အဆုံးစွန်ထိ ကယ်တင်ခြင်း

ကျန်းယန်သည် ကားမောင်းသူနေရာတွင်ပင် ရှိနေသေး၏။

သူမ၏အမြင်တွင်၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်မိုက်တိတ်ဆိတ်နေပြီး၊ ရှေ့တွင် အဆုံးမရှိသော လမ်းမကြီးတစ်ခုသာ ဆန့်တန်းလို့နေသည်။

သူမ ဘယ်လောက်ပဲ အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်နေပါစေ၊ အချိန်မည်မျှပင် ကုန်လွန်သွားပါစေ၊ လမ်းမှာ အဆုံးမရှိသလို ထင်ရသည်။

လမ်းဘေးတွင် အလင်းရောင်ခြည် သဲ့သဲ့မျှပင် မမြင်နိုင်ချေ။

ထို့အပြင်၊ တကယ့်တစ္ဆေများ မည်သည့်အချိန်မဆို ပေါ်လာနိုင်သည်ကို သိရှိထားသည့်အတွက်၊ သူမ ကားအတွင်း၌ ရှိနေသော်လည်း၊ ကြောက်ရွံ့မှုက သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားဆဲပင်။

တကယ်လို့သာ ယန်ကျန့် သူမကို လာကယ်မည်ကို ကျန်းယန် မသိရှိခဲ့ပါက၊ ထိုမျှော်လင့်ချက် အစအနလေးကို ဆုပ်ကိုင်မထားခဲ့ပါက၊ သူမ စိတ်ဓာတ်ကျိုးပျက်နှင့်နေလောက်ပြီ။

သူမ ယခုအချိန်တွင် ရူးသွပ်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်၏။

"ဒီလောက်ကြာနေပြီ။ နင့်ရည်းစား ပြန်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်၊ ဟုတ်လား။" ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှ အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီး၊ မျက်နှာဖြူဖျော့လျက်၊ ထစ်ငေါ့စွာ မေးလိုက်သည်။

သူမ အခုထိ မသေဆုံးသေး။

နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုအတွင်း၊ သူမ ကံကောင်းခဲ့သည်။

ကား အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်ရာ၊ တစ္ဆေကို ခါထုတ်ပစ်လိုက်နိုင်ပုံရသည်။

ထိုနောက်ပိုင်း၊ သူမ ကားတံခါးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး လက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ရာ၊ ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်၊ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် လက်ဝါးရာပုံစံ သွေးခြည်ဥတစ်ခု ရှိနေသည်။

၎င်းမှာ အစောပိုင်းက အပြင်ဘက်မှ လှမ်းဝင်လာခဲ့သော လက်မှ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလက်မှာ အေးစက် တောင့်တင်းပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အားကောင်းလှကာ၊ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ချေမွလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

"ငါ ဘယ်လို သိနိုင်မှာလဲ။" ကျန်းယန်၏ မျက်ရည်များ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ "သူ လာနေပြီ။ သူ ငါတို့ကို ကယ်တင်မှာလား မကယ်တင်ဘူးလားဆိုတာ ငါ မသိဘူး။ ငါ့ကို ဆက်မမေးနဲ့တော့။ တကယ်လို့ ယန်ကျန့် မလာခဲ့ရင်၊ ငါတို့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျပြီ။"

"ငါတို့ ဒီမှာပဲ တိတ်တိတ်လေး စောင့်နေကြရအောင်။ ငါတို့ တတ်နိုင်သလောက် အသက်ဆက်ရှင်ကြမယ်။ ငါ တခြား ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။"

သူမ စကားဆုံးသည်နှင့်၊ သူမ၏ ဖုန်း မြည်လာသည်။

ကျန်းယန် ထိတ်လန့်တကြား လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ယန်ကျန့် ခေါ်ဆိုနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်၊ သူမ ချက်ချင်း ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။

"ကားတံခါး ဖွင့်လိုက်။"

