ဝမ်ယွဲ့ ပေါ်လာခြင်း

"ဒါ အားလုံးပဲလား။ အရင်ကထက်တောင် နည်းသွားသလိုပဲ၊" ယန်ကျန့်က ထုံချန်၏နောက်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဒါဇင်ခန့်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ထုံချန် ပြန်ဖြေသည်၊ "ဒါ အကုန်ပဲ ကျန်တော့တာ။ တခြားသူတွေ လမ်းခွဲသွားကြပြီ ဖြစ်ရမယ်။ တစ္ဆေနယ်မြေက ထူးဆန်းတယ်။ မကြာခဏဆိုသလို၊ ငါတို့ ခုမှ လျှောက်ခဲ့တဲ့လမ်းက တခြားသူတွေ လိုက်လာတဲ့အခါ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အုပ်စုတွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လမ်းပျောက်သွားတတ်ကြတယ်။ အဲ့ဒီအကြောင်း ကျွန်မ ဘာမှ လုပ်လို့မရဘူး၊ ဒါကြောင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အရေအတွက်က လျော့နည်းလာနေတုန်းပဲ။"

"အရေးမကြီးပါဘူး။ ခင်ဗျား အသက်ရှင်နေသရွေ့ပေါ့၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"နင် အဲ့ဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။" ထုံချန် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ရှင်းပြသည်၊ "တကယ်လို့ ကျွန်တော် တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ တစ်ယောက်တောင် မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ရင်၊ ဒီမစ်ရှင်က ကျရှုံးမှုတစ်ခုပဲ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေအတွက်တော့၊ ငါတို့ ဘယ်နှစ်ယောက် ကယ်တင်နိုင်မလဲဆိုတာ ကံတရားအပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံး တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ တစ်ယောက်တော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရမယ်။"

"ဒါဆို၊ ငါက နင့်ရဲ့ အကျိုးစီးပွားအတွက် အပေးအယူ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီပေါ့။" ထုံချန် ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်ပျက်သွားသည်။

"အကြမ်းဖျင်းတော့ ဟုတ်တယ်၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"စိတ်ဆိုးနေဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။ တန်ဖိုးရှိခြင်းက ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုပါ။ ပိုဆိုးတာက တန်ဖိုးမရှိခြင်းပဲ။ သူတို့ကို ကြည့်လိုက်။"

သူ အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ဤရှုပ်ထွေးမှုထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံခဲ့ရသော ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"နင်က သွေးအေးတယ်၊" ထုံချန် ဆို၏။

ယန်ကျန့် မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်၊ "ဒါက သွေးအေးခြင်း မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါက ရွေးချယ်မှုတွေ ပြုလုပ်ခြင်းပဲ။ ကျွန်တော် တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တစ်ခုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်မိခဲ့တုန်းကလိုပဲ၊ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို လာမကယ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် ဘာလို့ ဌာနချုပ်ကို ဝင်ရောက်ဖို့ အကဲဖြတ်မှု မခံယူသေးဘူးလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိရဲ့လား။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် မြို့တစ်မြို့လုံးရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် တာဝန်ယူဖို့ အသင့်မဖြစ်သေးလို့ပဲ။ တကယ်လို့ ခင်ဗျား တာဝန်ရှိတယ်ဆိုရင်၊ ခင်ဗျား တာဝန်ခံရလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်၊ ခင်ဗျား လူတွေကို ကယ်တင်ချင်သည်ဖြစ်စေ မကယ်တင်ချင်သည်ဖြစ်စေ ကယ်တင်ရလိမ့်မယ်။"

"တကယ်လို့ ကျွန်တော် တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ယောက် မဖြစ်ခဲ့ရင်၊ ကျွန်တော် အဲ့ဒီတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်စရာ မလိုဘူး။ ကျွန်တော် ပို လွတ်လပ်စွာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာဖွေနိုင်တယ်။"

ထုံချန် ဆိုသည်၊ "နင့်မှာ စွမ်းရည် ရှိတယ်။ ဘာလို့ အဲ့ဒါကို တခြားသူတွေကို ကူညီဖို့ အသုံးမပြုတာလဲ။ လူတွေ ပိုများများကို ကယ်တင်လိုက်လို့ ဘာထိခိုက်မှုများ ရှိမှာလဲ။"

