ပြန့်စွာ ပွင့်နေပြီး၊ မည်သည့် အန္တရာယ် လက္ခဏာမဆိုအတွက် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စကင်ဖတ်နေစဉ် ကျန်းယန်ကိုလည်း ရှာဖွေနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်စေ့ရှိ တစ္ဆေမျက်လုံး အဝတ်အစားဆိုင်တစ်ဆိုင်ဘေးတွင် ရပ်ထားသော ကားတစ်စီးကို ဖမ်းယူမိလိုက်သည်။

၎င်း၏ ရှေ့မီးများ လင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အသစ်စက်စက် ဇိမ်ခံကားတစ်စီးဖြစ်ပြီး၊ ပြတင်းပေါက်မှတဆင့်၊ သူ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်နိုင်သည်။

ရပ်ထားသော ကားတန်းများကြားတွင်၊ ၎င်း အထူးတလည် ထင်ရှားခြင်း မရှိပေ။

"သူမကို တွေ့ပြီလား။"

ယန်ကျန့် ဤသည်မှာ ကျန်းယန်၏ ကားဖြစ်ကြောင်း အလိုလို သိလိုက်သည်။

သူ သူမကို အစောပိုင်းက ဆက်လက် ရွေ့လျားနေရန်နှင့် မရပ်တန့်ရန် သို့မဟုတ် စက်မသတ်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူမ တစ်နေရာတည်းတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပိတ်မိနေပြီး၊ အကူအညီမဲ့စွာ စောင့်ဆိုင်းနေရခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်၊ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ့ကို သူမအား ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် အချက်ပြမှုတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ရန် ဖြစ်သည်။

စက်နှိုးထားသော ကားတစ်စီး ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ပိုမို လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူမ လှည့်စားခံလိုက်ရပုံရသည်။

ကား တစ်ချိန်ချိန်တွင် ရပ်တန့်ခံလိုက်ရပြီး၊ သူမ သိရှိခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ကားဘေးတွင်၊ ယန်ကျန့် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခု မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ သူ၏ အတန်းဖော်၊ ချန်ဝမ်ဟောက် ဖြစ်သည်။

ချန်ဝမ်ဟောက်၏ ဦးခေါင်း အခု တစ်ခြမ်း ပျောက်ဆုံးနေပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မည်းနက် ပုပ်သိုးနေကာ၊ အနံ့ဆိုး ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သို့တိုင်၊ သူ ယခင်ကကဲ့သို့ တူညီသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် သူ၏ စက်ဘီးဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်၊ ချန်ဝမ်ဟောက် ဖြည်းညှင်းစွာ သူ၏ ဦးခေါင်းကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးခွက်များ ဟောက်ပက်ဖြစ် ပုပ်သိုးနေကာ၊ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တစ္ဆေကျွန်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီပေါ့လေ။" ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြုတ်လိုက်သည်။

ကျောင်းတွင်တုန်းက၊ ချန်ဝမ်ဟောက် ယန်ကျန့်၊ ကျန်းဝေ၊ နှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေး ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် သူ မကိုင်သင့်သော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို ကိုင်ခဲ့ပြီး၊ တံခါးခေါက်တစ္ဆေ သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

"တကယ်လို့ သူက တစ္ဆေကျွန်တစ်ကောင် ဆိုရင်၊ ဒါဆိုရင် သူက သိပ် ခြိမ်းခြောက်မှု မပေးနိုင်လောက်ဘူး။ ဒါ့အပြင်၊ သူ လုံးဝနီးပါး ပုပ်သိုးသွားနှင့်ပြီ၊" ယန်ကျန့် သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။

သူ ပိုမို နီးကပ်လာသည်နှင့်၊ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်မှ အလင်းရောင် ချန်ဝမ်ဟောက်ကို နောက်ဆုတ်သွားစေသည်။

ဖယောင်းတိုင်မီး၏ အတိုင်းအတာအတွင်း၌၊ ချန်ဝမ်ဟောက် နောက်ဆုတ်သွားရန်မှလွဲ၍ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိဘဲ၊ ချဉ်းကပ်ရန် မရဲခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့် ကားပြတင်းပေါက်မှတဆင့် ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းယန် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထား သူမ ကားမောင်းနေဆဲဖြစ်သည့်အလား တင်းမာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခုထဲတွင် ပိတ်မိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ကြည့်ရသည်မှာ၊ သူမ ဤအခြေအနေတွင် အချိန်အတော်အတန်ကြာ ရှိနေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

"ငါပါ။ တံခါးဖွင့်လိုက်"

သူ သူမ၏ ဖုန်းကို ခေါ်ဆိုလိုက်ပြီး ၎င်းမှတဆင့် တိုက်ရိုက် စကားပြောလိုက်သည်။