"နင် ဘယ်မှာလဲ။" ကျန်းယန် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ဆိုသည်၊ "အချိန်မဖြုန်းနဲ့တော့။ ငါ မင်းကို ကားတံခါး ဖွင့်ခိုင်းနေတာ။"

"ဒါပေမဲ့… ဒါပေမဲ့ ငါ ကားမောင်းနေတာလေ။ အပြင်မှာ တစ္ဆေတွေ ရှိနေတယ်။ ငါ မလုပ်ရဲဘူး။ အစောပိုင်းက၊ တစ္ဆေတစ်ကောင် တံခါးဖွင့်ပြီး ဝင်လာတော့မလို့ ဖြစ်ခဲ့တယ်၊" ကျန်းယန် ဆိုသည်၊ "နင် ဘယ်မှာလဲ။ မြန်မြန် ငါ့ကို ကယ်တင်ပါဦး။"

"မင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ဆက်ပြောနေဦးမယ်ဆိုရင်၊ ငါ သွားပြီ၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ နင့်စကား နားထောင်ပါ့မယ်။ ငါ တံခါးဖွင့်လိုက်မယ်။" ကျန်းယန်၊ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့်၊ ကားတံခါးကို လျင်မြန်စွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါး ပွင့်သွားသည်နှင့်၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဖယောင်းတိုင်မီး ထိုးကျလာသည်။

ယန်ကျန့် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် ကိုင်လျက် ကားအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။

"နင်က တကယ် စကားအလွန်များတဲ့သူပဲ။ နောက်တစ်ခါဆိုရင်၊ ငါ နင့်ကို လာကယ်ဖို့ မသင့်တော့ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။"

"ယန်… ယန်ကျန့်၊ နင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ။" ကျန်းယန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသော်လည်း၊ ထို့နောက် သူမ အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားပြီး၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ငိုကြွေးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ "နင် ဒီမှာ ရှိနေတာ ကောင်းလိုက်တာ။ ငါ သေတော့မလို့ ဖြစ်ခဲ့တာ၊ နင် သိရဲ့လား။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ သူမ ပြေးထွက်လာပြီး ယန်ကျန့်ကို ဖက်လိုက်သည်။

"နင် ကားမောင်းနေတုန်းပဲ!" ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှ အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီး တုန်လှုပ်သွားသည်။

သို့သော် သူမ အပြင်ဘက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

အချိန်တစ်ခုတွင်၊ ကား ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ အမှောင်ထု ဖယောင်းတိုင်မီးကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး၊ ကား တစ်ချိန်လုံး လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းသွားသည်။

၎င်း လုံးဝ ရွေ့လျားနေခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

သူတို့ တစ္ဆေ၏ လှည့်စားခြင်း ခံခဲ့ရလေသလား။

အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီး ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး၊ ကားထဲတွင် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ကားကို စက်ပင် မနှိုးခဲ့ကြဘူးလား။ သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှအားလုံး ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လေသလား။

ဤ… ဤသည်မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။

"နင် ကတိတည်ပြီး ငါ့ကို လာကယ်မယ်ဆိုတာ ငါ သိခဲ့ပါတယ်။ နင် ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ဘူး။ နင် ဒီမှာ ရှိနေတာ ကောင်းလိုက်တာ။ ငါ နင့်ကို အရမ်း ချစ်တယ်၊" ကျန်းယန်၊ စိတ်ခံစားမှု လွှမ်းမိုးလျက်၊ ယန်ကျန့်၏ လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်ပြီး၊ သူ့ကို နမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"သိပ် ချစ်ခင်တွယ်တာမနေနဲ့။"

ယန်ကျန့် သူမ၏ မျက်နှာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိထားလိုက်ပြီး ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှ အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သူမက ဘယ်သူလဲ။ နင် သူ့ကို လမ်းဘေးကနေ ကောက်လာခဲ့တာလား။"