"ဘီလီယံနာတွေမှာ ပိုက်ဆံ အများကြီး ရှိတယ်။ ဘာလို့ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို သန်းအနည်းငယ် မပေးကြတာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို သန်းအနည်းငယ် ပေးလိုက်လို့ သူတို့ကို ဘာမှ ထိခိုက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထုံချန် စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားပြီး၊ သူမ ဤအငြင်းပွားမှုတွင် အနိုင်ရနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ဆက်ပြောသည်၊ "လူတိုင်း ဒီမှာ ရှိနေမှတော့၊ သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ဒီနေ့က အတွေ့အကြုံကို မှတ်ထားကြပါ။ အဲ့ဒါ ခင်ဗျားတို့ကို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်လောက်တယ်။"

ဤလူများကို ကယ်တင်ခြင်းသည်လည်း ကျောက်ကျန့်ကော်ကို အဖြေတစ်ခု ပေးရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤခရီးစဉ် အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့၊ အကြောင်းမှာ သူ သူလိုချင်သောအရာကို ရရှိခဲ့သောကြောင့်တည်း။

ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ ဤတစ်ကြိမ် သူ ရင်းနှီးသော "တံခါးခေါက်တစ္ဆေ" နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

တကယ်လို့သာ အခြား တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ ယန်ကျန့် နှစ်ခါ ပြန်စဉ်းစားရပေလိမ့်မည်။

သူ အမည်မသိ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တစ်ခုထဲသို့ မဆင်မခြင် ပြေးဝင်ဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

ဟွမ်ကန်းရွာ ဖြစ်ရပ် သူ့ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။

"စောင့်ပါ၊ ကျွန်မကို စောင့်ပါဦး! လူငယ်လေး၊ စောင့်ပါဦး!"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ယန်ကျန့် ထွက်ခွာသွားတော့မည်ကို ကြားသော အဘွားကြီးတစ်ဦး၊ ပစ္စည်းများ အိတ်များနှင့်အတူ အနီးအနားက ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှ ပြေးထွက်လာသည်။

"ဟင်။" ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"သူမက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ယောက်ပါ၊" ထုံချန် ဆို၏။

"ကျွန်မ သူ့ကို သိတယ်။"

ယန်ကျန့် သူ၏ ပစ္စတိုကို မြှောက်တင်လိုက်ပြီး၊ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ သူမကို ချိန်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ။" ထုံချန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ခင်ဗျားနောက်က ပစ္စည်းတွေကို ပစ်ချလိုက်၊ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျား ပိုနီးကပ်လာခဲ့ရင် ကျွန်တော် ပစ်မယ်၊" ယန်ကျန့် ထိုအမျိုးသမီးကို တင်းမာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။

ထုံချန် ဆိုသည်၊ "သူမက သာမန်လူတစ်ယောက် သက်သက်ပါ။ ဒီလောက် ကြမ်းတမ်းမနေပါနဲ့။"

"သူမက သာမန်လူတစ်ယောက် ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမ သယ်ဆောင်လာတဲ့အရာကတော့ မဟုတ်ဘူး၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

သူမ သယ်ဆောင်လာတဲ့အရာ ဟုတ်လား။

ထုံချန် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဘွားကြီး အနီးအနားက ဆိုင်များမှ ခိုးယူလာဖွယ်ရှိသော ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နေသည့် ကျောပိုးအိတ်ကြီးတစ်လုံး သယ်ဆောင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဲ့ဒါက စီးကရက်၊ အဝတ်အစား၊ ပြီးတော့ တခြား ကုန်ပစ္စည်းတချို့ သက်သက်ပဲ။ သူမ ဖြစ်နိုင်တာက ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတာတွေ့ပြီး နည်းနည်း ယူလိုက်တာ။"

ယန်ကျန့် မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်၊ "တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ရှိတယ် ဟုတ်လား။ ခင်ဗျား ဒါကို တကယ့်လမ်းလို့ ထင်နေတာလား။ ကျွန်တော် ဘာကုန်ပစ္စည်းမှ မမြင်ဘူး။ သူမ သိသိသာသာ သူမကျောပေါ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို သယ်ဆောင်လာနေတာ။ တကယ်လို့ သူမ ဒီဘက်ကို ရောက်လာခဲ့ရင်၊ ဒီမှာရှိတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်။"

"ဘာ!" ထုံချန် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူမ ချက်ချင်း ထိုအမျိုးသမီးကို တားဆီးရန် သွားလိုက်သည်၊ "မြန်မြန်၊ ခင်ဗျားနောက်က ပစ္စည်းတွေကို ပစ်ချလိုက်။ မြန်မြန်!"