"သူမက ကားအရောင်းဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ပါ။ မင်း ငါ့ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ကားဝယ်ခိုင်းခဲ့တာ မဟုတ်လား။ မင်းရဲ့ လက်မှတ် လိုအပ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တချို့ ရှိနေလို့၊ ငါ သူ့ကို မင်းကို ရှာဖို့ ခေါ်လာခဲ့တာ။ လမ်းမှာ ဒီလိုမျိုး တစ်ခုခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။" သူမ ယန်ကျန့်ကို မနမ်းနိုင်ခဲ့သည့်အတွက်၊ ကျန်းယန် သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ တွယ်ကပ်ထားပြီး၊ လက်လွှတ်ရန် ငြင်းဆန်နေသည်။

ယန်ကျန့် သူမ၏ လက်များကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်၊ "သူမ မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေတယ်။ တစ္ဆေရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံခဲ့ရတာလား။"

"ဟုတ်တယ်၊" ကျန်းယန် ဆို၏။

"သူမ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်၊" ယန်ကျန့် ဆိုပြီး၊ အမျိုးသမီးကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးမှ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

သူ အရောင်းဝန်ထမ်း ပြဿနာမရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

"နောက်ကို ရွှေ့လိုက်။ ငါ ကားမောင်းမယ်။ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ငါတို့ ဒီမှာ အချိန်အကြာကြီး ရှိနေခဲ့ပြီ။ တကယ်လို့ ငါတို့ နောက်ထပ် ကြန့်ကြာနေခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒီတစ္ဆေ ငါတို့ဆီ လာလိမ့်မယ်။" ယန်ကျန့် နောက်ဆုံးတွင် တွယ်ကပ်နေသော ကျန်းယန်ကို တွန်းဖယ်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျန်းယန် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်၊ "မဟုတ်ဘူး၊ ငါ နင်နဲ့အတူ ထိုင်ချင်တယ်။"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ ဒါ ဆိုဖာလို့ နင် ထင်နေတာလား။ တိုးဝင်ဖို့ နေရာ မရှိဘူး။ အချိန်မဖြုန်းနဲ့၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"ငါ နင့်ပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်လို့ရတယ်။ ငါက သွယ်လျတော့ နင့်ကားမောင်းတာကို ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊" ကျန်းယန် ဆို၏။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "ဒါပေမဲ့ နင် ငါ့စိတ်ခံစားချက်ကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်။ နင် ငါ့ကို တကယ် စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်နေပြီ။ တကယ်လို့ နင့်ကို ကယ်တင်ဖို့ မဟုတ်ခဲ့ရင်၊ ငါ ဒီ တစ္ဆေခြောက်တဲ့နေရာကို လာမယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား။ ငါတို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ၊ နင့်လစာ တစ်ဝက် လျှော့ပစ်မယ်၊ ပြီးတော့ နင့်အလုပ် နှစ်ဆ တိုးပစ်မယ်။"

သူ တွယ်ကပ်နေသော အမျိုးသမီးကို နောက်ခုံသို့ အတင်းအကျပ် တွန်းပို့လိုက်သည်။

သူ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို မှုတ်ငြိမ်းလိုက်ပြီး၊ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ၊ ကားစက်နှိုးပြီး၊ မောင်းထွက်သွားသည်။

ကားမီးများ လင်းလက်သွားစဉ်၊ အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ကားဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာနေသော ပုပ်သိုးနေသည့် အလောင်းတစ်လောင်းကို မတော်တဆ လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အပြင်… အပြင်ဘက်မှာ၊ ဟိုမှာ…"

"အဲ့ဒါ တစ္ဆေတစ်ကောင် သက်သက်ပဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် အဖြစ်သည်းနေရတာလဲ။ မင်း အစောပိုင်းက တစ်ကောင်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူးလား။ တကယ်လို့ မင်း ဒီလို ဆက်အော်နေဦးမယ်ဆိုရင်၊ ငါ မင်းကို ကားပေါ်ကနေ ကန်ထုတ်ပစ်မယ်၊" ယန်ကျန့် သူမကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အရောင်းဝန်ထမ်း တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

"သူမကို မခြောက်လှန့်ပါနဲ့။ တကယ်လို့ နင် သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်ရင်၊ စာရွက်စာတမ်းလုပ်ငန်းတွေကို ဘယ်သူက ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတော့မှာလဲ။" ကျန်းယန် နောက်ခုံမှ ထလာပြီး၊ ပျော်ရွှင်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရှေ့သို့ မှီလိုက်ကာ၊ ယန်ကျန့်၏ လည်ပင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖက်လိုက်သည်။

"ထိုင်နေ၊ မဟုတ်ရင် နင့်အလှည့်ပဲ၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

ကျန်းယန်၏ အပြုံး ခဏတာ အေးခဲသွားပြီး၊ သူမ လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားကာ၊ နောက်ခုံတွင် မတ်မတ် ထိုင်နေသည်၊ သူတို့၏ ဆရာစကား နားထောင်နေသော ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ နာခံလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် အခု အဲ့ဒီ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ထုံချန်ကို ရှာဖွေရန် ဦးတည်နေသည်။

ဒီနေ့၊ သူ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။

တကယ်လို့ သူ လူအနည်းငယ်ကို မကယ်တင်ခဲ့လျှင်၊ ကျောက်ကျန့်ကော် ဒေါသပေါက်ကွဲထွက်ဖွယ်ရှိသည်။

တကယ်လို့ သူ ကျန်းယန်နှင့် အရောင်းဝန်ထမ်းကိုသာ ပြန်ခေါ်လာခဲ့လျှင်၊ ကျောက်ကျန့်ကော် ဒေါသဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

အထူးစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ဦးအဖြစ် သူ၏ အခွင့်အာဏာအတွက်၊ ယန်ကျန့် လူကောင်းတစ်ယောက်၏ အခန်းကဏ္ဍကို ကစားရမည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် သူ အစောပိုင်းက ထွက်ခွာလာခဲ့သော လမ်းဆုံသို့ ပြန်မောင်းလာသောအခါ၊ သူ ထုံချန် ပျောက်ဆုံးနေရုံသာမက၊ အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"သူတို့ ပုန်းအောင်းနေကြတာလား။" ယန်ကျန့် ပတ်ပတ်လည် လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ရှာဖွေရန် စိတ်အနှောင့်အယှက် မခံခဲ့ပေ။

အဲဒီအစား သူ အပြင်ဘက်သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "သုံးမိနစ်။ သုံးမိနစ်အတွင်း ဒီကို ရောက်လာတဲ့ ဘယ်သူမဆို အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်တယ်။ မဟုတ်ရင်၊ တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ နေပြီး သေဖို့ စောင့်နေလိုက်တော့။"

သူ သူတို့ကို အစောပိုင်းက ညွှန်ကြားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်၊ ထုံချန်ကို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို စုစည်းပြီး သူ့ကို အနီးအနားတွင် စောင့်ဆိုင်းနေရန် ပြောခဲ့သည်။

တကယ်လို့ သူတို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့လျှင်၊ အဲ့ဒါ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အမှား ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် တစ်ဦးချင်းစီကို ရှာဖွေပြီး ကယ်တင်ရန် စွမ်းအင် မရှိပေ။

သူ တစ္ဆေနယ်မြေထဲတွင် အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ရှိနေသေးသည်ဟု ယုံကြည်သည်၊ ထုံချန် စုစည်းခဲ့သော အုပ်စုတင် မဟုတ်ပေ။

မဟုတ်လျှင်၊ တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဤမျှကြာအောင် ဝေးဝေးတွင် နေခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သာမန်အခြေအနေများအောက်တွင် ၎င်း သူတို့ကို အခုအချိန်မှာ ရှာဖွေတွေ့ရှိနှင့်နေလောက်ပြီ။

သူ၏ အသံ ကျယ်လောင်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ၎င်း တိတ်ဆိတ်နေသော လမ်းများတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