ပြေးလွှားနေဆဲဖြစ်သော အမျိုးသမီး၊ ပစ္စည်းများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူမ ဤအရာများကို ဆိုင်များမှ ရရှိရန် သူမ၏ အသက်ကို စွန့်စားခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့ကို လက်လွှတ်ရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

"မင်းတို့ ငါ့ကိုတောင် မခေါ်ဘဲ ထွက်သွားကြတာလား။ အဲ့ဒါ သိပ် လွန်လွန်းတယ်။ ဒီအရာတွေက မင်းတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ မင်းတို့ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"တကယ်လို့ သူမ လမ်းပေါ်က အဲ့ဒီမျဉ်းကို ပစ္စည်းတွေ မပစ်ချဘဲ ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရင်၊ ကျွန်တော် ပစ်မယ်၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

ထုံချန် ဒေါသထွက်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်၊ "အမိန့်ကို နားထောင်! ပစ္စည်းတွေကို အခု ပစ်ချလိုက်၊ မဟုတ်ရင် သူ ပစ်လိမ့်မယ်!"

"နင်တို့က မြို့ဝန်ထမ်းတွေပဲ။ နင်တို့ ငါ့လို အရပ်သားတစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ပစ်ခတ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ့ကို မခြောက်လှန့်ပါနဲ့။ သွားကြရအောင်။ ငါအချိန်မီ ရောက်လာခဲ့ပြီ။"

အမျိုးသမီး သူတို့ကို မယုံကြည်ဘဲ အစား ယန်ကျန့်နှင့် အခြားသူများကို အလျင်စလို လုပ်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး၊" ယန်ကျန့် သူ၏ သေနတ်ကို မြှောက်တင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ အမျိုးသမီး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူမ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာသော ကြိုးတစ်ချောင်း၏ ဆွဲငင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်မှ မြောက်တက်သွားကာ၊ သူမ၏ လည်ပင်းတွင် တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်နေသည်။

သူမ လေထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာ နီရဲလာပြီး၊ သူမ အသက်ရှူကျပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" ထုံချန် လန့်ဖျပ်သွားသည်။

"ခင်ဗျား ယန်ကျန့် ဖြစ်ရမယ်။"

နောက်တစ်ခဏတွင်၊ ပဝါတစ်ထည် ဝတ်ဆင်ပြီး စီးကရက်တစ်လိပ် ဖွာရှိုက်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦး အနီးအနားက ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ လျှောက်ထွက်လာသည်။

"ဒီတစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ နောက်ထပ် တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ယောက် ရှိနေတာလား။" ယန်ကျန့် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး၊ ချက်ချင်း အသင့်အနေအထား ပြင်လိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ပါရစေ။ ကျွန်တော်က ဝမ်ယွဲ့ပါ။ ငါတို့ မြို့တစ်မြို့တည်းမှာ ရှိနေကြပေမဲ့၊ ဒါ ဖြစ်နိုင်တာက ငါတို့ရဲ့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုပဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ်၊ ယန်ကျန့်၊ တစ္ဆေမျက်လုံးပိုင်ရှင်။ ဒီနေ့ ခင်ဗျားကို တွေ့ရတာ၊ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ လူငယ် သူရဲကောင်းတစ်ဦးရဲ့ အသွင် ရှိတာပဲ။ အထင်ကြီးစရာ၊ အထင်ကြီးစရာပါ။"

ဝမ်ယွဲ့ သူ၏ စီးကရက်ကို ဖွာရှိုက်လိုက်ပြီး လျှောက်လာရင်း လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

ဝမ်ယွဲ့ ဟုတ်လား။

အမည်ကို ကြားသောအခါ၊ ယန်ကျန့် အနည်းငယ် ရင်းနှီးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ရှောင်ကျန် ကလပ်တွင် ဒုက္ခရှာခဲ့စဉ်၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရှယ်ယာရှင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သူ မာယိုချိုင်၊ ဝမ်ရှောင်ကျန် ရို့စ်ဘားမှ ဝမ်ယွဲ့နှင့် ဆက်နွယ်နေကြောင်း သူ့ကို ပြောခဲ့သည်။