အနီးအနားတွင် ပုန်းအောင်းနေသော မည်သူမဆို ၎င်းကို သေချာပေါက် ကြားလိမ့်မည်။

မကြာမီ၊ ထုံချန် ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ မြင့်သော မြင်းမြီးပုံ လျှောက်လှမ်းလာစဉ် ယိမ်းထိုးနေပြီး၊ သူမ၏ ရဲယူနီဖောင်း သူမကို သူရဲကောင်းဆန်သော အသွင် ပေးထားသော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ တည်ကြည် လေးနက်နေသည်။

"ရှင် ပြန်လာမယ်လို့ ပြောရုံသက်သက်ပဲလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ ရှင် ငါတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ တကယ်ပဲ စိတ်နှလုံး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။"

ယန်ကျန့် ကားပြတင်းပေါက်ကို ချလိုက်ပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ "တကယ်လို့ ခင်ဗျား တာချန်းမြို့မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရင်၊ ဒီမှာ နောက်ထပ် တစ္ဆေတစ်ကောင် တိုးလာလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် နောက်ပိုင်း ခင်ဗျားရဲ့ အရှုပ်အရှင်းတွေကို ရှင်းလင်းပေးရဖွယ် ရှိတယ်။"

နင် ဘာပဲ ပြောပြော၊ နင် ငါတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ ပြန်လာခဲ့မှတော့၊ ငါ နင့်ကိုကျေးဇူးတင်သင့်ပါတယ်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေအတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ၊ ငါ ကိုယ်တိုင်အတွက်လည်းပါပဲ။" ထုံချန် ဤတစ်ကြိမ် ဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။

သူမ ယန်ကျန့်ကို သူမ၏ ကျေးဇူးတင်မှုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

ယန်ကျန့် ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ ထို့နောက် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်၊ "ခင်ဗျား အမှန်တရားတချို့ကို နားလည်လာခဲ့ပုံပဲ။ အဲ့ဒါ ကောင်းပါတယ်။ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တွေက လူတွေကို လျင်မြန်စွာ ကြီးပြင်းလာအောင် တွန်းအားပေးတတ်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒီ မဆင်မခြင် မစ်ရှင်က ခင်ဗျားအတွက် လုံးဝ အကျိုးကျေးဇူးမဲ့ခဲ့တာတော့ မဟုတ်ဘူး။"

"နင် ဒီလို ဆုံးမဟန် လေသံနဲ့ စကားပြောတာ ရပ်လို့ရမလား။" ထုံချန် ဆို၏။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အစောပိုင်းက အဲ့လို ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။" ယန်ကျန့် ပြုံးလိုက်သည်။ "လူတွေ မကြာခဏ သူတို့ မုန်းတီးတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်လာတတ်ကြတယ်၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်တောင် သတိမထားမိဘဲနဲ့ပေါ့။"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ထုံချန်၏ နောက်ဘက်တွင် ပေါ်လာစပြုသည်။

"တစ်မိနစ် ကျန်သေးတယ်၊" ယန်ကျန့် သူ၏ ဖုန်းပေါ်က နာရီကို လှမ်းကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"လူတိုင်း စုဝေးကြပါ။ ငါတို့ မကြာခင် ထွက်ခွာသွားတော့မယ်၊" ထုံချန် ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ယန်ကျန့်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျား ငါတို့ကို ဒီနေရာကနေ ဘယ်လို ထုတ်ခေါ်သွားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

"အဲ့ဒါ ကျွန်တော့်ကိစ္စပဲ။ ခင်ဗျား အဲ့ဒီအကြောင်း စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး။ ခင်ဗျားတို့ကို ကျွန်တော် ထုတ်ခေါ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ သိထားရုံပဲ၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

ထုံချန် ယန်ကျန့်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူမ သူ၏ စရိုက်ကို မယုံကြည်သော်လည်း၊ သူမ သူ၏ စွမ်းရည်များကို လေးစားသည်။

ဘယ် တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတိုင်းမှ တစ္ဆေနယ်မြေတစ်ခုအတွင်း စက်ဘီးစီးရင်း၊ ဒီလို လှည့်ပတ်သွားလာဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

၎င်း သတ္တိသက်သက်သာ မဟုတ်— သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်များအပေါ် ယုံကြည်မှု ဖြစ်သည်။