ဤလူ ဖြစ်နိုင်မလား။

"ခင်ဗျားရဲ့ ကံကြမ္မာလည်း သိပ်မကောင်းလှဘူးနဲ့ တူတယ်၊ ဒီတစ္ဆေဖြစ်ရပ်မှာ ပါဝင်ပတ်သက်မိခဲ့တာကိုး၊" ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်ခတ်သွားသည်။

ဤတစ္ဆေဖြစ်ရပ်၏ အရင်းအမြစ် ရို့စ်ဘား ဖြစ်ပုံရသည်။

သူ ဟောင်ရှောင်ဝမ်၏ ဖုန်းစာရင်းထဲက လူများထဲမှ တစ်ဦးလား။

"တော်တော် ကံဆိုးတာပဲ။ ဘယ်သူက ဘယ်ကမှန်းမသိ ကပ်ဘေးဆိုက်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့မှာလဲ။ ငါ ငါ့ဆိုင်ထဲမှာ ထိုင်နေခဲ့ရုံပဲ၊ ဒီတစ္ဆေဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားခဲ့တာ၊" ဝမ်ယွဲ့ သူ၏ စီးကရက်မှ တစ်ချက် ရှိုက်ဖွာလိုက်ပြီး မီးခိုးวงတစ်ကွင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးတစ္ဆေလက်ကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ရတာ မလွယ်ခဲ့ဘူး။"

ယန်ကျန့် ဆိုသည်၊ "ခင်ဗျား ယာယီပဲ လွတ်မြောက်ခဲ့တာပါ။"

"ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတစ်ခု ပြုပေးစေချင်တယ်။"

"ဘာ ကျေးဇူးလဲ။"

ဝမ်ယွဲ့ ဆိုသည်၊ "ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားနဲ့အတူ ခေါ်သွားပါ။ ကျွန်တော့်ကို ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားအောင် ကူညီပေးပါ။"

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဘာလို့ ကူညီသင့်တာလဲ။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

သူ ထုံချန်ကို မကြိုက်သော်လည်း၊ သူတို့ကြားထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အမုန်းတရား မရှိပေ။

သူမကို ကူညီခြင်းက သည်းခံနိုင်လောက်သည်။

သို့သော် ဤ ဝမ်ယွဲ့ ဟုတ်လား။ သူ၏ နောက်ခံ မရှင်းလင်းပေ။

သူ သူငယ်ချင်းလား ရန်သူလား ဆိုသည်မှာ မသိရှိရသေးပေ။

ယန်ကျန့် ရန်သူ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အဘယ်ကြောင့် ကယ်တင်ရမည်နည်း။

ဝမ်ယွဲ့ ဆိုသည်၊ "အကြောင်းပြချက် မရှိပါဘူး။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကူညီ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကူညီမယ်။ ဒါက မျှတတဲ့ အပေးအယူတစ်ခုပဲ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့် စေတနာကို ငြင်းပယ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာပါတယ် ဟုတ်တယ်မလား။ ခင်ဗျားမှာ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာသွားဖို့ စွမ်းရည် ရှိတယ်။ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု မဖြစ်သင့်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အခန်း (၁၇၉) "တစ္ဆေကြိုး" ကို အကြံပြုထားတဲ့အတိုင်း၊ အထူးသဖြင့် ယန်ကျန့်နဲ့ ဝမ်ယွဲ့တို့ရဲ့ စကားပြောခန်းတွေမှာ "ကျွန်တော်" အစား "ငါ၊ မင်း" စတဲ့ ပိုပြီး ရန်လိုပြီး သဘာဝကျတဲ့ အသုံးအနှုန်းတွေ၊ မိန်းကလေးနဲ့ စကားပြောရာမှာလည်း သင့်တော်တဲ့ နာမ်စားတွေသုံးပြီး၊ ဇာတ်ကြောင်းပြန် အရေးအသားမှာလည်း "တယ်" အသုံးကို ချင့်ချိန်ကာ ဝတ္ထုဟန် ပိုမိုပီပြင်အောင် ပြန်လည် ဘာသာပြန်ပေးပါ့မယ်။